II SA/Sz 794/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., nr 267), zwaną dalej "K.p.a.", w związku z art. 4 pkt 1, art. 39 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i 3a, art. 40 ust.1, 2, 3, 5 i 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., nr 260), po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni od decyzji Burmistrza z dnia [...] nakładającej na Spółdzielnię karę pieniężną w wysokości [...] za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższa decyzja wydana została w oparciu o następujący stan faktyczny. Decyzją z dnia [...], znak: [...] Burmistrz ustalił z urzędu Spółdzielni karę pieniężną w wysokości [...] za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego (działka nr [...] ) w celu umieszczenia urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego – umieszczenia szafki kablowej w okresie od [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu [...] stwierdzono, że w pasie drogowym umiejscowiona została - bez zezwolenia zarządcy pasa drogowego - szafka. Jednocześnie podczas kontroli dokonano pomiaru zajętego pasa drogi oraz wykonano zdjęcia. Powierzchnia zajętego pasa drogowego wyniosła [...]( ). W oględzinach uczestniczył reprezentujący Spółdzielnię J. P. W toku prowadzonego postępowania przesłuchano w charakterze świadka T. I. - właściciela posesji, który podał, że w dniu [...] zawarł ze Spółdzielnią umowę nr [...] o świadczenie usług dostępu za pomocą sieci multimedialnej. Umowę przyjęto jako dowód w sprawie. W ocenie Burmistrza, powyższe ustalenia uzasadniały wszczęcie postępowania w przedmiocie wymierzenia kary za zajęcie pasa drogi i umieszczenie w nim urządzeń infrastruktury technicznej bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi. Wyliczenia powierzchni zajmowanego pasa drogi oparto na powołanym wyżej protokole kontroli, wskazując na stwierdzoną podczas kontroli powierzchnię zajęcia pasa drogowego. Uzasadniając okres, za jaki ustalono karę, organ wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na przyjęcie terminów i powierzchni zajęcia pasa drogowego, począwszy od dnia [...] tj. od dnia zawarcia umowy z T. I. przez Spółdzielnię na dostarczanie za pomocą sieci multimedialnej. Nie zgadzając się z zapadłym w sprawie rozstrzygnięciem, odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła Spółdzielnia. W odwołaniu podkreślono przede wszystkim, że Spółdzielnia nie powinna ponosić odpowiedzialności za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, albowiem nie jest inwestorem w sprawie. Tym samym decyzja skierowana została do osoby niebędącej stroną. Skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie art. 7, 77 i 80 K.p.a. w sposób mający wpływ na wynik sprawy i wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Zdaniem strony skarżącej, z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, kto jest podmiotem zobowiązanym do uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, a także liczba dni zajmowanego pasa drogowego przyjęta przez organ do ustalenia kary pieniężnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze opisaną na wstępie decyzją z dnia [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy na wstępie stwierdził, że ustalenia stanu faktycznego co do powierzchni zajęcia pasa drogowego w dniach kontroli uznał za nie budzące wątpliwości. Odnosząc się do podnoszonej w odwołaniu kwestii braku odpowiedzialności Spółdzielni za zajęcie pasa drogowego, Kolegium wskazało, że - stroną postępowania w sprawie zajęcia pasa drogowego jest zawsze inwestor, na rzecz którego wykonywana jest dana czynność (w tej sprawie umieszczenie urządzenia infrastruktury technicznej). W ocenie organu odwoławczego słuszne są ustalenia organu I instancji, że inwestorem jest właśnie Spółdzielnia. Kolegium podkreśliło, że umowa [...] o świadczenie usług dostępu za pomocą sieci multimedialnej została zawarta przez T. I. z Spółdzielnią, reprezentowaną przez Prezesa Zarządu A. Ś. oraz Pełnomocnika Zarządu E. B. Niewątpliwie zatem to właśnie Spółdzielnia jest stroną umowy. Zobowiązała się bowiem do dostarczania T.I. usług, a tym samym konieczne było umieszczenie szafki przy posesji T. I., w pasie drogowym. Zdaniem Kolegium, niezasadny jest zatem zarzut strony odwołującej się, że Spółdzielnia nie jest inwestorem, lecz wykonawcą robót, oraz że decyzja administracyjna została skierowana do osoby, która nie jest stroną w sprawie. Okoliczność tę potwierdza fakt, że w toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji osobą reprezentującą Spółdzielnię był jej pracownik ( ) J.P. Potwierdza to również fakt, że jednym z rodzajów działalności prowadzonej przez Spółdzielnię jest świadczenie usług multimedialnych. Istniejący między inwestorem, a wykonawcą stosunek zlecenia ma charakter cywilnoprawny i w żaden sposób nie może prowadzić do modyfikacji, czy wręcz przenoszenia obowiązków publicznoprawnych, jakie ma inwestor względem zarządcy drogi. Stąd nawet gdyby inwestor przeniósł w drodze umowy cywilnej na wykonawcę obowiązek uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i poniesienia związanych z tym opłat ( ), to wobec zarządcy drogi stroną uprawnioną i zobowiązaną nadal pozostaje inwestor. Wszelkie ewentualne roszczenia dotyczące wykonania umowy winien inwestor dochodzić w drodze cywilnoprawnej od wykonawcy, co samo w sobie nie zwalnia go od obowiązku ponoszenia kar pieniężnych za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że w sprawach o uzyskanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego stroną postępowania jest generalnie inwestor. Stroną taką nie jest natomiast wykonawca robót. Czynności, dla których realizacji niezbędne jest uzyskanie zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, związane są bowiem w sposób oczywisty z planowanym lub realizowanym zamierzeniem inwestycyjnym (robotami budowlanymi, umieszczeniem urządzeń infrastruktury technicznej). Stąd interes prawny (a w przypadku konieczności uiszczenia opłaty, kary pieniężnej, ewentualnego przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego również obowiązek) w uzyskaniu przedmiotowego zezwolenia ma inwestor i to niezależnie od tego, czy roboty budowlane prowadzi (lub będzie prowadził) osobiście, czy też posłuży się w tym celu wykonawcą. Inwestor (osoba fizyczna, prawna lub jednostka organizacyjna) dokonuje inwestycji, czyli nakładu gospodarczego, którego celem jest stworzenie nowych lub powiększenie już istniejących środków trwałych. Wykonawcą jest zaś ten, kto coś wykonuje, realizuje na polecenie zwierzchnika. Kolegium podkreśliło, że inwestor jako strona postępowania w sprawie zajęcia pasa drogowego, czyli podmiot zobowiązany do uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, został wymieniony expressis verbis w art. 39 ust. 3a pkt 3 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z tym przepisem, w decyzji zezwalającej na lokalizację urządzenia lub obiektu budowlanego w pasie drogowym określa się w szczególności: rodzaj inwestycji, sposób, miejsce i warunki jej umieszczenia w pasie drogowym oraz pouczenie inwestora, że przed rozpoczęciem robót budowlanych jest zobowiązany między innymi do uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, dotyczącego prowadzenia robót w pasie drogowym lub na umieszczenie w nim obiektu lub urządzenia. Organ uznał za oczywiste w sprawie, że inwestor przed rozpoczęciem robót polegających na umieszczeniu w pasie drogowym urządzenia infrastruktury technicznej w postaci szafki, za pomocą której dostarczana do odbiorcy jest sieć, nie uzyskał zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego lub umieszczenie w nim obiektu lub urządzenia. Kolegium uznało za niezasadny zarzut naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. Organ I instancji wykazał bowiem, że to Spółdzielnia była podmiotem zobowiązanym do uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, a także że zajęcie pasa drogowego nastąpiło co najmniej od dnia [...]. Fakt zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi zobowiązuje organ do naliczenia, według zasad określonych w ustawie, kary, nakładanej w drodze decyzji administracyjnej. W przypadku stwierdzenia takiej sytuacji organ nie może nawet badać przyczyn zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, oceniać stopnia winy strony przy takim zajęciu, czy też miarkować wysokości wymierzanej kary. Organ może jedynie, po stwierdzeniu faktu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, wydać decyzję administracyjną wymierzającą karę w przewidzianej w ustawie wysokości. Organ odwoławczy, powołując się na treść art. 40 ust. 6 i ust. 8 ustawy o drogach publicznych, wyjaśnił sposób ustalania opłaty za zajęcie pasa drogowego. Wskazał ponadto, że w realiach rozpoznawanej sprawy, uwzględniając przy tym - uzyskaną przez Kolegium w toku dodatkowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego - dokumentację geodezyjną odzwierciedlającą teren, na którym znajduje się szafka telewizyjna o powierzchni [...] ( ), uznać należy, że znajduje się ona w obrębie pasa drogowego. Okoliczność zajęcia pasa drogowego jest zatem bezsporna. Kolegium podzieliło również stanowisko organu I instancji co do sposobu obliczenia powierzchni zajętego pasa drogowego oraz wysokości orzeczonej kary. Spółdzielnia, reprezentowana przez radcę prawnego A. N. złożyła na powyższą decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Spółdzielnia zarzuciła: 1) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 39 ust. 3a pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez nietrafne przyjęcie, że inwestorem zobowiązanym do uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego jest Skarżąca; 2) naruszenie przepisów postępowania: - art. 7 K.p.a. polegające na niepodjęciu przez organ administracji publicznej kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; - art. 77 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. w związku z art. 144 K.p.a., poprzez niedokonanie wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i błędne ustalenie, że okoliczności podnoszone przez skarżącą nie zasługiwały na uwzględnienie w toku postępowania; - art. 107 § 3 w zw. z art. 144 K.p.a. poprzez lakoniczne uzasadnienie faktyczne wydanej decyzji, nie wskazanie dokładnej podstawy faktycznej rozstrzygnięcia i nieustosunkowanie się do argumentów podnoszonych przez Skarżącą, a w konsekwencji naruszenie art. 8 K.p.a. W uzasadnieniu skargi Spółdzielnia podniosła, że ustawa o drogach publicznych nie zawiera wyjaśnienia pojęcia "". Powinno się zatem oddzielić pojęcie inwestora używane w prawie giełdowym oraz inwestora zgodnie z prawem budowlanym. Inwestorem zgodnie z prawem giełdowym jest osoba fizyczna (), która dokonuje inwestycji, czyli podejmuje takie działania gospodarcze, w których efekty pojawiają się raczej w przyszłości niż natychmiast. Natomiast inwestorem zgodnie z prawem budowlanym jest to osoba fizyczna lub prawna, na której imię realizowana jest inwestycja, jest on uczestnikiem procesu budowlanego. Obowiązkiem inwestora jest zorganizowanie całego procesu budowy, a więc zlecenie wykonania poszczególnych prac projektantom, wykonawcom, inspektorowi nadzoru budowlanego, czy kierownikowi budowy. Zgodnie z powyższym, w ocenie Skarżącej, Kolegium rozpatrując odwołanie powołało się na definicję inwestora zawartą w prawie giełdowym, a nie w prawie budowlanym. Spółdzielnia podniosła, że art. 39 ust 3 a pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych wskazuje inwestora jako osobę zobowiązaną do uzyskania zezwolenia zarządcy na zajęcie pasa drogowego, a inwestorem zgodnie z prawem budowlanym jest osoba, która zleca wykonanie danych prac budowlanych. To inwestor jest zobowiązany do uzyskania wszelkiego rodzaju pozwoleń, natomiast wykonawca tylko wykonuje zlecone prace. Strona skarżąca, powołując się na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 97/12 podkreśliła, że to inwestor, a nie wykonawca robót w pasie drogowym, jest podmiotem uprawnionym do wystąpienia z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. W sytuacji zaś, gdy uzyskał zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, a następnie przekroczył termin zajęcia lub zajął powierzchnię pasa większą niż określoną w zezwoleniu - to inwestor, jako podmiot mający własny interes prawny do prowadzenia robót w pasie drogowym w celu umieszczenia w nim urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, winien być adresatem decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej z tego tytułu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało natomiast, że Spółdzielnia jest inwestorem, mimo że to nie ona zleciła przeprowadzenie robót w postaci umieszczenia szafki. Skarżąca dokonując czynności działała na zlecenie osoby fizycznej, która to zgłosiła się do Spółdzielni z wnioskiem o założenie telewizji. Podstawą wykonania zlecenia było zamontowanie szafki telewizyjnej. Zamontowana szafka telewizyjna użytkowana jest tylko przez zlecającego. Odnosząc się do naruszenia przepisów postępowania, skarżąca Spółdzielnia podniosła między innymi, że w jej ocenie organ odwoławczy w sposób niewystarczający ustosunkował się do powołanych przez nią zarzutów. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest wyczerpującego wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy. Takie postępowanie spowodowało, że w drugiej instancji doszło do powtórzenia tych samych błędów, tj. do wydania rozstrzygnięcia ponownie w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, z pominięciem obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, w tym dokonania własnych ustaleń faktycznych i prawnych. Nadto organ odwoławczy tylko lakoniczne ustosunkował się do licznych uwag i wniosków zgłoszonych w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi z powodu braku przesłanek do uznania, że zaskarżona decyzja jest niezgodna prawem. Na rozprawie w dniu 9 stycznia 2014 r. pełnomocnik Skarżącej dodatkowo wyjaśnił, że T. K. należy do Spółdzielni. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest niezasadna, ponieważ zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją ostateczną było wymierzenie na podstawie art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych kary administracyjnej za zajęcie pasa drogowego na cele nie związane z obsługą drogi i potrzebami ruchu drogowego bez zezwolenia właściwego zarządcy drogi. Wobec treści skargi kwestionującej przede wszystkim ustalenia faktyczne organów orzekających w sprawie co do sprawcy samowolnego zajęcia pasa drogowego, sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonego aktu wymagała w pierwszej kolejności dokonania oceny zgodności z prawem postępowania wyjaśniającego w zakresie gromadzenia dowodów, a następnie analizy dokonanej w decyzji oceny zebranego materiału i wyprowadzonych z niej ustaleń faktycznych. Zdaniem Sądu, w świetle zebranego przez organ I instancji i uzupełnionego w postępowaniu odwoławczym materiału dowodowego zawarta w zaskarżonej decyzji jego ocena nie narusza art. 7, 77 § 1 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przyjęte w zaskarżonej decyzji ustalenia w zakresie faktu zajęcia pasa drogowego, przedmiotu zajęcia pasa drogowego, podmiotu, który pas ten zajął oraz który zobligowany był do uzyskania na to zajęcie zezwolenia zarządcy drogi, braku odpowiedniego zezwolenia, czasookresu samowolnego zajęcia pasa drogowego oraz okoliczności mających znaczenie dla ustalenia wymiaru kary stanowią logiczna konsekwencję zgromadzonego materiału dowodowego i jako takie nie zostały skutecznie podważone przez skarżącą. Nie jest w sprawie kwestionowane, że przedmiotem, który został umieszczony w pasie drogowym jest skrzynka stanowiąca element sieci telekomunikacyjnej służąca do dostarczenia sygnału sieci. Nie ma też sporu co do tego, że zarządca drogi nie udzielił zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym tego urządzenia. Zasadniczy spór w sprawie dotyczy ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za samowolne zajęcie tego pasa drogowego. Według organów obu instancji orzekających w sprawie podmiotem tym jest Spółdzielnia, która tak w skardze, jak wcześniej w odwołaniu stanowisko to kwestionuje. W ocenie Sądu, jak już to zostało wyżej zasygnalizowane, bezbłędne jest ustalenie, że to skarżąca, działając na swój rachunek jako inwestor umieściła w pasie drogowym drogi gminnej przedmiotową skrzynkę nie posiadając ku temu odpowiedniego zezwolenia. Zarzut naruszenia art. 39 ust. 3 i 3a ustawy o drogach publicznych jest chybiony. Całkowicie bezprzedmiotowe są zawarte w skardze wywody dotyczące pojęcia " " na gruncie przepisów giełdowych. W zaskarżonej decyzji po analizie zebranych dowodów trafnie ustalono, że po pierwsze, to skarżąca Spółdzielnia przedmiotową skrzynkę umieściła w pasie drogowym. Po drugie, również trafnie nie przyjęto, że Spółdzielnia była tylko wykonawcą działającym na zlecenie bliżej niesprecyzowanego inwestora. Zgodzić się przy tym trzeba z Kolegium, że pojęcie inwestora interpretować trzeba w kontekście art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, który wiąże zagadnienie lokalizowania w pasie drogowym obiektów budowlanych z prawem budowlanym poprzez wskazanie konieczności, w określonych w przepisie sytuacjach, uzyskania poza zgodą zarządcy drogi, także decyzji o pozwoleniu na budowę. W sytuacji, gdy Spółdzielnia posiada własną telewizję kablową tzw. T. K. i przyjmuje zlecenia na jej doprowadzenie wraz z sygnałem Internetu do indywidualnych lokali oraz czerpie z tego korzyści w postaci opłaty określonej w umowie zawartej z abonentem, to dowodzenie, że to właściciel lokalu, który zamówił usługę polegającą na doprowadzeniu sygnału i jako jedyny korzysta z przedmiotowej skrzynki, jest inwestorem zobligowanym do uzyskania odpowiedniego zezwolenia stanowiłoby ustalenie wbrew logice faktów. Podzielając stanowisko Kolegium co do ustalenia, że to skarżąca Spółdzielnia ponosi odpowiedzialność administracyjnoprawną, skoro zajęła pas drogowy pod skrzynkę telewizji kablowej nie posiadając ku temu zezwolenia zarządcy drogi, nie znalazł Sąd podstaw faktycznych i prawnych do podważenia ustalenia okoliczności mających znaczenie dla wymiaru kary za samowolne zajęcie pasa drogowego. Zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Stosownie do art. 40 ust. 5 opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, tj. w celu umieszczenia urządzeń infrastruktury technicznej ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego pobieranej za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym, przy czym za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim przez okres krótszy niż rok opłata obliczana jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim. W realiach niniejszej sprawy, wobec zajęcia pasa drogowego pod urządzenie infrastruktury technicznej, a do takich trafnie organ zaliczył urządzenie sieci multimedialnej, karę należało wymierzyć w oparciu o powyższy przepis, a zatem należało ustalić stawkę opłaty i powierzchnię rzutu poziomego urządzenia oraz liczbę dni zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. W zaskarżona decyzji wszystkie te okoliczności organ ustalił w oparciu o wszechstronnie zebrany w postępowaniu wyjaśniającym materiał dowodowy, dokonując jego oceny zgodnej ze wskazaniami wiedzy, doświadczenia życiowego i reguł logicznego rozumowania. Zdaniem Sądu, skoro z zeznań świadka T. I., na które w swych ustaleniach miedzy innymi powołały się organy orzekające w sprawie oraz z zawartej przezeń umowy abonenckiej z dnia [....] wynika, że podpisał on umowę o świadczenie usług dostępu za pomocą sieci multimedialnej T.K., to organ I instancji zasadnie przyjął, co trafnie zaakceptował organ odwoławczy, że datą początkową samowolnego zajęcia jest co najmniej dzień podpisania umowy na usługę czyli [...]. Nie znalazł też Sąd w materiale dowodowym argumentów do podważenia trafności ustalenia końcowej daty rozpatrywanej samowoli. Zważywszy na to, że skarżąca była powiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego i aktywnie w tym postępowaniu uczestniczyła, to w jej interesie leżało zawiadomienie organu, gdyby usunęła z pasa drogowego obiekt na umieszczenie którego nie posiadała zezwolenia zarządcy drogi. Skoro do organu zawiadomienie o takim fakcie nie wpłynęło, ani do dnia wydania decyzji, ani na etapie postępowania odwoławczego, to przyjęcie do ustalenia liczby dni zajęcia pasa drogowego bez odpowiedniego zezwolenia poczynając od dnia podpisania umowy i na dniu stanowiącym datę decyzji organu I instancji kończąc stanowi efekt logicznego rozumowania znajdującego oparcie w materiale dowodowy. Stawiany skargą zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa jest chybiony. W świetle argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne rozstrzygnięcia, stwierdzić trzeba, że uzasadnienie to jest na tyle precyzyjne, że nie ma trudności z odczytaniem toku rozumowania organu prowadzącego do dokonanej oceny dowodów i ustalonych na jej podstawie faktów i ich subsumcji pod odpowiedni przepis prawa materialnego. W ocenie Sądu w uzasadnieniu tym nie można dopatrzeć się takich wad, które należałoby ocenić jako mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) W tym stanie sprawy, wobec dokonania w zaskarżonej decyzji prawidłowych ustaleń faktycznych co do wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla zastosowania przepisu art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych brak było podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza ten przepis prawa materialnego. Dlatego należało na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec o oddaleniu skargi.