II SA/Sz 791/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska Sędziowie: Asesor WSA Kazimierz Maczewski /spr./ Asesor WSA Joanna Wojciechowska Protokolant st. sekr. sądowy Maria Rosochacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2005r. sprawy ze skargi L.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia, po wznowieniu postępowania, wydania z naruszeniem prawa decyzji o warunkach zabudowy I. u c h y l a zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję wójta Gminy w [...] z dnia [...] II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. z a s ą d z a od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.- Podaniem z dnia [...] r. L.G., na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 3, 4 i 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...], w przedmiocie ustalenia Spółce Akcyjnej "P" w [...] warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy radiowej stacji [...] wraz z przyłączem energetycznym, na działce nr [...] położonej w obrębie wsi [...]. W treści wniosku L.G. żądała uchylenia kwestionowanej decyzji, jako wydanej bez udziału społeczeństwa lokalnego i stron postępowania, a także naruszającej jej interesy majątkowe związane z posiadaniem działki budowlanej położonej najbliżej planowanego masztu stacji bazowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], postanowieniem z dnia [...]r., przekazało wniosek L.G. Wójtowi Gminy [...] jako organowi właściwemu do załatwienia sprawy. Wójt Gminy [...] postanowieniem z dnia [...]r. wznowił postępowanie w tej sprawie, a następnie decyzją z dnia [...]r. stwierdził wydanie z naruszeniem art.145 § 1 pkt 3 i 4 Kodeksu postępowania administracyjnego własnej decyzji nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn.: "Budowa radiowej stacji [...] wraz z przyłączem energetycznym". Uzasadniając decyzję organ I instancji wskazał, że w trakcie wznowionego postępowania stwierdził istnienie przesłanek wynikających z art. 145 § 1 pkt 3 i 4 K.p.a., bowiem decyzja ostateczna z dnia [...] r. została wydana przez organ, który podlegał wyłączeniu. Ponadto organ I instancji uznał L.G. za stronę w postępowaniu, która bez własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu. Te uchybienia proceduralne stanowiły przesłanki wznowienia postępowanie. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji stwierdził, że wadliwość procesowa polegająca na pokrewieństwie organu wydającego decyzję, a stroną w sprawie, tj. podpisaniu decyzji przez osobę, której krewny występuje jako strona w sprawie oraz brak strony w postępowaniu, która bez własnej winy nie brała w nim udziału nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. W odwołaniu od tej decyzji L.G. wniosła o usunięcie wady prawnej wyrażającej się poprzez nieczytelność przedmiotu decyzji oraz całkowite pominięcie w uzasadnieniu spraw merytorycznych w oparciu, o które wniosła żądania. W uzasadnieniu odwołania L.G. zarzuciła, że decyzja organu I instancji nie wyczerpuje w znacznym stopniu jej żądania określonego szczegółowo we wniosku o wznowienie postępowania, bowiem decyzja ta stwierdza jedynie wadliwość postępowania prowadzonego przez ten organ, natomiast nie zostało przeprowadzone ponowne postępowanie zmierzające do wszechstronnego zbadania kwestii oddziaływania na środowisko masztu stacji [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 151 § 2 i art. 146 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 85 i art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), art. 40 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz Uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] r. w sprawie zmiany w planie zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (Dz. Urz. [...]), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, chociaż zaskarżona decyzja nie została wyczerpująco uzasadniona, jednak tego typu wady decyzji organ odwoławczy zobowiązany jest naprawić w swojej decyzji. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że organ I instancji słusznie wskazał jako podstawy wznowienia postępowania przepisy art. 145 1 pkt 3 i 4 K.p.a., bowiem decyzja podpisana została przez pracownika, który podległ wyłączeniu oraz strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Nie istniała natomiast w przedmiotowej sprawie – zdaniem organu II instancji - przesłanka określona w przepisie art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a., ponieważ kwestionowana decyzja uzgodniona została z Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w [...]- postanowienie z dnia [...] oraz z Wojewodą - postanowienie z dnia [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił dalej, że organ I instancji wskazał jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji przepis art. 151 § 2 K.p.a., który stanowi, że: "W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji". Wskazany przepis art. 146 K.p.a. stanowi natomiast, że: "Uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat (§ 1). Nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej" (§ 2). Wprawdzie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ I instancji nie podał jednoznacznie, która z okoliczności wymienionych w przepisie art. 146 K.p.a. ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie i stała się podstawą ograniczenia rozstrzygnięcia do stwierdzenia, iż decyzja z dnia [...]r. wydana została z naruszeniem prawa, jednak organ odwoławczy uznał, że przedmiotowej sprawie zastosowanie znajduje przepis § 2 art. 146 K.p.a. Taki wniosek organ odwoławczy uzasadnił stwierdzeniem, że rozpatrując w chwili obecnej ponownie sprawę z wniosku P. w [...] o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy stacji [...] wraz z przyłączem energetycznym, należałoby wydać decyzję odpowiadającą w swej istocie decyzji dotychczasowej, gdyż zgodnie z przepisem art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym: "Do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe". Oznacza to, zdaniem organu odwoławczego, że wniosek P. z dnia [...] r., jako złożony przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy rozpatrzyć zgodnie z uregulowaniami zawartymi w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy tej ustawy nakazywały ustalenie dla planowanej inwestycji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli inwestycja ta nie pozostawała w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy stwierdził także, iż dla części terenu działki nr [...] Rada Gminy w [...]uchwałą z dnia [...]r w sprawie zmiany w planie zagospodarowania przestrzennego gminy [...], ustaliła przeznaczenie pod usługi łączności - oznaczone na rysunku planu symbolem [...] wraz z drogą dojazdową - [...], natomiast w części szczegółowej planu podano: "Wyznacza się teren określony na rysunku planu symbolem [...] (powierzchnia - [...] ha), z przeznaczeniem pod stację [...] oraz drogę dojazdową wewnętrzną - [...] o szerokości [...] m (powierzchnia - [...] ha)". Opisana zmiana planu, jako uchwalona po dniu 1.01.1995 r., zachowała moc (art. 87 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) i nadal może stanowić podstawę prawną lokalizowania inwestycji na terenie działki nr [...]. Wobec faktu, iż kwestionowana decyzja organu I instancji z dnia [...] r. wydana została zgodnie z ustaleniami ww. uchwały, zatem – zdaniem organu II instancji - w chwili obecnej należałoby ustalić wnioskodawcy warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji i w rezultacie wydać decyzję odpowiadającą w istocie decyzji dotychczasowej. Skarżąc powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie L.G. wniosła o jej uchylenie oraz o usunięcie wady prawnej poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, wyrażającej się poprzez nieczytelność przedmiotu decyzji i całkowite pominięcie w uzasadnieniu spraw merytorycznych, a nadto o "podjęcie działań mających na celu skierowanie wiązki [...] na wysokości ponad [...] m nad poziomem terenu mojej działki lub skierowania wiązki w innym kierunku, z pominięciem mojej nieruchomości w [...]" oraz o "realizację zadań wynikających z obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] mających na celu ograniczenie uciążliwości inwestycji". Decyzjom obu instancji skarżąca zarzuciła naruszenie postanowień planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], wprowadzonych uchwałą Nr [...] r. Rady Gminy [...], ponieważ zmiana planu określiła jedynie lokalizację stacji [...] dojazd do niej oraz wyszczególniła dodatkowe zadania konieczne podczas realizacji wieży w celu zwiększenia bezpieczeństwa i ochrony przyrody przed szkodliwym oddziaływaniem inwestycji, natomiast nie rozstrzygała o kierunku emisji głównych wiązek [...] tak szkodliwego promieniowania wysokiej częstotliwości, a ta kwestia ma dla skarżącej najważniejsze znaczenie. Ponadto, zdaniem skarżącej, obie decyzje powołując się na ustalenia obowiązującego planu, ignorują zapis § 2 pkt 2 ww. uchwały rady gminy, mówiący m. in. o zachowaniu interesów lokalnych mieszkańców oraz zapisy § 3 pkt 2 uchwały, mówiące o zadaniach towarzyszących mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa i ograniczenie uciążliwości szczególnie szkodliwej inwestycji. Wyrazem naruszenia interesów mieszkańców [...] jest ich protest oraz dezaprobata dla omawianej inwestycji wyrażone na piśmie złożonym w Urzędzie Gminy [...] r. Ponadto decyzji wydanej przez organ drugiej instancji skarżąca zarzuciła błędne stanowisko, iż w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, po jej wznowieniu zostałaby wydana identyczna decyzja – w tym zakresie organy nie przeprowadziły bowiem pełnego postępowania dowodowego, nie uwzględniono argumentacji skarżącej i nie wyjaśniono jej obaw. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej przez organ I instancji w dniu [...]r. ustalono warunki zabudowy dla wieży o wysokości [...] m oraz anten [...] o określonych azymutach promieniowania, w tym [...], który przebiega przez należące do skarżącej działki nr [...] przy czym na działkę o numerze [...] skarżąca wcześniej otrzymała już warunki zabudowy dla budynku mieszkalnego. W związku z tym, że decyzja ta naraziła skarżącą i jej rodzinę na szkodliwe działanie promieni emitowanych przez anteny umieszczone na wieży oraz uniemożliwiła użytkowanie działki zgodnie z jej przeznaczeniem, skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania w celu uchylenia decyzji ostatecznej ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarżąca uważa bowiem, że w takiej sytuacji nie powinna być wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na stację bazową, ponieważ Urząd Gminy był świadomy kierunku szkodliwego promieniowania [...], jak i z tym związanych ograniczeń w zabudowie na kierunku wiązki [...] oraz obniżenia z tego tytułu wartości terenów, a w szczególności wartości działki należącej do skarżącej, położonej najbliżej masztu nadawczego stacji bazowej. Ponadto skarżąca zarzuca, iż powoływanie się przez organy obu instancji na zgodność inwestycji z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego gminy świadczy o nieznajomości treści obowiązującej zmiany w planie zagospodarowania przestrzennego gminy, przyjętej uchwałą nr [...] Rady Gminy [...], ponieważ przedmiotem ww. zmiany w planie zagospodarowania przestrzennego jest zmiana przeznaczenia części działki nr [...] z funkcji rolniczej na stację [...] wraz z dojazdem, a celem zmiany jest m. in. zachowanie interesów lokalnych zwłaszcza w zakresie ochrony środowiska przyrodniczego, powiązań komunikacyjnych oraz infrastruktury technicznej. Przepisy szczegółowe omawianej uchwały wyznaczają teren o symbolu [...] z przeznaczeniem pod stację bazową telefonii komórkowej [...] oraz drogę dojazdową, wewnętrzną o symbolu [...]. Dla terenu [...] przepisy te ustalają: 1) dojazd z drogi krajowej o symbolu [...] poprzez wydzieloną drogę wewnętrzną [...], 2) realizację miejsc postojowych do obsługi stacji bazowej - na terenie własnej działki, 3) konieczność oświetlenia planowanego masztu antenowego, ze względu na bezpieczeństwo migrujących ptaków oraz ruchu pojazdów powietrznych, 4) nasadzenie zieleni wysokiej i niskiej w obrębie wybudowanego ogrodzenia stacji [...] 5) wykorzystanie warstwy [...] próchniczej gleb, usuniętej przy realizacji inwestycji, do nasadzeń zieleni lub rekultywacji innych terenów, 6) w przypadku naruszenia systemu melioracyjnego w obszarze zmiany konieczność jego odbudowy w dostosowaniu do planowanej inwestycji. Skarżąca podnosi, że żaden z tych warunków nie został ujęty w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] r. Nieumieszczenie w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ww. zapisów zdaniem skarżącej spowodował, że inwestycja zaliczona do przedsięwzięć szczególnie szkodliwych dla środowiska jest realizowana bez koniecznych zabezpieczeń mających na celu ochronę interesów mieszkańców oraz ochronę środowiska przyrodniczego, gdy tymczasem dla inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska (a do takich zalicza się stacje bazowa telefonii cyfrowej) bardzo ważna jest równoległa realizacja zadań mających na celu ograniczenie jej uciążliwości, dlatego w zmianie planu umieszczono na ten temat bardzo ważne przepisy szczegółowe. Skarżąca podnosi także, iż zadawalającym dla niej rozwiązaniem byłoby utrzymanie dotychczasowej lokalizacji wieży przekaźnikowej na działce oznaczonej numerem [...] jednakże ze zmianą azymutu nadawania anteny kierunkowej w taki sposób, aby wiązka nadawcza nie przecinała jej działki. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy te sprawują w zakresie swojej właściwości wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takie określenie kompetencji Sądu skutkuje tym, że w przypadku stwierdzenia, że decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, mającymi postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub postępowania administracyjnego, Sąd eliminuje z obrotu prawnego taką wadliwą decyzję – w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia – poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego doprowadziła do stwierdzenia, że decyzja ta nie odpowiada prawu. W myśl art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) "w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, na podstawie przepisów szczególnych". Zgodnie z art. 42 ust. 1 tej ustawy "decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa: 1) rodzaj inwestycji, 2) warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli dla danego obszaru plan został uchwalony, 3) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych, 4) warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, 5) wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, 6) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, 7) okres ważności decyzji". Wymieniona ustawa utraciła moc w związku z wejściem w życie w dniu 11.07.2003 r. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), lecz zgodnie z art. 85 ust. 1 nowej ustawy "do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe". Wobec tego, iż postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na podstawie wniosku spółki P [...]., zasadnie organ odwoławczy uznał, że sprawę należy rozpatrzyć zgodnie z uregulowaniami zawartymi w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z tym należy podzielić zarzut skarżącej, że decyzja Wójta Gminy [...]., ustalająca dla spółki P. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, wydana została z naruszeniem cytowanego przepisu art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem nie zawiera ona ("nie określa") warunków wynikających z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Bezsporne jest w sprawie, że w zmianach do obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], wprowadzonych - w związku z zamierzoną przedmiotową inwestycją spółki P - uchwałą nr [...] Rady Gminy [...], w przepisach szczegółowych (§ 3 pkt 1) wyznaczono teren określony na rysunku planu symbolem [...] z przeznaczeniem pod stację [...] oraz drogę dojazdową wewnętrzną - [...], o szerokości [...], natomiast w § 3 pkt 2 ustalono następujące warunki dla wymienionego terenu [...]: 1) dojazd z drogi krajowej o symbolu [...] poprzez wydzieloną drogę wewnętrzną [...], 2) realizację miejsc postojowych do obsługi stacji bazowej - na terenie własnej działki, 3) konieczność oświetlenia planowanego masztu antenowego, ze względu na bezpieczeństwo migrujących ptaków oraz ruchu pojazdów powietrznych, 4) nasadzenie zieleni wysokiej i niskiej w obrębie wybudowanego ogrodzenia stacji [...] 5) wykorzystanie warstwy [...] gleb, usuniętej przy realizacji inwestycji, do nasadzeń zieleni lub rekultywacji innych terenów, 6) w przypadku naruszenia systemu melioracyjnego w obszarze zmiany konieczność jego odbudowy w dostosowaniu do planowanej inwestycji. Nie może ulegać wątpliwości, iż powyższe warunki miejscowego planu, (zwłaszcza, że zostały ustalone dla indywidualnie określonej przedmiotowej inwestycji), powinny znaleźć się w treści decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Stwierdzenie takie uzasadnione jest nie tylko treścią art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ale również względami praktycznymi – z takiej decyzji, stanowiącej podstawę do realizacji zamierzenia inwestycyjnego, powinny wynikać w sposób jednoznaczny i wyczerpujący dla wszystkich uczestników (stron) procesu inwestycyjnego, ustalone w miejscowym planie przez organ samorządu terytorialnego, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, które inwestor musi spełnić. Podobny pogląd prezentowany jest w doktrynie prawa. W komentarzu do art. 42 omawianej ustawy (W.Radecki, J.Sommer, W.Szostek: "Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym", wyd. TWPOŚ Wrocław 1995 r. str. 128) stwierdza się, że "ustawodawca określa tu zakres ustaleń, jakie powinna zawierać decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zakres ten jest określony jednoznacznie i nie może być rozszerzony ani ograniczony. Z ust. 1 pkt 2 wynika, że w przypadku istnienia na danym obszarze obowiązującego planu miejscowego (lub kilku planów) warunki w nim (w nich) sformułowane w formie obowiązujących ustaleń planu powinny być w pełnym zakresie wprowadzone do decyzji". Wobec przytoczonej niezgodności z prawem decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] r., ustalającej dla spółki P warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, której dotyczyło wznowione na wniosek skarżącej postępowanie administracyjne, organy orzekające w tym wznowionym postępowaniu powinny usunąć tę wadę wymienionej decyzji. Wprawdzie skarżąca dopiero w skardze w sposób jednoznaczny podniosła zarzut nieokreślenia w tej decyzji warunków wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednak wobec kwestionowania przez skarżącą zarówno we wniosku o wznowienie postępowania, jak i w kolejnych pismach kierowanych do organów obu instancji po wszczęciu tego postępowania, zasadności i prawidłowości decyzji ustalającej warunki zabudowy, organy obu instancji (obowiązane do ponownego rozpoznania sprawy – art. 149 § 2 K.p.a.) powinny tą prawidłowość zbadać, a rezultatem tego badania powinno być stwierdzenie i usunięcie opisanej wyżej wady tej decyzji. W związku z tym uznać należy, że zaskarżona decyzja - wydana na podstawie art. 151 § 2 K.p.a. w zw. z art. 146 § 2 K.p.a., zgodnie z którym "nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej" i stwierdzająca w uzasadnieniu, iż "w chwili obecnej należałoby ustalić wnioskodawcy warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji i w rezultacie wydać decyzję odpowiadającą w istocie decyzji dotychczasowej" - narusza te przywołane przepisy ustawy. Nie można bowiem uznać, że nowa decyzja wydana po wznowieniu postępowania, która zawierałaby warunki określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, odpowiadałaby w swej istocie decyzji, która tych warunków nie zawiera. Zgodnie z orzecznictwem sądowym i doktryną, taka interpretacja przepisu art. 146 § 2 K.p.a. nie jest nieuzasadniona. Według komentarza do tego przepisu, zwrotu "decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej" nie można interpretować niezgodnie z zasadą legalności, czyli tak, że jeżeli tylko zasadniczy sens decyzji pozostaje bez zmiany, to można zignorować jej wady materialne (B.Adamiak, J.Borkowski: "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", wyd. C.H.Beck Warszawa 2005, str. 659 - podobnie przywołane tam orzecznictwo sądowe). Uwzględniając powyższe, zaskarżoną decyzję, jako wydaną z naruszeniem prawa materialnego (art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) i naruszeniem przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 K.p.a.), należało uchylić. Z tych też powodów uchylono poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Sąd nie podzielił natomiast zarzutu skargi dotyczącego pominięcia przez organy realnego zagrożenia wynikającego z funkcjonowania anteny, jak i żądania zmiany azymutu nadawania anteny kierunkowej. Wprawdzie planowana stacja [...] zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jednak z tego właśnie powodu inwestor załączył do wniosku o ustalenie warunków zabudowy "raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko", opracowany przez biegłego Wojewody [...] z zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko. Z raportu tego wynika, że planowana stacja emitować będzie szkodliwe elektromagnetyczne promieniowanie [...] jednak obszar, dla którego przekroczony jest dopuszczalny poziom tego promieniowania występować będzie na wysokości o[...] nad poziomem terenu (w zależności od rodzaju anteny) a zasięg tego promieniowania w poziomie wynosić będzie od [...]m. W związku z tym w raporcie stwierdzono, że "ludność nie będzie miała fizycznego dostępu do obszaru, dla którego przekroczony jest dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania [...]. Tym samym narażenie ludzi na działanie pól elektromagnetycznych ocenić można jako pomijalne. Dopuszcza się bez ograniczeń przebywanie ludzi na poziomie terenu oraz w okolicznych budynkach". Uznać więc należy, że w wymienionym zakresie decyzja ustalająca warunki zabudowy nie narusza prawa, bowiem nie można stwierdzić, aby opisane zagrożenia przekraczały wskaźniki określone prawem. Stwierdzić jednak także należy, że mimo podnoszenia przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego kwestii przebiegu wiązek promieniowania organy obu instancji nie odniosły się do tego zarzutu, co stanowi uchybienie procesowe, które powinno być usunięte w ponownym rozpoznaniu sprawy. Decyzja ustalająca warunki zabudowy została także wydana po wymaganych prawem uzgodnieniach z Wojewodą [...]w zakresie ochrony środowiska i Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w [...], spełnia więc wymogi formalne wynikające z przepisu art. 40 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W tym zakresie należy jednak zauważyć, że wydane przez te organy uzgodnienia zawierają zastrzeżenia (warunki), które powinny być spełnione w procesie inwestycyjnym. Warunki te nie zostały wprowadzone do decyzji ustalającej warunki zabudowy, w której w pozycji "Zakres niezbędnych uzgodnień i opinii" wymieniono jedynie organy wydające takie uzgodnienia i opinie. Z decyzji nie wynika więc wprost, czy została ona wydana po uzgodnieniach, o których mowa w art. 40 ust. 4 ustawy, a przede wszystkim nie wynika, czy organy uzgadniające wniosły zastrzeżenia do planowanej inwestycji. W przypadku wniesienia takich zastrzeżeń, w zależności od ich rodzaju należy ocenić, czy w ogóle doszło do uzgodnienia warunków zabudowy oraz, czy treść tych zastrzeżeń nie powinna być wprowadzona do warunków ustalonych w decyzji. Podstawę prawną do wprowadzenia treści zastrzeżeń do decyzji stanowi w szczególności przepis art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy, zgodnie z którym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa "wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich". Wnioski (zastrzeżenia) zawarte w uzgodnieniach są bowiem "szczególnie ważnym źródłem informacji" do formułowania w decyzji wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich (tak też w ww. komentarzu do ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, str. 129). W ponownym rozpoznaniu sprawy należy więc rozważyć, czy np. warunek określony w pkt. 1 postanowienia Wojewody [...] lub zastrzeżenie z pkt 2 postanowienia inspektora sanitarnego nie powinny być zawarte w decyzji o warunkach zabudowy. Odnosząc się do podniesionego w skardze postulatu odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy dla spółki P, stwierdzić należy, że wniosek taki nie jest zasadny, bowiem organ I instancji nie mógł odmówić ich ustalenia, skoro rada gminy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wskazała lokalizację przedmiotowej stacji [...] Mając wszystko powyższe na względzie, orzeczono jak w pkt. I sentencji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). O niewykonalności zaskarżonej orzeczono na podstawie art. 152, natomiast o kosztach postępowania na podstawie art. 200 wymienionej ustawy.