II SA/Sz 796/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 października 2016 r. sprawy ze skargi A. S. i W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], Prezydent Miasta wymierzył W. S., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...], karę pieniężną w kwocie [...] zł, za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego drogi gminnej, ul. [...] (dz. nr 51 obr. 4), pod lokalizację obiektu budowlanego trwale związanego z gruntem, o pow. 24 m2 (o wymiarach 2 x 12 m) w okresie od dnia 25 października 2012 r. do 30 grudnia 2012 r. Pismem z dnia 5 czerwca 2014 r., A. S. i W. S. zwrócili się do Prezydenta Miasta o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] r. nr [...], z uwagi na pominięcie w tym postępowaniu A. S., która jest współwłaścicielką obiektu budowlanego rozbudowanego w pasie drogowym. Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją nr [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a następnie postanowieniem z dnia [...]r. zawiesił z urzędu postępowanie z uwagi na konieczność prawomocnego zakończenia postępowania sądowego w sprawie II SA/Sz 1540/13, dotyczącego decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...], w której stan prawny i faktyczny był tożsamy ze stanem ustalonym w postępowaniu objętym wznowieniem. Postanowieniem z dnia [...] r., Prezydent Miasta podjął zawieszone postępowanie administracyjne, z uwagi na zakończenie postępowania w sprawie II SA/Sz 1540/13 prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2015 r., sygn. akt II GSK 2066/14 oddalającym skargę kasacyjną organu odwoławczego. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], Prezydent Miasta wymierzył W. S. i A. S. karę pieniężną w kwocie [...] zł, za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ul. [...], przez lokalizację w odległości 0,5 m od krawędzi jezdni obiektu budowlanego, trwale związanego z gruntem, o powierzchni 24 m2, w okresie od 25 października 2012r. do 30 grudnia 2012 r. Decyzję wydano na podstawie art. 40 ust. 6 i ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460), § 4 pkt 1 lit a i b uchwały nr XLIX/631/06 Rady Miasta Kołobrzeg z dnia 29 marca 2006 r., w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg gminnych w granicach administracyjnych miasta K. na cele związane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2013 r. poz. 23), oraz art. 104 k.p.a. Z uzasadnienia decyzji wynika, że strony zajmowały pas drogowy bez zezwolenia poprzez umieszczenie w nim obiektu budowlanego (usługowo-handlowego) co najmniej od 3 czerwca 2008 r. Obiekt trwale związany z gruntem, umieszczony został w pasie drogowym ul Słowackiego w odległości 0,5 m od krawędzi jezdni drogi gminnej, o wymiarach 2m x 12m. Prezydent Miasta wskazał, że decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] r., wymierzył W. S. karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego ul. [...], przez lokalizację w nim obiektu budowalnego w okresie od 25 października 2012 r. do 30 grudnia 2012 r. Postępowanie to wznowił postanowieniem z dnia [...] r., ponieważ A. S. będąca współwłaścicielem obiektu budowalnego nie brała udziału w tym postępowaniu. Organ I instancji wyjaśnił, że W. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji nr [...], wymierzającą skarżącemu karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego pod ten sam obiekt, ale za inny okres czasu i Sąd uchylił decyzję Kolegium oraz decyzję organu I instancji uznając, że także A. S. powinna być stroną w postępowaniu. W dniu 1 lipca 2014 r. Kolegium wniosło skargę kasacyjną od tego wyroku, dlatego postanowieniem z dnia [...] r. zawiesiło postępowanie w niniejszej sprawie. Wyrokiem z dnia 8 października 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny sygn. akt II GSK 2066/14 oddalił skargę kasacyjną Kolegium, ustała więc przyczyna zawieszenia, co uzasadniało podjęcie postępowania wznowieniowego. Zgodnie z art. 40 ustawy o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi w drodze decyzji administracyjnej. W myśl art. 40 ust. 12 pkt 1 tej ustawy za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządy drogi wymierza się karę pieniężną w wysokości 10 krotności opłaty za zajęcie pasa drogowego. Karę nalicza i pobiera w drodze decyzji administracyjnej właściwy zarządca drogi. Karę w niniejszej sprawie ustalono jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego (24 m2), liczby dni zajęcia pasa drogowego (67), stawki opłaty za zajęcie 1 m2 wynoszącej 1,30 zł do 20 m2 oraz 0,70 zł za każdy kolejny 1 m2 powyżej 20 m2, zgodnie z uchwałą powołaną w podstawie prawnej decyzji. Obowiązkiem zarządcy drogi jest wymierzenie kary w razie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, bez względu na powód zajęcia pasa. Stosownie do art. 36 ustawy o drogach publicznych, w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z warunkami podanymi w tym zezwoleniu, właściwy zarządca drogi orzeka, w drodze decyzji administracyjnej, o jego przywróceniu do stanu poprzedniego. Przepisu tego nie stosuje się w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z warunkami podanymi w tym zezwoleniu, wymagającego podjęcia przez właściwy organ nadzoru budowlanego decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego. W niniejszej sprawie zarządca drogi nie wydał decyzji o przywróceniu pasa drogowego do stanu poprzedniego, ponieważ konieczne było wydanie orzeczenia o rozbiórce przez organ nadzoru budowlanego. Pismem z dnia 4 lipca 2008 r. organ nadzoru budowlanego poinformowano o posadowieniu w pasie drogowym ul. [...] pawilonu trwale związanego z gruntem. Prezydent Miasta już od 2007 r. informował strony o braku możliwości zabudowy gruntu przyległego do działki nr [...], tj. pasa drogowego ul. [...]. Strony posiadały wiedzę, że planowana przez nich budowa ogrodu zimowego będzie skutkować częściowym zajęciem pasa drogowego. Mimo tego pas drogowy został zajęty pod obiekt budowlany. Obiekt ten nie został usunięty mimo ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] o rozbiórce obiektu. Z uwagi na zajecie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, wymierzenie kary pieniężnej było konieczne. Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących statusu prawnego pasa drogowego organ wyjaśnił, że na podstawie uchwały nr VI/43/89 Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z dnia 29 marca 1989 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg lokalnych miejskich, ul. [...] zaliczona została do kategorii dróg lokalnych miejskich tzn. w rozumieniu art. 1 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych jest drogą publiczną. W odwołaniu od tej decyzji W. S. i A. S. domagali się jej uchylenia i umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. W ocenie skarżących działka nr [...] w obrębie [...] pozbawiona została pierwotnego statusy drogi lokalnej i otrzymała status terenu przyległego ul. [...]. Ponadto, plan zagospodarowania przestrzennego nie ustanowił linii rozgraniczających pas drogowy. Odwołujący zarzucili błędne ustalenie powierzchni zajętego pasa drogowego, w następstwie przyjęcia jako punktu odniesienia krawędzi jezdni, zamiast linii rozgraniczającej. Stwierdzili, że do nieświadomego zajęcia przez nich pasa drogowego doszło dnia 3 czerwca 2008 r., kiedy nie obowiązywał już miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z 17 grudnia 1989 r. (obowiązywał do grudnia 2003 r.), a nowy plan wszedł w życie we wrześniu 2008 r. W ocenie odwołujących wszelkie rozważania związane z drogami należy rozpatrywać w oparciu o ustawę o drogach publicznych, według stanu prawnego obowiązującego na dzień uchwalenia planu miejscowego z dnia 17 listopada 1989 r., bowiem inna była wówczas definicja pasa drogowego określonego jako wydzielony pas terenu przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów. Zdaniem skarżących organ nie wskazał aktu, który statuowałby pas drogowy ul. [...]. Zajęcie pasa drogowego zostało stwierdzone 3 czerwca 2008 r., to jest w czasie gdy działka nr [...] nie miała statusu drogi, a jedynie "terenu". Na mocy uchwały Rady Miejskiej w Kołobrzegu z dnia 18 lutego 2008 r. stała się drogą wewnętrzną, ponieważ nie została zaliczona do żadnej z kategorii dróg publicznych. Uchwała ta nie ustaliła przebiegu drogi wewnętrznej ul. Słowackiego i nie wydzieliła liniami granicznymi pasa drogowego. W konsekwencji organ błędnie obliczył powierzchnię zajęcia od krawędzi jezdni a nie od linii granicznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia [...] r. nr [...], uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia wskazało, że decyzja organu I instancji zawiera wady tego rodzaju, że konieczne było jej uchylenie. Organ I instancji nie zastosował właściwych przepisów postępowania regulujących instytucję wznowienia postępowania administracyjnego. Spowodowało to konieczność uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Organ odwoławczy wyjaśnił, że Kodeks postępowania administracyjnego określa przesłanki wznowienia postępowania, których ziszczenie się umożliwia przeprowadzenie postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do przyczyn rozstrzygnięcia istoty sprawy, a w efekcie umożliwia uchylenie dotychczasowej decyzji ostatecznej i wydanie nowej. Zgodnie z art. 145 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, między innymi gdy strona z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4). W myśl art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej po przeprowadzeniu postępowania w wyniku wznowienia wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W pierwszej kolejności organ powinien jednak zbadać tzw. formalne przesłanki warunkujące wznowienie postępowania, tj. czy wniosek pochodzi od strony postępowania, czy powołano się w nim na jedną z podstaw wznowienia określonych w art. 145 § 1, art. 145a i 145b k.p.a., czy dochowano terminu do złożenia wniosku z art. 148 k.p.a., bądź czy zachodzą przesłanki wznowienia postępowania z urzędu. Jest to pierwsza faza postępowania, która może zakończyć się wznowieniem postępowania albo odmową wznowienia postępowania. W fazie wstępnej nie jest dopuszczalne badanie czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła i jakie skutki z tego wynikają dla rozstrzygnięcia sprawy. Na tym etapie nie przesądza się o bycie prawnym decyzji ostatecznej. Stwierdzenie powyższych okoliczności może nastąpić wyłącznie po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania i musi być zawarte w decyzji o której mowa w art. 151 k.p.a., kończącej drugą fazę postępowania wznowieniowego, zwaną rozpoznawczą. Postanowienie o wznowieniu postępowania jest jedynie aktem procesowym, otwiera postępowanie w sprawie wznowienia. Od tego momentu organ zobowiązany jest do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności w celu ustalenia czy postępowanie, zakończone decyzją ostateczną, było dotknięte którąś z wad określonych w art. 145 § 1, art. 145a i 145b k.p.a., a w razie pozytywnego wyniku tych czynności, do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. Dalej organ wskazał, że stwierdzenie, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła i jakie skutki prawne wynikają z tego dla rozstrzygnięcia sprawy, mogą być wyłącznie efektem przeprowadzonego postępowania wznowieniowego i muszą być zawarte w decyzji kończącej to postępowanie. W niniejszej sprawie organ I instancji wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną nakładającą karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego na W. S. We wniosku o wznowienie jako przesłankę wznowienia powołano art. 145 § 1 pkt 4 kpa, ponieważ A. S. będąca współwłaścicielem obiektu budowlanego nie brała udziału w postępowaniu i nie była adresatem decyzji ostatecznej. Jednak organ I instancji nie przeprowadził postępowania wznowieniowego i nie wydał decyzji wskazującej, czy podstawy wznowienia rzeczywiście wystąpiły i jakie skutki powoduje to dla decyzji ostatecznej. Zdaniem Kolegium organ powinien był przeanalizować ustalony stan faktyczny, dokumenty zgromadzone w aktach, pod kątem rzeczywistego wystąpienia przyczyny wznowienia. Gdyby organ stwierdził, że wystąpiła przyczyna wznowienia mająca wpływ na rozstrzygniecie sprawy, powinien uchylić decyzję ostateczną, wydaną w postępowaniu objętym wznowieniem. Dopiero uchylenie tej decyzji umożliwia organowi orzeczenie co do istoty, to jest nałożenie kary na strony postępowania. Zatem decyzja organu I instancji powinna dotyczyć uchylenia decyzji ostatecznej i orzeczenia co do istoty sprawy. Jeśli organ, w wyniku przeprowadzenia postępowania wznowieniowego, nie potwierdzi wystąpienia przesłanki wznowienia, powinien odmówić uchylenia decyzji ostatecznej. W ocenie organu odwoławczego, zarówno podstawa prawna jak i treść uzasadnienia decyzji organu I instancji wskazują na to, że Prezydent Miasta w ogóle nie zastosował trybu wznowienia postępowania, nie ustalił czy podstawa wznowienia rzeczywiście zaistniała i nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. Tym samym organ I instancji naruszył przepisy regulujące instytucję wznowienia postępowania, w zakresie postępowania po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, a także dotyczące rodzaju decyzji, która może być wydana w wyniku przeprowadzenia postępowania wznowieniowego (art. 149 § 2 oraz 151 § 1 Kpa). Organ podniósł, że na obecnym etapie postępowania Kolegium nie mogło więc odnieść się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, byłoby to przedwczesne. Organ I instancji ma obowiązek najpierw przeprowadzić właściwe postępowanie i wydać adekwatną do wyniku ustaleń decyzję. Dopiero po wydaniu decyzji kończącej postępowanie wznowieniowe odwołujący się będą mogli się od niej odwołać, formułując zarzuty dotyczące istoty sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na tę decyzję skarżący wnieśli o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I instancji. Ponownie podnieśli argumenty zaprezentowane w odwołaniu od decyzji i odnoszące się w istocie do treści decyzji organu I instancji. Zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 pkt 1 w zw. z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, polegające na nie ustaleniu linii granicznej pasa drogowego ul. [...], co doprowadziło do błędnego ustalenia powierzchni zajęcia, a także naruszył o art.75 § 1, art. 77 § 1 i 4 k.p.a., ponieważ organ nie przeprowadził dowodów na okoliczność ustanowienia pasa drogowego i wydzielenia go liniami granicznymi, mimo żądań skarżących. Ponownie wskazali, że działka nr [...] pozbawiona została pierwotnego statusu drogi lokalnej i otrzymała status terenu przyległego do ul. [...] (037 KL). Zdaniem skarżących jest to droga wewnętrzna klasy dojazdowej, a nie droga gminna. W tej sytuacji brak było podstaw do wymierzenia kary pieniężnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi, skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przez organ administracyjny przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy jak również, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). W świetle powyższych unormowań skargę należało uznać za nieuzasadnioną. Skarżący wnieśli skargę na decyzję organu odwoławczego uchylającą decyzję organu I instancji i przekazującą sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania z uwagi na ustalenie, że organ I instancji mimo wydania w dniu [...] r. postanowienia o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją nr [...] z dnia [...] r., nie przeprowadził postępowania co do przyczyn wznowienia i wydał decyzję nie odpowiadającą treści art. 151 § 1 k.p.a. Skarżący nie wyjaśnili, z jakich względów decyzja ta jest wadliwa, podniesione w skardze zarzuty dotyczyły decyzji wymierzającej karę za zajęcie pasa drogowego. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła dotknięte było wadą kwalifikowaną wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Przedmiotem postępowania zwykłego jest rozpoznanie i rozstrzygnięcie w przewidzianym przez przepisy prawa procesowego trybie i formie, zgodnie z przepisami prawa materialnego sprawy administracyjnej. Postępowanie zwykłe obejmuje postępowanie toczące się przed organem I instancji i w razie wniesienia odwołania postępowanie przed organem odwoławczym. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest jednym z trzech nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, a jego przedmiotem jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Jest to postępowanie zależne od postępowania zwykłego, jego byt jest uzależniony od bytu postępowania zwykłego zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej. Związek ten przejawia się również w tym, że w razie ustalenia określonego rodzaju wadliwości decyzji organ w postępowaniu wznowieniowym w formie decyzji uchyla decyzję dotychczasową i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Przesłanki wznowienia postępowania to przesłanki, których wystąpienie otwiera prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Do przesłanek pozytywnych należy rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną oraz wystąpienie jednaj z wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1, 145a, 145b k.p.a. podstaw prawnych wznowienia. Przesłanką negatywną jest przesłanka odnosząca się do terminu przewidzianego na złożenie wniosku o wznowienie postępowania oraz przesłanka odnosząca się do sytuacji, gdy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 1 i 2 k.p.a.). Organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, wydaje decyzję w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 §1, art. 145a lub art. 145b k.p.a., albo uchyla decyzję dotychczasową gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie któregoś z ww. przepisów i wówczas wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W sprawie będącej przedmiotem skargi, sprawa została zakończona decyzją ostateczną nr [...] i na skutek wniosku strony, która powołała się na przesłankę wznowieniową określoną w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, organ I instancji wydał postanowienie o wznowieniu postępowania stosownie do art. 149 § 1 k.p.a. Jednak wydana decyzja nr [...] z dnia [...] r. nie wskazywała by przeprowadzone zostało postępowanie co do przyczyn wznowienia, organ nie wypowiedział się w uzasadnieniu czy wskazana we wniosku przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła. Organ wydał decyzję w której nie odniósł się do decyzji ostatecznej nr [..], nie wyjaśnił, czy była ona dotkniętą wadą określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie uchylił tej decyzji. Zamiast tego wydał decyzję rozstrzygając sprawę rozstrzygniętą już decyzją ostateczną nr [...], jej adresatem czyniąc obydwu właścicieli budynku. Decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 151 k.p.a., który enumeratywnie wymienia, jak decyzja może zapaść po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego. W tej sytuacji organ odwoławczy zasadnie uchylił decyzję organu I instancji wskazując, że w pierwszej kolejności organ ten powinien wyjaśnić, czy podstawa wznowienia wskazana we wniosku rzeczywiście wystąpiła i jakie skutki wynikają z tego dla rozstrzygnięcia sprawy. Zasadnie również Kolegium zwróciło uwagę, że organ I instancji nie przeprowadził postępowania wznowieniowego, nie wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, czy przesłanka wznowienia rzeczywiście zaszła, a w wydanej decyzji nie odniósł się do decyzji ostatecznej, której dotyczyło postępowanie wznowieniowe. Ponieważ decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, Kolegium zasadnie uchyliło decyzję organu I instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Wskazało także, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego powołanych w skardze ani też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W tym stanie rzeczy, skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.