II SA/Sz 791/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 stycznia 2026 r. przy udziale Prokuratora Regionalnego w Szczecinie sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 7 kwietnia 2025 r. nr SKO.4121.84.2025 w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty oddala skargę. Starosta D. , działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej "k.p.a."), art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 ze zm.; dalej "p.r.d.") wydał w dniu 9 grudnia 2024 r. decyzję nr [...], w której cofnął M. P. (dalej "skarżący") uprawnienia diagnosty nr [...] do wykonywania badań technicznych pojazdów udzielone w dniu 4 października 2021 r. Organ I instancji podał, że w dniu 19 grudnia 2023 r. w Wydziale Komunikacji i Transportu złożono wniosek o rejestrację pojazdu marki C. o stosownym numerze VIN wraz zaświadczeniem o przeprowadzeniu w tym dniu badania technicznego (okresowe – po raz pierwszy) ww. pojazdu przez skarżącego. W ww. zaświadczeniu stwierdzono: "rodzaj pojazdu - samochodowy inny; - podrodzaj – czterokołowiec; - masa własna - 698 kg; - maksymalna moc netto silnika - 144 kW; -wynik badania pojazdu - pozytywny". W dniu 7 marca 2024 r. złożono wniosek o dokonanie zmiany danych w dowodzie rejestracyjnym ww. pojazdu wraz z: 1) fakturą numer [...] z dnia [...] marca 2024 r. wystawioną przez C. , NIP [...] i załączonym do niej wykresem mocy; 2) zaświadczeniem z dnia 19 grudnia 2023 r. nr [...] o przeprowadzonym badaniu technicznym (okresowe - po raz pierwszy) ww. pojazdu oraz dokumentu identyfikacyjnego pojazdu (załącznika do zaświadczenia) z których wynika: - rodzaj pojazdu - samochodowy inny, - podrodzaj - czterokołowiec, - masa własna - 698 kg, - maksymalna moc netto silnika - 13,80 kW, - wynik badania pojazdu - pozytywny, - uwagi - Zastosowano redukcję prędkości do 40 km/h oraz ograniczenie mocy do 13,8 kW. Korekta zaświadczenia w zakresie mocy silnika spowodowana była działaniem C. Spółki z o. o. w K.. Do ww. dokumentów dołączono fakturę nr [...] wystawioną przez ww. spółkę z wykresem zmian. Organ I instancji podał, że w dniu 11 lipca 2024 r. przeprowadził kontrolę Stacji Kontroli Pojazdów A. , z której sporządził protokół. W dniu 12 sierpnia 2024 r. do organu I instancji wpłynęło pismo skarżącego z 7 sierpnia 2024 r., zawierające ustosunkowanie się do zapisów ww. protokołu kontroli wraz zaświadczeniem z dnia 19 grudnia 2023 r. nr [...] o przeprowadzonym badaniu technicznym ww. pojazdu, z którego wynika: - rodzaj pojazdu - samochodowy inny, - podrodzaj - inny, - masa własna - 698 kg , - maksymalna moc netto silnika - 13,80 kW, - wynik badania pojazdu - pozytywny, - uwagi: "Zastosowano redukcje prędkości do 40 km/h oraz ograniczenie mocy do 13,8 kW. Korekta na podstawie Faktury nr [...] z dołączonym wykresem od firmy C. sp. z o. o. K.." Skarżący wyjaśnił, że dokonał dozwolonej korekty wystawionego zaświadczenia w zakresie popełnionej omyłki. Pismem z 2 września 2024 r. organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień diagnosty skarżącemu, które doręczył skarżącemu i jego pełnomocnikowi. Pismem z dnia 26 września 2024 r. organ I instancji zawiadomił skarżącego o możliwości zapoznania się materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do jego treści, które doręczono skarżącemu i jego pełnomocnikowi. Organ I instancji podał, że zaświadczenie z dnia 19 grudnia 2023 r. nr [...] o przeprowadzonym badaniu technicznym ww. pojazdu oraz dokument identyfikacyjny pojazdu (załącznik do zaświadczenia) przedłożone zostały organowi w dniach: 19 grudnia 2023 r., 11 lipca 2024 r. oraz 12 sierpnia 2024 r. i za każdym razem miały inną treść. Zgodnie z art. 2 pkt 42b p.r.d., czterokołowiec to pojazd samochodowy przeznaczony do przewozu osób lub ładunków, z wyłączeniem samochodu osobowego, ciężarowego i motocykla, którego masa własna nie przekracza w przypadku przewozu rzeczy 550 kg, a w przypadku przewozu osób 400 kg. Natomiast zgodnie z § 9e rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2024 r., poz. 502; dalej "rozporządzenie MI z 2002 r.") w przypadku czterokołowca moc silnika nie powinna przekraczać 15 kW, a w przypadku czterokołowca lekkiego moc silnika innego niż o zapłonie iskrowym nie powinna przekraczać 4 kW. Organ I instancji wskazał, że z zaświadczenia z 19 grudnia 2023 r. oraz dokumentu identyfikacyjnego pojazdu (załącznik do zaświadczenia), przedłożonych do rejestracji pojazdu w dniu 19 grudnia 2023 r., rodzaj pojazdu określony został jako samochodowy - inny, podrodzaj - czterokołowiec, o masie własnej - 698 kg, natomiast maksymalna moc netto silnika została określona jako 144 kW z pozytywnym wynikiem badania technicznego pojazdu stwierdzonym przez skarżącego. Powyższe wynikało również z dokumentów załączonych do wniosku z dnia 7 marca 2024 r. oraz dokumentów okazanych na okoliczność wyrywkowej kontroli przeprowadzonych badań technicznych na podstawie danych zawartych w rejestrze elektronicznym w dniu 11 lipca 2024 r. Zdaniem organu I instancji, dokumenty te nie zezwalały skarżącemu na stwierdzenie pozytywnego wyniku badania technicznego ww. pojazdu. Organ I instancji wskazał, że przedstawiony do badania pojazd posiadał usterkę oznaczoną jako "UP" - usterka poważna - niezgodność parametrów technicznych pojazdu z wymaganiami rozporządzenia o warunkach technicznych zgodnie z pkt 02 lit. h tabeli działu I, załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2024 r. poz. 141; dalej "rozporządzenie MTBGM z 2012 r."), co stanowi naruszenie § 6 ust. 2 ww. rozporządzenia zgodnie z którym wobec stwierdzenia w pojeździe usterki poważnej, uprawniony diagnosta zamieszcza wpis o niej w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu i określa wynik badania technicznego jako negatywny. Organ I instancji przytoczył treść art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. i wskazał, że ww. przepis ma charakter obligatoryjny. Przepis ten nie daje organowi możliwości badania intencji diagnosty oraz proporcjonalności i adekwatności sankcji za naruszenie przepisu. Zdaniem organu I instancji, podjęcie przez skarżącego późniejszych czynności, zmierzających do naprawienia błędów zawartych w dokumentach z dnia 19 grudnia 2023 r. nie może mieć wpływu na odstąpienie od wykonania przez organ obowiązku, wynikającego z art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. W ocenie organu I instancji, przeprowadzenie wnioskowanych dowodów piśmie 7 sierpnia 2024 r. było bezzasadne, gdyż postępowanie dotyczyło art. 83b ust. 2 pkt 1 p.r.d. Skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji, w którym zarzucił organowi m.in. niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. Według skarżącego, organ zignorował wnioski i rozważania prawne zawarte w piśmie z dnia 7 sierpnia 2024 r. Organ nie dokonał żadnych rozważań na temat proporcjonalności skutków wydania decyzji w kontekście okoliczności działania skarżącego i ewentualnych skutków naruszenia prawa na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Skarżący wskazał, że dokonał sprostowania omyłki w zakresie ustalania klasyfikacji pojazdu, co jest prawnie dozwolone. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie wydało w dniu 7 kwietnia 2025 r. decyzję nr SKO.4121.84.2025, w której utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny w sprawie i przywołał treść art. 84 ust. 3 p.r.d. Organ odwoławczy powołał się również na treść uchwały NSA z dnia 12 marca 2012 r. o sygn. akt II GPS 2/11 i wskazał, że celem instytucji cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych jest odsunięcie od czynności diagnostycznych osób, których działania stwarzają zagrożenie dla bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego. Przepis 84 ust. 3 p.r.d. zawiera katalog przesłanek (materialnoprawnych) warunkujących cofnięcie uprawnienia do wykonywania badań technicznych. Organ administracji nie działa zatem w tym zakresie w ramach uznania administracyjnego. Oznacza to, że w razie wystąpienia któregokolwiek ze stanów faktycznych określonych w powyższej regulacji organ administracji publicznej musi orzec o cofnięciu diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych. Organ odwoławczy podał, że żadne względy słusznościowe odnoszące się do indywidualnej sytuacji osoby, względem której toczy się postępowanie (diagnosty), czy jego rodziny nie mogą być brane pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych. Organ odwoławczy podał, że na mocy decyzji Starosty D. z dnia 12 stycznia 2024 r. nr [...] doszło do nieuprawnionej rejestracji przedmiotowego pojazdu i dopuszczenie go do ruchu drogowego, który nie powinien być zarejestrowany, ponieważ masa własna przedmiotowego pojazdu, jakim jest czterokołowiec, nie powinna przekraczać 550 kg, w przypadku przewozu rzeczy, a w przypadku przewozu osób 400 kg. W pierwszym dokumencie identyfikacyjnym pojazdu wydanym do zaświadczenia o badaniu technicznym w dniu 19 grudniu 2023 r. wraz z dokumentem identyfikacyjnym pojazdu masa własna przedmiotowego pojazdu wynosi 698 kg. Ponadto moc silnika pojazdu również została znacznie przekroczona, gdyż zgodnie z § 9e rozporządzenia MI z 2002 r. w przypadku czterokołowca moc silnika nie powinna przekraczać 15 kW, zaś w wydanym dokumencie identyfikacyjnym pojazdu moc silnika wynosi 144 kW. W dniu 7 marca 2024 r. właściciel ww. pojazdu złożył wniosek o dokonanie zmian danych w dowodzie rejestracyjnym z uwagi na zmianę prędkości pojazdu oraz mocy oraz dołączył dokument identyfikacyjny pojazdu z 7 marca 2024 r. i zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu. Z załącznika do zaświadczenia o badaniu technicznym datowanego na dzień 19 grudnia 2023 r. potwierdzonego przez skarżącego wynika, że moc silnika wynosi 13,80 kW i doszło do zastosowania redukcji prędkości do 40 km/h. Organ odwoławczy wyjaśnił, że doszło do stwierdzenia nieważność decyzji o rejestracji ww. pojazdu. Ponadto organ I instancji dokonał w dniu 11 lipca 2024 r. kontroli Stacji Kontroli Pojazdów, [...] A. , m.in. w zakresie wyrywkowej kontroli przeprowadzonych badań technicznych na podstawie danych zawartych w rejestrze elektronicznym, która wykazała, że w rejestrze stwierdzono wydanie w dniu 19 grudnia 2023 r. drugiego zaświadczenia nr [...] o przeprowadzonym badaniu technicznym (okresowe po raz 1) przedmiotowego pojazdu, którego zapisy różnią się od tego zaświadczenia z dnia 19 grudnia 2023 r. złożonego w celu rejestracji pojazdu. Ponadto w ramach wyjaśnień do protokołu kontroli pełnomocnik przedłożył trzecią wersję zaświadczenia z dnia 19 grudnia 2023 r. nr [...] wraz dokumentem identyfikacyjnym pojazdu, z którego wynika, że została wprowadzona kolejna zmiana w dokumencie, mianowicie usunięto z "podrodzaju" zapis "czterokołowy" a wprowadzono zapis " inny". Organ odwoławczy przywołał treść § 9 pkt 1 MTBGM z 2012 r. i wskazał, że ustawodawca co do zasady przewidział sprostowanie przez samego diagnostę oczywistych omyłek, do których doszło w trakcie badania technicznego pojazdu. Z popełnieniem takich omyłek nie powiązano sankcji, w przeciwieństwie do bardzo dotkliwych konsekwencji wiążących się z naruszeniem określonym w art. 84 ust. 3 p.r.d. Sprostowaniu podlegają omyłki, które mają charakter stylistyczny, składniowy i błędy językowe, oraz błędy, które zauważalne są "na pierwszy rzut oka", bez konieczności przeprowadzania dodatkowych badań czy ustaleń. Sprostowaniu nie mogą podlegać błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Według organu odwoławczego, zaświadczenie dostarczone organowi I instancji w dniu 12 sierpnia 2024 r. nie zawierało omyłki oczywistej, lecz spowodowało merytoryczną zmianę pierwotnie wydanego zaświadczenia. Organ odwoławczy stwierdził, że w tym konkretnym przypadku nie zachodzi popełnienie oczywistej omyłki w wydanym zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu oraz w dokumencie identyfikacyjnym pojazdu, lecz doszło do całkowitej zmiany klasyfikacji pojazdu. W stanie faktycznym sprawy uchybienia, których dopuścił się skarżący przez wydanie trzech różnych zaświadczeń w różnych odstępach czasowych, lecz z tą samą datą o wyniku badania technicznego pojazdu i dokumentów identyfikacyjnych pojazdu, zawierających istotne zmiany techniczne pojazdu stały się podstawą do cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty. Organ odwoławczy podał, że diagnosta pełni funkcję publiczną, w związku z czym wymagana jest od niego szczególna staranność w wykonywaniu swoich czynności oraz przestrzeganie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Skoro diagnosta uzyskał uprawnienia, to znaczy, że posiada odpowiednie wykształcenie i praktykę, można zatem od niego wymagać znajomości konstrukcji i parametrów pojazdów, jak i umiejętności sprawdzenia tych parametrów. Organ odwoławczy wskazał, że z punktu widzenia zasad odpowiedzialności diagnosty chybiony jest zarzut niedostatecznego wyjaśnienia okoliczności i zaniechanie przesłuchania strony. Waga obowiązków i odpowiedzialność spoczywająca na diagnoście pozostaje również w proporcjonalnym związku z sankcją za ich uchybienie. Organ odwoławczy podał, że zebrany materiał został zebrany przez organ I instancji prawidłowo oraz został w sposób właściwy i słuszny oceniony zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Skarżący złożył skargę na ww. decyzję i wniósł o uchylenie decyzji wydanych przez organy administracyjne obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił organowi naruszenie: 1. art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d., przez: - nieprawidłowe uznanie, że diagnosta swoim postępowaniem wypełnił znamiona przeprowadzenia badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, jak również wydania zaświadczenia albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami oraz naruszył szereg przepisów rozporządzenia MTBGM z 2012 r.; - nieuzasadnione i wadliwe wskazanie, że w przypadku przeprowadzenia przez diagnostę badania technicznego niezgodnego z określonym zakresem i sposobem wykonania nie istnieje możliwość zastosowania miarkowania konsekwencji wynikających z naruszeń prawa przez diagnostę (albowiem istnieje "określony zakres i sposób wykonania" badania technicznego pojazdu, który to sposób i zakres może być różny w zależności od sytuacji i realiów konkretnej sprawy), a tym samym nie doszło do rozważenia czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięcie uprawnień na okres 5 lat (albowiem zgodnie z art. 84 ust. 4 p.r.d., w przypadku cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, ponowne uprawnienie nie może być wydane wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna), co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji Starosty; - zastosowanie art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. w zw. z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP - zasadą proporcjonalności, albowiem przepis ten jako unormowanie o charakterze sankcyjnym, nie określa gradacji kar ze względu na stopień winy co prowadzi do karania diagnosty cofnięciem uprawnień, w każdym przypadku naruszenia przez niego procedury badania albo wydania zaświadczenia z niego, bez względu na charakter, stopień zawinienia i skutki jego czynu, co w konsekwencji prowadzi do powstania sytuacji uniemożliwiającej ubieganie się o ponowne uprawnienia diagnosty wcześniej niż po upływie pięciu lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu uprawnienia stała się ostateczna (art. 84 ust. 4 p.r.d.); 2. art. 7, 7a, 8, 77, 80, 81a i 107 k.p.a., przez fragmentaryczne i niewystarczające rozważenie materiału dowodowego, w tym w kontekście także złożonych, w postępowaniu odwoławczym zarzutów, niedokładne wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego sprawy, zaniechanie przeprowadzenia zawnioskowanych przez pełnomocnika dowodów, w tym przesłuchania strony, sporządzenie błędnego i niepełnego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji, a także wobec wydania, decyzji z pominięciem oceny zachowania diagnosty, w kontekście zakresu i pełnego zbadania sposobu przeprowadzenia badania technicznego, zaniechanie rozważenia okoliczności podmiotowych sprawy, a tym samym braku należytego rozważenia zastosowania przepisów prawa materialnego wskazanych w pkt 1 i 2 zarzutów niniejszej skargi i analizy tego czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięcie uprawnień na okres 5 lat. W uzasadnieniu skargi zarzuty zostały uszczegółowione. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. W piśmie z 20 stycznia 2026 r. Prokurator Regionalny w Szczecinie wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że cofnięcie uprawnień diagnosty skarżącemu było zasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał co następuje: Spór w sprawie dotyczy cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty. Badanie techniczne pojazdów wykonuje zatrudniony w stacji kontroli pojazdów uprawniony diagnosta (art. 84 ust. 1 p.r.d.). Starosta wydaje uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli osoba ubiegająca się o jego wydanie posiada wymagane wykształcenie techniczne i praktykę, odbyła wymagane szkolenie oraz zdała egzamin kwalifikacyjny (art. 84 ust. 2 p.r.d.). Zgodnie z art. 84 ust. 3 p.r.d., starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83b ust. 2 pkt 1, stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania; 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Z akt sprawy wynika, że w dniu 29 grudnia 2023 r. skarżący wystawił zaświadczenie o pozytywnym wyniku badania przedmiotowego pojazdu mimo, że pojazd nie powinien otrzymać ww. zaświadczenia. Obowiązkiem właściciela pojazdu jest poddanie pojazdu badaniu technicznemu na podstawie art. 81 ust. 1 p.r.d. Zakres badania technicznego pojazdu określa § 1 i 2 rozporządzenia MTBGM z 2012 r., które przeprowadza uprawniony diagnosta. Wymagania dotyczące kontroli oraz wytyczne dotyczące oceny usterek dokonywanej podczas przeprowadzania okresowego badania technicznego pojazdu określa załącznik nr 1 do rozporządzenia, a wymagania dotyczące kontroli oraz wytyczne dotyczące oceny usterek podczas przeprowadzania dodatkowego badania technicznego określa załącznik nr 2 do rozporządzenia (§ 2 ust. 3). Stwierdzone w trakcie badania technicznego usterki dzieli się na trzy grupy: usterki drobne, usterki poważne i usterki niebezpieczne. Usterki poważne to usterki mogące zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego lub naruszać wymagania ochrony środowiska albo inne istotne nieprawidłowości, które dają podstawę do ograniczenia dalszego używania pojazdu oraz określenia warunków tego używania (§ 2 ust. 4). Zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia MTBGM z 2012 r., w przypadku gdy w pojeździe stwierdzono usterki poważne, uprawniony diagnosta zamieszcza wpis o nich w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu i określa wynik badania technicznego jako negatywny. Uprawniony diagnosta informuje posiadacza pojazdu o konieczności przeprowadzenia badania technicznego pojazdu, o którym mowa w ust. 6. Zgodzić należy się z organem I instancji, że przedmiotowy pojazd przedstawiony do badania technicznego w dniu 19 grudnia 2023 r., posiadał usterkę poważną w postaci niezgodność parametrów technicznych pojazdu z wymaganiami rozporządzenia o warunkach technicznych (tj. rozporządzenie MI z 2002 r.) zgodnie z pkt 02 lit. h tabeli działu I, załącznika nr 1 rozporządzenia MTBGM z 2012 r. Stosownie bowiem do § 9e rozporządzenie MI z 2002 r., w przypadku czterokołowca moc silnika nie powinna przekraczać 15 kW, a w przypadku czterokołowca lekkiego moc silnika innego niż o zapłonie iskrowym nie powinna przeinaczać 4 kW. Tymczasem pojazd przedstawiony do badania technicznego w dniu 19 grudnia 2023 r. posiadał moc silnika 144 kW, co zostało odnotowane przez skarżącego w załączniku do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym i było niezgodne z § 9e rozporządzenie MI z 2002 r. Skarżący wydał zatem ww. zaświadczenie niezgodnie z przepisami i było to podstawą do cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty przez organ I instancji na mocy art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. Wobec stwierdzenia, że ww. pojazd posiada moc silnika większą niż dopuszczalna skarżący winien wydać zaświadczenie o negatywnym przebiegu badania technicznego. Nie można podzielić stanowiska skarżącego, że w późniejszym czasie dokonał sprostowania oczywistej omyłki dotyczącej mocy silnika ww. pojazdu w załączniku do zaświadczenia z dnia 19 grudnia 2023 r. Zgodnie z § 9 rozporządzenia MTBGM z 2012 r., w przypadku popełnienia oczywistej omyłki w: 1) wydanym zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu uprawniony diagnosta zatrudniony w stacji kontroli pojazdów, która przeprowadziła badanie techniczne pojazdu, prostuje ją w rejestrze, wprowadza dane do centralnej ewidencji pojazdów oraz wydaje nowe zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu; 2) dokonanym wpisie w dowodzie rejestracyjnym uprawniony diagnosta zatrudniony w stacji kontroli pojazdów, która przeprowadziła badanie techniczne pojazdu, prostuje ją w rejestrze, wprowadza dane do centralnej ewidencji pojazdów oraz skreśla omyłkowy wpis i podaje właściwą informację w nowej rubryce w dowodzie rejestracyjnym; nowy wpis powinien być opatrzony datą, podpisem uprawnionego diagnosty oraz pieczątką identyfikacyjną. Powyższy przepis nie definiuje pojęcia "oczywistej omyłki", lecz należy ww. pojęcie rozumieć jako omyłkę niezamierzoną, widoczną niedokładność, błąd w pisowni, czy pominięcie wyrazu w tekście, która nie zmienia merytorycznej treści dokumentu. Sprostowanie omyłki jest możliwe, jeśli błąd jest bezsporny, wynika z przeoczenia i jest łatwy do poprawienia, bez konieczności głębokiej interpretacji. Skarżący, przeprowadzając badanie techniczne ww. pojazdu w dniu 19 grudnia 2023 r. prawidłowo ustalił, że pojazd ten ma moc silnika 144 kW i było to zgodne ze stanem faktycznym. Zmiana mocy silnika ww. pojazdu nastąpiła dopiero w dniu 7 marca 2024 r., co było konsekwencją działania C. Spółki z o.o. z siedzibą w K., polegającej na ograniczeniu prędkości pojazdu do 40 km i ograniczeniu mocy silnika pojazdu do 13,8 kW. Z akt wynika, że w marcu 2024 r. właścicielka ww. pojazdu chciała dokonać zmiany w dowodzie rejestracyjnym i przedstawiła organowi dokumenty związane z redukcją mocy silnika pojazdu, w tym zaświadczenie o badaniu technicznym pojazdu, wystawione przez skarżącego, które było datowane na 19 grudnia 2023 r. Ww. zaświadczenie wystawione przez skarżącego w istocie powinno być posiadać nową datę wydania, gdyż było to nowe badanie, niezależne od badania technicznego pojazdu przeprowadzonego w dniu 19 grudnia 2023 r. Wynika to wprost z samej treści załącznika do zaświadczenia, gdzie w polu "Dodatkowe informacje" widnieje zapis "Zastosowano redukcję prędkości do 40 km/h oraz ograniczenie mocy do 13,8 kW". Z uwagi na powyższy zapis w polu 37 – "maksymalna moc netto silnika przy obrotach" skarżący wpisał "13,8 kW/4 550,00 obr./min" oraz zapisów zaświadczenia w polu uwagi, że "Zastosowano redukcję prędkości do 40 km/h oraz ograniczenie mocy do 13,8 kW. Korekta na podstawie Faktury nr [...] z dołączonym wykresem od firmy C. sp. z o. o. K.." Powyższej zmiany w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym i załączniku do niego, w ocenie Sądu, nie sposób zatem traktować jako oczywistej omyłki w rozumieniu § 9 pkt 1 rozporządzenia MTBGM z 2012 r. Skarżący, przeprowadzając badanie techniczne ww. pojazdu w dniu 19 grudnia 2023 r. nie mógł wiedzieć, że w marcu 2024 r. zostanie dokonane zmniejszenie mocy silnika pojazdu przez inny podmiot, nie mógł zatem skarżący w zaświadczeniu z dnia 19 grudnia 2023 r. i załączniku do niego ujawnić danych technicznych, które na ten dzień nie istniały. Zdaniem Sądu, wydanie zatem przez skarżącego w dniu 19 grudnia 2023 r. zaświadczenia o pozytywnym badaniu technicznym ww. pojazdu (zaświadczenie pierwotne) nie wynikało z oczywistej omyłki, lecz z braku wiedzy skarżącego o warunkach technicznych jakie powinien spełniać pojazd. Podkreślić należy, że diagnosta jest traktowany w polskim prawie jako osoba pełniąca funkcję publiczną, co wynika z odpowiedzialności za bezpieczeństwo ruchu drogowego oraz wydawania dokumentów o walorze urzędowym. Zawód ten, wymagający formalnych uprawnień do jego wykonywania, nakłada na daną osobę podwyższone standardy rzetelności, zbliżając go do zawodów zaufania publicznego. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że ważkość obowiązków i odpowiedzialność spoczywające na diagnoście pozostaje w proporcjonalnym związku z sankcją za ich uchybienie. Podnosi się surowość prawa w stosunku do obowiązków diagnosty i skutków ich zaniedbania, a przez to możliwych następstw takiego działania (por. wyrok NSA z dnia 17 września 2020 r. o sygn. akt II GSK 187/20). Wskazać należy, że ustawodawca, przewidując skutek w postaci cofnięcia uprawnień diagnoście, wyraził pogląd o doniosłości prawidłowości kontroli technicznej dla bezpieczeństwa drogowego. Nieprawidłowe wykonanie badania technicznego pojazdu stoi w oczywistej sprzeczności z założonym celem ustawodawcy, tj. eliminacji z ruchu pojazdów niespełniających wymaganych norm. Rozwiązanie ustawowe chroni dobro społeczne rozumiane jako bezpieczeństwo i eliminacja zagrożeń. W żadnej mierze nie można uznać, że dobro jednostki - diagnosty dopuszczającego do ruchu drogowego pojazd niespełniający norm jest wyżej cenione niż dobro wszystkich uczestników ruchu (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2021 r. o sygn. akt II GSK 987/18). W tej sytuacji trudno twierdzić, że art. 84 ust. 3 p.r.d. stoi w sprzeczności z art. 2 i art. 31 Konstytucji RP. Zdaniem Sądu, nie jest uzasadnione twierdzenie, że w sprawie nie doszło do zindywidualizowanej oceny tego, czy uwzględniając ciężar popełnionego deliktu administracyjnego i okoliczności jego popełnienia - skutki zastosowania sankcji w postaci cofnięcia uprawnień diagnostycznych sprawcy nielegalnego zachowania nie są nieproporcjonalne lub zbyt dotkliwe ze względu na zasady lub wartości konstytucyjne. Wskazać należy, że na tle cech stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, nie zachodzą tego rodzaju szczególne okoliczności uprawniające do odstąpienia od wyznaczonej sztywno przez ustawodawcę sankcji, której skutki ulegają przedłużeniu na okres 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu uprawnienia stała się ostateczna. Skarżący swoim zachowaniem naruszył § 9e rozporządzenie MI z 2002 r., co przełożyło się na zarejestrowanie ww. pojazdu w sytuacji, gdy pojazd ten nie spełniał norm technicznych. Wydanie przez skarżącego zaświadczenia o pozytywnym badaniu technicznym pojazdu w dniu 19 grudnia 2023 r., mimo, iż pojazd nie powinien go otrzymać, miało konsekwencje także dla właściciela ww. pojazdu, gdyż na skutek ponownego badania dokumentacji doszło do stwierdzenia nieważności decyzji o rejestracji pojazdu. Skarżący wykazał się nieznajomością przepisów, zaś próby naprawienia sytuacji w postaci wydania ponownych zaświadczeń wraz z załącznikami z datą pierwszego badania (tj. 19 grudnia 2023 r.) były nieskuteczne. Powoływanie się na oczywistą omyłkę przy wydaniu ponownego zaświadczenia, mimo braku podstaw do takiego działania, w ocenie Sądu świadczyło, że skarżący nie przykłada należytej wagi do podejmowanych przez siebie czynności. Zdaniem Sądu, organy w sposób pełny zebrały materiał dowodowy, dokonały jego oceny i wyciągnęły z niego logiczne wnioski. Okoliczność, że skarżący nie podziela stanowiska organów, uznając je za zbyt surowe nie świadczy o naruszeniu przez organy przepisów postępowania. Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie organ działał z urzędu, zaś skarżącemu zapewniono możliwość udziału w postępowaniu i zgłaszania wniosków dowodowych. W toku postępowania administracyjnego skarżący nie zgłaszał wniosków dowodowych (wniosek o przesłuchanie skarżącego i osób, które przedstawiły pojazd do badania zgłoszono w toku kontroli, zawierając go w piśmie z 7 sierpnia 2024 r., które było stanowiskiem skarżącego wobec zapisów protokołu kontroli przed wszczęciem postępowania administracyjnego w sprawie). Organ I instancji wskazał, że brak było podstaw do przeprowadzenia dowodów osobowych z urzędu w sytuacji gdy postępowanie dotyczyło wydania zaświadczenia przez diagnostę niezgodnie z przepisami. Postępowanie z art. 84 ust. 3 p.r.d. dotyczy obiektywnego naruszenia przesłanek ww. przepisu i na jego przebieg nie mają wpływu okoliczności związane z sytuacją osobistą diagnosty i jego rodziny oraz ograniczeniem działalność stacji kontroli pojazdów, w której pracował skarżący na skutek pozbawienia go uprawnień diagnosty. Znaczenia nie mają też okoliczności związane z osobami, które przedstawiły ww. pojazd do badania technicznego. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), oddalił skargę.