II SA/Sz 784/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 października 2009 r. sprawy ze skargi G. i E. A. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących G. i E. A. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kpa oraz art. 57 ust. 7, art. 59f ust. 1-3 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz.1118 ze zm.), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego - po rozpatrzeniu zażalenia E. A. na postanowienie Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...], o nałożeniu na inwestorów: G. i E. A. kary w wysokości [...] zł z tytułu nielegalnego użytkowania budynku gospodarczego położonego przy ul. [...] w [...], na terenie działki Nr [...] w obr. [...] - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Z uzasadnienia postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wynika, że Inspektor Nadzoru Budowlanego, po stwierdzeniu, że G. i E. A., użytkują przedmiotowy budynek gospodarczy z naruszeniem art. 55 ustawy - Prawo budowlane, wydał zaskarżone postanowienie na podstawie art. 57 ust. 7 w związku z art. 59f i art. 59g powołanej ustawy. E. A. złożył zażalenie na powyższe postanowienie uznając je za krzywdzące i niesłuszne. Skarżący oświadczył, że przedmiotowy budynek gospodarczy został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę oraz że nie jest całkowicie wykończony. Nadto stwierdził, że w pozwoleniu na budowę nie było wymagane zawiadomienie o zakończeniu budowy i że nie ma środków na zapłacenie wymierzonej kary, ponieważ jest inwalidą [...] grupy w podeszłym wieku i ma na utrzymaniu schorowaną żonę, dlatego prosi o pozytywne rozpatrzenie sprawy. Organ drugiej instancji, po rozpatrzeniu zażalenia, wskazał, że Inspektor Nadzoru Budowlanego, w wyniku oględzin przedmiotowego budynku gospodarczego, przeprowadzonych w dniu [...] r., stwierdził, że jest on użytkowany. Dowodem w sprawie przystąpienia do użytkowania obiektu jako całości są zdjęcia wykonane podczas oględzin oraz oświadczenie złożone do protokołu z oględzin przez E. A., że budowa przedmiotowego budynku gospodarczego została zakończona w [...] r., a część obiektu przystosowana na mieszkalną jest użytkowana od [...] miesięcy. Inwestor nie zawiadomił właściwego organu o zakończeniu budowy przedmiotowego budynku gospodarczego w myśl przepisów art. 54 ustawy - Prawo budowlane. Zgodnie z art. 54 cyt. ustawy do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeśli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Stosownie do treści art. 57 ust 7 cyt. ustawy w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu i stanowi iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Stawka opłaty (s) wynosi 500 zł. Po ustaleniu okoliczności faktycznych organ pierwszej instancji wydał w dniu [...] r. na podstawie art. 57 ust 7, art. 59f i art. 59g Prawa budowlanego postanowienie wymierzające inwestorowi karę w wysokości [...] zł z tytułu nielegalnego użytkowania przedmiotowego budynku gospodarczego, [[...] x stawka [...] zł x współczynnik kategorii obiektu k=1,0 (dla obiektu budowlanego kategorii III, wg załącznika do ustawy - Prawo budowlane) x współczynnik wielkości obiektu w=1,0]. Odnosząc się do pozostałych argumentów inwestora Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w pouczeniu decyzji z dnia [...] r., nr [...], o pozwoleniu na budowę zawarto zapisy dotyczące możliwości zgodnego z prawem przystąpienia do użytkowania przedmiotowego obiektu. Ponadto przepisy prawa nie pozwalają na uznaniowe wymierzanie wysokości kary z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania obiektu. Na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] G. i E. A. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący zarzucili 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 57 ust 7 oraz art. 59 f Prawa budowlanego przez zastosowanie tych przepisów jako podstawy wymiaru kary pomimo braku ku temu podstaw prawnych, 2) błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia i polegający na przyjęciu, że skarżący użytkowali przedmiotowy budynek gospodarczy w sposób nielegalny pomimo, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy powinien prowadzić do odmiennych wniosków, Mając powyższe na uwadze skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak [...] i umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że stosownie do postanowień organów administracyjnych obu instancji podstawę wymiaru kary miały stanowić art. 57 ust 7, art. 59f i art. 59 g ustawy - Prawo budowlane. Zdaniem skarżących zastosowanie art. 57 ust 7 powołanej ustawy jako podstawy wymiaru kary jest niewłaściwe. Stosownie do treści tego przepisu w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem art. 54 i art. 55 ustawy, właściwy organ jest obowiązany do dokonania bezzwłocznej, obowiązkowej kontroli tego obiektu. Powołany przepis daje zatem podstawę do przeprowadzenia kontroli, natomiast nie stanowi podstawy prawnej do wymierzania kary porządkowej. Takiej podstawy stanowić nie może także art. 59 f ustawy, bowiem zgodnie z tym przepisem podstawą do zastosowania kary porządkowej jest istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego lub inne rażące naruszenie warunków pozwolenia na budowę. Żaden z takich przypadków nie zachodzi w przedmiotowej sprawie, gdyż obiekt budowlany został postawiony zgodnie z projektem, legalnie, na podstawie pozwolenia na budowę, a jednocześnie doszło do odbioru przez właściwych fachowców wszystkich możliwych przyłączy tego obiektu. Niezależnie od tego, że wymierzając karę zastosowano niewłaściwe podstawy prawne wskazano, że błędne jest ustalenie, iż G. i E. A. nielegalnie użytkowali budynek gospodarczy. Budynek ten jest wyłącznie własnością skarżących, posadowiony na podstawie obowiązujących przepisów prawa i użytkowany zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem. Został również zgłoszony we właściwym urzędzie gminy, ponieważ z jego istnieniem wiążą się odpowiednie obowiązki publicznoprawne. Nikt z pracowników urzędu gminy nie poinformował skarżących o obowiązku – przed przystąpieniem do użytkowania budynku - zgłoszenia budynku do użytkowania u Inspektora Nadzoru Budowlanego. Niewątpliwie skarżący popełnili błąd, ale był on również wynikiem niewłaściwego działania pracowników organu administracji. Nie może być w państwie prawa tak, aby obywatel ponosił konsekwencje niewłaściwego działania urzędników administracji. Zaskarżone postanowienie jest niezgodne nie tylko z prawem budowlanym ale również z gwarancjami praw obywatelskich ujętymi w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Nadto, w ocenie skarżących, zastosowana kara jest rażąco surowa w stosunku do stopnia zawinienia skarżących, którzy pobudowali obiekt zgodnie z projektem oraz pozwoleniem na budowę. Do sposobu wykonania obiektów inspekcja nadzoru budowlanego nie ma żadnych zastrzeżeń. Nie dokonując zgłoszenia skarżący naruszyli przepisy prawa tylko z formalnego punktu widzenia, bowiem takie działanie na naraziło nikogo na straty, nie zagrażało także zdrowiu osób lub mieniu. W odpowiedzi na skargę, organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn, niż podniesione przez stronę skarżącą. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jednocześnie, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. To z kolei oznacza, że w granicach danej sprawy, sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. W świetle powyższego, orzekając w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i poprzedzające je postanowienie Inspektora Nadzory Budowlanego zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa". W myśl przepisu art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten wyraża jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, zasadę prawdy obiektywnej. Zasada ta oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Stosownie natomiast do przepisów art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów. Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Organ administracji publicznej obowiązany jest z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Pominięcie ustalenia faktu mającego znaczenie dla sprawy stanowi naruszenie art. 7 i 77 § 1. W orzecznictwie podkreśla się, że zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważkie dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwość decyzji. Zaniedbanie organu administracji państwowej, polegające na niedopełnieniu obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, jak również uproszczona ocena zebranego, niepełnego materiału dowodowego jest wadą postępowania uzasadniającą uchylenie decyzji administracyjnej wydanej w wyniku takiego zaniedbania. Ocena dowodów powinna być, zgodnie z przepisem art. 80 k.p.a., oparta o wszechstronną analizę całokształtu materiału dowodowego. Organ obowiązany jest rozpatrzyć nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności. Organ administracji publicznej jest więc na podstawie wyżej wymienionych przepisów zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Podkreślić przy tym należy, że obowiązki te ciążą zarówno na organie pierwszej, jak i drugiej instancji. Stosownie do przepisu art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, jest on bowiem obowiązany ponownie rozpoznać sprawę administracyjną. W rozpatrywanej sprawie, wskazać należy, że organy administracji nie wyjaśniły należycie wszystkich okoliczności i nie ustaliły stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością, naruszając tym samym powołane przepisy art. 7, 77 § 1, 80 i 136 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie została wyjaśniona należycie, zgodnie ze wskazanymi powyżej regułami postępowania podstawowa w sprawie okoliczność, a mianowicie, czy skarżący faktycznie przystąpili do użytkowania budynku gospodarczego położonego z naruszeniem przepisów ustawy. Organy administracji przeprowadziły wprawdzie postępowanie dowodowe na tę okoliczność, nie zebrały jednak całego materiału dowodowego i nie oceniły go zgodnie z regułą wyrażoną w art. 80 Kpa. W myśl przepisu art. 54 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Przepis art. 55, wskazany w przytoczonym przepisie, dotyczy obiektów budowlanych, wymagających uzyskania pozwolenia na użytkowanie, zaliczonych do kategorii V, IX-XVIII, XX, XXII, XXIV, XXVII-XXX, wymienionych w załączniku do ustawy. Natomiast przepis art. 57 określa wymogi zawiadomienia o zakończeniu budowy i wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie oraz postępowanie organu w tych sprawach, w tym kary za przystąpienie do użytkowania z naruszeniem przepisów art. 54 i 55 . Jest poza sporem, że wzniesiony przez skarżących budynek gospodarczy wymagał pozwolenia na budowę oraz że zaliczony on jest - zgodnie z załącznikiem do ustawy - do kategorii III obiektów budowlanych. Zastosowanie ma zatem przepis art. 54 ustawy. Zgodnie z tym przepisem skarżący nie mogli przystąpić do użytkowania budynku mieszkalnego bez uprzedniego zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy i przed upływem terminu do zgłoszenia sprzeciwu, o czym pouczono skarżących w decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku gospodarczego z dnia [...] r. nr [...], znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy. Z akt administracyjnych nie wynika jednak, by skarżący zawiadomili właściwy organ o zakończeniu budowy budynku. W tej sytuacji skarżący nie mogli przystąpić do użytkowania budynku mieszkalnego. Przepisy ustawy nie zawierają jednak definicji przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego, lecz posługują się pojęciami takimi jak: "użytkowanie", "warunki użytkowe", czy "zmiana sposobu użytkowania" (por. art. 5 ust. 2, art. 54 - 59, art. 61 - 66, art. 71 i 71 a). Użytkowanie oznacza korzystanie z czegoś. Na gruncie przepisów ustawy - Prawo budowlane użytkowanie obiektu budowlanego to korzystanie z tego obiektu, które stosownie do przepisu art. 61 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy powinno odbywać się zgodnie z przeznaczeniem obiektu budowlanego, czyli w sposób określony w pozwoleniu na budowę i w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Przystąpieniem do użytkowania będzie zarówno rozpoczęcie korzystania z obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, określonym w pozwoleniu na budowę, jak i przystąpienie do korzystania w inny sposób (w szczególności w sposób wskazany w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy, prowadzący do zmiany sposobu użytkowania). Stwierdzenie przystąpienia do użytkowania wymaga więc ustalenia, że inwestor w określony sposób korzysta z obiektu budowlanego. Obowiązkiem zatem organu prowadzącego postępowanie w sprawie samowolnego przystąpienia do użytkowania jest dokładne ustalenie, czy i w jaki sposób inwestor korzysta z danego obiektu budowlanego. W sytuacjach spornych niezbędne jest wskazanie, jakie elementy stanu faktycznego pozwalają na uznanie, że obiekt jest użytkowany. W rozpoznawanej sprawie organy wskazały, że przeprowadzone w budynku gospodarczym (przystosowanym w części na mieszkalny) w [...] oględziny wykazały, iż jest on użytkowany. W pomieszczeniach garażowych budynku stwierdzono samochód oraz stoły warsztatowe z narzędziami. Dla potwierdzenia użytkowania pomieszczeń zebrano materiał dowodowy w postaci zdjęć oraz odebrano oświadczenie od E. A., złożone do protokołu z oględzin, że budowa przedmiotowego budynku gospodarczego została zakończona w [...] r., a część obiektu przystosowana na mieszkalną jest użytkowana od [...] miesięcy. Zgodzić się należy, że zarówno wyposażenie budynku w meble i sprzęty gospodarstwa domowego, co wynika z przedłożonych do akt zdjęć wykonanych w trakcie oględzin, jak i obecność opisanych przez organ pierwszej instancji przedmiotów świadczyć mogą o użytkowaniu budynku. Jednocześnie wskazać jednak należy, że ani organ pierwszej instancji, ani organ odwoławczy nie odniosły się do podniesionego już w zażaleniu zarzutu, że przedmiotowy budynek jest tylko częściowo wykończony, brak jest sufitu, w części tynku oraz rynien. Obowiązkiem organów było wyjaśnienie w sposób niebudzący wątpliwości, jak rozumieć należy przystąpienie do użytkowania w rozumieniu ustawy i wykazanie następnie, że przeprowadzone w sprawie dowody oraz stwierdzony na ich podstawie stan faktyczny dawały podstawę do przyjęcia, że inwestor przystąpił do użytkowania obiektu przed zgłoszeniem zakończenia budowy. Tymczasem organy ograniczyły się w istocie do lakonicznego opisu wyglądu wybranych pomieszczeń i znajdujących się w nim przedmiotów oraz wykonania zdjęć poszczególnych pomieszczeń, nie wyjaśniły jednak, czy stwierdzony stan faktyczny świadczy o użytkowaniu budynku w rozumieniu ustawy, czy też o przygotowywaniu go do użytkowania. W szczególności nie wskazano, jakie elementy wyposażenia budynku zaliczyć można do prac wykończeniowych, a jakie świadczyć będą o przystąpieniu do użytkowania. Należy podkreślić, że przepis art. 57 ust. 7 ustawy, przewidujący karę za nielegalne użytkowanie obiektu budowlanego stanowi sankcję za naruszenie przepisów art. 54 i 55 ustawy. Obowiązkiem organów jest więc wykazanie, że do takiego naruszenia doszło, w szczególności wykazanie w sposób niebudzący wątpliwości, że inwestor przystąpił już do użytkowania obiektu, przy czym jednoznacznie rozgraniczyć należy czynności przygotowujące obiekt do użytkowania od czynności świadczących o jego użytkowaniu. Obowiązek ten nie został w sprawie niniejszej spełniony, fakt przystąpienia przez skarżących do użytkowania budynku gospodarczego nie został bowiem udowodniony zgodnie z regułami wskazanymi w przepisach art. 77 § 1 i 80 Kpa. W tej sytuacji organy nie mogły uznać, że sprawa została należycie wyjaśniona i ustalony został stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością (art. 7 Kpa). Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego jest warunkiem koniecznym prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Brak wyczerpujących ustaleń we wskazanym zakresie nie pozwalał organom na prawidłową ocenę, czy budynek należący do skarżących jest użytkowany, a w konsekwencji nie dawał podstaw do nałożenia na tym etapie sprawy kary na podstawie art. 57 ust. 7 ustawy. Wskazać przy tym należy, że organ odwoławczy nie uzupełnił materiału dowodowego zebranego w postępowaniu w pierwszej instancji, tym samym nie usunął istniejących wątpliwości i braków postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji. Nie ustosunkował się też w ogóle do zarzutów zażalenia i nie wyjaśnił, dlaczego nie można uznać za wiarygodne twierdzeń skarżącego. Brak było w tej sytuacji podstaw do utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Wskazane naruszenie zasad postępowania dowodowego mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, doprowadziło bowiem do wydania postanowienia w oparciu o niepełny i nie oceniony należycie materiał dowodowy. Powoduje to konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera "c" ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zaskarżone postanowienie narusza także przepis art. 57 ust. 7 ustawy, zebrany materiał dowodowy nie dawał bowiem podstaw do zastosowania tego przepisu. Zaskarżone postanowienie podlega zatem uchyleniu także na podstawie art. 145 § 1 litera "a" powołanej ustawy. Rozpoznając sprawę ponownie organy administracji powinny dążyć do wyjaśnienia wszystkich wskazanych wyżej okoliczności sprawy, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 kpa i przeprowadzić postępowanie dowodowe w sposób określony w przepisach art. 75 i nast. kpa. Zebranie pełnego materiału dowodowego pozwoli na jego ocenę zgodną z regułami art. 77 § 1 i 80 kpa. i ustalenie stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. Postanowienie wydane po przeprowadzeniu postępowania dowodowego powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. W uzasadnieniu faktycznym organ administracji publicznej powinien dokładnie wskazać podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Organ musi zająć stanowisko wobec całego materiału procesowego oraz uzasadnić je należycie, a w szczególności wskazać, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za prawdziwe. Pominięcie w uzasadnieniu oceny okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może być uznane za naruszenie przepisów postępowania, uzasadniające uchylenie postanowienia. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera "a" i "c" ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz 205 § 1 powołanej ustawy.