II SA/Sz 792/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.),, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi D. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] nr [...], II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę [...]zł ( [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kpa oraz art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia D. J., Samorządowe Kolegium Odwoławcze S. utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy K. z dnia [...], którym zawieszono postępowanie w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż w dniu [...] D. J. wystąpił do Urzędu Gminy K. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji opisanej jako zabudowa składająca się z budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego – stajni, zlokalizowanej na działce nr [...], położonej w miejscowości S. G.. Prowadząc postępowanie w sprawie przedmiotowego wniosku, Wójt Gminy K. wykonał analizę porównawczą istniejącej zabudowy sąsiedniej, przygotował projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy, zgromadził wymagane uzgodnienia innych organów, a następnie postanowieniem z dnia [...] zawiesił prowadzone postępowanie, do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości S. G., nie dłużej niż do [...]. Uzasadniając swoje postanowienie, organ pierwszej instancji przywołał uchwałę Rady Gminy Kołbaskowo [...], która uruchomiła procedurę uchwalania planu miejscowego na tym terenie. Odnosząc się do zarzutów zażalenia, Kolegium nie znalazło podstaw do ich uwzględnienia. Organ odwoławczy wskazał, iż Wójt Gminy K., zawieszając postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy zainicjowane wnioskiem D. J., skorzystał z możliwości jaką daje organowi przepis art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Kolegium, zawieszenie postępowania było uzasadnione podjęciem w dniu [...] przez Radę Gminy K. uchwały nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze położenia działki nr [...]. Sam fakt wszczęcia procedury planistycznej na obszarze położenia przyszłej inwestycji jest już bowiem okolicznością wystarczającą dla zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Kolegium nie podzieliło zaś stanowiska żalącego, iż przystąpienie do uchwalania planu nie jest w przypadku planowanej inwestycji okolicznością nieistotną. D. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na opisane powyżej postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., utrzymujące w mocy postanowienia Wójta Gminy K., podnosząc zarzuty: 1) nierozpoznania istoty jego odwołania, jaką jest zasadność zawieszania postępowania w sprawie zabudowy siedliskowej; 2) przekroczenia zasady swobody rozstrzygnięcia, wyrażającej się w uzasadnieniu decyzji odmownej innym przepisem, niemającym zastosowania do jego sprawy, tj. art. 62 ust. 1 pkt 1; 3) naruszenia art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu przestrzennym, poprzez uznanie, że sam fakt wszczęcia procedury planistycznej determinuje zawieszenie postępowań w sprawach zabudowy siedliskowej; w ocenie skarżącego bowiem, aby organ mógł skorzystać z uprawnienia do zawieszenia postępowania muszą w konkretnej sprawie zaistnieć istotne okoliczności faktycznie rzutujące na potrzebę i konieczność zawieszenia postępowania; 4) braku należytego rozpoznania zaskarżonego postanowienia Wójta Gminy K. w zakresie przekroczenia dopuszczalnej uznaniowości decyzji Wójta. Z uwagi na powyższe, D. J. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. i poprzedzającego je postanowienia Wójta Gminy K. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymało swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu i wniosło o oddalenie skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia, dokonana według kryterium zgodności z prawem i w granicach rozstrzygania Sądu, zakreślonych w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dostarczyła podstaw do uwzględnienia skargi D. J.. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, iż zawieszenie postępowania administracyjnego zainicjowanego wnioskiem D. J. o ustalenie warunków zabudowy, nastąpiło na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z uwagi na podjęcie w dniu [...] przez Radę Gminy K. uchwały nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze położenia działki nr [...]. Organy administracji obu instancji uznały bowiem, że sam fakt wszczęcia procedury planistycznej na obszarze położenia przyszłej inwestycji jest okolicznością wystarczającą dla zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Stanowisko organu nie jest zasadne. Zgodnie z przepisem art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Przytoczony powyżej przepis określa zatem fakultatywny przypadek zawieszenia postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Podkreślić przy tym należy, iż użyty w pierwszym zdaniu komentowanego artykułu zwrot "można zawiesić" nie powinien być interpretowany jako przyznający organowi niczym nieograniczoną swobodę decydowania o wstrzymaniu biegu postępowania. Zakres swobody organu administracji, wynikający z przepisów prawa materialnego, jest mianowicie ograniczony ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, określonymi w art. 7 i innych przepisach K.p.a. (vide: wyrok NSA z dnia 11 czerwca 1981 r., SA 820/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 57). Korzystanie z uznania administracyjnego oznacza zaś, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Wybór taki nie może być jednak dowolny. Musi on wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (vide: wyrok NSA z dnia 2 lutego 1996 r., II SA 2875/95, Wokanda 1996, nr 6, s. 32). Postanawiając o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy, organ administracji powinien zatem nie tylko stwierdzić, iż nastąpiło przystąpienie do wszczęcia, czy też wszczęcie procedury planistycznej, ale także ocenić stosunek merytorycznej treści rozstrzygnięcia postępowania administracyjnego dotyczącego ustalenia warunków zabudowy do ustaleń sporządzanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeśli bowiem z materiałów planistycznych wynika, iż realizacja danej inwestycji będzie zgodna z tworzonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to nie wydaje się celowe wstrzymywanie postępowania. Natomiast w przypadku, gdy zachodzi prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień decyzji z projektowanymi ustaleniami tego planu, organ powinien na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wstrzymać to postępowanie (por. T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze, 2004, s. 200-201). W rozpoznawanej sprawie, organ pierwszej instancji wykonał analizę porównawczą istniejącej zabudowy sąsiedniej, przygotował projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy i zgromadził wymagane uzgodnienia innych organów, a następnie zawiesił prowadzone postępowanie - w związku z uchwałą Rady Gminy K., która uruchomiła procedurę uchwalania planu miejscowego na obszarze położenia działki skarżącego. Organy pierwszej instancji, jak również organ odwoławczy nie wykazały przy tym, aby ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miały odgrywać znacząca rolę przy ustalaniu warunków zabudowy dla skarżącego. Wydanie postanowień przez organy obu instancji nastąpiło więc z naruszeniem przepisu art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Samo stwierdzenie przystąpienia przez właściwy organ gminy do wszczęcia, czy też wszczęcie procedury planistycznej, nie stanowi bowiem wystarczającej podstawy do zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracji i wydanie decyzji. Wobec powyższego, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, jako wydane z naruszeniem prawa, podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do przepisów art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a., a o niewykonalności zaskarżonego aktu na podstawie art. 152 tej ustawy.