II SA/Sz 788/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.),, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 października 2016 r. sprawy ze skarg H. J., L. Z. i S. Z. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] r. nr [...] znak [...], II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego H. J. kwotę [...] złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących L. Z. i S. Z. solidarnie kwotę [...] złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją, wydaną po rozparzeniu odwołań L. i S. Z., oraz A. i H. J. - reprezentowanych przez radcę prawnego A. L., od wydanej na wniosek M. O. decyzji Starosty C. nr [..] znak [...] z [...] r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego wraz z instalacją gazową budową komunikacji wewnętrznej i parkingu, pylonu reklamowego, wraz z zagospodarowaniem terenu działki nr ewid. [...] obr. [...] położonej w C., przy ul. [...], Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (j. t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) dalej: k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jak wynika z przedstawionego w uzasadnieniu powyższej decyzji oraz akt sprawy przebiegu postępowania, [...] r. do Starosty C. wpłynął wniosek M. O. o udzielenie pozwolenia na budowę dla opisanej wyżej inwestycji wraz z wymaganymi dokumentami. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] znak [..] Starosta C. zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskowanego pozwolenia na budowę. W związku z odwołaniami wniesionymi przez właścicieli działek graniczących z terenem inwestycji a nie uznanych w tym postępowaniu za strony, Wojewoda decyzją z dnia [...] r. znak [...] uchylił ww. decyzję Starosty C. i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując m. in. na konieczność rozszerzenia kręgu stron postępowania. Decyzją z [...] r. znak [...] Starosta C. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego wraz z instalacją gazową budową komunikacji wewnętrznej i parkingu, pylonu reklamowego, wraz z zagospodarowaniem terenu działki nr ewid. [...] obr. [...]położonej w C., przy ul. [...]. W ocenie organu I instancji, przedmiotowa inwestycja jest zgodna z przepisami prawa budowlanego oraz decyzją o warunkach zabudowy, wobec czego brak jest podstaw do odmowy wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Od powyższej decyzji L. i S. Z. oraz A. i H. J. - reprezentowani przez radcę prawnego A. L. złożyli odwołania, w których domagali się jej uchylenia i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, gdyż - ich zdaniem - decyzję tę wydano z naruszeniem ich interesu oraz ze złamaniem prawa. Odwołujący się podnieśli m. in., iż: 1. realizacja inwestycji spowoduje podniesienie poziomu wody do poziomu powyżej posadowienia fundamentów w strefę przemarzania gruntu i obejmie całość gruntów nienośnych, co może naruszać spoistość, a na pewno zmieni uwarunkowania wodno-prawne gruntów bezpośrednio przyległych do inwestycji, spowoduje niezgodność z punktem 3 c decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z którym, realizacja inwestycji nie może zmieniać stosunków wodnych na sąsiednich działkach osób trzecich; projektant nie zawarł w projekcie żadnej ekspertyzy jak podniesienie poziomu wód gruntowych wpłynie na konstrukcje budynków posadowionych na działkach sąsiednich, mimo, iż był do tego zobligowany przepisem § 206 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej określane jako WT). 2. Starosta nie podjął wszystkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, pozwalając aby niedookreślona została sprawa fundamentowania; zezwolono na wykonywanie fundamentowania poza pozwoleniem na budowę wg projektu który w chwili wydania decyzji nie istnieje, nie odniesiono się w projekcie do podnoszonego kilkakrotnie, na różnych etapach procedowania decyzji, oddziaływania konstrukcji budynku na budynki sąsiadujące. Zdaniem odwołujących się palowanie, jako sposób posadowienia, zabezpiecza jedynie budynek inwestora. Starosta wydając w decyzji delegację do późniejszego wykonania projektu budowlanego wykonawczego nie zadbał o ochronę praw właścicieli nieruchomości sąsiednich oraz naraził inwestora, projektanta i siebie na roszczenia wynikłe z wydania przedmiotowej decyzji; 3. załączona do wniosku o pozwolenie na budowę decyzja Burmistrza C. z [...] r. nr [...] ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji różni się treścią od oryginalnej decyzji znajdującej się w aktach Urzędu Miejskiego w C. Starosta C. zobowiązany był do ustalenia jakiej treści decyzja została faktycznie wydana przez ten organ. Nie ma znaczenia, iż stwierdzona rozbieżność jest niewielka i nieistotna dla sprawy, jak również nie ma znaczenia ostateczność decyzji, biorąc pod uwagę, iż na obu decyzjach zamieszczone są oryginalne podpisy Burmistrza C. i klauzula ostateczności; 4. projektowany budynek znacznie ograniczy nasłonecznienie i spowoduje znaczne zacienianie działki i budynku pp. J. (naruszenie § 309 pkt 9 WT); 5. budowa oraz użytkowanie budynku, (dostawy towaru) będą powodować drgania gruntu - co stanowi naruszenie § 324 i § 325 WT, 6. w projekcie budowlanym nie dokonano analizy wpływu różnic w poziomie terenu i głębokim fundamentowaniu palami betonowymi na obsuwanie się gruntu pod budynkami mieszkalnymi odwołujących się; 7. powinien zostać przeprowadzony dowód z ekspertyzy geologicznej, która potwierdziłaby brak zagrożenia przesuwania się mas ziemnych na terenie inwestycji i w obszarze oddziaływania inwestycji; przy budowie każdego z domów znajdujących się na działkach graniczących z działka inwestycyjną (pp. J., Z. i C.) inwestorzy musieli wymienić grunt z uwagi na słabą nośność dotychczasowego podłoża; 8. nie uwzględniono wpływu hałasu urządzeń mechanicznej wentylacji i klimatyzacji na sąsiednie działki (naruszenie § 323 WT); 9. nie uwzględniono wpływu umiejscowienia urządzeń mechanicznej wentylacji i klimatyzacji na sąsiednie działki. Wyrzutnia powietrza wentylacji mechanicznej znajdująca się od strony działek [...] w odległości 3 m od granicy działki spowoduje ograniczenie możliwości dodatkowej zabudowy tych działek; 10. planowane przez inwestora nasadzenia roślin nie ochronią działki pp. J. przed hałasem emitowanym przez market; 11. nie dokonano sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; naruszając punkt 3b tej decyzji dotyczący ochrony interesów osób trzecich poprzez niewnoszenie dodatkowych uciążliwości dla terenów sąsiadujących w zakresie zanieczyszczenia powietrza, hałasu i drgań, podczas gdy czerpnie i wyrzutnie urządzeń odpowiedzialnych za mechaniczną wymianę powietrza zaprojektowano w ścianie budynku i połaci dachowej, które położone są bezpośrednio przy działkach [..]. Rozpoznając powyższe odwołanie Wojewoda stwierdził, iż Starosta C., przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, rozszerzył krąg stron postępowania, uznając za strony również właścicieli działek nr [...], sąsiadujących od strony północnej z działką inwestycyjną zabudowanych budynkami jednorodzinnymi. Właścicieli tych trzech działek uznano za strony postępowania ze względu na zaprojektowaną w ścianie bez okien oddaloną od granicy z ww. działkami o min. 3 m budynku usługowo-handlowego wyrzutnią powietrza i związane z jej funkcjonowaniem oddziaływanie na niezabudowaną obecnie przestrzeń nieruchomości sąsiednich i uniemożliwienie ewentualnej przyszłej rozbudowy budynków mieszkalnych w granicach norm dopuszczonych warunkami technicznymi –z uwagi na kolizję z przepisem § 152 ust. 9 pkt 2 WT, który dopuszcza sytuowanie wyrzutni powietrza w ścianie budynku, pod warunkiem, że przeciwległa ściana sąsiedniego budynku z oknami znajduje się w odległości co najmniej 10 m lub bez okien - w odległości co najmniej 8 m. Najbliżej, ok. 15,5 m od zaprojektowanej wyrzutni, usytuowany jest budynek jednorodzinny na działce nr [...] należącej do pp. A. i H. J. Zaprojektowanie wyrzutni w stosunku do usytuowanych na działach nr [...] budynków jest zatem zgodne z przepisami. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia § 323, 324 i 325 WT i przekroczenia norm hałasu, organ odwoławczy odwołał się do pisma projektanta L. S. z 5 października 2015 r. złożonego w uzupełnieniu projektu budowlanego. Z treści tego pisma wynika m. in., iż układ wentylacji mechanicznej zaprojektowany został zgodnie z obowiązującymi normami oraz warunkami technicznymi. Projektant wskazał ponadto, iż układ ten posiada tłumiki zlokalizowane w konstrukcji centrali wentylacyjnej, zamocowanej w środku budynku. Zaprojektowana instalacja wentylacyjna, jak wskazał projektant w ww. piśmie, nie wprowadza uciążliwości na działki sąsiednie oraz zaprojektowana została zgodnie z normami i warunkami technicznymi. W projekcie budowlanym projektant wskazał na brak emisji drgań, zakłóceń akustycznych, promieniowania jonizującego, pola magnetycznego i innych zakłóceń. Jak wynika z projektu budowlanego - branża instalacje sanitarne - dla zapewnienia komfortu wentylacyjnego zaprojektowano systemy wentylacyjne z podziałem funkcjonalnym na salę sprzedaży: Vn=3400 m3/h - nawiew i Vw=2800 m3/h - wywiew oraz na pomieszczenie pod wynajem: Vn=3000 m3/h - nawiew i Vw=300 m3/h - wywiew. Zaprojektowanie urządzeń wentylacyjnych jest zatem zgodne z WT. Odnosząc się do zarzutów, iż projektowana inwestycja spowoduje zmianę uwarunkowań wodno-prawnych gruntów przyległych do inwestycji, oraz że w projekcie nie zawarto ekspertyzy lub wyników badania terenu jak podniesienie poziomu wód gruntowych wpłynie na konstrukcję budynków posadowionych na działkach sąsiednich i nie dokonano w projekcie budowlanym analizy wpływu różnic w poziomie terenu i głębokim fundamentowaniu palami betonowymi na obsuwanie się gruntu pod budynkami mieszkalnymi, nie przeprowadzono dowodu z ekspertyzy geologicznej, która potwierdziłaby brak zagrożenia przesuwania się mas ziemnych na terenie inwestycji i w obszarze oddziaływania inwestycji, organ odwoławczy wskazał, iż dotyczą one rozwiązań przyjętych przez projektanta branży konstrukcyjnej, który ponosi odpowiedzialność za rozwiązania przyjęte w sporządzonym projekcie. Projekt budowlany opracowany został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia i należące do odpowiednich izb samorządu zawodowego. Przy sporządzaniu opracowania konstrukcyjnego, jak wskazał projektant, wykorzystano m.in. dokumentację geotechniczną dla projektowanej inwestycji. Projektant określił warunki gruntowo-wodne wskazując m. in., iż podłoże gruntowe w miejscu planowanej inwestycji charakteryzuje się bardzo niekorzystnymi warunkami gruntowo-wodnymi ze względu na występujące w podłożu grunty słabonośne (torfy, namuły) o bardzo dużej miąższości, które nie nadają się do bezpośredniego posadowienia na nich obiektów. Projektant zaliczył obiekt do II kategorii geotechnicznej w złożonych warunkach gruntowych. Fundamenty zaprojektowano na podstawie opinii geotechnicznej. Budynek jak również parking zaprojektowano na pośrednio posadowionej płycie fundamentowej. Z uwagi na zalegające w miejscu posadowienia grunty nienośne (torfy) o dużej miąższości, pośrednie posadowienie płyty zaprojektowano za pomocą 747 żelbetowych pali fundamentowych. Organ odwoławczy stoi na stanowisku, iż zarzut skarżących, iż fundamentowanie zaplanowano poza pozwoleniem na budowę wg projektu, który w chwili wydania decyzji Starosty C. nie istniał, jest zarzutem chybionym. Wskazanie projektanta w projekcie budowlanym branży konstrukcyjnej (str. 106 i 107 projektu budowlanego), iż dokładne opracowanie projektu posadowienia na palach w projekcie wykonawczym wykona firma wybrana do wykonania prac fundamentowych, a wykonanie palowania należy poprzedzić wykonaniem próbnych obciążeń pali i projektem wykonawczym palowania, odnosi się do dokładnego opracowania projektu posadowienia na etapie opracowywania projektu wykonawczego. Sporządzenie ekspertyzy na podstawie § 206 ust. 1 WT dotyczy sytuacji wzniesienia budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego i nie ma w niniejszej sytuacji zastosowania, gdyż w przedmiotowym projekcie budynek usługowo-handlowy zaprojektowano w znacznej odległości tj. min. 11 metrów od najbliżej położonego budynku na działce nr [...]. Odpowiadając z kolei na zarzut, iż projektowany budynek znacznie ograniczy nasłonecznienie i spowoduje znaczne zacienianie działki i budynku pp. J. (dz. nr [...]), Wojewoda wskazał, iż z analizy nasłonecznienia wynika, iż odległość przesłaniania (§ 13 WT) jest większa niż wysokość przesłaniania budynku w stosunku do budynku na działce nr [...] usytuowanego najbliżej działki inwestycyjnej. Przy wykazaniu spełniania wymogu przepisu § 13 WT nie bierze się pod uwagę teoretycznej, planowanej zgodnej z przepisami zabudowy, a jedynie stan faktyczny istniejącej zabudowy. Ze względu na istniejące na terenie działek budynki jednorodzinne i rozmieszczenie okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w kierunkach na różne strony świata, przepis dotyczący oświetlenia i nasłonecznienia (§ 60 WT) należy uznać za spełniony. Odnosząc sią natomiast do zarzutu, iż decyzja Burmistrza C. ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji różni się treścią od oryginalnej decyzji znajdującej się w aktach Urzędu Miejskiego w C. organ odwoławczy stwierdził, że znajdująca się w aktach sprawy decyzja Burmistrza C. z [..] r. nr [..] znak [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce o nr ewid. [...], poddana została ponownemu rozpatrzeniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., które wydając [...]r. decyzję znak [...], uchyliło zaskarżoną decyzję Burmistrza C. w zakresie punktu 2 podpunktu2 lit. g) o treści: "szerokość elewacji frontowej budynków - od 25 m" i w tym zakresie ustaliło warunki zabudowy "szerokość elewacji frontowej budynku - do 25 m", a w pozostałej części utrzymało powyższą decyzję w mocy. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji w dniu jej wydania. Tak więc ww. decyzja Burmistrza C. nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Do czasu wyeliminowania lub wzruszenia każdego rodzaju orzeczenia obowiązuje ono nadal i korzysta z domniemania prawidłowości. Ponadto, z uwagi na treść art. 55 w zw. z 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, a związanie to polega m. in. na obowiązku organu architektoniczno-budowlanego sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z kompetencją art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. W przypadku wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, na podstawie której wydano decyzję o pozwoleniu na budowę, wystąpi przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Ostateczne (prawomocne) wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy stanowi przesłankę wznowienia postępowania w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, o jakiej mowa w art. 145 § 1 k.p.a. W dalszej części uzasadnienia swej decyzji Wojewoda dokonał szczegółowego zestawienia określonych decyzji o warunkach zabudowy parametrów inwestycji, stwierdzając, iż wymogi te zostały spełnione w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, iż zatwierdzony przez organ I instancji projekt budowlany zgodny jest z ww. decyzją Burmistrza C. nr [...] znak [...] ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, utrzymaną w mocy przez SKO [...] r. decyzją znak [...]. Projekt zagospodarowania terenu również jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, projekt budowlany jest kompletny, zawiera wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Ponadto inwestor złożył wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ze względu na spełnienie wymagań określonych w ust. 1 art. 35 Prawa budowlanego oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, Starosta K. nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnie z treścią przepisu art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, wobec czego organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną w drodze odwołania decyzję organu I instancji. Powyższą decyzję ostateczną H. J. reprezentowany przez r. pr. A. L. oraz L. i S. Z. zaskarżyli skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z żądaniem jej uchylenia w całości. Na wstępie wniesiono o zawieszenie postępowania sądowego z powodu ujawnienia się czynu, którego ustalenie w drodze karnej może wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej. Skarżący w tym zakresie wskazali, iż do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor dołączył decyzję o warunkach zabudowy, która treścią różni się od oryginalnej decyzji nr [...] Burmistrza C. z dnia [...] r. znak sprawy: [...] wydanej na wniosek [...]. W decyzji znajdującej się w Urzędzie Miejskim w C., w punkcie 2.1) e) wpisano warunek "budynek lokalizować w obrębie działki o nr ewid.[...]" (sprostowany postanowieniem Burmistrza z dnia [...] r. w ten sposób, że numer działki [...] zastąpiono numerem [...]). Natomiast w decyzji przedłożonej przez inwestora, wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę, nie ma tego zapisu. Decyzja w ogóle nie zawiera warunku dotyczącego lokalizacji budynku na jakiejkolwiek działce. Na obu wersjach decyzji są podpisy Burmistrza C. R. A. W tej sytuacji zachodzi konieczność wyjaśnienia przez organy ścigania, czy nie doszło do przerobienia dokumentu (czyn z art. 270 § 1 kodeksu karnego). Ustalenie to może mieć wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej. Gdyby w postępowaniu karnym ustalono, że w sprawie posłużono się przerobionym dokumentem, zachodziłaby podstawa do uchylenia zarówno decyzji Wojewody jak i Starosty, jako decyzji uzyskanych za pomocą przestępstwa; Skarżący podnieśli też, iż rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, tj. postępowania prowadzonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza C. dnia [..] r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy, wobec której A. i H. J. złożyli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. wniosek o stwierdzenie nieważności. Zaskarżonej decyzji zarzucono, mające wpływ na wynik sprawy naruszenie: 1) art. 32° ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo budowlane albowiem inwestor do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dołączył decyzję o warunkach zabudowy różniącą się treścią od decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez Burmistrza C., której oryginał znajduje się w aktach Urzędu Miejskiego w C.; 2) § 206 ust. 1 w związku z § 204 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.), polegające na tym, że Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę pomimo braku nałożenia na inwestora obowiązku wykonania ekspertyzy technicznej stanu obiektów istniejących na działkach nr [...], graniczących z działką nr [..] obr. [...] miasta C., stwierdzającej ich stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającej oddziaływania wywołane wzniesieniem budynku handlowo-usługowego. 3) dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, tj. naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. polegające na tym, że postępowanie administracyjne zarówno przed Starostą C. jak i przed Wojewodą było prowadzone bez udziału jednej ze stron – B. C., właścicielki działki nr [...], sąsiadującej z terenem inwestycyjnym, mieszkającej od wielu lat za granicą. W uzasadnieniach skarg obszernie rozwinięto i omówiono przedstawione wyżej zarzuty. W szczególności podkreślono, iż skarżącym nie przedstawiono dokumentacji geotechnicznej dla projektowanej inwestycji, w oparciu o którą projektant określił warunki gruntowo - wodne. Strony nie miały zatem możliwości ustalenia, czy dokumentacja ta obejmowała analizę rodzaju podłoża i stosunków wodnych tylko w obrębie działki nr [...] czy również na działkach sąsiednich. Projekt budowlany nie zawierał też ekspertyz odnoszących się do stanu budynków na działkach nr [...]w celu wyeliminowania zagrożenia dla ich bezpieczeństwa. Przepis § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie został zamieszczony w dziale V, który odnosi się do bezpieczeństwa konstrukcji w fazie projektowania i wykonywania budynków, a wobec tego wykonanie ekspertyzy w tym zakresie może okazać się konieczne także po wydaniu pozwolenia na budowę przed rozpoczęciem budowy, jak i w toku budowy, w celu zapobieżenia zagrożeniom dla bezpieczeństwa budynków istniejących. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do poruszonej przez skarżących kwestii niedoręczenia zaskarżonej decyzji B. C. i braku jej udziału w sprawie, organ odwoławczy wskazał, iż jak wynika z wypisu z rejestru gruntów z [...] r., współwłaścicielami działki nr [...] w C. są: B. C. i J. C., a wskazany w wypisie ich adres zamieszkania to ul. [...]. W aktach znajduje się pismo B. C. oraz J. C. z 29 września 2015 r. dotyczące przedmiotowej inwestycji, w którym wnioskodawcy wskazali taki sam adres do korespondencji. Zwroty przesyłek zawierające zarówno decyzję Starosty C. z [...]r. jak również decyzję Wojewody z [..] r. zawierają adnotacje listonosza, iż adresowanej do B. C. przesyłki nie podjęto w terminie, zatem doręczenie przesyłek nastąpiło zgodnie z art. 44 k.p.a. Na rozprawie w dniu 13 października 2016 r. pełnomocnik H. J. wyjaśniła, iż jego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza C. z dnia [...] r. nr [...] został załatwiony przez SKO decyzją odmowną z dnia [...]r. Postępowanie jest w toku bowiem L. i S. Z. złożyli wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Natomiast mimo złożonych wniosków do organów ścigania w sprawie posłużenia się przez inwestora przerobioną decyzją o warunkach zabudowy – wnioskodawcy nie otrzymali odpowiedzi ani stanowiska tych organów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: P.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z powyższym wyeliminowaniu z obrotu prawnego przez sąd administracyjny podlegał będzie akt, który narusza przepis prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przepis postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też poprzez naruszenie prawa, daje podstawę do wznowienia postępowania, jak również gdy obarczony jest wadą nieważności.(art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 p.p.s.a.). Na wstępie stwierdzić należy, iż wobec stwierdzenia przez skarżące strony, iż w podnoszonej w skardze kwestii złożenia przez nie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji SKO decyzją z dnia [...] r. znak [...], (którą złożono do akt sprawy) odmówiło stwierdzenia jej nieważności, zaś organy ścigania nie podjęły czynności w związku ze zgłoszeniem podejrzenia popełnienia przestępstwa polegającego na przerobieniu dokumentu, Sąd nie znalazł podstaw do zawieszenia postępowania, wobec czego wnioski skarżących w tam zakresie oddalił. Tym niemniej dokonana wg wskazanego wyżej kryterium sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dała podstawy do jej rozstrzygnięcia przez Sąd przez uwzględnienie skargi. W szczególności za trafny uznać należy zarzut wydania zaskarżonej decyzji bez należytego wyjaśnienia oczywistej rozbieżności między treścią decyzji Burmistrza C. o warunkach zabudowy, przedłożoną przez inwestora, a jej oryginalną treścią znajdującą się w aktach tego organu. Powyższa kwestia była podnoszona przez skarżących w odwołaniu. Odnosząc się do niej organ architektoniczno-budowlany, którego obowiązkiem w tym postępowaniu było zbadanie zgodności projektu inwestycji z wydaną dla niej decyzją o warunkach zabudowy stwierdził, iż decyzja Burmistrza C. z dnia [...] r. nr [...] została zmieniona przez SKO decyzją z dnia [...] r. w zakresie pkt 2.2 lit. g; w zakresie określania szerokości elewacji frontowej; gdzie zamiast "od 25 m" zapisano – "do 25 m". Zdaniem organu, decyzja przedłożona przez inwestora, znajduje się w obrocie prawnym, wobec czego nie miał on podstaw do jej kwestionowania. Do tej kwestii odnosi się też stwierdzenie organu, iż jest to drobna różnica, nieistotna dla sprawy. Stwierdzenie to nie wyczerpuje jednak problemu oceny przedłożonej przez inwestora decyzji, albowiem zawiera ona jeszcze jedną istotną, a podnoszoną przez skarżących różnicę, a mianowicie w zakresie pkt 2.1 e), który w oryginale zawierał zapis "budynek lokalizować na działce o nr ewid. [...]. Był to wprawdzie oczywisty błąd, ponieważ inne zapisy tej decyzji jednoznacznie wskazywały, iż ma ona być realizowana na działce nr [...]. Błąd ten został sprostowany postanowieniem Burmistrza C. z dnia [...] r., w ten sposób, że zapis "nr [...]" zastąpiono, "nr [...]". Decyzja z takim zapisem winna zatem być dołączona do wniosku o pozwolenie na budowę. Jak jednak wynika z treści decyzji przedłożonej przez inwestora organowi architektoniczno-budowlanemu, nie zawiera ona w ogóle takiego zapisu w pkt 2.1. Zmienione są też oznaczenia pozostałych podpunktów tego punktu decyzji o warunkach zabudowy. Treść pkt 2,1e) zawiera zapis: "należy zachować teren o powierzchni biologicznie czynnej w ilości min. 15 % powierzchni działki [...]". Oryginalna decyzja, uzyskana przez skarżących w Urzędzie Gminy C. zawiera w pkt 2.1 podpunkty a - l, zaś przedłożona przez skarżącego do wniosku o pozwolenie na budowę – a - k. Wobec podniesienia tej kwestii w odwołaniu obowiązkiem organu architektoniczno-budowlanego było ustalenie jakiej treści decyzja została doręczona stornom, a zatem weszła do obrotu prawnego. W przypadku stwierdzenia tych rozbieżności, należało - mając na uwadze rozbieżność interesów inwestora i skarżących - kwestię tę dogłębnie wyjaśnić. Skoro organ architektoniczno-budowlany tego nie uczynił, należało uznać, iż wydana przez Starostę C. decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z naruszeniem przepisów art. 7 i 8 k.p.a., które w tym wypadku mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Mimo zwrócenia na to uwagi organowi I jak i II instancji, organy kwestii tej nie wyjaśniły, zadowalając się stwierdzeniem, iż przedłożona przez inwestora decyzja o warunkach zabudowy nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, wobec czego, znajdując sią w obrocie mogła być podstawą orzekania przed organem wydającym pozwolenie na budowę. Stwierdzenie to w okolicznościach tej sprawy stanowi podstawę do zakwestionowania legalności wydanej przez organy w obu instancjach decyzji na budowę. W obrocie prawnym mogła bowiem znajdować się tylko decyzja o treści doręczonej stronom. Rzeczą organu sprawdzającego zgodność projektu budowlanego i wniosku o pozwolenie na budowę z decyzją o warunkach zabudowy (do czego był zobowiązany z mocy art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego) było zatem pełne wyjaśnienie tej kwestii przez odebranie wyjaśnień od inwestora, co jednak nie miało miejsca. Organ II instancji bezzasadne uznał, iż powyższa kwestia nie miała wpływu na wynik sprawy, stwierdzając nadto, iż ewentualne zakwestionowanie przedłożonej przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy może stanowić podstawę do wznowienia postępowania o pozwolenia na budowę. Takie stanowisko nie zasługuje na aprobatę i wskazuje na co najmniej nie wyjaśnienie przez organ wydający pozwolenie na budowę wszystkich okoliczności sprawy, tj. naruszenie art. 7, a także art. 8 k.p.a., które w tym wypadku mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Nie można także zgodzić się ze stanowiskiem organów, iż w rozpatrywanej sprawie można było wydać decyzję o pozwoleniu na budowę bez pełnego projektu, obejmującego również tzw. palowanie, mające na celu osadzenie obiektu budowlanego na wzmocnionym w ten sposób gruncie, z pozostawieniem tej kwestii do opracowania w tzw. projekcie wykonawczym. W związku z powyższym wskazać należy, iż posługiwanie się pojęciem "projektu wykonawczego" nie znajduje uzasadnienia w sprawach dotyczących uzyskiwania pozwolenia na budowę, wydawanych na podstawie ustawy Prawo budowlane (por. wyrok NSA z dnia 30 lipca 2014 r. w sprawie II OSK 1343/14). Pojęcie "projektu wykonawczego" ma zastosowanie tylko w postępowaniu o ubieganie się o zamówienia publiczne (§ 4 ust. 1 i § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 września 2004 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy dokumentacji projektowej, specyfikacji technicznych wykonania i odbioru robót budowlanych (Dz. U. Nr 202, poz. 2072). Ustawodawca nie posługuje się tym pojęciem w przepisach budowlanego prawa materialnego, zatem zaskarżoną decyzję i w tej części należało uznać za wadliwą, wydaną z naruszeniem art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W tym stanie rzeczy należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W ocenie Sądu, w przedmiotowym postępowaniu nie zostały także usunięte wątpliwości skarżących co do wpływu planowanej inwestycji, a w szczególności warunków jej posadowienia na gruncie na ich nieruchomości i usytuowane na ich działkach budynki. Skarżący domagali się sporządzenia ekspertyzy geotechnicznej. Wniosek w tym zakresie mógł zostać uznany przez organ za zbyt daleko idący, jednakże organ winien był skarżącym, jako stronom postępowania, przekonywująco wykazać, iż takiego wpływu przedmiotowo inwestycja mieć nie będzie. Takich przekonywających stwierdzeń decyzja nie zawiera, co również uznać należy za niedostateczne wyjaśnienie tej kwestii i narusza art. 7 i 8 k.p.a. Natomiast za niezasadne uznać należy zarzuty odnoszące się do zacieniania, przesłaniania działek skarżących. Zasady te odnoszą się do istniejącej, a nie hipotetycznej zabudowy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji powinien usunąć wskazane wyżej uchybienia w procesie budowlanym. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.