II SA/Sz 779/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Alicja Poznańska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 listopada 2019 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Inne na rzecz skarżącej D. S. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Z. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w S. decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1510 ze zm.- dalej "ustawa") w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.- dalej "k.p.a."), utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] r. nr [...] [...] oddalającą odwołanie D. S. prowadzącej Zakład Rehabilitacyjny "D." (dalej "skarżąca") od rozstrzygnięcia postępowania nr [...] prowadzonego w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: rehabilitacja lecznicza, w zakresie: fizjoterapia ambulatoryjna w tym: fizjoterapia ambulatoryjna dla osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, na obszarze powiatu: [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Dyrektor Z. OW NFZ w dniu [...] ogłosił postępowanie nr [...]/ [...] prowadzone w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: rehabilitacja lecznicza, w zakresie: fizjoterapia ambulatoryjna w tym: fizjoterapia ambulatoryjna dla osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, na obszarze powiatu: [...]. Wartość zamówienia wynosiła nie więcej niż [...] PLN na okres rozliczeniowy od 2019-07-01 do 2019-12-31. Okres obowiązywania umowy od 2019-07-01 do 2024-06-30. W wyniku postępowania możliwe było zawarcie dwóch umów. W postępowaniu mogli brać udział oferenci spełniający warunki zawarte w aktach prawnych, podanych w ogłoszeniu o postępowaniu, tj.: rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 06 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu rehabilitacji leczniczej (Dz.U. z 2018 r. poz. 465 ze zm.), zarządzeniu nr 42/2018/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 23 maja 2018 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzajach rehabilitacja lecznicza oraz programy zdrowotne w zakresie świadczeń - leczenie dzieci i dorosłych ze śpiączką, rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 05 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz.U. z 2016 r. 1372 ze zm.) i zarządzeniu nr 18/2017/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie warunków postępowania dotyczącego zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Na ogłoszone postępowanie oferty zostały złożone przez: 1. C. D. Spółkę z o.o. w S., 2. Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "F.-M." Spółkę z o.o. w B., 3. D. S. - Zakład Rehabilitacyjny "D." w B.. Komisja w dniu [...] r. wybrała 2 oferty, wśród których nie było oferty skarżącej. Od powyższego rozstrzygnięcia postępowania skarżąca wniosła odwołanie, które Dyrektor Z. OW NFZ decyzją z dnia [...] r. oddalił. W dniu [...] r. skarżąca zwróciła się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając naruszenie art. 134 ust. 1 i 2 ustawy. Podniosła, że oferta C. D. powinna ulec odrzuceniu, gdyż podmiot ten nie spełnia wymogów dotyczących świadczeń gwarantowanych – brak wykonywania biostymulacji laserowej w miejscu udzielania świadczenia, co potwierdzają oświadczenia pacjentów i nagrania (płyta CD). Nadto wskazała na brak dokonania oceny kryterium dostępności podnosząc, że żaden z podmiotów, oprócz jej placówki, nie spełnia tego kryterium w zakresie świadczeń fizjoterapii w warunkach domowych, a zatem powinna dostać znacząco większą ilość punktów. Zaznaczyła także, że oferenci: C. D. oraz F.-M. nie posiadają odpowiedniej ilości sprzętu do rehabilitacji w warunkach domowych w stosunku do wykazanej ilości zatrudnionych fizjoterapeutów. Dyrektor Z. OW NFZ w wymienionej na wstępie decyzji uznał, że zarzuty skarżącej nie zasługują na uwzględnienie. Wyjaśnił, że nie jest prawdą, iż w postępowaniu prowadzonym w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej komisja konkursowa, podczas oceny ofert nie zastosowała kryterium dostępności. Podkreślono, że postępowanie konkursowe prowadzone było zgodnie z ustawą, albowiem komisja oceniła oferentów według tych samych kryteriów oceny ofert, przy zachowaniu zasad równego traktowania oferentów. Wszystkie złożone oferty zostały sprawdzone pod względem spełniania wymogów formalnych zawartych w ogłoszeniu konkursu ofert, zaś komisja konkursowa po zweryfikowaniu wszystkich ofert, na podstawie udzielonych przez oferentów odpowiedzi, żadnej z ofert nie przyznała punktacji w kryterium dostępność. W odniesieniu do zarzutu braku możliwości wykonania zabiegu laseroterapii w C. D. wskazano, że oferent wykazał w formularzu ofertowym sprzęt do wykonywania biostymulacji laserowej w miejscu udzielania świadczeń. Podmiot we wcześniejszej umowie również posiadał ww. sprzęt. W przebiegu poprzedniej umowy zarówno C. D. Sp. z o.o. jak i NZOZ F.-M. Sp. z o.o. wykonywały zabiegi laserowe, co odzwierciedlają raporty statystyczne przekazywane przez tych świadczeniodawców w latach ubiegłych. Zdaniem organu, skarżąca błędnie interpretuje warunki konieczne i rankingujące, które określone są odrębnie dla zakresu fizjoterapia ambulatoryjna i dla zakresu fizjoterapia w warunkach domowych. Postępowanie prowadzone było w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: rehabilitacja lecznicza, w zakresie: fizjoterapia ambulatoryjna w tym: fizjoterapia ambulatoryjna dla osób o znacznym stopniu niepełnosprawności. Możliwość udzielenia świadczeń fizjoterapii w warunkach domowych - w ramach zakresu fizjoterapii ambulatoryjnej jest dopuszczalna i oferenci mogą ją realizować. Z tego też powodu, kryteria oceny ofert dla zakresu "fizjoterapia ambulatoryjna" nie zawierają punktów rankingujących oferenta za udzielanie świadczeń fizjoterapii w warunkach domowych, które nie są dla tego zakresu obligatoryjne. Wyjątkiem jest punkt 1.1.4 "Wykonanie w okresie ostatnich 12 miesięcy poprzedzających o 2 miesiące miesiąc, w którym ogłoszono postępowanie, co najmniej 10% świadczeń w warunkach domowych w ramach zakresu fizjoterapia ambulatoryjna", za który skarżąca w kryterium "kompleksowość" otrzymała 4 punkty. Organ zaznaczył, że wszyscy oferenci w postępowaniu oceniani byli na podstawie tych samych kryteriów, a wybór oferentów do zawarcia umowy, dokonany został przy zachowaniu zasady równego traktowania, uczciwej konkurencji i właściwie stosowanej zasady jawności. Nadto komisja konkursowa dokonała prawidłowego porównania złożonych ofert i przeprowadziła postępowanie zgodnie z obowiązującymi zasadami i z dbałością o interes prawny każdego z oferentów, ubiegających się o zawarcie umowy. Ustosunkowując się do spełnienia przez skarżącą kryterium dodatkowego – rankingującego, które zostało opisane jako "Technik masażysta - równoważnik co najmniej 1 etatu" wyjaśniano, że wskazany w ofercie skarżącej pracownik nie posiadał dyplomu technika masażysty, stąd zdjęto oferentowi niesłusznie przyznane 4 punkty rankingujące. Natomiast zgodzono się ze stanowiskiem skarżącej, że fizjoterapeutki spełniały wymogi konieczne do realizacji umowy. Organ mając na uwadze, że komisja konkursowa dokonuje oceny ofert na podstawie treści w nich zawartych, na dzień otwarcia ofert przekazanych, nie uznał przedłożonych przez skarżącą materiałów w postaci oświadczeń pacjentów z dnia [...] r. i z dnia [...] r. oraz nagrań (płyta CD) za dowody w postępowaniu. Jednocześnie poinformował, że materiały te zostały przekazane do odrębnego postępowania w trybie skargowym. Nadto podkreślił, że zapewniono skarżącej możliwość czynnego udziału w postępowania, w toku którego to zapoznała się z pełną dokumentacją, a zatem poprawnie zrealizowano obowiązek wynikający z art. 10 § 1 k.p.a. Skarżąca w skardze na opisaną wyżej decyzję z dnia [...] r. zarzuciła naruszenie art. 134 ust 1 i ust. 2, art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy oraz art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 79 § 1 i 2 k.p.a. oraz wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W motywach skargi podniosła, że pomimo przedstawionych przez nią dowodów na brak sprzętu do stymulacji laserowej przez C. D., organ nie dokonał kontroli oferenta w celu stwierdzenia stanu faktycznego. Przy czym przedstawione materiały dowodowe nie zostały złożone przez nią w trybie postępowania skargowego, lecz w postępowaniu dotyczącym konkursu ofert. Oznacza to więc, że organ nie dokonał sprawdzenia prawdziwości podanych w ofercie informacji. Zdaniem skarżącej, w trakcie postępowania konkursowego doszło też do naruszenia przepisów prawa materialnego, gdyż oferent C. D. nie spełnił wymaganych warunków określonych przepisami prawa, a w ofercie podał nieprawdziwe dane. Nadto zaznaczyła, że jej oferta była przedstawiona na takim poziomie, który pozwalał na przyznanie punktów ofertowych, a organ nie wyjaśnił, dlaczego komisja konkursowa z żadnej z ofert nie przyznała punktacji w kryterium dostępności, ani dlaczego nie zaprosiła jej placówki do negocjacji. Dalej skarżąca kwestionując zasadność przyznania punktów ofercie C. D. wskazała także na okoliczność, że czas pracy jaki ww. oferent przedstawił w dokumentacji ofertowej – harmonogramie czasu pracy na lata 2019-2024 jest taki sam, jak w umowie na lata 2014-2019, czyli najkrótszy względem ofert biorących udział w konkursie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 14 listopada 2019 r. skarżąca podtrzymała wnioski i twierdzenia zawarte w skardze. Dodatkowo wniosła o dołączenie do akt pisma z NFZ z dnia 21 sierpnia 2019 r., którego treść potwierdza stanowisko wcześniej prezentowane przez skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.). Przeprowadzona przez sąd kontrola zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji wykazała, że skarga jest zasadna, gdyż akt ten nie odpowiada prawu. Podstawę materialnoprawną kwestionowanej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Zgodnie z art. 132 ust. 1 i 2 ustawy, podstawą udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przez Fundusz jest umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawarta pomiędzy świadczeniodawcą, wybranym do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej na zasadach określonych w Dziale VI ustawy a dyrektorem oddziału wojewódzkiego Funduszu. Zawarcie umowy odbywa się po przeprowadzeniu postępowania w trybie konkursu ofert albo rokowań (art. 139 ust. 1). W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że postępowanie było prowadzone w trybie konkursu ofert, zaś oferta skarżącej z uwagi na liczbę otrzymanych punktów w rankingu końcowym jako jedyna nie została zakwalifikowana do zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: rehabilitacja lecznicza, w zakresie: fizjoterapia ambulatoryjna, w tym fizjoterapią ambulatoryjna dla osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, na obszarze powiatu: [...]. Natomiast spór dotyczy kwestii prawidłowości oceny ofert dokonanej w ramach przedmiotowego postępowania. Przed rozstrzygnięciem tego sporu wyjaśnić należy, co znajduje swoje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowoadministarcyjnym, że postępowaniu w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami mogą wystąpić dwie fazy. W pierwszej fazie dochodzi do wyłonienia najkorzystniejszej oferty lub większej liczby ofert i trwa ona od momentu otwarcia ofert do wydania rozstrzygnięcia w postępowaniu mającym na celu zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. W tej fazie postępowanie konkursowe nie jest postępowaniem administracyjnym w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, a rozstrzygnięcie komisji nie jest decyzją administracyjną ani innym aktem o charakterze administracyjnoprawnym. Z kolei z drugą fazą mamy do czynienia, gdy którykolwiek z uczestników postępowania skorzysta z możliwości przewidzianej w art. 154 ustawy, a więc złoży odwołanie od ogłoszonego rozstrzygnięcia postępowania konkursowego. Wniesienie takiego środka zaskarżenia powoduje, że rozpoczyna się procedura administracyjna. Celem procedury uruchamianej na podstawie art. 154 ustawy jest weryfikacja, czy we wcześniejszej, nieadministracyjnej fazie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej doszło do naruszenia zasad postępowania, które spowodowały uszczerbek w interesie prawnym odwołującego się. W rezultacie zadaniem organu rozpoznającego odwołanie, jak i wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy jest dokonanie kontroli postępowania konkursowego pod kątem ewentualnego naruszenia obowiązujących przepisów prawa, w tym wyrażonej w art. 134 ustawy zasady równego traktowania oferentów i zachowania uczciwej konkurencji, co niejednokrotnie wiąże się też z koniecznością badania stanu faktycznego sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przyjął, że komisja oceniała oferentów według tych samym kryteriów oceny ofert, przy zachowywaniu zasad równego traktowania. Jednakże zdaniem sądu, stanowisko to nie jest przekonujące, gdyż organ nie uzasadnił go w należyty sposób. Kryteria wyboru przez komisje ofert zostały określone w art. 148 ustawy i należą do nich: jakość, kompleksowość, dostępność, ciągłość i ceny udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej. Skarżąca w pismach kierowanych do organu kwestionując dokonaną przez komisję ocenę składanych ofert akcentowała, że powinna otrzymać większą ilość punktów, w szczególności w zakresie kryterium dostępności i jakości. W argumentacji podnosiła, że placówka posiada wykwalifikowany personel oraz sprzęt i aparaturę medyczną, zarówno w zakresie wymaganym przez NFZ, jak i dodatkowo rankingowym. Nadto podkreśliła, że jej placówka oferuje najszerszą dostępność do świadczeń rehabilitacji tak w warunkach ambulatoryjnych, jak i domowych ze wszystkich placówek biorących udział w konkursie ofert, zaś czas pracy jej zakładu jest jednym z najdłuższych (od godz. 8.00 do godz. 18.00, tj. 10 godzin przez pięć dni w tygodniu). Tymczasem organ w odniesieniu do przedstawionej argumentacji tylko lakonicznie stwierdził, że komisja konkursowa po zweryfikowaniu wszystkich ofert, na podstawie udzielonych przez oferentów odpowiedzi, żadnej z ofert nie przyznała punktacji w kryterium dostępności. Zauważyć należy, że w przypadku podniesienia przez oferenta zarzutu dotyczącego nieprawidłowości w wyborze ofert, to na organie ciąży obowiązek wyjaśnienia stronie przyczyny takiego stanu rzeczy. Tylko wówczas może skutecznie uwolnić się od zarzutu nierównego traktowania. Z tego też względu ocena ofert powinna być szczegółowo przedstawiona w uzasadnieniu decyzji rozpatrującej wniosek strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, tak aby można było zbadać, czy organ równo traktował oferentów w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Na tle badanej sprawy organ - pomimo przyznania, że komisja przy ocenie ofert zastosowała wymagane kryteria - nie wykazał, aby ocena ta była zgodna prawem. W szczególności nie wyjaśnił zasadności braku przyznania punktacji ofercie skarżącej, za kryterium dostępność, podobnie jak i pozostałym ofertom. Nie odniósł się w tej mierze do podniesionych przez skarżącą okoliczności, jak i przepisów regulujących tę kwestię. Co prawda w odpowiedzi na skargę organ podjął próbę uzasadnienia swojego stanowiska, odwołując się do załączników rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, ale takie działanie jako spóźnione i nienawiązujące do konkretnych ustaleń faktycznych nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Odpowiedź na skargę nie może zastępować, czy uzupełniać decyzji poprzez zamieszczenie w nim rozważań, które to winno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne rozstrzygnięcia. Rola tego pisma jest zupełnie inna, ma ono jedynie zawierać ustosunkowanie się do zarzutów skargi. Natomiast podniesienie w odpowiedzi na skargę okoliczności, które powinny być zawarte w uzasadnieniu decyzji, jest wadą postępowania administracyjnego, albowiem pozbawia stronę postępowania możliwości ustosunkowania się do tych twierdzeń organu w skardze (por. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 4 września 2007 r., sygn. IV SA/Wa 594/07, wyrok dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W konsekwencji uznać trzeba, że organ nie dokonał kontroli zastosowania przez komisję kryterium dostępności, o czym świadczy brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawienia przyczyn nieprzyznania skarżącej punktów w ramach tego kryterium. Takie działanie nie zasługuje na akceptację i uniemożliwia sądowi zweryfikowanie, czy wybór oferty dokonany został przy zachowaniu zasad równego traktowania i uczciwej konkurencji. Również twierdzenie, że pozostałe oferty nie uzyskały punktów, nie przesądza o respektowaniu tych zasad. W ocenie sądu organ nie tylko nie rozważył prawidłowości oceny ofert, ale także nie zbadał należycie zastrzeżeń zgłoszonych przez stronę co do nieprawdziwości danych podanych przez oferenta C. D. w zakresie możliwości wykonywania zabiegu laseroterapii w miejscu udzielania świadczeń. Stosownie do art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy odrzuca się ofertę zawierającą nieprawdziwe informacje. W wyroku z dnia 15 lutego 2017 r. sygn. I GSK 1586/15 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że pojęcie "nieprawdziwe informacje", do którego odwołuje się przepis art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy, oznacza takie działanie świadczeniodawcy, który aby uzyskać pozytywne dla siebie rozstrzygnięcie, podaje informacje, które nie znajdują odzwierciedlenia w rzeczywistości. Z podaniem nieprawdziwych informacji mamy do czynienia w sytuacji celowego działania oferenta, który mimo świadomości niemożliwości spełniania określonych warunków, deklaruje taką możliwość. Nie każda nieprawdziwa informacja stanowi podstawę do odrzucenia oferty, zaś nieprawdziwość musi dotyczyć okoliczności, które wpływają w jakikolwiek sposób na wynik postępowania, w tym takich, które mogą świadczyć o nieprawidłowym w przyszłości wykonaniu umowy. Co do zasady weryfikacja prawdziwości danych zwartych w ofercie odbywa się w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy (Dz.U. 2014 r., poz.1980 ze zm.). Przepisy te przewidują możliwość przeprowadzenia w toku postępowania konkursowego m.in. oględzin, a także okazania stosownych dokumentów, a po zawarciu umowy – kontroli udzielania świadczeń opieki zdrowotnej. Choć przepisy te wskazują na możliwość podjęcia działań w ściśle określonych sytuacjach, to pamiętać należy, że odnoszą się one do postępowania konkursowego i umowy, a więc kwestii o charakterze cywilnoprawnym. Z kolei, jak już wyżej wskazano, odwołanie składane w trybie art. 154 ust. 1 ustawy powoduje, iż sprawa o zawarcie umowy o udzielenie świadczeń staje się sprawą administracyjną (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 2006 r. sygn. akt II GSK 186/06 czy z dnia 26 lutego 2019 r. sygn. akt II GSK 4808/16, wyroku dostępne w CBOSA). W rezultacie do rozpatrzenia odwołania, a także wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zastosowanie znajdują przepisy k.p.a. w zakresie niewyłączonym przez przepisy ustawy, a więc w tym reguły postępowania dowodowego zawarte w art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a., które zobligują organ do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego celem ustalenia, czy dana okoliczność została udowodniona. Według sądu prawdziwość informacji podanej w ofercie przez C. D. Sp. z o.o. o posiadaniu sprzętu do wykonywania zabiegu laseroterapii - w świetle wyjaśnień skarżącej - budzi uzasadnione wątpliwości. Stąd też weryfikacja prawdziwości tej informacji, nie może sprowadzać się, jak uczynił to organ, wyłącznie do analizy danych zawartych w formularzu ofertowym czy w raportach statystycznych z lat ubiegłych, lecz powinna zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego zmierzać do ustalenia rzeczywistego stanu rzeczy za pomocą wszelkich dostępnych środków dowodowych. Okoliczność, że w formularzu ofertowym oferent wykazał sprzęt do wykonywania biostymulacji laserowej, nie przesądza o tym, że sprzęt ten faktycznie posiada. Podobnie powoływanie się na dane wynikające z raportów statystycznych nie dowodzi prawdziwości informacji zawartych w ofercie, skoro raporty te pochodzą wprost od świadczeniobiorcy, a dodatkowo są z lat ubiegłych. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że oświadczenie oferenta musi być zgodne ze stanem faktycznym i prawnym w dniu składania oferty, jak i od początku obowiązywania umowy, tak więc oferta ma być aktualna w toku całego postępowania. Przy czym rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru oferty w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej w przypadku fizjoterapii ambulatoryjnej wśród warunków wymienia urządzenie wytwarzające impulsowe pole elektromagnetyczne wysokiej częstotliwości – w miejscu udzielania świadczeń. Spółka C. D. w odpowiedzi na pytania ankietowe podała, że takie urządzenie posiada i spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia w sprawie świadczeń gwarantowanych oraz zarządzenia Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów będących przedmiotem niniejszego postępowania. Prawidłowość tej informacji niewątpliwie ma znaczenie dla ustalenia, czy oferent gwarantuje zapewnienia świadczenia usług medycznych, a zatem zbadanie tej kwestii jest decydujące dla jej rozstrzygnięcia. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że organ nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy, jak i nie przeanalizował należycie zarzutów podniesionych przez skarżącą, czym naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a.,w stopniu który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na stwierdzone uchybienia, które są natury procesowej, sąd nie mógł merytorycznie odnieść się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, tj. art. 134 i 149 ustawy o świadczeniach. To rzeczą organu, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, będzie wnikliwe zbadanie istnienia wskazanych przez stronę podstaw do odrzucenia oferty, jak i właściwe rozważenie, czy przy ocenie ofert nie doszło do naruszenia zasady równości i uczciwej konkurencji, powodującej uszczerbek w interesie prawnym skarżącej, przy uwzględnieniu przedstawionych wyżej uwag sądu. Z tych też względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny Szczecinie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kwoty [...]zł, która to została uiszczona tytułem wpisu od skargi.