II SA/Sz 805/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.),, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi R. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania wypisu z rejestru gruntów i budynków uchyla zaskarżone postanowienie Wnioskiem z dnia [...] podpisanym przez H.B., R.Z. zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] o wydanie wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy ewidencyjnej dla nieoznaczonej we wniosku działki, położonej na działce nr [...], w obrębie ewidencyjnym nr [...] przy ul. [...]. Do ww. wniosku załączono kserokopię wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...], sygn. akt [...] (dot. działki oznaczonej w wyroku jako [...]), kserokopię dowodu wpłaty podatku od nieruchomości oraz zamówienie dokumentacji przeznaczonej do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Prezydent Miasta [...] postanowieniem wydanym w dniu [...], nr [...], na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej K.p.a., art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) odmówił R.Z. wydania wnioskowanych dokumentów obejmujących działkę [...] z tego powodu, że działka taka w ewidencji gruntów i budynków nie istnieje. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ podał m.in., że: 1. W ewidencji gruntów i budynków w [...], w obrębie ewidencyjnym nr [...] nie ma działki oznaczonej numerem [...]. W obrębie tym ujawniona jest działka nr [...] z budynkami garażowymi, w których ujawniono w [...] r. (na wniosek właściciela) wszystkie [...] boksy garażowe jako samodzielne lokale w tych budynkach, w tym także obejmujące lokale (boksy garażowe), które Sąd w swoich wyrokach potraktował jako oddzielne budynki. 2. Jako właściciel przedmiotowej nieruchomości zabudowanej figuruje Miasto [...]. Nadto w ewidencji gruntów i budynków ujawnieni są wieczyści użytkownicy (osoby fizyczne), którzy w latach [...] nabyli własność kilkudziesięciu (spośród [...] ujawnionych lokali – boksów garażowych) od Gminy Miasto [...] wraz z udziałami w prawie użytkowania wieczystego gruntu całej działki nr [...]. Stan ten został ujawniony w nowo założonych księgach wieczystych, prowadzonych dla wyodrębnionych lokali. 3. W państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym znajdują się operaty ewidencyjne z prac wykonywanych przez geodetów - biegłych sądowych w celu sporządzenia opinii dla Sądu nazwane jako "wstępne projekty wydzielenia działek pod garaże". Dokumentacja ta nie może jednak stanowić podstawy do dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków mających na celu wyodrębnienie gruntów pod poszczególnymi garażami jako odrębne działki ewidencyjne. 4. Z treści wyroków wynika, że w prowadzonych sprawach Sąd nie orzekł o podziale nieruchomości, w związku z czym wykazane w wyrokach numery działek nie zostały formalnie ustalone, a zatem nie mogą być wprowadzone do ewidencji gruntów i budynków. 5. Do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w MODGiK w [...] nie wpłynęły żadne orzeczenia sądów, które orzekałyby o podziale działki nr [...] (obr. [...]). Obecnie w Urzędzie Miasta [...]– Biurze Geodety Miasta nie jest też prowadzone żadne postępowanie w sprawie podziału działki nr [...] (obr. [...]). Mając na uwadze powyższe ustalenia organ nie ma możliwości wydania wnioskowanych przez R.Z. dokumentów obejmujących nie istniejącą w ewidencji gruntów i budynków działkę nr [...]. Jedynym dokumentem jaki może być wydany jest wypis i wyrys dla działki nr [...], w obrębie [...], z wyciągiem z kartoteki budynków i wyciągiem z kartoteki lokali. Nie zgadzając się z ww. opisanym postanowieniem Prezydenta Miasta [...], H.B., wniosła w imieniu R.Z. zażalenie podnosząc, że o podziale działki nr [...], w obrębie ewidencyjnym nr [...], orzekł Sąd. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] w wyniku rozpoznania zażalenia R.Z. postanowieniem z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 K.p.a. oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, uchylił w całości zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie organ podał, że postępowanie wszczęte z wniosku R.Z., reprezentowanego przez H.B., dotyczyło wydania wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy ewidencyjnej gruntów i budynków dla bliżej nieoznaczonej działki, położonej na działce nr [...], w obrębie ewidencyjnym nr [...] przy ul. [...]. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy mógł tylko i wyłącznie rozstrzygnąć, czy postanowienie Prezydenta Miasta [...] w sprawie odmowy wydania wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy ewidencyjnej gruntów i budynków było prawidłowe. Nadto organ wyjaśnił, że rozpatrując zażalenie nie mógł odnieść się merytorycznie do tego, czy wyrokiem z dnia [...], sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] orzekł o podziale działki nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym nr [...] przy [...], ponieważ nie było to przedmiotem postępowania w sprawie wydania wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy ewidencyjnej. R.Z. w swoim wniosku z dnia [...], podpisanym przez H.B., nie oznaczył numeru działki. Również w formularzu zamówienia dokumentacji przeznaczonej do dokonania wpisu w księdze wieczystej brak jest numeru działki. Pomimo tego, organ przyjął, że wniosek ten dotyczy działki oznaczonej przez Sąd w wyroku z dnia [...], sygn. akt [...] numerem [...]. Wyrok ten został załączony do wniosku z dnia [...]. Wobec powyższego w ocenie organu zachodzi uzasadniona wątpliwość, czy wniosek rzeczywiście dotyczył działki oznaczonej numerem [...], ponieważ w ewidencji gruntów i budynków w taki sposób numerów działek nie oznacza się. Zgodnie z § 9 ust.4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454), działka ewidencyjna jest wyróżniana przez jej numer, który ma postać liczby naturalnej. Organ I instancji winien uczynić zadość zasadzie wyrażonej w art. 7 K.p.a. i podjąć kroki w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zaniechanie tego obowiązku będzie skutkowało naruszeniem dyspozycji przepisu art. 77 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zaniechanie to nie może zostać sprostowane przez organ wyższego stopnia, ponieważ byłoby to sprzeczne z zasadą dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 K.p.a. W świetle powyższego Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego stwierdził, że jest zobligowany do uchylenia w całości przedmiotowego postanowienia, ponieważ rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Przy czym organ podkreślił, że termin "w znacznej części" dotyczy nie tylko wielości kwestii, które mają zostać wyjaśnione, ale również ich podstawowego charakteru dla toczącego się postępowania. Takim podstawowy zagadnieniem jest niewątpliwie zakres wniesionego wniosku w wyniku którego ma zostać wszczęte postępowanie administracyjne, ponieważ w sytuacji, gdy zakres przedmiotowy wniosku budzi wątpliwości, to organ prowadzący postępowanie, nie może zastępować strony dookreślając jego zakres, lecz powinien zwrócić się o to do strony. Ponadto zdaniem organu wątpliwość budzi fakt, że wniosek nie został podpisany przez wnioskodawcę, tylko przez H.B. z powołaniem się na pełnomocnictwo w formie aktu notarialnego. Częściowa tożsamość nazwisk wskazuje na fakt, że osoby te są spokrewnione, to jednak organ I instancji powinien bezsprzecznie ustalić ich pokrewieństwo, ewentualnie wezwać zgodnie z art. 33 § 3 K.p.a. do dołączenia oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa do akt sprawy. Przepis art. 33 § 4 K.p.a. dopuszcza możliwość, aby w sprawach mniejszej wagi organ administracji publicznej nie musiał żądać pełnomocnictwa, jeśli pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik strony, a nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony. Norma tego przepisu ma charakter uznaniowy, więc jeżeli organ I instancji przyjmie, że zachodzą przesłanki określone w art. 33 § 4 K.p.a., wówczas będzie musiał okoliczność tę zaznaczyć w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Mając na względzie poczynione rozważania Prezydent Miasta [...] rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę powinien ustalić: 1/ Czy rzeczywiście wnioskodawca żądał wydania wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy ewidencyjnej gruntów i budynków dla działki oznaczonej numerem [...]; 2/ Czy H.B. jest rzeczywiście spokrewniona z wnioskodawcą i czy zachodzą przesłanki do zastosowania art. 33 § 4 K.p.a., ewentualnie wezwać H.B. do przedstawienia stosownego pełnomocnictwa lub wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych wniosku przez jego podpisanie. Końcowo organ dodał, że spór pomiędzy Prezydentem Miasta [...], a R.Z. w sprawie odmiennego rozumienia wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...], sygn. akt [...] nie jest przedmiotem tego postępowania zażaleniowego, jak również postępowania o wydanie wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy ewidencyjnej gruntów i budynków. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nie jest uprawniony do dokonywania wiążącej wykładni wyroków niezawisłych sądów. Spór ten może być rozstrzygnięty w postępowaniu o którym mowa w § 47 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 29 marca 2001 r. (Dz. U. z 2001r. Nr 38, poz. 454 ), czyli w trybie aktualizacji operatu ewidencyjnego. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem R.Z. wniósł skargę (podpisaną osobiście) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]. Powołując się na art. 142 K.p.a. kwestionowanemu postanowieniu zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W ocenie skarżącego postanowienie wydane zostało z rażącym naruszeniem art. 156 K.p.a., ponieważ dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną – prawomocnymi wyrokami Sądu, które zostały wydane na podstawie 211 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2601 ze zm.). Uzasadniając wniesioną skargę R.Z. wskazał, że zgodnie z art. 96 ww. ustawy orzeczenie Sądu w niniejszym zakresie stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej oraz w katastrze nieruchomości. Takie uregulowanie obligowało Sąd do prawidłowego wydzielenia działek gruntu pod garażami, celem późniejszego wpisu w księdze wieczystej. Mając na uwadze, że podział gruntu wymaga specjalistycznej wiedzy, jego dokonanie zlecono biegłemu geodecie, który w swojej opinii stwierdził, że możliwy jest podział działki nr [...], w obrębie ewidencyjnym nr [...][...]. Tak stwierdził Sąd na stronie [...] uzasadnienia wyroku o sygn. akt [...]. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo pismem z dnia [...] R.Z. wystąpił z wnioskiem o zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku podał, że Sąd w sentencji wyroku zobowiązał Gminę Miasto [...] do złożenia wobec niego oświadczenia, że oddaje ona w użytkowanie wieczyste działkę o powierzchni [...] o wartości [...] zł, uzależniając powyższe od wniesienia przez Niego opłat, które zostały w całości uiszczone. Skarżący opłacił także podatek od nieruchomości oraz opłaty za użytkowanie wieczyste działki pod garażem, natomiast istniejący stan prawny utrzymywany przez Gminę, powoduje, że skarżący nie jest użytkownikiem wieczystym tej działki, bo nie ma możliwości założenia dla niej księgi wieczystej. W związku z powyższym zostało złożone zawiadomienie do Prokuratury, obejmujące zarzut popełnienia czynu z art. 231 Kodeksu karnego w związku z art. 115 § 13 pkt 5 Kodeksu karnego, tj. niedopełnienie obowiązków przez pracownika w sprawie nakazania wydania decyzji trybie art. 107 K.p.a. oraz niewyegzekwowania odpowiedzi od Prezydenta Miasta [...] zawartych w piśmie z dnia [...]. Na rozprawie w dniu [...] pełnomocnik skarżącego H.B. ponowiła wniosek o zawieszenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...]z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skarga podlega uwzględnieniu, jednakże powód uchylenia zaskarżonego orzeczenia jest inny niż zarzuty podniesione w skardze. Przedmiotem zaskarżenia do Sądu jest postanowienie kasacyjne [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] uchylające postanowienie organu I instancji i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia Podstawę powyższego rozstrzygnięcia stanowił art. 138 § 2 K.p.a., którego naruszenia – zdaniem Sądu – dopuścił się organ odwoławczy, a które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może wydać decyzję uchylającą i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania wówczas, gdy organ I instancji albo w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego albo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i jednocześnie brak podstaw do zastosowania przez organ odwoławczy przepisu art. 136 K.p.a. tj. przeprowadzenia przez organ odwoławczy dodatkowego (uzupełniającego) postępowania dowodowego. Zgodnie bowiem z art. 136 K.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, że decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji nie może być podjęta w sytuacjach innych niż te, które zostały określone w art. 138 § 2 K.p.a. Żadne inne wady postępowania, ani wady decyzji podjętej w postępowaniu pierwszoinstancyjnym nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej, o której mowa w omawianym przepisie. Uchylenie bowiem decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygania sprawy przez organ odwoławczy (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 1997 r. III ZP5/96; uchwała NSA z dnia 4 maja 1998 r., FPS 2/98, ONSA 1998, nr 3, poz. 79). Słusznie zauważył Sąd Najwyższy w wyroku z dnia [...] ([...]), że organ odwoławczy czyniąc użytek z przepisu art. 138 § 2 K.p.a. powinien w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej nie tylko przekonująco uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie, lecz także wskazać z jakich przyczyn nie zastosował art. 136 K.p.a. Właściwy sens przepisu art. 138 § 2 K.p.a. można bowiem wydobyć jedynie w zestawieniu ze znaczeniem przepisu art. 136 K.p.a., skoro wady postępowania dowodowego przed organem pierwszej instancji mogą być tego rodzaju, że organ odwoławczy usunie je przez przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż kontrolowane postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uchylające w całości postanowienie Prezydenta Miasta [...] i przekazujące sprawę do ponownego rozpoznania niewątpliwie narusza przepis art. 138 § 2 K.p.a. W niniejszej sprawie organ odwoławczy wydając postanowienie kasacyjne polecił ustalić, czy wnioskodawca rzeczywiście żądał wydania wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy ewidencyjnej gruntów i budynków dla działki oznaczonej numerem [...] oraz czy H.B. rzeczywiście jest spokrewniona z wnioskodawcą i czy zachodzą przesłanki do zastosowania art. 33 § 4 K.p.a., ewentualnie do wezwania H.B. do przedstawienia stosownego pełnomocnictwa lub wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia braków formalnych wniosku przez jego podpisanie. W aktach administracyjnych znajduje się wniosek R.Z., reprezentowanego przez H.B., z dnia [...] wszczynający postępowanie zakończone wydaniem postanowienia Prezydenta Miasta [...]. W ocenie Sądu, potrzeba dodatkowego wyjaśnienia intencji wnioskodawcy nie zachodziła, bowiem wniosek oparty jest na załączonym do niego wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...], sygn. akt [...] z którego jednoznacznie wynika, że R.Z. jest właścicielem garażu na działce oznaczonej numerem [...] według wstępnego projektu podziału działki [...], w obrębie ewidencyjnym [...], w [...]. O ile jednak organ odwoławczy miał w tej kwestii wątpliwości mógł je wyjaśnić we własnym zakresie. Podobnie ma się rzecz z upoważnieniem H.B. do reprezentowania R.Z. W świetle art. 33 § 4 K.p.a. organ administracji publicznej może nie żądać pełnomocnictwa, jeżeli spełnione są kumulatywnie przesłanki: - przedmiotem postępowania jest sprawa mniejszej wagi, - pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik strony, - nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony. Uzyskanie wypisu z ewidencji gruntów i wyrysu z mapy ewidencyjnej jest z pewnością sprawą mniejszej wagi, pozostającą bez wpływu na sytuację prawną członka rodziny lub domownika strony. Natomiast już samo nazwisko i wspólny adres wskazują na fakt bycia przez H.B. członkiem najbliższej rodziny lub domownikiem R.Z.. Trzecią przesłanką jest brak wątpliwości organu co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony. Organ musi więc mieć uzasadnione podstawy, by sądzić, że strona udzieliła, nawet w sposób dorozumiany pełnomocnictwa członkowi swej najbliższej rodziny. W ocenie Sądu, organ I instancji nie miał żadnych wątpliwości co do istnienia i zakresu pełnomocnictwa, przede wszystkim z uwagi na to, że według R.Z., jak i innych właścicieli garaży zlokalizowanych na działce [...], w obrębie [...] w [...], niniejsze postępowanie jest konsekwencją wyroków sądów powszechnych zobowiązujących Gminę [...] do złożenia oświadczenia woli o określonej treści odnośnie własności garaży i użytkowania wieczystego części działki [...], w obrębie [...]. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do przeprowadzania przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub w części, co uzasadniałoby uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Ustosunkowując się do wniosku o zawieszenie postępowania, wskazać należy, iż nie znajdował on swego uzasadnienia z tego względu, że nie zachodzą podstawy do zawieszenia określone w art. 123 – 125 P.p.s.a. Postępowanie prowadzone przez Prokuraturę Rejonową [...] w sprawie niedopełnienia obowiązków przez pracowników Gminy Miasta [...] nie mogło stanowić podstawy do zawieszenia postępowania sądowego, bowiem wynik niniejszego postępowania w żadnym stopniu nie zależy od wyniku wskazanego postępowania karnego. Rozpoznając sprawę wydania wnioskowanych dokumentów, zarówno organ pierwszej jaki drugiej instancji, jako właściwą formę rozstrzygnięcia przyjęły postanowienie. W literaturze przedmiotu jest to sprawa problematyczna, choć w większości przypadków wskazuje się, że jeżeli przepisy prawa upoważniają organ administracji publicznej do załatwienia sprawy administracyjnej, lecz nie określają formy rozstrzygnięcia tej sprawy, to w przypadkach takich możliwe jest przyjęcie domniemania o decyzyjnej formie jej załatwienia. (por. A. Wróbel, w; M. Jaśkowska, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz". Wyd. II, Zakamycze 2005, s. 611). Niewątpliwie Prezydent Miasta [...] , był upoważniony i zobowiązany do załatwienia wniosku R.Z., a rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy wydania wypisu i wyrysuj, w ocenie Sądu, winno przybrać formę decyzji. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ II instancji.