II SA/Sz 8/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska /spr./, Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędzia NSA Mirosława Włodarczak- Siuda, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary za zajęcie pasa drogowego oddala skargę Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 19 ust. 5, art. 21 ust. 1 i 1a, art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz § 5 ust. 1 pkt 2 uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia [...] w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego (Dz. Urz. Woj. z dnia 24 listopada 2004 r. nr 85 poz. 1592 z późn. zm.), art. 104 Kpa, zgodnie z lp. 115 załącznika do Zarządzenia Prezydenta Miasta z dnia nr [...] w sprawie opinii dotyczącej przebiegu przez miasto S. dróg wojewódzkich oraz upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...] Nr [...] - wymierzył S.A. R. z siedzibą w W., Oddział w S. karę pieniężną w kwocie 1.308,20 zł za zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej alei [...] dz. Nr [...] "dr" obręb [...] pod reklamę o powierzchni 2,37 m2 w okresie od dnia 4 czerwca 2007 r. do dnia 19 lipca 2007 r. bez zezwolenia zarządcy drogi. W uzasadnieniu organ ustalił, że S.A. R. na podstawie decyzji z dnia [...] zmieniającej decyzję nr [...] uzyskała zezwolenie na zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej celem umieszczenia tam tymczasowego obiektu budowlanego o powierzchni 12m2. w terminie do 1 czerwca 2006r. do czasu zagospodarowania terenu na cele zgodne z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego miasta S., lecz nie dłużej niż do dnia 31 maja 2007r. W dniu 31 maja 2007r. SA R. wniosła o zezwolenie (przedłużenie) na zajęcie pasa drogowego w terminie od 1 czerwca 2007r. do 31 maja 2008r. pod tymczasowy obiekt budowlany (kiosk-typu Ruch) o powierzchni 25m2, którą następnie wnioskodawca skorygował na powierzchnię 23,28m2 plus 4,57m2 (integralna część kiosku). Przeprowadzone w dniach [...] oraz w dniu [...] kontrole wykazały, że umieszczono reklamę o powierzchni 2,37m2 bez zezwolenia w pasie drogowym drogi wojewódzkiej. Prezydent wyjaśnił, że w myśl art. 40 ust.12 pkt 1 ustaw z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządu dróg, wymierza on w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty w każdym przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. W końcowej części uzasadnienia organ przedstawił w formie tabeli sposób obliczenia kary pieniężnej za 46 dni zajęcia pasa drogowego drogi wojewódzkiej. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła SA R. z siedzibą w W. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia postępowania w zakresie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego pod reklamę ewentualnie uchylenia tej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca Spółka zarzuciła kwestionowanej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 40 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 40 ust. 3 oraz w zw. art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych, sprowadzającą się do błędnego zakwalifikowania informacji wizualnej do kategorii reklam, co skutkowało błędnym ustaleniem, że istnieje obowiązek uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Ponadto zdaniem skarżącej, naruszone zostały przepisy postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji tj. art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 29 Kpa. W uzasadnieniu odwołania Spółka podniosła, że nie może zgodzić się z interpretacją organu I instancji przepisów regulujących umieszczenie w pasie drogowym nośników reklamowych, gdyż w jej ocenie kwestionowane "nośniki" stanowiące przedmiot postępowania nie są reklamą w rozumieniu art. 4 ust. 23 ustawy o drogach publicznych, a jedynie informacją o produktach dostępnych w punktach sprzedaży detalicznej skarżącej. Celem takiej informacji nie jest przyciąganie uwagi potencjalnego klienta, a jedynie przekazanie wiadomości o produktach dostępnych w posadowionym w pasie drogowym obiekcie typu kiosk Ruchu. Tym samym, zdaniem skarżącej, zamieszczenie ich we wskazanych miejscach nie wymaga uzyskiwania zezwolenia zarządcy drogi oraz nie podlega opłatom z tytułu zajęcia pasa drogowego. Nadto informacje wizualne umieszczone są na elementach trwałych kiosku i – jako konstrukcja – stanowią de facto jego część składową. Zdaniem Spółki art. 4 ust. 23 ustawy o drogach publicznych, wskazuje, że aby uznać jakikolwiek nośnik informacji wizualnej za reklamę, niezbędne jest wyodrębnienie konstrukcyjne od innych przedmiotów zajmujących pas drogowy, a w przedmiotowej sprawie trudno mówić by przesłanka ta została spełniona. Nadto w ocenie skarżącej organ podjął decyzję pomimo braku wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, a zaskarżona decyzja - z uwagi na przyjęcie a priori, że wszystko co zawiera informację jest reklamą – razi dowolnością, co stoi w rażącej sprzeczności z dyspozycją art. 7 Kpa. Uzasadnienie decyzji w zakresie ustaleń faktycznych co do charakteru spornego nośnika jest zaś lakoniczne, pozbawione merytorycznej zawartości, co uniemożliwia poddanie jej rzeczowej kontroli narusza art. 107 § 3 Kpa. Powołując się na wyrok WSA w Warszawie z 22 lipca 2005r. (II SA 1505/03, program Legalis), w uzasadnieniu którego Sąd wskazał, że "cechę samowolności można przypisać działaniu wyłączanie według własnej woli, wbrew istniejącym zakazom i bez stosownego pozwolenia dodatkowo charakteryzującemu się lekceważeniem prawa, z pełną świadomością jego pogwałcenia" strona skarżąca zarzuciła, że organ nie zbadał rzetelnie, czy działanie strony cechuje samowolność. W niniejszym przypadku, zdaniem skarżącej, trudno mówić o lekceważeniu prawa i świadomości jego pogwałcenia, skoro opisane praktyki informacyjne są powszechne w innych miastach Polski i nie spotykają się z taką reakcją zarządców dróg. Skarżąca wskazała ponadto, że błędem formalnym organu było wszczęcie postępowania i wydanie decyzji przeciwko Oddziałowi Pomorskiemu "R." S.A., skoro osobowość prawną posiada "R." S.A. z siedzibą w W., a Oddział P. jest jedynie jednostką organizacyjną Spółki, co zgodnie z art. 29 Kpa oznacza, że nie powinien on być stroną niniejszego postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 4 pkt 23, art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium opisało dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie podało, że zgodnie z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z przepisami tej ustawy. W związku z tym stwierdzić należy, że w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia organ administracji obowiązany jest wymierzyć karę, nie mając możliwości działania w ramach tzw. uznania administracyjnego. Dla oceny zgodności z prawem wymierzenia kary nie mają znaczenia okoliczności z powodu których skarżąca zajmowała pas drogowy, ponieważ kwestią istotną w przedmiotowej sprawie jest sama okoliczność zajęcia tego pasa. W myśl art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych reklama to nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. W związku z powyższym Kolegium stwierdziło, że reklama jest to nośnik informacji, który może mieć jakąkolwiek formę materialną i winien być umieszczony w polu widzenia użytkownika drogi. O umieszczeniu reklamy w pasie ruchu drogowego decyduje jej zlokalizowanie w przestrzeni nad wydzielonym pod drogą pasem terenu w taki sposób, że jest ona widoczna dla użytkowników drogi. Nie ma natomiast znaczenia techniczna metoda ekspozycji reklamy ani sposób wyrażania zawartej w niej treści. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu, Kolegium wskazało, że organ I instancji nie miał obowiązku odnosić się do treści informacji umieszczonej na kiosku, jednak ze zgromadzonych materiałów wynika, że treść informacji umieszczonych na obiekcie typu Kiosk Ruchu ma charakter reklamy określonego produktu, nadto informacje te zostały umieszczone w polu widzenia użytkowników drogi i nie mają charakteru znaku w ujęciu przepisów o znakach drogowych. Reasumując Kolegium stwierdziło, że nie dopatrzyło się w postępowaniu organu I instancji braku wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, trudno też zarzucić mu dowolność i nieuwzględnienie wszelkich aspektów prawnych i faktycznych, które były podstawą wymierzenia kary za zajęcie pasa drogowego. Natomiast postępowanie wszczęte zostało wobec S.A.R. z siedzibą w W., a umieszczenie dodatkowo oznaczenia Oddziału P. wynikało z faktu, że skarżąca stosowała takie oznaczenie. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że w sprawie brak jest w ogóle podstaw do podjęcia rozważań, czy skarżącemu można przypisać "samowolność" w działaniu. Pojęcie samowolnego zajęcia pasa drogowego funkcjonowało w § 11 ust.3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych (Dz.U. Nr 6, poz. 33 ze zm.), które w części uregulowanej między innymi tymże § 11 utraciło moc z dniem 9 czerwca 2004r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., S.A. R. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej rażące naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie: - art. 40 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 40 ust. 3 oraz art. 4 ust. 23 ustawy o drogach publicznych przez przyjęcie, że nośnik informacji umieszczony na elementach trwałych obiektu budowlanego, tj. "kiosku Ruchu", stanowiących de facto jego części składowe, stanowi reklamę w rozumieniu ww. przepisu , - art. 40 ust. 12 w zw. z art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy o drogach publicznych przez przyjęcie, że strona która umieściła reklamę na elementach trwałych obiektu budowlanego niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami oraz potrzebami ruchu drogowego, posadowionego w pasie drogowym zgodnie z zezwoleniem zarządcy drogi podlega karze, podczas, gdy wykładania celowościowa ww. przepisów prowadzi do wniosku, że karę opisaną w art. 40 ust. 12 pkt 1 zarządca drogi wymierza jedynie w sytuacji zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca, - rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a mianowicie: - art. 140 Kpa w związku z art. 77 § 1 Kpa polegające na braku wyczerpującego zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, -art. 140 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. polegające na zaniechaniu przez organ II instancji wskazania faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że zgodnie art. 4 ust. 23 ustawy o drogach publicznych, aby uznać jakikolwiek nośnik informacji wizualnej za reklamę niezbędne jest wyodrębnienie konstrukcyjne od innych przedmiotów zajmujących pas drogowy. W przedmiotowej sprawie zdaniem skarżącej nośniki informacji umieszczone zostały w elementach konstrukcyjnych "kiosku Ruchu" i stanowią jego część składową, co uniemożliwia zakwalifikowanie tego nośnika jako reklamy. Celem zamieszczenia tych informacji jest przekazanie przechodniom wiadomości o produktach dostępnych w posadowionym w pasie drogowym obiekcie typu "kiosk Ruchu". Skarżąca Spółka posiada zezwolenie na zajęcie pasa drogowego przez posadowienie obiektu budowlanego, a umieszczony nośnik reklamowy stanowi jego część składową, dlatego brak jest podstaw do przypisania skarżącej przesłanki samowolności zajęcia pasa drogowego. Uzasadniając zarzuty naruszenia prawa procesowego strona wskazała, że organy obu instancji nie wskazały w uzasadnieniu decyzji na podstawie jakich dowodów ustalono, że Spółka zajęła pas drogowy w okresie od 5 czerwca 2007r. do 18 lipca 2007r. Materiał dowodowy, a w szczególności wynik kontroli z dnia 4 czerwca 2007r. i protokół oględzin z dnia 19 lipca 2007r. dowodzi – zdaniem strony – faktu znajdowania się "reklamy" w elementach konstrukcyjnych kiosku jedynie w tych dniach. Zarzucono nadto, że organ I instancji nie zawarł w decyzji uzasadnienia faktycznego i zaniechał wskazania faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty skarżącej S.A. R. dotyczące rażącego naruszenia art. 40 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 4 ust. 23 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz art. 40 ust. 12 w zw. z art. 40 ust. 2 pkt 3 są nieuzasadnione i nie znajdują oparcia w obowiązujących w tym zakresie przepisach. W przedmiotowej sprawie skarżąca Spółka uzyskała zezwolenie na zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej – Al. [...] w S. pod tymczasowy obiekt budowlany - typu "kiosk RUCHU". W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 4 czerwca 2007 r. ujawniono zajęcie pasa drogowego tej drogi pod reklamę o powierzchni reklamy 2,37 m2 bez wymaganego zezwolenia. W dniu 19 lipca 2007 r. zostały przeprowadzone oględziny z udziałem przedstawiciela Spółki, które potwierdziły stan faktyczny ustalony w wyniku kontroli. Spółka Akcyjna R. twierdzi, że kwestionowane "nośniki " nie są reklamą w rozumienie art. 4 ust. 23 ustawy o drogach publicznych, a jedynie informacją o produktach dostępnych w sprzedaży, a nadto umieszczone są na elementach trwałych obiektu budowlanego tj. "kiosku RUCHU" posadowionego w pasie drogowym zgodnie z zezwoleniem, a stanowiących de facto jego części składowe. Z twierdzeń tych skarżąca wyprowadziła wniosek, że tego rodzaju informacje, jako element konstrukcyjny kiosku usytuowanego w pasie drogowym za zezwoleniem zarządu drogi, nie wymagają odrębnego pozwolenia, a zatem brak jest podstaw do nałożenia kary pieniężnej w razie jego braku. Ustosunkowując się do twierdzeń skarżącej należy przede wszystkim wskazać, że w przepisach ustawy o drogach publicznych, w szczególności dla potrzeb stosowania prawa administracyjnego, ustawodawca wprowadził definicję pasa drogowego. Pasem drogowym jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych). Konsekwencją tak rozumianego pasa drogowego jest to, że bez zgody właściwego zarządcy drogi – reprezentującego jej właściciela – nie można w pasie drogowym prowadzić działalności czy sytuować obiektów budowlanych i urządzeń niezwiązanych z gospodarką drogową i obsługą ruchu drogowego. W art. 40 ustawy wyjaśniono, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi w drodze decyzji administracyjnej, a zezwolenie o którym mowa w ust. 1 dotyczy m.in. umieszczania w pasie drogowym reklam. Zatem właściciel obiektu budowlanego usytuowanego w pasie drogowym lub graniczącego z pasem drogowym dla umieszczenia na tym obiekcie urządzenia niezwiązanego z funkcjonowaniem drogi, a wchodzącego w przestrzeń pasa drogowego, winien uzyskać dla tego celu stosowne odpłatne zezwolenie, w przeciwnym razie zarządca drogi może nakazać mu przywrócenie stanu poprzedniego niezależnie od obowiązku uiszczenia kary pieniężnej. Mając na uwadze to, że głównym przeznaczeniem wydzielonego pod drogę pasa terenu jest obsługa użytkowników drogi, może on być także wykorzystywany do przekazywania użytkownikom drogi kierowanych do nich informacji niezwiązanych z organizacją ruchu, mających charakter reklamy. Są nimi np. plakaty, napisy, ogłoszenia i inne formy stosowane do zwrócenia uwagi na usługi i artykuły konkretnych producentów, czy placówek w celu zachęcenia do ich zakupu. O umieszczeniu reklamy w pasie ruchu drogowego decyduje jej zlokalizowanie w przestrzeni nad wydzielonym pod drogę pasem terenu w taki sposób, że jest ona widoczna dla użytkowników danej drogi. Nie ma zatem znaczenia techniczna metoda ekspozycji reklamy ani sposób wyrażania zawartej w niej treści. W rozpoznawanej sprawie w odniesieniu do zarzutu, że kwestionowane "nośniki informacji" nie stanowią reklamy, należy wskazać na legalną definicję reklamy zawartą w art. 4 pkt 23 ustawy, zgodnie z którą pod pojęciem tym należy rozumieć "nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi, zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę". Za powierzchnię reklamy w rozumieniu art. 40 ust. 6 ustawy o drogach publicznych, należy uznać całą powierzchnię, którą faktycznie zajmuje informacja wizualna (werbalna, graficzna) umieszczona na jakiejkolwiek konstrukcji usytuowanej w pasie drogowy, a jednocześnie w polu widzenia użytkowników drogi. W świetle powyższej definicji, nie sposób zgodzić się z twierdzeniami skarżącej Spółki, że umieszczone na kiosku "RUCHU" przy Al. [...], reklama stanowi jedynie informację o produktach dostępnych w sprzedaży. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko organu oraz pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 maja 2005r. (sygn. akt OSK 1096/04), że "o tym, czy mamy do czynienia z określeniem przedmiotu wykonywanej działalności gospodarczej, czy reklamą, decydujące znaczenie będzie miało to, czy umieszczone na zewnątrz firmy oznaczenia mają na celu informować o prowadzonej działalności, czy też zawierają sformułowania mające na celu wpływanie też na kształtowanie popytu, zwiększenie zbytu, rozszerzenie klienteli". Jak wskazał to w uzasadnieniu decyzji organ I instancji, zarówno podczas kontroli w dniu 4 czerwca 2007r. jak i w dniu oględzin (19 lipca 2007r) dokonanych z udziałem przedstawiciela strony wykonano zdjęcia fotograficzne. Zdjęcia te znajdują się (w postaci fotokopii) w aktach administracyjnych (k.70 i 76), co pozwala stwierdzić, że nie popełniły organy obu instancji żadnego błędu nie przyjmując do ustaleń twierdzeń strony, że to nie jest zamontowana na kiosku reklama, lecz jest to element konstrukcyjny kiosku informujący o sprzedawanych towarach. Zarówno kształt i umocowanie nośnika na ścianie kiosku oraz widniejący na tym nośniku, posiadającym formę kasetonu, plakat reklamowy z wizerunkiem mężczyzn przeczy powyższej, forsowanej przez stronę skarżącą, koncepcji. Z powyższych względów uznać należało za bezbłędne stanowisko organów, że kaseton umieszczony na kiosku stanowi reklamę, gdyż z całą pewnością ma na celu rozpowszechnianie określonego produktu. W świetle powyższych rozważań za chybiony należało uznać zatem zarzut Spółki, że to nośniki informacji niebędące reklamą, zostały umieszczone w elementach konstrukcyjnych kiosku, a stanowiąc jego część składową nie wymagają zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Sąd nie dopatrzył się również zarzucanego skargą naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Organ administracji w oparciu o całokształt zebranego i odpowiednio udokumentowanego materiału dowodowego rozpoznały wszystkie istotne okoliczności sprawy. Uzasadnienie decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 Kpa. Odnosząc się do, zarzutu naruszenia art. 140 Kpa w związku z art. 77§ 2 Kpa, poprzez brak wskazania w jaki sposób i na podstawie jakich dowodów ustalono okres zajęcia pasa drogowego należy stwierdzić, że w toku postępowania administracyjnego strona skarżąca nie kwestionowała okresu zajęcia pasa drogowego. Okres ten ustalono na podstawie kontroli przeprowadzonej w dniu 4 czerwca i oględzin w dniu 19 lipca 2007r. Skarżąca Spółka sama sobie przeczy, skoro z jednej strony twierdzi w skardze, że sporny nośnik reklamy stanowił element konstrukcyjny kiosku, a z drugiej strony sugeruje "możliwość" demontażu tego elementu w bliżej nie wskazanym okresie. Wobec tego należy zauważyć, że strona skarżąca miała zapewniony udział w toku postępowania, została zapoznana z zebranymi dowodami i miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Został zatem spełniony warunek do uznania okresu zajęcia pasa drogowego za udowodniony. Zgodnie z art. 81 Kpa okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2. Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2000 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę należało oddalić.