II SA/Sz 785/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędziowie Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 listopada 2018 r. sprawy ze skargi E. S. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia prawa do uposażenia I. uchylona zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...] r. nr [...], II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. na rzecz skarżącej E. S. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Komendant Miejski Policji w S. rozkazem personalnym z dnia [...] r. nr [...], powołując się na art. 121e ust. 1 i 2 pkt 2 oraz ust. 3 i 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067 ze zm.), pozbawił [...]. E. S. prawa do uposażenia za okres od 11 stycznia 2018 r. do 7 lutego 2018 r. Zdaniem organu, policjantka nieprawidłowo wykorzystała zwolnienie lekarskie ZUS ZLA nr [...], wystawione na okres od 11 stycznia 2018 r. do 7 lutego 2018 r., gdyż podczas absencji przebywała w dniach od 11 do 18 stycznia 2018 r. na imprezie turystycznej na T. . E. S. złożyła od ww. rozkazu odwołanie zarzucając mu: - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego, co doprowadziło do uznania przez organ, że nieprawidłowo wykorzystała zwolnienie lekarskie, w szczególności dokonanie własnej interpretacji zwolnienia lekarskiego z pominięciem obowiązku weryfikacji, czy wyjazd był elementem zaleconym w ramach przedmiotowego zwolnienia, - naruszenie art. 121e ustawy z dnia 6 kwietnia o Policji poprzez uznanie, że wykorzystała zwolnienie lekarskie w sposób niezgodny z jego celem, podczas gdy w wystawionym zwolnieniu lekarskim z dnia 6 marca 2018 r. nie był zawarty zakaz wyjazdu, a odwołująca się nie podjęła żadnych działań, które miałyby na celu spowodowanie pogorszenia jej stanu zdrowia. W wyniku rozpoznania sprawy na skutek złożonego odwołania Komendant Wojewódzki Policji w S. rozkazem personalnym z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu ww. decyzji Komendant Wojewódzki Policji w S. przedstawił ustalenia organu I instancji, z których wynikają następujące wnioski. [...]. E. S. przedłożyła zaświadczenie lekarskie ZUS ZLA nr [...] stwierdzające czasową niezdolność do służby na okres od 11 stycznia 2018 r. do 7 lutego 2018 r., wystawione przez lekarza psychiatrę, sporządzone w dniu 10 stycznia 2018 r. Na zaświadczeniu lekarskim, w polu "wskazania lekarskie" wpisana została cyfra "2", co oznacza, że "chory może chodzić". Zgodnie z art. 121c ust. 1 ustawy o Policji okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione zgodnie z przepisami art. 55 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, z określonymi w tym przepisie wyjątkami. Na podstawie art. 121e ust. 1 cyt. ustawy prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego, spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz oświadczenie policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3, może podlegać kontroli. W wyniku przeprowadzonych czynności ustalono, że w okresie od [...] r. do [...] r. policjantka przebywała poza miejscem zamieszkania. Wyjaśniając to policjantka podała, że była na zaplanowanym wyjeździe, wcześniej konsultowanym z lekarzem prowadzącym, który orzekł, iż z uwagi na występujące zaburzenia czynności psychicznych zaleca się zmianę klimatu - wyjazd. Na powyższą okoliczność strona załączyła kopię zaświadczenia lekarskiego nr [...] wystawionego przez lekarza psychiatrę. Na podstawie dokumentu w postaci kserokopii "Planów urlopów na 2018 r." przekazanych przez naczelnika Wydziału Dochodzeniowo - Śledczego KMP w S., organ stwierdził, że w wierszu z nazwiskiem strony zaznaczono m.in. okres 10 - 19 stycznia 2018 r., jako datę zaplanowanego urlopu wypoczynkowego. Następnie organ wskazał przesłanki jakimi należy kierować się przy ocenie "prawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego", odwołując się do wykładni art. 121e ustawy o Policji, zasad postępowania dowodowego wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz wybranych tez orzecznictwa. Organ zauważył, że z zebranej dokumentacji wynika, że strona dokonała rezerwacji wycieczki na T. w dniu 13 lipca 2017 r. (planowany okres wycieczki 11-18 styczeń 2018 r.). W dniu 14 lipca 2017 r. dokonała wpłaty zaliczki na poczet wycieczki, pozostałą zaś kwotę pieniędzy wpłaciła w dniu 5 grudnia 2017 r. Zdaniem organu, powyższa okoliczność jednoznacznie świadczy o tym, że strona wcześniej dokonała rezerwacji wycieczki zagranicznej, w grudniu 2017 r. na okres planowanej wycieczki strona zawnioskowała o urlop wypoczynkowy, następnie zaś w dniu 10 stycznia 2018 r. udała się do lekarza, który wystawił stronie stosowne zwolnienie lekarskie na okres od 11 stycznia 2018 r. do dnia 7 lutego 2018 r. Takie działanie wskazuje na celowe działanie strony nakierowane na uzyskanie zwolnienia lekarskiego pokrywającego się z terminem wcześniej zaplanowanej wycieczki zagranicznej – tak by w konsekwencji uzyskać prawo do wcześniej zaplanowanego urlopu wypoczynkowego, który w kontekście uzyskania zwolnienia lekarskiego był niejako automatycznie "anulowany" i pozostaje w dyspozycji strony do dalszego wykorzystania. Przechodząc do prezentacji własnego stanowiska w sprawie Komendant Wojewódzki Policji wyjaśnił materialnoprawną podstawę wydania decyzji podkreślając, że celem otrzymania przez policjanta zwolnienia lekarskiego jest przebycie niezbędnej rekonwalescencję i powrót w pełni sprawnym do służby. Nie ulega wątpliwości, że podczas zwolnienia lekarskiego policjant zwolniony jest z obowiązku świadczenia służby oraz wykonywania innych związanych z nią czynności. Adnotacja na zaświadczeniu lekarskim o treści "chory może chodzić" oznacza, iż choroba nie wymaga leżenia w łóżku. Taki zapis upoważnia go jedynie do wykonywania zwykłych czynności życia codziennego, np. poruszania się po mieszkaniu, udania się na zabieg, czy kontrolę lekarską, (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 12 listopada 2002r., sygn. akt III AUa 3189/01). Okres spowodowanej chorobą niezdolności do służby ma służyć leczeniu. W wielu przypadkach dopuszczalne jest wychodzenie z domu, czy wykonywanie drobnych prac domowych, jeżeli nie koliduje to z procesem rekonwalescencji pacjenta. Jednak podejmowanie się innych zajęć, nie związanych z leczeniem i nie zaleconych przez lekarza należy traktować jako korzystanie ze zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem – do innych celów, niż leczenie i powrót do zdrowia. Oznacza to również brak lojalności wobec pracodawcy i współpracowników, obciążonych w tym czasie dodatkowymi obowiązkami służbowymi. Za niezgodne z celem zwolnienia uznaje się takie postępowanie, które w powszechnym odczuciu jest nieodpowiednie dla osoby chorej i może nasuwać wątpliwości co do rzeczywistego stanu jej zdrowia. Czas zwolnienia lekarskiego nie może być zatem traktowany jako równoważny okresowi urlopu wypoczynkowego, urlopu bezpłatnego, czy innych dni wolnych od służby, w których to okresach policjant decyduje o sposobie spędzania wolnego czasu (por. wyrok WSA w Warszawie z 6.04.2017r., sygn. akt II SA/Wa 1687/16). Organ odwołał się także do tezy uzasadnienia wyroku Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 1985 r., sygn. akt I PR 37/85, OSNC 1986/4/58, gdzie Sąd ten stwierdził, że "nawet gdy adnotacja lekarska wskazuje na to, iż osoba korzystająca ze zwolnienia lekarskiego może chodzić, to udział w trakcie tego zwolnienia lekarskiego w wycieczce zagranicznej pozwala na stwierdzenie, że pracownik naruszył ze swej winy obowiązki pracownicze w stopniu upoważniającym pracodawcę do rozwiązania z nim stosunku pracy bez wypowiedzenia." W przedmiotowej sprawie uczestniczenie w imprezie turystycznej na T. dało podstawę do uznania, że odwołująca się nieprawidłowo wykorzystywała zwolnienie lekarskie. Zgodnie z art. 121e ust. 3 ustawy o Policji, jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, policjant traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia. Komendant Wojewódzki Policji uznał, że rozstrzygając sprawę Komendant Miejski Policji w S. poczynił wszystkie istotne wyjaśnienia odnośnie wykorzystania zwolnienia lekarskiego przez skarżącą. Ponadto, Komendant Wojewódzki Policji sformułował pytanie, czy skarżąca w trakcie zwolnienia lekarskiego przebywała poza granicami kraju zgodnie z celem wystawienia zwolnienia lekarskiego. Jak już wcześniej wspomniano okres spowodowanej chorobą niezdolności do służby ma służyć leczeniu. Skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu na to, że będąc za granicą przebywała w jakimś ośrodku leczenia, co ewentualnie, mogłoby być podstawą do uznania, że wykorzystała zwolnienie lekarskie zgodnie z jego celem. Przechodząc do istoty sprawy, a więc oceny organu w zakresie prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego w kontekście jego celu Komendant stwierdził, że ujawnione okoliczności nie pozostawiały wątpliwości, iż zostało ono wykorzystane w nienależyty sposób. Zdaniem organu II instancji, Komendant Miejski Policji wydał decyzję zgodnie ze stanem faktycznym oraz prawnym. Zaskarżając ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie strona podniosła następujące zarzuty: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 i art. 80 k.p.a. wyrażające się naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i zasad postępowania dowodowego, poprzez: - niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego, co doprowadziło do uznania przez organ, że skarżąca nieprawidłowo wykorzystała zwolnienie lekarskie, a spowodowane przede wszystkim dokonaniem własnej interpretacji przez organ zwolnienia lekarskiego, z pominięciem obowiązku weryfikacji czy wyjazd był elementem zalecanym w ramach przedmiotowego zwolnienia, - odmowę uwzględnienia wniosków dowodowych skarżącej, tj. przesłuchania strony - skarżącej, a także przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka lekarza wystawiającego zaświadczenie lekarskie, co doprowadziło do nieustalenia przez organ okoliczności i zasadności wyjazdu w okresie od 11 stycznia 2018 r. do dnia 18 stycznia 2018 r., przyczyn pobytu w ww. okresie na zwolnieniu lekarskim, zaleceń lekarskich dotyczących wypoczynku i wpływu zmiany otoczenia, w tym wyjazdu zagranicznego na poprawę stanu zdrowia skarżącej, b) art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania obywatela do państwa prawa, poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przy uwzględnieniu wyłącznie jednego interesu, nie ustosunkowując się do zgłoszonych twierdzeń przez skarżącą, c) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nierozpoznanie zarzutów skarżącej i niewłaściwe uzasadnienie decyzji przejawiające się w nieodniesieniu się do całokształtu merytorycznych zarzutów podniesionych w odwołaniu od rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] r., d) art. 10 § 1 k.p.a., poprzez całkowite pozbawienie strony czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia jej wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 121e ustawy o Policji poprzez uznanie, że skarżąca wykorzystała zwolnienie lekarskie w sposób niezgodny z jego celem, podczas gdy w wystawionym zaświadczeniu lekarskim z dnia 6 marca 2018 r. nie był zawarty zakaz wyjazdu, a skarżąca nie podjęła żadnych działań, które miałyby na celu spowodowanie pogorszenia jej stanu zdrowia, przy jednoczesnym zaleceniu zmiany miejsca pobytu celem poprawy zdrowia. W oparciu o wskazane uchybienia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a na podstawie art. 200 p.p.s.a. wniosła o zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Odpowiadając na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w wydanym rozkazie personalnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje. Przedmiotem kontroli stało się orzeczenie, mocą którego pozbawiono skarżącą prawa do uposażenia, a więc zastosowano swoistą sankcję za nieprawidłowe wykorzystanie przez policjantkę zwolnienia lekarskiego. Weryfikacja prawidłowości wykorzystywania zwolnień lekarskich jest działaniem uprawnionym, a zarazem zrozumiałym i pożądanym. Dotyczyć ona musi również funkcjonariuszy Policji, pracowników sfery budżetowej o szczególnym statusie i istotnym znaczeniu dla bezpieczeństwa państwa. Uzasadnieniem dla przeprowadzenia kontroli wydają się m.in. informacje o wyjątkowo częstych i długotrwałych zwolnieniach lekarskich policjantów, co w odczuciu społecznym budzić może wątpliwości o zasadności ich wystawienia, jak i wykorzystania. Opinie o nadużywaniu zwolnień lekarskich przez cześć pracowników (z różnych grup zawodowych), miałyby charakter marginalny, gdyby praktyki takiej nie legitymizowało także, być może zbyt łatwe uzyskanie zaświadczenia o okresowej, całkowitej niezdolności do pracy. To natomiast winno skutkować zarówno kontrolą prawidłowości wykorzystywania przez policjantów zwolnień lekarskich jak i rzetelnością oceny stanu zdrowia przez lekarzy w kontekście możliwości, w tym zakresu, wykonywania obowiązków służbowych przez funkcjonariuszy Policji. Postawę materialnoprawną wydania zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił art. 121e ust. 1, 3 i 7 ustawy o Policji. Zgodnie z ww. przepisami, prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego, spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz oświadczenie policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3, może podlegać kontroli (ust. 1). Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, policjant traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia (ust. 3). Kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na ustaleniu, czy policjant w okresie orzeczonej niezdolności do służby, w tym sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem lub innym członkiem rodziny, nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej (ust. 7). Wykładnia ww. przepisu oraz modelowy sposób jego zastosowania zostały przez organy obu instancji przedstawione prawidłowo. Przy tym analiza wystąpienia hipotezy opisanej w art. 121e ust. 1 ustawy o Policji, co oczywiste i szczególnie istotne w tego rodzaju sprawach, musi być dokonana z uwzględnieniem konkretnej sprawy. Ewentualne odwoływanie się zatem do tez przedstawionych w orzeczeniach wydanych w innych sprawach, nawet o zbliżonym stanie faktycznym, musi odbywać się z należytą ostrożnością i z uwzględnieniem odmienności stanu faktycznego niemal każdej sprawy (rodzaju jednostki chorobowej, stanu zdrowia funkcjonariusza, zaleceń lekarza co do wybranej formy leczenia i sposobu rehabilitacji). Ustalenia stanu faktycznego, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonego rozkazu personalnego są niesporne i zdaniem Sądu, są niewadliwe. Przy tym Sąd zwraca uwagę, że eksponowanie w trakcie postępowania takich okoliczności, jak wcześniejsza rezerwacja przez skarżącą wyjazdu turystycznego, ujęcia go w planach urlopowych, a następnie wyjazdu za granicę w czasie przebywania na zwolnieniu lekarskim, którego okres objął dni planowanego wcześniej urlopu, nie ma jakiegokolwiek znaczenia w sprawie. Organ nie podważa bowiem stanu zdrowia skarżącej oraz zasadności lub prawidłowości wystawienia samego zwolnienia lekarskiego obejmującego okres od 11 stycznia 2018 r. do 7 lutego 2018 r. W takiej sytuacji okolicznością, która winna zostać wyjaśniona przez organ w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 121e ustawy o Policji, jest to, czy skarżąca prawidłowo wykorzystywała zwolnienie lekarskiej. Innymi słowy, czy policjantka w okresie orzeczonej niezdolności do służby nie wykorzystywała zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem, w szczególności czy nie wykonywała pracy zarobkowej. W uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego, po nader obszernym przedstawieniu przebiegu postępowania oraz prawidłowym przytoczeniu przesłanek jakie winny być brane pod uwagę przed wydaniem orzeczenia w oparciu o art. 121e ustawy, w tym wybranych poglądów orzecznictwa sądowego, Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że uczestniczenie w imprezie turystycznej na T. dało podstawę do uznania, że skarżąca nieprawidłowo wykorzystywała zwolnienie lekarskie. Argumentując to spostrzeżenie organ wskazał, że skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu na to, że będąc za granicą przebywała w ośrodku leczenia, co ewentualnie mogłoby być podstawą do uznania, że wykorzystała zwolnienie lekarskie zgodnie z jego celem. Ostatecznie Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, "że ujawnione okoliczności nie pozostawiały wątpliwości, iż zwolnienie lekarskie zostało wykorzystane w nienależyty sposób". Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, przedstawione przez Komendanta Wojewódzkiego Policji motywy podjęcia kontrolowanego orzeczenia były niewystarczające do uznania, że wystąpiły przesłanki zastosowania art. 121e ustawy o Policji, zaś sposób uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego również nie zasługuje na akceptację. Pozorna obszerność uzasadnienia rozkazu personalnego w żaden sposób nie przełożyła się na jego merytoryczną wartość, którą byłoby faktyczne przedstawienie toku rozumowania organu oraz wykładni obowiązujących przepisów prawa w ich zestawieniu ze stanem faktycznym tej konkretnej sprawy. W uzasadnieniu winny zostać przede wszystkim przedstawione argumenty, z powodu których organ uznał wykorzystanie przez skarżącą zwolnienia lekarskiego jako niezgodnego z celem jego wystawienia. W istocie jedynym takim argumentem stało się nieprzedstawienie przez skarżącą dowodu, że będąc za granicą przebywała w ośrodku leczenia. Zdaniem Sądu, sformułowanie takie zarzutu wobec skarżącej było nieuzasadnione. Z wystawionego przez lekarza medycyny psychiatrę zaświadczenia lekarskiego z dnia 10 stycznia 2018 r. na druku ZUS ZLA wynika, że w ramach wskazań lekarskich lekarz wpisał cyfrę 2, co oznacza, że chora mogła chodzić. W kolejnym zaświadczeniu lekarskim z dnia 29 stycznia 2018 r. ten sam lekarz psychiatra podał, że "z uwagi na występujące zaburzenia czynności psychicznych zalecono zmianę klimatu, wyjazd. Pacjentka może chodzić podczas zwolnienia, przebywać poza miejscem zamieszkania". Organy orzekające w niniejszej sprawie w żaden sposób nie odniosły się do ww. zaświadczeń, w szczególności zaleceń sformułowanych przez lekarza w przedłożonym przez skarżącą zaświadczeniu z dnia 29 stycznia 2018 r. Stanowisko organu, że strona powinna przebywać wyłącznie w miejscu zamieszkania, a ewentualne jego opuszczenie mogło nastąpić wyłącznie do ośrodka leczniczego, nie zostało w jakikolwiek sposób uzasadnione. Co najistotniejsze, wydając kwestionowane orzeczenia organy Policji nie wskazały w jaki sposób wyjazd poza miejsce zamieszkania skarżącej kolidował z procesem rekonwalescencji przy uwzględnieniu rodzaju schorzenia wykazanego przez lekarza psychiatrę wystawiającego zwolnienie lekarskie. Organy nie zarzuciły przy tym skarżącej, iż ta podejmowała czynności niezalecone przez lekarza oraz że sposób wykorzystania przez skarżącą zwolnienia lekarskiego był nieodpowiedni ze względu na jej stan zdrowia lub mógł przyczynić się do wydłużenia procesu powrotu do zdrowia. Przyjmując nawet, że organy miały wątpliwości co do sposobu wykorzystania zwolnienia lekarskiego przez skarżącą w kontekście zaleceń lekarza, czemu jednak nie dały wyrazu w uzasadnieniu wydanych rozkazów personalnych, to mogły zwrócić się do lekarza o wyjaśnienie zasadności lub wpływu na proces rehabilitacji skarżącej jej wyjazdu poza miejsce zamieszkania w okresie zwolnienia lekarskiego. Przeprowadzenia czynności dowodowych na tą okoliczność organy Policji jednak zaniechały, pomimo że wnioskowała o to skarżąca w trakcie postępowania. Podsumowując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że wydając kwestionowane skargą rozkazy personalne organy obu instancji naruszyły przepis art. 121e ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie w oparciu o takie ustalenia stanu faktycznego, które nie uzasadniały wystąpienia przesłanek w nim wymienionych. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o uchyleniu zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] r. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł w punkcie II wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 tej ustawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni poczynione wyżej uwagi i rozważy zasadność przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, a następnie w zależności od ustaleń podejmie właściwe rozstrzygnięcie w sprawie.