II SA/Sz 792/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska/spr/ Sędziowie: Sędzia NSA Henryk Dolecki Sędzia NSA Stefan Kłosowski Protokolant Aneta Kukla po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2006 r. sprawy ze skargi Spółki A. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej o d d a l a skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...]r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144 kpa oraz art. 49 ust. 1 i 2, art. 59 f i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., o nałożeniu na Spółkę A. opłaty legalizacyjnej dotyczącej pawilonu handlowego, samowolnie wybudowanego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...], w wysokości [...] zł . W zażaleniu na postanowienie organu I instancji strona skarżąca Spółka A. podnosi, iż w miejscu realizowanego pawilonu handlowego istniał stary budynek gospodarczy, który został częściowo rozebrany celem przebudowy. Fakt ten potwierdzony jest wpisami do dziennika budowy, prowadzonej od [...] r. na przedmiotowej działce na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Nadto wskazuje, że złożyła wszystkie dokumenty, wymienione w postanowieniu z dnia [...] r. Ponieważ wartość wykonanych robót budowlanych ([...]) wynosi [...]zł, strona skarżąca wnosi o zmianę zaskarżonego postanowienia. Po rozpoznaniu zażalenia organ odwoławczy ustalił i zważył co następuje: Spółka A. uzyskała w dniu [...] r. decyzję Urzędu Rejonowego, o pozwoleniu na budowę budynku [...] na działkach nr [...] i [...] przy ul. [...] w [...]. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, jak i dostarczonych przez skarżącą wynika, iż budynek gospodarczy, znajdujący się na działce nr [...], nie był przedmiotem powyższej decyzji. W szczególności plan realizacyjny zatwierdzony decyzją Urzędu Rejonowego z dnia [...] r., o pozwoleniu na wykonanie prac przygotowawczych oraz [...] na działkach nr [...] i [...] przy ul. [...] w [...], wykazuje wprawdzie przedmiotowy budynek gospodarczy jako istniejący, obiekt ten nie znajduje się jednak w zakresie objętym tym opracowaniem. Inwestor nie uzyskał decyzji o pozwoleniu na budowę, dotyczącej przedmiotowego budynku, ani nie dokonał zgłoszenia robót nie wymagających pozwolenia na budowę. Z zapisu w dzienniku budowy z dnia [...] r. wynika, iż w trakcie prowadzonej budowy zostały rozebrane popękana ściana i więźba dachowa budynku gospodarczego, znajdującego się na działce nr [...], pomiędzy [...] a budynkiem głównym. Zgodnie z zapisem w dzienniku budowy z dnia [...] r., inwestor odbudował ścianę frontową (od strony [...]), wykonał dach z pokryciem [...] i kontynuował wykonywanie tynków wewnętrznych ścian. W protokole z oględzin, przeprowadzonych w dniu [...] r., na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] stwierdzono prowadzenie robót budowlanych związanych z budową pawilonu handlowego o wymiarach ok. [...] m x [...] m i wys.[...] m. Zaawansowanie robót: stan surowy zamknięty, bez pokrycia dachowego. C. Z., dyrektor Sp. oświadczył, że w miejscu budowanego pawilonu istniał budynek gospodarczy o tych samych wymiarach, w którym rozebrano przed [...] r. ścianę frontową i konstrukcję dachową. Wobec powyższego Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia [...] r., wstrzymał roboty budowlane i nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia określonych dokumentów, w celu doprowadzenia prowadzonych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Inwestor nie wykonał w terminie nałożonego ww. postanowieniem obowiązku i organ powiatowy wydał w dniu [...] r. decyzję, o nakazie rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego. Inwestor złożył odwołanie od powyższej decyzji, załączając wszystkie wymagane przepisami dokumenty. Organ I instancji decyzją z dnia [....] r., uchylił w całości swoją decyzję z dnia [...] r. Następnie w dniu [...] r. wydał zaskarżone postanowienie o nałożeniu opłaty legalizacyjnej. Zgodnie z przepisami art. 49 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, właściwy organ przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót, bada prawidłowość i kompletność przedłożonych dokumentów oraz, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa wart. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty ulega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu. Zgodnie z ww. przepisami dla pawilonu handlowego (tj. kategoria obiektu XVII: współczynnik kategorii obiektu k=15, współczynnik wielkości obiektu w=1,0) opłata legalizacyjna wynosi: k x w x s x 50, zatem [....] x [...] x [...] zł x [...] = [...] zł (słownie: [...]złotych), przy czym stawkę opłaty (s=500 zł), stanowiącej podstawę do obliczania kary wymierzonej w wyniku obowiązkowej kontroli, przyjęto zgodnie z art. 59fust. 2 ww. ustawy. Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Odnosząc się do argumentów skarżącego, organ odwoławczy stwierdza, że w rozpatrywanym przypadku nie ma znaczenia fakt odbudowy obiektu budowlanego po przeszło[...] latach. Wykonanie robót budowlanych związanych z budową pawilonu handlowego w miejscu rozebranego budynku gospodarczego, zgodnie z przepisem art. 28 ustawy Prawo budowlane, wymagało uzyskania decyzji właściwego organu o pozwoleniu na budowę. W przypadku braku pozwolenia na budowę zastosowanie mają przepisy art. 48 ww. ustawy, zgodnie z którymi organ powiatowy prowadzi postępowanie w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do argumentów skarżącego, dotyczących wysokości opłaty legalizacyjnej należy stwierdzić, że w sytuacjach przewidzianych w przepisach, ustawa stwarza możliwość legalizacji samowoli budowlanej, zamiast bezwzględnego nakazu rozbiórki obiektu budowlanego (lub jego części) wybudowanego niezgodnie z prawem. Nieuiszczenie w terminie opłaty legalizacyjnej skutkować będzie, zgodnie z art. 49 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, wydaniem decyzji o nakazie rozbiórki obiektów budowlanych, dla których opłaty tej nie wniesiono. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona skarżąca Spółka A. podniosła te same zarzuty, co w zażaleniu od postanowienia organu I instancji . Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd rozpatrując skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja, czy też jak w tej sprawie postanowienie, nie narusza przepisów prawa materialnego. bądź przepisów postępowania administracyjnego. Podstawą materialno-prawną. rozpoznania sprawy o będącej przedmiotem zaskarżonego do sądu postanowienia są przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.). Rozdział 5 tej ustawy, zatytułowany "Budowa i oddawanie do użytku obiektów budowlanych", zawiera przepisy regulujące cały proces budowy, od jej rozpoczęcia aż do oddania do użytku zrealizowanej inwestycji, a także przepisy służące przeciwdziałaniu tzw. samowoli budowlanej. Zgodnie z przepisem art. 48 ust. 1 tej ustawy samowolą budowlaną jest budowanie albo wybudowanie obiektu budowlanego lub jego części, bez wymaganego pozwolenia na budowę; Niewątpliwie wykonanie robót budowlanych polegających - na wykonaniu ściany zewnętrznej konstrukcyjnej, uzupełnieniu ściany konstrukcyjnej oraz wykonaniu nowej konstrukcji dachowej wraz z pokryciem, - a związanych z budową pawilonu handlowego między istniejącymi budynkami jest samowolą budowlaną w rozumieniu zacytowanego przepisu. Zmiana przepisów, która wprowadzona została ustawą z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) od dniu 11 lipca 2003 r. umożliwiła odstąpienie od nakazu bezwarunkowej rozbiórki tego obiektu i przeprowadzenie jego legalizacji. W tym też kierunku zostało poprowadzone postępowanie administracyjne. W efekcie, po spełnieniu przez stronę skarżącą szeregu warunków ustawowych, możliwym stało się zalegalizowanie spornej budowy. Wobec tego wymierzono opłat legalizacyjną zgodnie z przepisem art. 49 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Ustalenia jej wysokości dokonano na podstawie przepisu art. 49 ust. 2 w związku z art. 59 f ust. 1 tej ustawy oraz w oparciu o dane wynikające z załącznika do niej. Stwierdzić należy, że prawidłowo określono poszczególne elementy działania matematycznego, którego wynik stanowi wysokość opłaty legalizacyjnej: stawkę opłaty (s) przyjęto w kwocie [...] zł, współczynnik kategorii obiektu budowlanego (k)-[...] współczynnik obiektu budowanego (w)- [...]. Działanie matematyczne jest w tej sytuacji następujące: [...] x [...] x [...] x [...] = [...]. Prawidłowo zatem wysokość opłaty legalizacyjnej ustalono na kwotę [...] zł. Odnosząc się do zarzutów skarżącego podnieść należy, że wykonanie opisanych wyżej robót budowlanych związanych z odbudową pawilonu handlowego w miejscu rozebranego budynku gospodarczego, zgodnie z przepisem art. 28 ustawy prawo budowlane wymagało uzyskania decyzji właściwego organu o pozwoleniu na budowę. Dokumentu takiego skarżący nie przedłożył. Podnieść również należy, że w każdym przypadku, którym możliwa jest legalizacja samowoli budowlanej, wymierzona musi być opłata legalizacyjna. Zastrzeżenia można mieć jedynie do sposobu ustalenia przez ustawodawcę kategorii obiektów budowlanych bez ich zróżnicowania w obrębie kategorii, co znacząco wpływa na wysokość opłaty legalizacyjnej niezależnie do wielkości obiektu budowlanego. Nie wpływa to jednak na ocenę zgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Uznając zatem, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).