II SA/Sz 78/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 listopada 2021 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie skierowania na badania lekarskie uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami Prezydent Miasta S., dalej także jako: "Prezydent, organ I instancji", orzekł o skierowaniu M. K., dalej także jako: "strona, skarżący", posiadającego uprawnienie do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B prawa jazdy, na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, organ I instancji wskazał, iż w dniu [...] r. P. G. zwróciła się z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie skierowania na badanie lekarskie M. K. w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, uzasadniając powyższe wnioskami opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia [...] r., sporządzonej na potrzeby postępowania karnego, wedle której u M. K. rozpoznano osobowość nieprawidłową. W trakcie postępowania przed organem I instancji strona przedłożyła dowód z opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia 19 marca 2018 r., stwierdzającej rozpoznanie u niego osobowości dyssocjalnej oraz osobowości narcystycznej i psychopatycznej, lecz z wykluczeniem upośledzenia umysłowego oraz z wykluczeniem choroby psychicznej. Kolejno, opiniami psychiatrycznymi z dnia 26 sierpnia 2019 r., następnie z dnia 21 listopada 2019 r. potwierdzono rozpoznanie u M. K. osobowości nieprawidłowej, nacechowanej skłonnością do nieprzestrzegania norm społeczno-prawnych, egocentryzmem, nieliczeniem się z innymi ludźmi i skutkami własnego postępowania, nastawieniem na zaspokajanie własnych potrzeb, o niskim stopniu tolerancji frustracji, o niskim progu wyzwalania agresji, obniżonym krytycyzmie wobec własnego zachowania, braku poczucia winy, spłyconej uczuciowości wyższej, arefleksyjności. W ocenie organu I instancji, wskazane rozpoznanie świadczy o poważnych i uzasadnionych zastrzeżeniach co do stanu zdrowia M. K., wypełniając konieczną dla orzeczenia o skierowaniu na badania lekarskie ustawową przesłankę. Pismem z dnia 28 sierpnia 2020 r. M. K. wniósł odwołanie od ww. decyzji organu I instancji, podnosząc zarzuty przedwczesności, pochopności i bezzasadności zaskarżonej decyzji, w obliczu braku pełnego i wiarygodnego materiału dowodowego w sprawie, jak też wobec uzasadniających zawieszenie postępowania administracyjnego braków prawomocnych rozstrzygnięć w sprawach karnych, które determinują wynik niniejszego postępowania. W kontekście powyższych zarzutów M. K. sformułował wnioski dowodowe w zakresie uzupełnienia postępowania dowodowego o akty kończące postępowania sądowe, dopuszczenie dowodów z załączników do odwołania, zawierających umotywowanie stawianych zarzutów, jak też wskazujących na konieczne do przeprowadzenia czynności w sprawie. M. K. wniósł nadto o uwzględnienie zarzutu niewykonalności zaskarżonego aktu. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dalej także jako: "Kolegium, organ II instancji, organ odwoławczy", uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że niniejsze rozstrzygnięcie nie dotyka meritum sprawy, albowiem na przeszkodzie powyższemu stanęły względy formalno-prawne, wymagające uwzględnienia w pierwszej kolejności podniesionego zarzutu niewykonalności decyzji o skierowaniu M. K. na badania lekarskie, skutkujące, w razie jego nieuwzględnienia, mocą przepisu art. 156 § 1 pkt 5 Kpa, stwierdzeniem nieważności decyzji administracyjnej dotkniętej wadą kwalifikowaną tym przepisem. Zgodnie z przepisem art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwanemu dalej "badaniem lekarskim", podlega, z zastrzeżeniem ust. 4, osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Norma kompetencyjna, na podstawie której realizowany jest zacytowany obowiązek zawarta została w przepisie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, stanowiącym, iż starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Kolegium wskazało na niekonsekwencję ustawodawcy w zakresie sformułowania podstaw podlegania badaniu lekarskiemu, a podstaw skierowania na badania lekarskie, te ostatnie bowiem ustanawiają w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b kryterium uzasadnionego zastrzeżenia co do stanu zdrowia, natomiast te z art. 75 ust. 1 pkt 5 ograniczają podleganie obowiązkowi poddania się badaniom w razie istnienia uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń co do stanu zdrowia. Zważywszy jednak na wypowiedzianą wprost w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami regułę, stanowiącym normę kompetencyjną do orzekania w rozważanym przedmiocie, eliminującą kryterium poważnych zastrzeżeń co do stanu zdrowia, zakresem niniejszego postępowania objęte winno być ustalenie uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia. W dalszej kolejności, Kolegium przywołało treść przepisu art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami oraz § 10 ust. 1 i § 11 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców oraz wskazało, że powołane przepisy wyznaczają podmioty wyłącznie legitymowane, uprawnione do przeprowadzenia badań lekarskich i wydania ostatecznego i wiążącego orzeczenia lekarskiego co do istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Organ II instancji wyjaśnił, że ramy czasowe wykonalności decyzji o skierowaniu na badania lekarskie wyznacza przepis art. 101 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami. Wskazane w tym przepisie terminy ustawowe są zawite, a ich niedotrzymanie skutkuje sankcją w postaci zatrzymania prawa jazdy, wypowiedzianą wprost w przepisie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami. Powiązanie ww. regulacji pozwala na wniosek o ograniczeniu zarówno czasowym, jak i podmiotowym - w zakresie jednostki uprawnionej do przeprowadzenia badania lekarskiego - realizacji odnośnego obowiązku, czyniąc decyzję w tej materii wykonalną w takich granicach. Zdaniem Kolegium, stan faktyczny niniejszej sprawy wymaga uwzględnienia okoliczności wyjątkowej, wprawdzie niemieszczącej się w zakresie przedmiotowym przepisu stanowiącego podstawę skierowania na badanie lekarskie, niemniej jednak wpływającej na walor wykonalności decyzji nakładającej na jej adresata konkretny i sankcjonowany obowiązek prawny. Tą okolicznością jest izolacja strony związana z odbywaniem kary pozbawienia wolności w okresie od dnia [...] r., z przewidywanym terminem jej zakończenia w dniu [...] r., aktualnie w Zakładzie Karnym w G.. Według zaświadczenia z dnia [...] r., wydanego przez Zastępcę Dyrektora Zakładu Karnego w G., pismo nr: [...], potwierdzającego powyższy fakt, M. K. nie jest zatrudniony w tej jednostce penitencjarnej i nie otrzymuje żadnych dochodów. Jego środki do dyspozycji to [...] zł. Ostatnio wskazana okoliczność ma też znaczenie dla koniecznego, wynikającego z zacytowanego już przepisu art. 101 ust. 2 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami obowiązku uiszczenia opłaty ewidencyjnej. Powyższe dowodzi, w ocenie organu II instancji, iż decyzja w sprawie skierowania na badania lekarskie, wydana względem M. K. w realiach ustalonego stanu rzeczy, jest niewykonalna, w granicach wynikających z bezwzględnie tę instytucję regulujących przepisów. Niewykonalność decyzji zaistniała w dniu jej wydania, ma charakter trwały, co najmniej do momentu zakończenia izolacji strony, co przy wyznaczonym przez ustawodawcę terminie poddania się badaniu i sankcjonowanym terminie przedłożenia orzeczenia lekarskiego, nie pozwala na uznanie jej wykonalności w jakimkolwiek momencie odosobnienia strony. Dodatkowo Kolegium wskazało, że trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Zdaniem Kolegium, bezwzględna kara pozbawienia wolności, wykonywana w zamkniętym Zakładzie Karnym, z istoty swej wykluczająca możliwość aktywności poza Zakładem, stanowi obiektywną przeszkodę w realizacji obowiązku nałożonego decyzją Prezydenta. Nie uchyla cechy obiektywności tej przeszkody ewentualność udzielenia zgody na krótkotrwałe opuszczenie Zakładu Karnego (tzw. przepustka), zależnej od oceny i woli Dyrektora Zakładu, jako czynnik niepozwalający na pewne i zgodne z nałożonym obowiązkiem wykonanie decyzji. W świetle powyższego, w uznaniu trwałej przeszkody w wykonaniu zaskarżonego aktu, Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie w sprawie skierowania na badania lekarskie, jako bezprzedmiotowe. Odnosząc się do wniosków odwołania w zakresie ustanowienia pełnomocnika procesowego z urzędu, jak też zapewnienia udziału w posiedzeniu, Kolegium wyjaśniło, iż przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują możliwości wyznaczenia pełnomocnika z urzędu, zaś mocą przepisu art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych orzeczenia kolegium zapadają po przeprowadzeniu rozprawy lub na posiedzeniu niejawnym. W sytuacji, jak poddana pod rozwagę Kolegium, przy braku przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ odwoławczy, przy odstąpieniu od merytorycznej oceny zasadności skierowania na badania lekarskie, wobec zaistnienia podstaw do procesowego zakończenia postępowania, nie doszło, zdaniem organu II instancji, do naruszenia gwarancji procesowych strony. Pismem z dnia 30 grudnia 2021 r. P. G. złożył skargę na ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej naruszenie: - art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i bezzasadne stwierdzenie, że decyzja Prezydenta była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały z uwagi na pozbawienie wolności M. K. w zamkniętym zakładzie karnym, gdzie odbywa karę pozbawienia wolności oraz nieposiadanie przez niego środków finansowych, - art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez błędne stwierdzenie, że zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji Prezydenta i umorzenia postępowania w całości, w sytuacji w której w przedmiotowej sprawie nie ziściły się przesłanki do stwierdzenia trwałej niewykonalności decyzji administracyjnej, - art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte i niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego oraz zbyt ogólnikowe uzasadnienie skarżonego orzeczenia, w którym to uzasadnieniu organ odwoławczy arbitralnie i bez przeprowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego stwierdził, że ziściły się przesłanki do stwierdzenia trwalej niewykonalności decyzji administracyjnej z uwagi na pozbawienie M. K. wolności w zamkniętym zakładzie karnym oraz nieposiadanie przez niego środków finansowych, - art. 107 § 1 pkt 9 k.p.a. poprzez zawarcie błędnego pouczenia w zaskarżonej decyzji o sposobie i terminie zaskarżenia tej decyzji poprzez wskazanie, że przysługuje od niej złożenie sprzeciwu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, w sytuacji w której zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 in fine Kpa w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., co warunkuje, iż przysługuje od niej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, albowiem stanowi decyzję rozstrzygającą co do istoty sprawy. W uzasadnieniu skargi Prokurator wskazał, że wbrew stanowisku organu odwoławczego, fakt odbywania kary pozbawienia wolności, nawet w zamkniętym zakładzie karnym, nie stanowi trwałej i nieusuwalnej przeszkody do zastosowania się przez stronę postępowania administracyjnego do rygorów wynikających z danej decyzji administracyjnej. Oczywiste jest bowiem, że wiele osób pozbawionych wolności jest uczestnikami różnego rodzaju postępowań administracyjnych, takich jak choćby w zakresie orzekania o niepełnosprawności przez powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, czy w zakresie rent wynikających z niezdolności do pracy lub innych przyczyn, gdzie konieczne jest przeprowadzenie badania przez komisję lekarską zakładu ubezpieczeń społecznych. W takich przypadkach administracja zakładu karnego organizuje transport osób pozbawionych wolności przed odpowiednie organy administracji publicznej, czy komisje lekarskie, w celu umożliwienia osobom pozbawionym wolności realizację ich praw i obowiązków wynikających z określonych postępowań administracyjnych. Środki finansowe na takie działania administracji zakładu karnego pochodzą z Funduszu Sprawiedliwości, lub Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej. Wystarczy więc, aby M. K. przedstawił administracji zakładu karnego stosowne wezwanie na badanie z określeniem terminu jego przeprowadzenia, aby możliwe było jego przetransportowanie na takie badanie. Nie sposób zatem ustalić na podstawie uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w oparciu o jakie dowody organ odwoławczy przyjął, że w tym zakresie obowiązek poddania się badaniu wynikający z decyzji organu I instancji jest dla M. K. trwale niemożliwy do wykonania. W odniesieniu do drugiej okoliczności mającej w ocenie organu odwoławczego świadczyć o trwałej niewykonalności decyzji organu I instancji, a polegającej na nieposiadaniu przez M. K. wystarczających środków finansowych do uiszczenia stosownej opłaty wynikającej z ustawy o kierujących pojazdami, to także w tym zakresie, zdaniem Prokuratora, jest to stwierdzenie nieuprawnione i niemieszczące się w treści normatywnej przepisu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Fakt, że M. K. nie posiadał - w chwili wystawienia zaświadczenia przedstawionego organowi odwoławczemu - środków finansowych na koncie depozytowym w zakładzie karnym nie świadczy o tym, że jest to stały stan rzeczy, albowiem zaświadczenie w tym zakresie wydawane jest przez administrację zakładu karnego w odniesieniu do konkretnej daty jego wydania. Stan konta depozytowego może ulec zmianie w każdej chwili, choćby poprzez pozyskanie środków finansowych od osób najbliższych, lub podjęcie zatrudnienia w zakładzie karnym. Brak posiadania zatrudnienia także nie jest stanem stałym, ani permanentnym i może ulec zmianie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. O oddalenie skargi wniósł również uczestnik postępowania M. K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz.137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."). Przeprowadzona przez tutejszy Sąd kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, pod kątem powyższego kryterium wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona przez Prokuratora decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. została wydana w przedmiocie skierowania skarżącego na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Zasadniczą sprawą jest kwestia wykonania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie w sytuacji, gdy osoba skierowana przebywa w zakładzie karnym. Organ odwoławczy uchylił decyzję Prezydenta Miasta S. kierującą skarżącego na badania i umorzył postępowanie organu I instancji albowiem stwierdził, że wykonanie decyzji uniemożliwia przeszkoda o charakterze wyjątkowym uznając za taką odbywanie przez skarżącego kary pozbawienia wolności w zakładzie karnym. Kolegium podkreśliło, że w świetle ustawy o kierujących pojazdami (art. 101 ust. 2 pkt 1-3), ze względu na określony w przepisach termin poddania się badaniu (miesiąc od doręczenia decyzji o skierowaniu) oraz obowiązek uiszczenia opłaty ewidencyjnej, a skarżący nie posiada na koncie depozytowym środków, decyzja jest niewykonalna i była niewykonalna w dniu jej wydania. Sąd nie podziela argumentów przytoczonych przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, albowiem organ a priori założył niewykonalność decyzji ze względu na to, że skarżący w realiach sprawy nie może nałożonego obowiązku spełnić. Odbywanie kary pozbawienia wolności nie pozbawia osoby osadzonej możliwości realizacji przyznanych decyzją administracyjną praw lub nałożonych obowiązków. Istnieje również możliwość zawieszenia postępowania na wniosek strony. W tym aspekcie Kolegium nie rozpoznało sprawy. Twierdzenie Kolegium co do braku możliwości wykonania decyzji jest poparte wyłącznie wywodem teoretycznym. Organ nie zbadał natomiast, do czego był obowiązany w ramach prowadzonego postępowania, czy istnieją realne możliwości wykonania badań lekarskich przez skarżącego. Nie można również zaakceptować stanowiska Kolegium co do umorzenia postępowania przed organem pierwszej instancji. Umorzenie postępowania jest orzeczeniem formalnym, kończącym postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Umorzenie postępowania administracyjnego powinno więc być traktowane jako środek ostateczny, mający zastosowanie tylko w tych sytuacjach, kiedy nie ma możliwości podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Przepis art. 105 § 1 k.p.a. stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W rozumieniu powołanego przepisu postępowanie staje się bezprzedmiotowe, gdy sprawa indywidualna nie podlegała i nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej, a zatem wówczas, gdy nie istnieją ani przedmiot, ani podmiot konkretnej sprawy. Jeśli istnieje stan faktyczny podlegający uregulowaniu przez organ administracji na wniosek strony bądź z urzędu, postępowanie nie może być uznane za bezprzedmiotowe. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania organ I instancji wszczął postępowanie z urzędu, albowiem powziął informację o takim stanie zdrowia skarżącego, który wymaga dokonania jego oceny poprzez wykonanie odpowiedniego badania lekarskiego. Chodzi tutaj bowiem zarówno o bezpieczeństwo zarówno samego skarżącego jako kierowcy, posiadającego prawo jazdy kategorii B, jak i pozostałych uczestników ruchu drogowego. Postępowanie zainicjowane przez organ I instancji zarówno co do podmiotu jak i przedmiotu sprawy wymaga rozstrzygnięcia merytorycznego i Kolegium umarzając postępowanie nie powinno było się od takiego rozstrzygnięcia uchylić. Niewykonalność decyzji, na którą to okoliczność powołał się organ odwoławczy w sensie prawnym oznacza niemożność zastosowania się do decyzji z uwagi na obowiązujący w porządku prawnym zakaz lub nakaz określonego zachowania pozostający w sprzeczności z wydaną decyzją. Niewykonalność faktyczna decyzji jest natomiast trwała niemożnością jej wykonania z pozaprawnych przyczyn obiektywnych o charakterze nieusuwalnym ( tak w wyroku NSA z dnia 22.06.2021 r. II OSK2626/18). Kolegium w takim aspekcie nie analizowało sprawy, chociaż powinno zbadać realną możliwość wykonania decyzji a nadto zwrócić uwagę na konsekwencje niepoddania się badaniu z przyczyn leżących po stronie M. K.. Organ II instancji nie dokonał ustaleń ze skarżącym, czy zamierza ubiegać się o umożliwienie mu przeprowadzenia badań lekarskich w związku z wydaniem skierowania. Kolegium winno również zwrócić uwagę, że pobyt uczestnika postępowania w zakładzie karnym jest okolicznością przez niego zawinioną i nie może stanowić usprawiedliwienia dla niewykonania badań lub niemożności ich przeprowadzenia. Podsumowując sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 105 k.p.a. oraz przepisami art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do kwestii braku środków na koncie depozytowym osoby zobowiązanej do wykonania badań lekarskich zauważyć należy, że przebywanie w miejscu odosobnienia nie stanowi usprawiedliwienia dla takiego powodu nie przeprowadzenia badań. Z brakiem środków finansowych na przeprowadzenie badań borykają się osoby, które nie są pozbawione wolności, jednakże szukają jej w różnych instytucjach pomocowych, analogicznie jak to wskazał Prokurator w skardze. Organ ponownie rozpatrując sprawę ustali, czy uczestnik postępowania ma realną możliwość wykonania badań lekarskich ze względu na odbywanie kary pozbawienia wolności oraz rozważy zastosowanie w sprawie instytucji zawieszenia postępowania, o czym pouczy M. K., albowiem zawieszenie, ze względu na treść przepisów regulujących tę kwestię w k.p.a. możliwe jest jedynie na wniosek strony. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Na mocy art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na którym sąd orzekał w składzie trzech sędziów. Orzeczenia powołane w wyroku dostępne są w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl