II SA/Sz 792/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Z. W. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby I. uchyla zaskarżony rozkaz personalny, II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] na rzecz skarżącego Z. W. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rozkazem Personalnym z dnia [...] r., nr [...], Komendant Powiatowy Policji w K. zwolnił sierż. Z. W. ze służby w Policji z dniem [...] marca 2019 r. Podstawą prawną rozkazu był art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161), który stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Od ww. rozkazu pismo zatytułowane "odwołanie" wniósł do organu odwoławczego radca prawny R. K.. Rozkazem personalnym z dnia [...] r., nr [...], Komendant Wojewódzki Policji uchylił ww. rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w K. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolejnym rozkazem personalnym nr [...], z dnia [...] r., Komendant Powiatowy Policji w K. ponownie orzekł o zwolnieniu ze służby z Policji Z. W. z dniem [...] r. ze względu na upływ 12 miesięcy zwieszenia w czynnościach służbowych, gdyż nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Radca prawny R. K., powołując się na pełnomocnictwo udzielone przez odwołującego się, zaskarżył ww. rozkaz personalny do Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. . Organ ten, w wyniku rozpoznania sprawy, rozkazem personalnym nr [...], z dnia [...] r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1990 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Z. W., działając poprzez pełnomocnika, zaskarżył powyższe orzeczenie organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając mu: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie w sprawie polegające na zastosowaniu przez organ automatyzmu przy wykładni przepisu art. 41 ust. 2 pkt 9 uznając, że upływ terminu 12 miesięcy zawieszenia w wykonywaniu czynności służbowych uprawnia organ do zwolnienia odwołującego ze służby; II. naruszenie przepisów prawa procesowego, które to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – tj.: 1. art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. i art. 61 § 4 k.p.a., poprzez rażące naruszenie przez organ prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym toczącym się na nowo na skutek uchylenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji Nr [...], z dnia [...] r., wynikiem czego doszło do pozbawienia pełnomocnika odwołującego złożenia wniosków dowodowych, a które to uchybienie należy uznać za wadę kwalifikowaną pretendującą do uchylenia w całości zaskarżonego rozkazu personalnego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania; 2. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez zawarcie lakonicznego i niezawierającego wszelkich wymagalnych elementów uzasadnienia, o których mowa w przytoczonym przepisie, w szczególności zaniechanie wskazania na okoliczności, które organ wziął pod uwagę przy podejmowaniu decyzji uznaniowej w sprawie, motywów, którymi kierował się przy wyborze dwóch dostępnych alternatywnie decyzji w zakresie zwolnienia, czy też pozostawienia w służbie odwołującego, w szczególności zaniechanie wskazania na konkretne fakty (przypadki) rzekomego demoralizującego wpływu zawieszenia w obowiązkach służbowych odwołującego na innych funkcjonariusz Policji w komendzie; 3. art. 108 § 1 k.p.a., poprzez nieuzasadnione zastosowanie tegoż przepisu, gdy tymczasem z jego treści w sposób oczywisty wynika, iż stosuje się go wyłącznie w sytuacji, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony; 4. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 108 § 1 k.p.a., poprzez lakoniczne i niepoddające się kontroli instancyjnej nadanie zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o: 1. Rozpoznanie sprawy na rozprawie. 2. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1. lit. a, b i c) P.p.s.a. - uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego jego wydanie rozkazu personalnego organu pierwszej instancji, z uwagi na popełnienie przez te organy szeregu naruszeń przepisów prawa procesowego i materialnego. 3. Na podstawie art. 153 P.p.s.a. - zawarcie w uzasadnieniu wydanego wyroku oceny prawnej oraz szczegółowych wskazówek i wytycznych, co do dalszego postępowania w sprawie, wskazanie na popełnione uchybienia, których dopuściły się te organy oraz okoliczności mających wpływ na ich powstanie. 4. Na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1) lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 z późn. zm.) - zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa sądowego w wysokości [...] złotych. Odpowiadając na skargę Komendant Wojewódzki Policji w S. , wniósł o jej oddalenie, obszernie odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Przeprowadzona kontrola zaskarżonego rozkazu personalnego pod kątem jego zgodności z prawem doprowadziła Sąd do uznania, że skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z innych powodów niż te, które zostały w niej wyartykułowane. Sąd rozpoznając sprawę zobligowany jest ocenić prawidłowość działań organów i wydanych przez nie rozstrzygnięć w pełnym zakresie, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 poz. 1302 ze zm.), dalej zwanej "P.p.s.a." Zgodnie z art. 32 k.p.a., strona może działać przez pełnomocnika, chyba, że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Formę ustanowienia pełnomocnika określają przepisy art. 33 k.p.a. Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszone do protokołu (art. 33 § 2 k.p.a.). Obowiązkiem pełnomocnika jest dołączenie do akt oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ administracji publicznej może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony (art. 33 § 3 k.p.a.). Dla wykazania, że pełnomocnik został dla strony ustanowiony, niezbędne jest okazanie dokumentu stwierdzającego ustanowienie takiego pełnomocnika. Z momentem przedstawienia pełnomocnictwa przez mocodawcę pełnomocnik wykazuje umocowanie do działania w postępowaniu, a organ uzyskuje możliwość zbadania prawidłowości i zakresu pełnomocnictwa. Jak wskazuje się w orzecznictwie, dopiero od momentu złożenia pełnomocnictwa do akt konkretnej sprawy aktualizują się procesowe obowiązki i uprawnienia pełnomocnika w postępowaniu. Złożenie pełnomocnictwa jest wyrazem woli występowania w danym postępowaniu. Zgłoszenie pełnomocnictwa winno być konkretne i wskazywać, że dotyczy określonego postępowania, a celem jego złożenia jest reprezentowanie strony w tym właśnie postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt II FSK 3499/15). W ramach kontroli prawidłowości przeprowadzonego postępowania Sąd stwierdził, że w nadesłanych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji aktach sprawy brak jest pełnomocnictwa, które umocowywałoby radcę prawnego R. K. do reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed organami Policji. Jedynym pełnomocnictwem, które zostało złożone do akt wraz z pierwszym odwołaniem od rozkazu personalnego, jest pełnomocnictwo z dnia 24 marca 2019 r., mocą którego Z. W. upoważnił radcę prawnego R. K. do sporządzenia apelacji od wyroku Sądu Rejonowego w K. – [...] w K. z dnia [...] r. w sprawie o sygn. akt [...] oraz do reprezentowania go w postępowaniu przed Sądem Okręgowym w K. z prawem do udzielania substytucji. Ww. dokument niewątpliwie nie upoważniał radcy prawnego R. K. do reprezentowania skarżącego w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego. Pomimo nieprzedłożenia pełnomocnictwa organy traktowały radcę prawnego jako umocowanego pełnomocnika w sprawie, kierując do niego wszelką korespondencję, w tym wydane rozkazy personalne. Tymczasem, brak pełnomocnictwa nie pozwalał na uznanie za skutecznych czynności podjętych przez pełnomocnika. W przypadku braku stosownego pełnomocnictwa obowiązkiem organu było wezwanie wnoszącego odwołanie do usunięcia tego braku w wyznaczonym terminie, stosownie do art. 64 § 2 k.p.a. Ponownie prowadząc sprawę organ uwzględni powyższe uwagi i wyjaśni w sposób należyty, czy powołujący się na pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącego w postępowaniu radca prawny faktycznie dysponuje odpowiednim umocowaniem do występowania w sprawie w imieniu skarżącego. W takim stanie rzeczy przedwczesne byłoby odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że uchybienie przepisom postępowania określające możliwość uznania danej osoby za pełnomocnika strony tego postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego względu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie orzekł o uchyleniu zaskarżonego rozkazu personalnego. O kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz przepisu § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).