II SA/Sz 776/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Asesor WSA Arkadiusz Windak,, Asesor WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant Agata Banc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za zajęcie pasa drogowego o d d a l a skargę W dniu [...] r. Spółka A. w [...] złożyła w Urzędzie Miejskim w [...] wniosek o zezwolenie na czasowe zajęcie pasa drogowego [...] w okresie od [...] r. do [...] r. w postaci jezdni o pow. [...] i chodnika o pow. [...]. We wniosku wskazano, że kierownikiem robót odpowiedzialnym za zabezpieczenie i oznakowanie miejsca robót jest B. G. z [...]. W dniu [...] r. Zarząd Miasta [...] decyzją nr [...] na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego / Dz. U. z 2000r ., Nr 98, poz. 1071 z póź. zm. /, art. 19 ust. 1 i 5 oraz art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych / Dz. U. Nr 14, poz. 6 z póź. zm./ oraz § 8, 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych / Dz. U. Nr 6, poz. 33 z póź. zm. / zezwolił Spółce A. na czasowe zajęcie pasa drogowego ul. [...] w terminie do [...] r. obejmującego chodnik o pow. [...] i jezdnię o pow. [...]. Decyzję tę skierowano do Spółki A., lecz została ona odebrana przez przedstawiciela [...] -wykonawcę robót. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego / Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 z poź. zm./, art. 40 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 2 marca 1985 r. o drogach publicznych / Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2086 / po wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Zarządu Miasta [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na czasowe zajęcie pasa drogowego [...] w [...] w terminie do [...] r. i ustalenia opłaty za zajęcie pasa drogowego w kwocie [...] zł, odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji. Z uzasadnienia decyzji wynika, że decyzją z dnia [...] r. nr [...] Zarząd Miasta [...], zezwolił firmie Spółce A. na zajęcie pasa drogowego [...] w [...], w terminie do [...] r. w postaci chodnika o pow. [...] i jezdni o pow. [...], ustalił opłatę za zajęcie pasa drogi w wysokości [...] zł. Pismem z dnia [...] r. Spółka.A. / znajdującym się w aktach administracyjnych dot. sprawy o sygn. [...] wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji, zarzucając, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa przez zezwolenie na zajęcie zieleńca i wymierzenie z tego tytułu opłaty oraz skierowania ww. decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało, że w myśl art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w formie decyzji administracyjnej. Spółka powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia [...] r. sygn. akt [...], podnosząc, że zajęcie zieleńca nie podlega opłacie. Kolegium zwróciło uwagę, że Sąd nie stwierdził w tymże wyroku, że przedmiotowy zieleniec leży poza pasem drogowym [...], lecz wskazał organowi na konieczność ustalenia czy ta okoliczność zachodzi i zgromadzenia w tej sprawie niezbędnego materiału dowodowego. Kolegium zaznaczyło, że przedmiotową decyzją Zarząd Miasta [...] zezwolił Spółce A. na zajęcie pasa drogowego w postaci jezdni i chodnika [...], wbrew twierdzeniom strony brak jest w niej zgody na zajęcie zieleńca, tym samym nie jest możliwe stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji z tegoż powodu. Kolegium podało, że nie może również stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji okoliczność, że decyzję organu I instancji doręczono firmie [...] w [...], która zdaniem skarżącej spółki nie posiada przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym, ponieważ nie złożyła wniosku o zajęcie pasa drogowego. Kolegium wyjaśniło, że decyzja organu I instancji jest skierowana do Spółki.A., natomiast doręczona została firmie [...] w [...], która była podmiotem faktycznie zajmującym pas drogowy. W rozumieniu ustawy o drogach publicznych, za podmiot zajmujący pas drogowy w zakresie prowadzenia robót, należy uznać również wykonawcę inwestycji. W przedmiotowej sprawie firma [...] w [...] wskazana została we wniosku z dnia [...] r. /pierwotny wiosek strony o zajęcie tegoż pasa drogowego / złożonym przez Spółkę A., jako podmiot prowadzący roboty, dlatego też nie można odmówić firmie [...] w [...] przymiotu strony. Spółka A. złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] r. wskazując, że podstawą stwierdzenia nieważności jest skierowanie decyzji do podmiotu nie będącego stroną w sprawie tj. do [...] w [...], w wyniku czego spółka nie mogła zaskarżyć decyzji z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), art. 40 ust. 1, 2, 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2086), po rozpatrzeniu wniosku Spółki A. w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. znak: [...] w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Zarządu Miasta [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na czasowe zajęcie pasa drogowego [...] w [...] w terminie do [...] r. i ustalenia opłaty za zajęcie pasa drogowego w kwocie [...] zł, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Z uzasadnienia decyzji wynika, że w myśl art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zajęcie pasa drogowego dotyczy prowadzenia robót, umieszczania urządzeń infrastruktury technicznej, obiektów budowlanych oraz reklam niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Powyższy przepis definiuje, czym jest zajęcie pasa drogowego i na tej podstawie należy przyjąć, kto może dokonać zajęcia pasa drogowego. Według art. 28 Kpa, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zajmującym w zakresie dotyczącym prowadzenia robót będzie zatem zawsze wykonawca inwestycji, nie można jednak tego przymiotu również odmówić inwestorowi, oba te podmioty mają bowiem interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy. Kolegium wskazało, że podstawę stwierdzenia nieważności według strony stanowi skierowanie decyzji do podmiotu nie będącego stroną w postępowaniu, lecz zgodnie z art. 156 § 1 pkt 4 Kpa przesłanka ta dotyczy sytuacji, kiedy strona nie została uwzględniona w decyzji. Brak doręczenia Spółce A. przedmiotowej decyzji nie stanowi przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, ponieważ decyzja ta, jak wynika z jej sentencji została do strony skierowana. Spółka A. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i podniosła, że decyzja z [...] r. rażąco naruszyła prawo, gdyż została skierowana do podmiotu nie będącego stroną w sprawie tj. do [...] w [...], co uniemożliwiło spółce zaznajomienie się z jej treścią i jej zaskarżenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga nie jest zasadna. Spółka podniosła zarzut skierowania decyzji z [...] r. do podmiotu nie będącego stroną w sprawie tj. do [...] w [...], co uniemożliwiło spółce zaznajomienie się z jej treścią i jej zaskarżenie. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa decyzja skierowana została do skarżącej, lecz jedynie jej doręczenie nastąpiło do rąk przedstawiciela [...] w [...] – wykonawcy robót. W tym zakresie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, podzielił stanowisko organów administracji, za wyjątkiem rozważań dotyczących, przyznania [...] praw strony w postępowaniu administracyjnym z wniosku skarżącej o zajęcie pasa drogowego. Zarzut skarżącej oparty jest na naruszeniu art. 156 § 1 pkt 4 Kpa, lecz przesłanka doręczenia decyzji innej osobie niż strona postępowania nie mieści się katalogu przyczyn tam wymienionych. Zaznaczyć należy, że spółka złożyła także wniosek o wznowienie postępowania w przedmiocie decyzji z [...] r., uzasadniając go tak samo jak wniosek o stwierdzenie nieważności. Powyższe tryby należą do nadzwyczajnych sposobów wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej i nie mogą być stosowane razem. W niniejszej sprawie Sąd nie był władny do rozstrzygania w kwestii wystąpienia przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 §1 pkt 4 Kpa, bowiem przedmiotem postępowania sądowego był inny tryb weryfikacji – stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Z ustaleń dokonanych przez Sąd wynika, że na dzień wyrokowania organ administracyjny nie wydał żadnej decyzji w sprawie wniosku spółki o wznowienie postępowania zakończonego przedmiotową decyzją. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz.1270 z póź. zm./ jak w sentencji.