II SA/Sz 779/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 listopada 2016 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. nr [...]. Kierownik Działu Dodatków Mieszkalnych, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta , decyzją z dnia [...] przyznał E. S. dodatek mieszkaniowy na okres od dnia [...] r. do dnia [...] w wysokości [...] zł miesięcznie. Decyzją z dnia [..] wydaną na podstawie art. 104, art. 162 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, zwanej dalej: "k.p.a."), art. 7 ust. 11 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 966 ze zm.), organ pierwszej instancji stwierdził wygaśnięcie od dnia r., wyżej wskazanej decyzji z dnia [...]r. o przyznaniu dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż z informacji przekazanej przez zarządcę budynku wynika, że strona nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal w okresie przyznanego dodatku mieszkaniowego. Skoro strona nie uregulowała zaległości w ciągu trzech miesięcy od dnia wydania decyzji wstrzymującej wypłatę dodatku mieszkaniowego, organ stwierdził wygaśnięcie swej decyzji w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego od dnia 1 lutego 2016 r. Jednocześnie organ poinformował stronę, iż w przypadku uregulowania zaległości z okresu objętego wygasłą decyzją, może ubiegać się strona o ponowne przyznanie dodatku mieszkaniowego za zaległy okres. E.S. wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r. zarzucając wydanie tej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie, co miało istotny wpływ na wynik postępowania. Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r. Organ odwoławczy ustalił, że wydanie decyzji z dnia [...]r. poprzedziło orzeczone decyzją z dnia [...] wstrzymanie, z dniem 1 lutego 2016 r., wypłaty dodatku mieszkaniowego przyznanego stronie decyzją z dnia [...] r., z powodu nieopłacania przez zainteresowaną bieżących należności za zajmowany lokal w okresie przyznania dodatku mieszkaniowego. Organ odwoławczy stwierdził, że pomimo rozumienia trudnej sytuacji strony, jako organ uprawniony do badania zgodności z prawem kwestionowanej odwołaniem decyzji, nie dopatrzył się naruszenia tego prawa przez organ pierwszej instancji. Art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych nakłada na organ przyznający przedmiotowy dodatek, obowiązek wstrzymania jego wypłaty do czasu uregulowania zaległości, jeżeli osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny. Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji po informacji uzyskanej od zarządcy budynku, że strona zalega z opłatami za okres dwóch miesięcy, tj. [...]r., decyzją z dnia [..] r. wstrzymał wypłatę przyznanego dodatku mieszkaniowego. Zgodnie z art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, w przypadku nieuregulowania powstałych zaległości w ciągu 3 miesięcy od dnia wydania decyzji, organ pierwszej instancji zobowiązany był wydać decyzję o wygaśnięciu decyzji przyznającej dodatek mieszkaniowy, bowiem strona nie uregulowała zaległości. Ustawodawca nie przewidział żadnych odstępstw od powołanej procedury. Dodatkowo Kolegium wyjaśniło, że po uregulowaniu powstałych zaległości, strona może wystąpić do organu pierwszej instancji o ponowne przyznanie utraconego dodatku. E.S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzję ostateczną, domagając się jej uchylenia oraz decyzji ją poprzedzającej lub zmiany tych decyzji. Wydanej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie. Skarżąca wskazała, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2016 r. uchylono decyzję organu odwoławczego i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r. i nadal skarżąca nie ma dodatku mieszkaniowego. Zwróciła uwagę na wyrok Sądu Rejonowego z dnia [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego i zapłatę oraz na wyrok Sądu drugiej instancji sygn. akt [...]. Skarżąca stwierdziła, że posiada tytuł prawny do lokalu, który zajmuje. W związku z powyższym, skarżąca wniosła o zmianę wskazanej decyzji. W uzupełnieniu skargi, strona podniosła, że wyrok Sądu Rejonowego z dnia [...], zaopatrzony został w klauzulę wykonalności w dniu [...] r. Organy obu instancji uznały, że z wyżej wskazanym dniem wyrok z dnia [...] r. stał się wykonalny i od tego dnia skarżącej przysługiwało prawo do lokalu socjalnego. Skarżąca wniosła apelację od wyroku Sądu pierwszej instancji z dnia [..] r. Przedmiotowe orzeczenie, uprawomocniło się w dacie wydania wyroku przez Sąd Okręgowy z dnia [..] (kopię tego wyroku skarżąca dołączyła do skargi). Zdaniem skarżącej, organy obu instancji błędnie utożsamiły datę nadania wyrokowi klauzuli wykonalności z datą uzyskania przez ten wyrok waloru prawomocności, która to data nie musiała być tożsama. Powyższe według skarżącej, skutkowało przyznaniem jej dodatku okresowego w mniejszej wysokości, ponieważ organ pierwszej instancji ustalając wysokość dochodu i zasiłku okresowego, uwzględniał wysokość dodatku mieszkaniowego, a także otrzymywaną mniejszą kwotę zasiłku okresowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji dokonana w granicach rozstrzygania sądu administracyjnego zakreślonych w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm. dalej: "P.p.s.a.") wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z przyczyn innych niż zostały w niej podniesione. Mianowicie, Sąd z treści skargi oraz na podstawie sądowych urządzeń ewidencyjnych powziął wiadomość, że w dacie orzekania przez organ odwoławczy tj. w dniu 7 czerwca 2016 r. nie funkcjonowała w obrocie prawnym decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] r. o przyznaniu E.S. dodatku mieszkaniowego. Wyrokiem WSA z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 99/16 (prawomocnym od dnia 16 lipca 2016 r.) uchylona została decyzja SKO z dnia [...] r. wraz z utrzymaną nią w mocy decyzją organu I instancji z dnia [...] r., co stanowi przesłankę uchylenia zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla ten akt w całości lub w części jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. Orzeczenie o wygaśnięciu decyzji, która wcześniej prawomocnie została uchylona stanowi przesłankę wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Wyżej wskazany powód uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, sprawia, że zbędne jest ustosunkowanie się do zarzutów skargi, zwłaszcza że zawarte w nich wywody dotyczą okoliczności przyznania skarżącej prawa do dodatku mieszkaniowego, a zatem wykraczają poza przedmiot sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. Z tej również przyczyny nie ma podstaw prawnych do merytorycznej oceny zaskarżonego aktu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu orzekającego będzie uwzględnienie zmiany stanu faktycznego wywołanej prawomocnym wyrokiem WSA z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 99/16. Biorąc powyższe pod uwagę należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. i w związku z art. 135 P.p.s.a.