II SA/Sz 776/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r. E. K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] , którą to utrzymano w mocy rozstrzygnięcie Starosty C. zezwalające spółce A. z o.o. z siedzibą w P. na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oznaczonej jako działka nr[...] , obręb S., gmina B., stanowiącej własności E. K., w celu założenia i przeprowadzenia przewodów oraz urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej (linii napowietrznej 110 kV relacji[...] ). W skardze skarżąca powołując się na art. 61 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji organu II instancji, a w razie nieuwzględnienia tego wniosku, o wstrzymanie wykonania przez Sąd na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak wynika z nadesłanych do Sądu akt administracyjnych organ nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie złożonego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje : Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) zwanej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 2 P.p.s.a., w razie wniesienia skargi organ może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, co oznacza, że uwzględnienie wniosku należy do wyłącznego uznania organu. Z kolei art. 61 § 3 wskazanej ustawy stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja wydana została w oparciu m.in. o przepis art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.), co wyłącza ją z zakresu działania art. 9 tej ustawy. Zgodnie z jego brzmieniem w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Oznacza to, że wniesiona skarga do sądu administracyjnego na decyzje wydane na podstawie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami powoduje wstrzymanie ich wykonanie z urzędu. Komentowany przepis nie dotyczy jednak decyzji w sprawie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, wydawanego przez starostę wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej podmiotowi, który będzie realizował cel publiczny (art. 124 ust. 1a u.g.n.). Tym samym wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może w niniejszej sprawie mieć miejsce wyłącznie w oparciu o zasady ogólne zawarte w art. 61 § 3 P.p.s.a. W świetle powołanego przepisu warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej lub niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tak więc ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Uzasadnienie zatem wniosku powinno odnosić się do konkretnych faktów i zdarzeń świadczących o zasadności wstrzymania, popartych stosownymi dowodami. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że skarżąca składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w żaden sposób go nie uzasadniła. Nie podała nawet, która z przesłanek uzasadnia w jej ocenie wstrzymanie zaskarżonego aktu jak i nie powołała żadnych konkretnych okoliczności, które świadczyłyby o zasadności żądania. Sąd z urzędu również nie dostrzegł takich okoliczności. Tym samym skarżąca w żaden sposób nie wykazała, aby wystąpiły przesłanki do przyjęcia, że wykonanie wskazanej na wstępie decyzji grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym wyjaśnienia wymaga, że przy rozpatrywaniu wnioskuo wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie można brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi, skoro przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.