II SA/Sz 771/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Monika Bieńkowska po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie z Jego skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie wymeldowania p o s t a n a w i a 1/ zwolnić skarżącego od ponoszenia kosztów sądowych, 2/ ustanowić adwokata. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] r. D. P. został wezwany do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w kwocie [...]zł. W odpowiedzi, pismem z dnia [...]r. skarżący wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych. W urzędowym formularzu PPF przesłanym na wezwanie Sądu, D. P. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że nie jest prawnikiem, ani też nie posiada środków, aby ustanowić pełnomocnika z wyboru. Wnioskodawca nie ma żadnego majątku ani dochodów, aktualnie przebywa w Zakładzie Karnym w [...]. Z załączonego zaświadczenia z ww. Zakładu Karnego wynika, że D. P. nie jest zatrudniony odpłatnie. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym, przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ( art. 245 § 2 P.p.s.a.). Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, między innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Podkreślić należy, iż co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że prawo pomocy ma służyć najuboższym, tj. podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu ( H. Knysiak-Molczyk, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4). W niniejszej sprawie wnioskodawca, nie ma żadnego majątku, nie osiąga żadnych dochodów, nie posiada żadnych oszczędności. Reasumując należy stwierdzić, że wniosek D. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zawiera usprawiedliwione podstawy i dlatego został uwzględniony. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.