II SA/Sz 785/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka - Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego w sprawie z Jej skargi na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozbawienia prawa do uposażenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Rozkazem personalnym z dnia [...] r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w S. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...] r. nr [...] o stwierdzeniu utraty przez E. S. prawa do uposażenia za okres pozostawania na zwolnieniu lekarskim w dniach od [...] r. do [...] r. w związku z nieprawidłowym wykorzystaniem zwolnienia lekarskiego. E. S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S.. W skardze wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego z uwagi na zagrożenie wyrządzenia skarżącej szkody. W uzasadnieniu wskazała, że pismem z dnia 7 czerwca 2018 r. pracodawca wezwał skarżącą do zwrotu nadpłaconego wynagrodzenia z tytułu zwolnienia lekarskiego w łącznej kwocie [...]zł. Wezwanie to zawiera swoistego rodzaju przymuszenie wskazując, że w przypadku braku zapłaty w terminie wszczęte zostanie postępowanie "szkodowe" już na wyższą kwotę [...]zł. Strona podniosła, że żądana kwota stanowi w istocie prawie równowartość miesięcznego uposażenia, zaś w świetle podniesionych w skardze argumentów, stanowi w chwili obecnej świadczenie o charakterze przedwczesnym co do zasady. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por.: postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004 dostępne w Internecie). Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę w jej wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten powinien być wnikliwie uzasadniony. Oceniając w powyższym kontekście wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, rozumianych jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Należy wskazać, że utrata prawa do uposażenia (także na skutek ustalenia nieprawidłowego wykonywania zwolnienia lekarskiego) nie stanowi podstawy do zastosowania ochrony tymczasowej. Orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie zajmuje jednolite stanowisko (por. postanowienie NSA z dnia 18 grudnia 2012 r. sygn. akt I OZ 919/12, postanowienie WSA z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1897/12, dostępne w Internecie). Skarżąca wskazuje, że została wezwana przez organ do zwrotu nadpłaconego wynagrodzenia i że w świetle argumentów skargi jest to przedwczesne. Należy wyjaśnić, że zaskarżony rozkaz personalny nie stanowi aktu statuującego obowiązek zwrotu uposażenia, które zostało skarżącej wypłacone za okres zwolnienia lekarskiego. Przedmiotem tego postępowania nie było bowiem określenie przez organ wielkości nienależnej policjantowi kwoty uposażenia, ale sama utrata prawa do uposażenia za konkretny okres czasu. Ponadto, Sąd nie ma możliwości dokonania oceny, czy odebranie skarżącej prawa do części uposażenia za wskazany okres czasu, może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż skarżąca w złożonym wniosku tej okoliczności nie wykazała. Należy wskazać, że podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa mogą stanowić podstawę do oceny zasadności wniesionej skargi, nie zaś wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Sąd na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie bada legalności kwestionowanej decyzji, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Przy czym przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Reasumując stwierdzić należy, że skarżąca oparła swój wniosek jedynie o ogólnikowe stwierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia, co uniemożliwia przyjęcie, aby stwierdzenie utraty przez E. S. prawa do uposażenia za okres pozostawania na zwolnieniu lekarskim, mogło spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego.