II SA/Sz 795/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 października 2016 r. sprawy ze skargi A. S. i W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 1540/13, wydanym w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. Nr [...] . Wyrok wydany został w oparciu o następujące ustalenia w sprawie: Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta K., działając na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 w związku z art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, § 4 pkt 1 lit. a i b uchwały Nr XLIX/631/06 Rady Miasta K. z dnia 29 marca 2006 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg gminnych w granicach administracyjnych miasta K. na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymierzył W. S. karę pieniężną w wysokości [...] zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego drogi kategorii gminnej ul. [...] w K. (działka nr [...] ), poprzez lokalizację w odległości [...] m od krawędzi jezdni obiektu budowlanego trwale związanego z gruntem, o łącznej powierzchni [...] m², za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w następstwie odwołania skarżącego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja stanowi kontynuację wcześniej prowadzonych postępowań zakończonych ostatecznymi decyzjami wydanymi w sprawie wymierzenia stronie kary pieniężnej za zajęcie, bez zgody zarządcy drogi, pasa drogowego. Kontrola i oględziny tego pasa drogowego przeprowadzone w dniach [...] r. potwierdziły dalsze zajmowanie przez skarżącego omawianego pasa drogowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., rozpoznając skargę wniesioną przez W. S., uznał, że niesporne w niniejszej sprawie jest umieszczenie przez skarżącego w okresie od dnia [...] r. na odcinku ul. [...] w K. (działka nr [...] ), obiektu budowlanego trwale związanego z gruntem, o łącznej powierzchni [...] m2 (wym. [...] m) w odległości [...] m od krawędzi jezdni. Za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi wymierza się, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty za zajęcie pasa drogowego (art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych). Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie, kara za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego, przez obiekt budowlany trwale związany z gruntem, o łącznej powierzchni [...] m2 została wymierzona W. S. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą M. W. S.. Ze zdjęć znajdujących się w aktach sprawy wynika, że przedmiotowy obiekt jest oszklonym obiektem handlowo-usługowym, nie tylko trwale związanym z gruntem, ale też trwale związanym z budynkiem położonym przy ul. [...] , w którym znajduje się restauracja M.. Dobudowany w pasie drogowym ul. [...] obiekt, tworzy funkcjonalną, techniczno-użytkową całość z restauracją M.. W takiej sytuacji, należy odróżnić kto jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą W. S. M. I, a kto jest właścicielem całego obiektu zlokalizowanego przy ul. [...] w K. dz. nr [...] . Bowiem to właściciel całego obiektu jest podmiotem zajmującym pas drogowy, zobligowanym do uzyskania zezwolenia na jego zajęcie, a nie użytkownik tego obiektu. Z przedłożonego przez skarżącego wydruku z Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych wynika, że grunt położony w K. na ul.[...] , został oddany w użytkowanie wieczyste, a budynek na nim posadowiony stanowi odrębną własność S. A. i S. W. . Z urządzeń ewidencyjnych Sądu wynika także, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. wyrokiem z dnia 28 października 2009 r. sygn. akt II SA/Sz 772/09 oddalił skargę S. A. i S. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [..] r. nakazującą A. i W. S. rozbiórkę samowolnie rozbudowanej części budynku na działce nr [...] przy ul. [...] w K.. Dokonane ustalenia skutkują stwierdzeniem, iż organy administracyjne orzekające w sprawie wymierzyły karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego niewłaściwemu podmiotowi. Sąd natomiast nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego, iż w czasie zajęcia pasa drogowego ul. [...] nie miała statusu drogi gminnej. Sąd wyjaśnił, że w świetle załącznika do uchwały Nr VI/43/89 Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia 29 marca 1989 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg lokalnych miejskich, ul. [...] posiada status drogi miejskiej. Uchwała ta została wydana na podstawie przepisu art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, który na dzień wydania wymienionej uchwały brzmiał cyt. "Zaliczenie drogi do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich następuje w drodze uchwały wojewódzkiej rady narodowej, po zasięgnięciu opinii właściwych rad narodowych stopnia podstawowego". Zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) dotychczasowe drogi gminne oraz lokalne miejskie stają się z dniem 1 stycznia 1999 r. drogami gminnymi. Stąd bez wątpienia ul. [...] w K. posiada status drogi publicznej o kategorii gminnej (art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o drogach publicznych). Reasumując Sąd doszedł do przekonania, iż przyjęcie przez organy za stronę postępowania M. I W. S., było nieuprawnione i skutkowało naruszeniem przepisów zarówno prawa materialnego, jaki i procesowego, mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Pozostałe zarzuty skargi z wyjaśnionych względów okazały się nieuzasadnione. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w S. do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z 8 października 2015 r., sygn. akt II GSK 2066/14 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniesioną skargę kasacyjną. NSA podzielił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., iż obok skarżącego A. S. miała przymiot strony w postępowaniu dot. wymierzenia kary pieniężnej za zajecie pasa drogowego. Toteż powinna była być zawiadomiona przez organ o tym postępowaniu, co zaś nie miało miejsca. Zdaniem NSA przymiot strony w stosunku do A. S. można wywieść z wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] r., który tym samym może posłużyć za dowód w sprawie na tę okoliczność (art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). NSA wskazał również, że jak wynika z załączonego do pisma skarżącego z dnia [...] r. postanowienia Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r., odmawiającego wydania zaświadczenia o żądanej treści, rozbudowany budynek, o którym mowa w wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] r., objął także sporną działkę nr[...] , wchodząc w pas drogowy bez wymaganego zezwolenia, a tym samym stanowiąc przedmiot postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Również, co nie zostało zakwestionowane przez organ, omawiany budynek stanowi współwłasność A. i W. S., która zaistniała przed [...] r. Ponownie rozpatrując sprawę Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] r. nr[..] , działając na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 w związku z art. 40 ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 460), § 4 pkt 1 lit. a i b uchwały Nr XLIX/631/06 Rady Miasta K. z dnia 29 marca 2006 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg gminnych w granicach administracyjnych miasta K. na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg (Dz. Urz. W. Zach. Z 2013 r. poz. 22) wymierzył W. S. oraz A. S., zamieszkałym przy ul. [...] w Z., karę pieniężną w wysokości [...] zł (słownie [...] ) za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego drogi kategorii gminnej, ul. [...] w K. (działka nr [...] ), poprzez lokalizację w odległości [...]m od krawędzi jezdni, obiektu budowlanego trwale związanego z gruntem, o łącznej powierzchni [...] m2 (wym. [...] m) od dnia [...] r. W. S. i A. S. odwołali się od powyższej decyzji, domagając się jej uchylenia oraz umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]r. nr [...] , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 39 ust. 1 i 3, art. 40 ust. 1, 2, 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, po rozpatrzeniu odwołania strony, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, po przytoczeniu treści art. 39 ust. 1, art. 40 ust.1, 2, 3, 12 ustawy o drogach publicznych wyjaśnił, że w niniejszej sprawie postępowanie przed organem pierwszej instancji było prowadzone z urzędu, po dokonaniu w dniach [...] r. oraz [...] r. kontroli i oględzin pasa drogowego drogi gminnej, ul. [...] w K., potwierdzających dalsze zajmowanie przez stronę bez zezwolenia tego pasa drogowego. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] r., nr[...] , doręczone zostało stronie w dniu [...] r. Poinformowano także o planowanym kolejnym terminem oględzin miejsca zajęcia pasa ruchu drogowego, które ustalono na dzień [...]r. i których w tym dniu dokonano. Stwierdzono dalsze zajmowanie pasa drogowego. Zajmowanie pasa drogowego ma miejsce co najmniej od dnia [...] r., co zostało potwierdzone podczas wizji lokalnej w terenie wykonanej tego dnia. Zajęcie to zostało również utrwalone w materiale fotograficznym. Świadczy o tym również decyzja organu nadzoru budowlanego z dnia [...] r. nakazująca stronie rozbiórkę przedmiotowego obiektu. Przeprowadzone postępowanie wykazało, że decyzja ta nie została wykonana. Grunt, na którym posadowiony jest budynek, do którego dobudowano obiekt zajmujący pas drogowy, został oddany w użytkowanie wieczyste, a budynek stanowi odrębną własność A. i W. S. Skoro właścicielami budynku, wraz z dobudowaną do niego częścią, są A. i W. S., to należy uznać, że to oni są zajmującymi pas drogowy, na którym obiekt postawiono. Dokonując analizy zgromadzonego materiału dowodowego oraz zachodzącego w sprawie stanu faktycznego i prawnego Kolegium stwierdziło, że zgromadzone dowody potwierdzają okoliczność zajęcia pasa drogowego. Obliczając wysokość kary odpowiadającej dziesięciokrotności opłaty, organ prawidłowo zastosował stawkę wynikającą z § 4 pkt 1 lit. "a" i "b" uchwały Nr XLIX/631/06 Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg gminnych w granicach administracyjnych miasta K. na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem utrzymaniem i ochroną dróg (Dz. Urz. Woj. nr 64, poz.1165 ze zm.). W aktach sprawy znajduje się dokumentacja, z której wynika, że podczas wizji przeprowadzano pomiar zajętej powierzchni pasa drogowego i ustalono, że powierzchnia całkowita zajęcia wynosiła [...] m2 ([...] szerokość), sporządzano dokumentację zdjęciową, sporządzano protokoły z oględzin tej części pasa drogowego, potwierdzające stan faktyczny. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że treść planu zagospodarowania przestrzennego nie przesądza o charakterze terenu przeznaczonego pod drogi publiczne. Publiczny charakter drogi wynika z aktów wydanych na podstawie przepisów ustawy o drogach publicznych. W okresie, którego dotyczy przedmiotowe zajęcie pasa drogowego ul. [...] w K. posiadała i nadal posiada status drogi publicznej o kategorii gminnej. Do takiej kategorii dróg (drogi lokalne miejskie) została zaliczona na podstawie Uchwały Nr VI/43/89 Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia 29 marca 1989 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg lokalnych miejskich, której kserokopia znajduje się w aktach sprawy. W czasie podejmowania tej uchwały w ustawie o drogach publicznych funkcjonowało odrębne pojęcie drogi gminnej oraz drogi lokalnej miejskiej (w zależności czy położone były na terenie miejskim, czy też poza nim). Obydwa pojęcia, tworzące jedną kategorię dróg, zostały zastąpione pojęciem drogi gminnej w wyniku nowelizacji ustawy obowiązującej od 1 stycznia 1999 r. (Dz.U.1998.106.668 art. 52 ). Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, w brzmieniu obowiązującym w czasie podejmowania uchwały, zaliczenie drogi do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich następuje w drodze uchwały wojewódzkiej rady narodowej, po zasięgnięciu opinii właściwych rad narodowych stopnia podstawowego. W związku z tym należy stwierdzić, że na mocy przywołanej wyżej uchwały, w sposób ważny i obowiązujący, ul. [...] w K. otrzymała kategorię drogi lokalnej miejskiej, co po nowelizacji przepisów spowodowało określenie tej kategorii kategorią drogi gminnej. Nadto, zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), dotychczasowe drogi gminne oraz lokalne miejskie stają się z dniem 1 stycznia 1999 r. drogami gminnymi. Przepisy te nie zostały zmienione i do chwili obecnej ul. [...] posiada status drogi publicznej o kategorii drogi gminnej. Teren zajęty pod tę drogę nie został w żaden sposób pozbawiony charakteru drogi publicznej. Nie można się także zgodzić, że zapisy w obowiązującym uprzednio, a także obowiązującym obecnie planie zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym droga ta jest zlokalizowana, mogły zmienić charakter tej działki gruntu. Jakiekolwiek nieścisłości i niejasności w zakresie treści planów, przedstawione przez odwołujących się nie stanowią okoliczności mogących podważyć charakter działki nr [...] jako drogi publicznej o kategorii gminnej. Kolegium wyjaśniło też, że wskazywane w odwołaniu różnice w powierzchni działki wskazane wg ewidencji Starostwa Powiatowego ([...] ha) oraz wg Metryki ulicy ([...] ha) nie wpływają na stan faktyczny sprawy i nie mają żadnego związku z zajęciem pasa drogowego, a więc z przedmiotem postępowania. Co do ustalenia przez organ I instancji powierzchni zajęcia pasa drogowego, Kolegium stwierdziło, że dokonano tego w sposób prawidłowy. Z akt wynika, że powierzchnia ta została obliczona jako iloczyn liczby m2 powierzchni pasa zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego. Powierzchnia ta nie była obliczana od krawędzi jezdni, lecz odpowiada rzutowi poziomemu tej części obiektu, która zlokalizowana jest w granicach pasa drogowego. Dalej Kolegium wyjaśniło, że nie ma także istotnego znaczenia zmiana definicji drogi publicznej wskazana przez odwołujących się. Nie można się bowiem zgodzić, że zajęcie pasa drogowego w 2013 r. należy rozpatrywać wg przepisów obowiązujących na dzień uchwalenia planu zagospodarowania przyjętego uchwałą z dnia 17 listopada 1989 r. Nie ma ku temu żadnego uzasadnienia, a ponadto byłoby to sprzeczne z wszelkimi zasadami stosowania prawa. Stan faktyczny w niniejszej sprawie musi być oceniany w zestawieniu ze stanem prawnym obowiązującym w chwili zdarzenia będącego przedmiotem decyzji, to jest zajęciem pasa drogowego w terminie, którego dotyczy decyzja (od [...] r.). Według Kolegium nie ma także bezpośredniego wpływu na sprawę twierdzenie strony o nieświadomym zajęciu pasa drogowego. Nadto organ I instancji wyjaśnił, że przed stwierdzeniem zajęcia pasa drogowego, strona zwracała się do organu o wydzierżawienie tego terenu w celu postawienia ogrodu zimowego i w piśmie z dnia 22 listopada 2007 r. otrzymała odpowiedź, że nie ma możliwości zabudowy tego terenu z uwagi na jego przeznaczenie pod drogę publiczną. Okoliczność ta potwierdza, że strona miała świadomość, iż zajmuje pas drogowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. A. S. i W. S. powyższej decyzji zarzucili: 1. naruszenie, obrazę przepisu prawa materialnego, art. 6 K.p.a., polegające na wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji, która nie ma oparcia prawnej w przepisach, zwłaszcza miejscowego; 2. naruszenie prawa materialnego, wskutek błędnej wykładni przepisu art. 4 pkt 1 w zw. z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach, nie uwzględnienia okoliczności, iż pasem drogowym jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą; 3. naruszenie przepisu art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 i 4 K.p.a., wskutek niedopełnienia obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, oraz pomimo żądań strony, nie przeprowadzenie dowodów, na okoliczność ustanowienia pasa drogowego ul. [...] a zwłaszcza wydzielenia linii granicznych; 4. błędne, nie wynikające z prawa, w tym prawa miejscowego ustalenia, iż działka nr [...] miasta K., w Planie ogólnym zagospodarowaniu przestrzennym miasta K. przyjętego uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w K.u nr X/46/89 z dnia 17 listopada 1989 r. Dz. Urz. Województwa Koszalińskiego nr 23 poz. 209 oznaczona jest kolorem szaro-białym (tereny komunikacyjne), podczas gdy w planie tym na planszy zasadniczej, teren działki oznaczony jest kolorem żółtym z funkcją USW, US, a także nie wyjaśnienie rozbieżności graficznej w kolorystyce pomiędzy planszami różnych skali; 5. naruszenie prawa miejscowego, ww. p.z.p.m. z 1989 r., wskutek nie uwzględnienia, że działka nr [...] , pozbawiona została pierwotnego statusu drogi lokalnej i otrzymała status przyległego terenu, ulicy lokalnej [...] , oraz że miejscowy plan zagospodarowania, nie ustanowił linii rozgraniczających (granicznych), zaś Metryka ul. J. [...] , nie ma charakteru prawa miejscowego a jedynie stanowi dokument czynności technicznej; 6. błędne ustalenie powierzchni działki nr [...] zajętej rozbudowanym obiektem, w następstwie przyjęcia jako punkt odniesienia "krawędzi jezdni", a nie linii rozgraniczającej (granicznej), a także nie uwzględnienia faktu, iż inne nieruchomości przy ul. [...] sięgają krawędzi; 7. nie wyjaśnienie różnic powierzchni działki nr [...] , która wg ewidencji Starostwa Powiatowego wynosiła [...] ha, zaś wg Metryki ulicy [...] ha, zaś faktycznie jest znacznie mniejsza. Skarżący wnieśli ponadto o dopuszczenie dowodu z czterech zdjęć obrazujących faktyczny przebieg pobocza ul. [...] u wylotu ul. [...] , na przedłużeniu tej jego części, która w ich przypadku uznana jest za pas drogowy, na okoliczność nieistnienia możliwości wydzielenia pasa drogowego na całej długości ul. [...] . Stawiając powyższe zarzuty wnieśli o uchylenie decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz stwierdzenie, że uchylone decyzje nie wywołują skutków prawnych. W odpowiedzi na skargę zaskarżony organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 6 października 2016 r., na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718) – dalej "P.p.s.a.", Sąd oddalił wnioski dobowe zawarte w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2016 r., poz. 718), określanej dalej skrótem "P.p.s.a.". Nadto, zgodnie z art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W związku z tym, że w tej sprawie zapadł już prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 1540/13 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2015 r. sygn. akt II GSK 2066/14, przystępując do rozpatrzenia niniejszej sprawy obecny skład orzekający Sądu związany jest treścią prawomocnych wyroków, a tym samym wyrażoną w nich oceną prawną. W pojęciu tym mieści się zarówno ocena poczynionych przez organ ustaleń faktycznych, jak i ocena wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego. Konsekwencją takiej oceny są wskazania Sądu co do dalszego postępowania organów administracyjnych. Ponownie rozpatrując sprawę Sąd nie może formułować nowych ocen prawnych, odmiennych, czy sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się im w pełnym zakresie. Powyższe oznacza, że Sąd, po raz drugi rozpoznając sprawę ze skargi A. S. i W. S., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego, zobligowany był przede wszystkim do kontroli, czy organ administracji ponownie wydając rozstrzygnięcie, zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych we wskazanym, wcześniejszym, orzeczeniu Sądu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie i na Sądzie może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. np. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000 r. sygn. akt I SA/Ka 2408/98, Lex 44392). W niniejszej sprawie stan faktyczny, ani stan prawny nie uległy zmianom, a więc aktualna pozostaje ocena okoliczności faktycznych i wykładnia przepisów prawa wyrażona we wcześniejszych wyrokach. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że niewątpliwie organy wykonały zalecenia sądu zawarte w wyrokach: Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w S. z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 1540/13 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2015 r. sygn. akt II GSK 2066/14 w zakresie dotyczącym prawidłowego określenia stron postępowania. Wydane bowiem w wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzje organów obu instancji skierowane zostały, zgodnie ze stanowiskiem sądów, zarówno do W. S. jak i do A. S.. Natomiast innych wskazań wyroki nie zawierały. Ponieważ nie budziło i nie budzi wątpliwości, że skarżący samowolnie rozbudowując należący do nich obiekt budowlany przekroczyli granicę użytkowanej działki i częściowo umiejscowili go w ul. [...] . W ten sposób dokonali zajęcia pasa drogowego. Skarżący nie kwestionują przekroczenia granicy użytkowanej przez nich działki, lecz podnoszą argumenty mające świadczyć o tym, że teren przyległy do ich działki nie jest drogą publiczną. Ich zdaniem teren ten pozbawiony został pierwotnego statusu drogi lokalnej i otrzymał status terenu przyległego do ul[...] , a po tym zdarzeniu brak jest aktu prawa miejscowego, który ustanowiłby linie rozgraniczające (graniczne) ul. [...] . Stwierdzić jednak należy, że powyższa okoliczność została przesądzona w wyroku tut. Sądu z dnia 8 maja 2014 r. Sąd w uzasadnieniu wskazał i wyjaśnił na podstawie jakich przepisów ul. [...] w K. uzyskała status drogi gminnej i kiedy to nastąpiło. Stanowisko Sądu w tym zakresie nie pozostawia żadnych wątpliwości i nie ma potrzeby ponownego jego przytaczania. Również powierzchnia zajętego pasa drogowego nie budziła żadnych wątpliwości, a sam skarżący nie kwestionował tej wielkości w trakcie kilkuletniego postępowania. Przeciwnie, skarżący ubiegał się o uzyskanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego o takiej powierzchni, a także uzyskania prawa użytkowania terenu o takiej powierzchni. Dodatkowo wyjaśnić można, że wbrew twierdzeniu skarżących, z akt sprawy nie wynika aby pomiar zajętej przez nich części pasa drogowego dokonywany był w odniesieniu do krawędzi jezdni ul. [...] . Fakt, że organ podał w uzasadnieniu decyzji, iż wybudowany przez skarżących samowolnie obiekt budowlany trwale związany z gruntem zlokalizowany został w odległości [...] m od krawędzi jezdni, nie świadczy o tym, że pomiar dokonywany był w odniesieniu do krawędzi jezdni. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych "Protokołu oględzin miejsca" z dnia [...] r. oraz dołączonej do niego mapy wynika, że pomiaru dokonano biorąc pod uwagę linię rozgraniczającą ul. [...] od działki skarżących. Wskazać przy tym należy, że wydzielenie liniami granicznymi pasa drogowego następuje poprzez wyznaczenie linii geodezyjnego podziału. Z przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 460 ze zm.) nie wynika aby wydzielenie pasa drogowego następowało w jakiś inny, szczególny sposób. Wobec powyższego Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja zapadła z istotnym naruszeniem przepisów procesowych czy z naruszeniem norm prawa materialnego. Decyzja ta uwzględnia wytyczne wynikające z wyroku Sądu, czyniąc zadość art. 153 P.p.s.a. Odnosi się również do argumentacji skarżącego podniesionej w odwołaniu, a przywołane w jej treści ustalenia faktyczne znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.