II SA/Sz 783/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 listopada 2012r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r. Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego K. S. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Wnioskiem z dnia [...]. K. S. wystąpił do Wójta Gminy o wydanie warunków zabudowy dla budynku usługowego (turystyka indywidualna) z częścią mieszkalną (do dwóch lokali mieszkalnych). W charakterystyce inwestycji wskazano, iż ma to być budynek 4-kondyganacyjny, o zwartej bryle z płaskim dachem o powierzchni zabudowy 280 m2 i wskaźniku zabudowy działki do 36 %. Wysokość kalenicy do 13,88 m n.p.t., zaś jego górną krawędź elewacji wskazano 11,90 m + 0,80 m + 1,18 m. Po 2-krotnym wydaniu przez Wójta Gminy decyzji odmownych uchylanych przez organ odwoławczy, inwestor uwzględnił zastrzeżenia organu dotyczące wskaźnika powierzchni zabudowy działki i wskazał wskaźnik 32,10 %. Podtrzymał natomiast wskazane we wniosku z dnia [...]. parametry górnej krawędzi elewacji frontowej. Decyzją z dnia [...]Wójt Gminy, na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - zwanej dalej "Kpa", art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) oraz § 5 ust. 1 i § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) kolejny raz odmówił ustalenia na rzecz K. S. warunków zabudowy dla budynku usługowego (turystyka indywidualna) z częścią mieszkalną (do dwóch lokali mieszkalnych). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że przesłanką odmowy wydania decyzji pozytywnej jest niespełnienie warunku określonego w art. 61ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wykonana analiza urbanistyczna wykazała bowiem, że parametry oraz cechy istniejącej zabudowy sąsiedniej nie pozwalają ustalić wnioskowanych warunków zabudowy. Ustalenie wskaźnika wielkości nowej zabudowy na poziomie 32,1 % różni się do możliwego ustalenia wskaźnika 29,3 %, również ustalenie górnej krawędzie elewacji frontowej na zadanej wysokości 12 m znacznie różni się od możliwych do ustalenia 7,76 lub 8,99 m. Organ I instancji podniósł, że nie ma możliwości ustalenia wskaźnika powierzchni nowej zabudowy w sposób inny niż przez przyjęcie wyliczonej wartości średniej tego wskaźnika w obszarze analizy, gdyż tendencją w obszarze analizy jest niska intensywność zabudowy (poniżej 30%), a nadto działki bezpośrednio graniczące z terenem inwestycji są również zabudowane nieintensywnie. Rozważając z kolei możliwość zastosowania odstępstwa w zakresie ustalenia parametru wysokości elewacji frontowej organ I instancji wskazał, że żaden z budynków położonych przy ul. [...]nie posiada elewacji frontowej o wysokości zawartej we wniosku. Niezależnie od powyższego organ I instancji podniósł, że brak jest podstaw do wyłączenia pracownika M. H. od prowadzenia sprawy, co również postulował inwestor. Do decyzji załączono analizę z dnia [...]wykonaną przez dr inż. arch. M. S. oraz analizę z dnia [...]. z uzupełnieniami z dnia [...]r., wykonaną przez architekta Gminy M. H. Od powyższej decyzji K. S. złożył odwołanie i zarzucił jej naruszenie art. 56, art. 67 ust.1 pkt 1 i pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 5 ust. 1 oraz § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 7, art. 8, art. 24, art. 133, art. 138 § 2 K.p.a. W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, że zaskarżona decyzja jedynie pozornie została wydana w oparciu o analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 21 stycznia 2011 r., albowiem wnioski tej analizy dopuszczają ustalenie parametru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej na 12 m, zaś średni wskaźnik intensywności zabudowy w obszarze analizy określają na 29,3%. W rezultacie organ dopuścił się niedozwolonej manipulacji wskaźnikami ustalonymi w analizie z dnia 21 stycznia 2011 r., dokonując w tym zakresie ustaleń w sposób całkowicie odmienny niż wynika to z tej analizy. Ponadto organ pominął okoliczność, że analizy z dnia 28 sierpnia 2010 r. oraz z dnia 10 września 2010 r. dopuszczają zwiększenie wskaźnika intensywności zabudowy w stosunku do średniego o 22 % i 12 %. Skarżący zakwestionował również sposób ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej budynku położonego na działce nr [...], którą to wysokość ustalono w oparciu o zatwierdzony projekt budowlany i udzielone pozwolenie na budowę. W jego ocenie, ustalenie to powinno zostać oparte o przeprowadzone oględziny obiektu. Skarżący podniósł też, że w sprawie wykonano pięć różnych analiz, za każdym razem otrzymując inny wynik co do wskaźnika intensywności zabudowy i rożną tolerancję dla odstępstw od tego wskaźnika. Dodatkowo zaznaczył, że organ prowadząc postępowanie, wszczęte wnioskiem złożonym dnia [...]r., naruszył zasadę szybkości i prostoty postępowania. Decyzje organu I instancji w sprawie były dwukrotnie uchylane, zaś Wójt wykonuje jedynie pozornie zalecenia organu odwoławczego, bezzasadnie przedłużając proces inwestycyjny. Według K. S. materiał zgromadzony w sprawie jest wystarczający do wydania decyzji zgodnej z wnioskiem strony, zaś jedyną rzetelną analizą jest analiza z dnia 21 stycznia 2011 r. Poza tym odwołujący się zaznaczył, że nie wnosił o wyłączenie pracownika w trybie art. 24 Kpa, lecz złożył jedynie skargę w oparciu o art. 227 Kpa. Po rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia [...], w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, w związku z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 5 i § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, utrzymało w mocy opisaną wyżej decyzję organu I instancji. Kolegium w motywach swojego rozstrzygnięcia, po przytoczeniu treści przepisów wynikających z podstawy prawnej decyzji, podzieliło stanowisko organu I instancji co do braku możliwości ustalenia żądanych przez stronę warunków zabudowy. Organ odwoławczy podkreślił, że wniosek końcowy zaskarżonej decyzji został oparty o wszystkie analizy sporządzone w przeprowadzonym postępowaniu, bowiem załącznikiem do decyzji Wójta Gminy są zarówno wyniki analizy z dnia 21 stycznia 2011 r. jak i analizy z dnia 24 sierpnia 2010 r. z kolejnymi uzupełnieniami (z 10 września 2010 r., 18 kwietnia 2011 r. i 7 listopada 2011 r.). Ponadto organ w sposób prawidłowy, z uwzględnieniem wytycznych zawartych w decyzji kasacyjnej, dokonał analizy cech i parametrów zabudowy istniejącej w wyznaczonym obszarze analizy w zakresie intensywność zabudowy oraz wysokości elewacji frontowej budynków. Według Kolegium wyliczenie parametru intensywności zabudowy jak i średniej wysokości elewacji frontowej jest matematycznie poprawne. Pominięcie zaś przy tych wyliczeniach dwóch działek o niskich wskaźnikach nie wpływa na wniosek wyprowadzony przez organ I instancji. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że wyprowadzone wnioski końcowe o dopuszczalności realizacji zabudowy z wysokością elewacji frontowej 12 m nie mogą znaleźć potwierdzenia w analizie z dnia 21 stycznia 2011 r., gdyż analiza ta nie uwzględnia metrycznej wysokości poszczególnych budynków ani też nie rozdziela wysokości elewacji frontowej poszczególnych budynków i wysokości budynków mierzonych do głównej kaletnicy. Poza tym organ I instancji w sposób prawidłowy ustalił wysokości elewacji budynku na działce [...], gdyż wymiar ten wynika z projektu budowlanego zatwierdzonego pozwoleniem na budowę. Nie zgadzając się z powyższą decyzją Kolegium K. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji jako wydanych z naruszeniem art.6 ust. 2, art. 56 w zw. z art. 64, art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 3 ust. 1, § 5 ust. 1 i 2, § 7 ust. 1-4 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 6,art.7, art. 8, art.77 w zw. z art. 140, art. 78 § 1 w zw. z art. 85 § 1 w zw. z art. 136 w zw. z 140, art.80 w zw. z art. 140, art. 107 § 3 , art.138 § 2, art. 227 Kpa. W skardze K. S. powtórzył argumentacje odwołania podnosząc dodatkowo, że organy orzekające w sprawie nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego i przekroczyły granice swobodnej oceny dowodów. Poza tym organy nie uwzględniły implikacji wynikających z podniesionych przez stronę zarzutów w skardze na nienależyte wykonanie zadań przez pracownika organu I instancji, które miały wpływ na prowadzenie postępowania administracyjnego, skutkując jego nierzetelnością. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej "P.p.s.a"., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Dodać należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany z zarzutami i wnioskami skargi. Sądowa kontrola dokonana w niniejszej sprawie według ww. kryteriów dała podstawę do stwierdzenia, że skarga jest zasadna, chociaż nie wszystkie zarzuty w niej podniesione zasługują na uwzględnienie. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy, zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest określona w art. 7 Kpa zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, nakładająca na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Zasadę tę realizuje szereg przepisów szczegółowych, które nakładają na organ obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego, w celu ustalenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 77 § 1 i 80 Kpa). Ustalenia faktyczne, prawne, dowodowe poczynione przez organ wraz z wnioskami powinny przy tym znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji stosownie do treści art. 107 § 3 Kpa. Powyższe zasady znajdują zastosowanie również do postępowania wszczętego na wniosek o ustalenie warunków zabudowy, którego to podstawę materialnoprawną stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717-dalej "ustawa"). W myśl art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest w przypadku łącznego spełnienia pięciu wskazanych w tym przepisie warunków. Wśród nich wymagane jest aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (pkt 1). Ustalenie, czy została spełniona opisana wyżej zasada dobrego sąsiedztwa wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. W jego toku, jak już wyżej wskazano, organ obowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego oraz zgromadzenia materiału dowodowego celem wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wynika z wydanego na podstawie upoważnienia ustawowego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 - dalej "rozporządzenie), zasadniczym elementem tego postępowania jest wykonanie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, na obszarze wyznaczonym wokół działki budowlanej (§ 3). Analiza architektoniczno-urbanistyczna obejmuje ustalenia w zakresie cech, parametrów i charakterystyki istniejącej zabudowy sąsiedniej oraz wnioski co do parametrów dopuszczalnych dla nowej zabudowy. W orzecznictwie przyjmuje się, że analizę sporządza osoba posiadająca uprawnienia architektoniczne, pomimo że wprost to nie zostało przewidziane w przepisach ustawy. Wykonywana jest ona na kopii mapy zasadniczej, zaś poczynione ustalenia opisuje się w części tekstowej. Wyniki tego opracowania służą ustaleniu stanu faktycznego niezbędnego do oceny, czy ustalenie wnioskowanych warunków zabudowy jest dopuszczalne. W konsekwencji analiza determinuje treść decyzji, dlatego też szczególną uwagę należy kierować co do poprawności i rzetelności jej sporządzenia . Powyższej oceny dokonuje organ, przesądzając w ramach swobodnej oceny dowodowej, czy analizę należy uznać za dowód w sprawie, czy też odrzucić ją, a może uzupełnić bądź też sporządzić nową. Powyższe działanie organu mają istotne znaczenie dla zgodnego z prawem rozstrzygnięcia sprawy, również ze względu na treść unormowania § 9 pkt 2 rozporządzenia, w myśl którego wyniki analizy, zawierające część tekstową i graficzną, załącza się do decyzji o warunkach zabudowy. Niewątpliwie załącznikiem do decyzji należy uczynić jedynie analizę, która w ocenie organu jest prawidłowa. Nie można zatem uznać za zgodne z prawem załączenie do decyzji kilku analiz zawierających sprzeczne lub niezgodne z sobą wnioski i ustalenia. Tymczasem z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jak wynika z akt sprawy w toku postępowania wyjaśniającego sporządzono aż pięć analiz. Cztery z tych analiz, tj. z dnia 28 sierpnia 2010 r., 10 września 2010 r., 18 kwietnia 2011 r. i 7 listopada 2011 r. sporządził architekt gminy M. H., prowadzący jednocześnie z upoważnienia Wójta Gminy niniejsze postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i wydający jego imieniu decyzje organu I instancji, zaś analizę z dnia 21 stycznia 2011 r. opracował arch. M. S.. Sporządzający opracowania za każdym razem otrzymywali inny wynik parametrów zabudowy, w szczególności w zakresie wskaźnika intensywności zabudowy ale również wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej czy geometrii dachu. Żadna z analiz nie pokrywa się ze swoimi wynikami z inną analizą, co obligowało organ do szczególnie wnikliwej ich oceny dowodowej (pod względem logiczności, rzeczowości, spójności i zgodności z przepisami rozporządzenia) jak i wyjaśnienia przyczyny zaistniałych różnic. Powyższego obowiązku organ I instancji nie wykonał. Do decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy organ gminy załączył dwa osobne opracowania, tj. analizę z dnia 21 stycznia 2011 r. oraz analizę z dnia 24 sierpnia 2010 r. z uzupełnieniami z dnia 10 września 2010 r., 18 kwietnia 2011 r. i 7 listopada 2011 r. Takie działanie dowodzi, że organ nie rozpatrzył w sposób właściwy materiału dowodowego, które w realiach niniejszej sprawy powinno polegać na przyznaniu mocy dowodowej i załączeniu tylko jednej z analiz - ze względu na ich rozbieżność. Analizę należy traktować jako całość, tak więc zakwestionowanie części wyników analizy dyskwalifikuje ją jako dowód. Pominięcie przez organ I instancji oceny mocy dowodowej dowodzi dowolności dokonanych ustaleń stanu faktycznego, co niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Powyższego uchybienia nie dostrzegł organ II instancji. W ocenie Sądu niezasadne jest stanowisko, zgodnie z którym podstawą do orzekania w sprawie mogą być wszystkie analizy sporządzone w toku postępowania, w sytuacji gdy każda z tych analiz zawiera odmienne ustalenia i wnioski. Skoro analiza jako załącznik stanowi integralną częścią decyzji, zatem decyzja nie może być z nią sprzeczna, a takiego rezultatu nie można osiągnąć opierając decyzję na analizach, które nie są ze sobą zbieżne. Załączenie odmiennych analiz uniemożliwia dokonanie jednoznacznych ustaleń. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazując, że podstawą dla wyprowadzonego wniosku końcowego przez organ I instancji były wszystkie analizy sporządzone w przeprowadzonym postępowaniu, jednocześnie uznał za prawidłowe działanie tego organu polegające de facto na oparciu o parametry i wnioski wynikające z osobnego opracowania nazwanego "analizą z dnia 24 sierpnia 2010r. z uzupełnieniami z dnia 10 września 2010 r., 18 kwietnia 2011 r. i 7 listopada 2011 r." Jak słusznie wskazał skarżący każda z tych analiz podaje inny średni wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy dla obszaru analizowanego. Różnią się także co do możliwości zastosowania dla nowej zabudowy odstępstwa od tak wyliczonego wskaźnika jak i tolerancji procentowej tego odstępstwa. Skoro poszczególne analizy zawierają odmienne wnioski i ustalenia zatem nie mogą stanowić uzupełnienia którejkolwiek z tych analiz, nawet w przypadku gdy autorem ich jest ta sama osoba. Uzupełnienie analizy nie może polegać na zmianie jej poszczególnych ustaleń czy wniosków, tylko na dodaniu nowego ustalenia, które zostało wcześniej pominięte bądź też na dodaniu szczegółowego wyjaśnienia przyjętych w analizie ustaleń. Mając na uwadze treść tych poszczególnych analiz, składających się na opracowanie, należy stwierdzić, że ustalenia stanu faktycznego polegały na wybiórczym uwzględnieniu wskaźników z poszczególnych analiz według swobodnego i niczym nieuzasadnionego uznania organu, co stanowi o uchybieniu art. 7, art. 77 § 1, art. 80 Kpa. Poza tym podkreślenia wymaga, że organy orzekające w sprawie pominęły wnioski wynikające z analizy sporządzonej przez arch. M. S. nie wyjaśniając należycie powodów takiego postępowania. Kolegium wprawdzie podjęło próbę wytłumaczenia nieuwzględnienia wyników opracowania, jednakże powyższe odnosiło się tylko do niewielkiej części analizy (wskaźnika wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej) i nie doprowadziło organu do właściwych wniosków. Tymczasem zakwestionowanie rzetelności sporządzenia analizy, w przypadku gdy ta analiza stanowi załącznik do decyzji organu I instancji, nie może skutkować utrzymaniem tej decyzji w mocy. Skarżący w odwołaniu przedstawił szereg konkretnych zarzutów odnoszących się do rzetelności sporządzonych w toku postępowania administracyjnego analiz urbanistyczno-architektonicznych, jednakże Kolegium w żaden sposób nie odniosło się do tej kwestii, pomimo ciążącego na nim takiego obowiązku. Należy podkreślić, że merytoryczne rozpoznanie sprawy w jej całokształcie przez organ odwoławczy obejmuje m. in. konieczność rozważenia w uzasadnieniu decyzji o zasadności podnoszonych zarzutów. Brak ustosunkowania się do wszystkich podnoszonych w odwołaniu argumentów oraz niewłaściwe uzasadnienie stanowiska w sprawie zarówno przez organ I i II instancji, nie odpowiada unormowaniu art. 107 § 3 Kpa. Stwierdzone uchybienia proceduralne przesądzają, że postępowanie w niniejszej sprawie było prowadzone w sprzeczności z zasadą pogłębiana zaufania obywateli państwa do jego organów wyrażoną w art. 8 Kpa jak i zasadą przekonywania z art. 11 Kpa. Zdaniem Sądu niezasadny jest natomiast zarzut naruszenia art. 227 Kpa. W trybie tego przepisu wnoszone są skargi na nienależyte wykonanie zadań przez pracownika organu I instancji, które wszczynają jednoinstancyjne uproszczone postępowanie. Jak wynika z akt sprawy skarżący wniósł taką skargę na pracownika organu I instancji M. H., jednakże z uwagi na odrębność postępowania skargowego, zarzuty tej skargi pozostają poza oceną organu rozpatrującego sprawę w przedmiocie warunków zabudowy jak i Sądu. Ewentualne zatem naruszenia dokonane przez M. H. nie mają wpływu na legalność wydanych w sprawie administracyjnej decyzji. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że decyzja organu I instancji, na co nie zwrócił uwagi organ odwoławczy, nie zawierała wymaganego przez prawo załącznika w postaci kopii mapy z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji. Ustawodawca w § 9 rozporządzenia odróżnił załącznik graficzny decyzji od załącznika graficznego analizy. Decyzja zatem powinna zawierać część tekstową, część graficzną (mapę) oraz wykonaną analizę w formie tekstowej i graficznej. Część graficzna decyzji jak i analiza muszą zgodnie z art. 107 § 1 Kpa odpowiadać wymogom takim jak decyzja, a zatem powinny zawierać datę i numer decyzji, które dotyczą oraz podpis osoby uprawnionej do wydania decyzji. Nie załączenie do decyzji odpowiedniej mapy, niezależnie od map stanowiących część graficzną analiz, uchybia unormowaniu § 9 rozporządzenia w zw. z art. 107 § 2 Kpa. Opisane powyższej uchybienia proceduralne uniemożliwiają dokonanie przez Sąd oceny zaskarżonej decyzji pod względem merytorycznym i odniesienia się do pozostałych zarzutów skargi. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie dokonanie ustalenia, która z analiz i dlaczego stanowi podstawę do wydania decyzji, przy czym powyższe ustalenia powinny znajdować odzwierciedlanie w uzasadnieniu decyzji. Poza tym do decyzji należy załączyć, oprócz analizy, kopię mapy zasadniczej. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania oparto o art. 200 w zw. z art. 205 ww. ustawy