II SA/Sz 80/17

Dnia 17 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 lutego 2017 r. wniosku K. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry p o s t a n a w i a przywrócić termin do wniesienia skargi. Decyzją z dnia 3 listopada 2016 r. nr [...], Dyrektor Izby Celnej w [...] (dalej: "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia 30 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia [...] prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą "[...]" [...] w [...] (dalej: "Skarżący") kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Decyzja organu II instancji, zawierająca pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi na ten akt do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] (dalej: "Sąd"), została doręczona pełnomocnikowi Skarżącego przez portal ePUAP w dniu 11 listopada 2016 r. Termin do wniesienia skargi upływał w dniu 12 grudnia 2016 r. W dniu 15 grudnia 2016 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym), za pośrednictwem organu II instancji, pełnomocnik Skarżącego wystąpił do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na opisaną na wstępie decyzję, dołączając do wniosku przedmiotową skargę. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu, pełnomocnik Skarżącego wskazał, że niewniesienie skargi w terminie było spowodowane chorobą Skarżącego, która uniemożliwiła udzielenie pełnomocnictwa do jej wniesienia (a którego nie było w aktach odwoławczych sprawy), jak również osobiste wysłanie skargi. Jak podkreślił pełnomocnik, Skarżący z uwagi na stan zdrowia nie mógł funkcjonować normalnie od dnia doręczenia decyzji organu II instancji do dnia sporządzenia wniosku o przywrócenie terminu, tj. 15 grudnia 2016 r. Tym samym niemożliwe było uzyskanie odpowiedniego pełnomocnictwa do wniesienia skargi. Również osobiste działanie w takim przypadku było wykluczone. Pełnomocnik wyjaśnił dalej, że powyższe okoliczności uprawdopodobniają zaświadczenia lekarskie lekarza sądowego stwierdzające, że w okresie biegu terminu do wniesienia skargi, Skarżący nie mógł działać z przyczyn obiektywnych i bez swojej winy. Jak wynika bowiem z dokumentacji medycznej, Skarżący cierpi na silne bóle kręgosłupa i przełom nadciśnieniowy, w każdej chwili wzrost ciśnienia grozi udarem mózgu i krwotokiem mózgowym z następstwem trwałego inwalidztwa, a nawet zgonem. Nasilające się objawy powodują z kolei, że Skarżący nie może podjąć najprostszych czynności. Jak podkreślił pełnomocnik, dopiero w dniu 15 grudnia 2016 r. Skarżący mógł podpisać stosowne pełnomocnictwo do działania w sprawie, natomiast wcześniejsze dopełnienie tego obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, co implikuje brak winy po stronie Skarżącego. Do wniosku dołączono kopie: zaświadczenia lekarskiego nr [...] z dnia 10 listopada 2016 r. o niemożności stawienia się w Sądzie Rejonowym w [...] [...] Wydział [...] w dniu 18 listopada 2016 r. z powodu choroby (zwolnienie lekarskie w okresie 29 października do 27 listopada 2016 r.) ze wskazaniem, że Skarżący może być przesłuchiwany w miejscu zamieszkania po 27 listopada 2016 r., oraz zaświadczenia lekarskiego nr [...] z dnia 28 listopada 2016 r. o niemożności stawienia się w Sądzie Rejonowym w [...] w dniu 30 listopada 2016 r. z powodu choroby (zwolnienie lekarskie w dniach od 28 listopada do 27 grudnia 2016 r.) ze wskazaniem, że przewidywany termin zdolności Skarżącego do stawienia się na wezwanie lub zawiadomienie nastąpi w okresie remisji po 2 stycznia 2017 r. i że będzie on mógł być przesłuchiwany w domu lub w miejscu zamieszkania w sądzie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Bezsporne jest, że w rozpoznawanej sprawie Skarżący wniósł skargę po terminie. Z uwagi jednak na złożony przez pełnomocnika Skarżącego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, zasadne jest uprzednie jego rozpoznanie, stosownie do uregulowań wynikających z brzmienia art. 86 i nast. p.p.s.a. W myśl art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4). Jak wynika z przywołanych powyżej przepisów, przywrócenie terminu jest uwarunkowane łącznym spełnieniem wskazanych w nich przesłanek. Brak choćby jednej z nich uniemożliwia zaś przywrócenie terminu. Rozpatrując w pierwszej kolejności spełnienie, wynikającego z art. 87 § 1 p.p.s.a., wymogu złożenia wniosku o przywrócenie terminu w terminie siedmiodniowym od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, wskazać należy, że według oświadczenia pełnomocnika Skarżącego przyczyna ta ustała w dniu 15 grudnia 2016 r., tj. wówczas, gdy Skarżący był w stanie podpisać pełnomocnictwo i w tym samym dniu złożono skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu o jej wniesienia. W tej sytuacji należało uznać, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony w ustawowym terminie określonym w ww. przepisie wraz z dokonaniem czynności, której terminowi uchybiono (art. 87 § 4). Ponadto złożenie wniosku, stosownie do warunku określonego w art. 87 § 3 p.p.s.a., nastąpiło za pośrednictwem organu II instancji, tj. organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania wniosku należy dokonać oceny przesłanki braku winy w uchybieniu terminu, która pozwoli na ustalenie, czy niedochowanie terminu zostało spowodowane przez przeszkodę w sposób rzeczywisty uniemożliwiającą dokonanie czynności procesowej w przewidzianym dla niej terminie. Podkreślenia wymaga, że warunkiem dopuszczalności przywrócenia uchybionego terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany przy uwzględnieniu wszelkich okoliczności konkretnej sprawy. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, pełnomocnik Skarżącego uprawdopodobnił okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Argumenty podnoszone we wniosku o przywrócenie terminu, dotyczące stanu zdrowia Skarżącego, poparte zaświadczeniami lekarskimi zasługują na uwzględnienie i stanowią przesłankę do przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Pełnomocnik Skarżącego wykazał, że Skarżący nie był w stanie dokonać czynności wniesienia skargi bądź udzielenia pełnomocnictwa w terminie. W takiej sytuacji odmowa przywrócenia terminu do wniesienia skargi pozbawiałaby stronę prawa do sądu. Mając powyższe na względzie, Sąd uznał wniosek o przywrócenie terminu za uzasadniony i, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.