II SA/Sz 808/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska,, Asesor WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę Starosta [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] znak [...] na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3 i art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zmianami) orzekł o utracie przez Z. B. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] r. Z uzasadnienia decyzji wynika, że w dniu [...] r. Z.B. zgłosił się na wezwanie do Powiatowego Urzędu Pracy w [...], w celu przedstawienia mu oferty pracy w Przedsiębiorstwie [...] w [...], na stanowisku mechanika sprzętu ogrodniczego. W trakcie rozmowy kwalifikacyjnej z pośrednikiem pracy Z. B. odmówił przyjęcia oferty pracy. W oświadczeniu pisemnym złożonym w PUP, Z. B. stwierdził, że odmowa przyjęcia propozycji zatrudnienia spowodowana była brakiem znajomości naprawy sprzętu ogrodniczego oraz niezadowalającym wynagrodzeniem. Wymogiem pracodawcy było posiadanie przez kandydata na pracownika wykształcenia min. zawodowego mechanicznego, w tym mechanika pojazdów samochodowych. Przedstawiona oferta przez pracownika PUP zgodna była z posiadanymi przez Z. B. kwalifikacjami i doświadczeniem zawodowym. Starosta wskazał, że w dniu rejestracji w PUP [...]r., wypełniając kartę rejestracyjną, Z. B. podpisał oświadczenie zawierające m.in. deklarację, że jest osobą zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia. Zgodnie z zapisem art. 2 ust. 1, pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy osoba bezrobotna jest zdolna do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, a jednocześnie art. 2 ust. 1 pkt 16 tejże ustawy definiuje odpowiednią pracę jako zatrudnienie lub inne prace zarobkowe, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin. Starosta wyjaśnił, że kwestię wynagrodzenia reguluje ustawa z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę ( Dz. U. z 2002r., Nr 200, poz. 1679 z późn. zmianami). Art. 6 ww. ustawy określa, że wysokość wynagrodzenia pracownika zatrudnionego w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy nie może być niższa od wysokości minimalnego wynagrodzenia, zaś rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 września 2004 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2005 r. ustala od dnia 01.01.2005 r. minimalne wynagrodzenie za pracę w wysokości 849 zł brutto. Starosta podał, że zaproponowana Z. B. oferta pracy wyczerpywała definicję ustawową odpowiedniej pracy, zaś wyżej wymieniony nie przedstawił argumentów, które pozwoliłyby uznać odmowę podjęcia pracy za uzasadnioną, w związku z tym zgodnie z przepisami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, organ orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej przez wyżej wymienionego. Starosta dodatkowo pouczył Z. B., że może on ponownie zarejestrować się jako osobą bezrobotna po upływie 90 dni od daty skreślenia go z ewidencji bezrobotnych. Z. B. złożył odwołanie od powyższej decyzji i wniósł o jej zmianę, argumentując że nie zna się na naprawie sprzętu ogrodniczego, jest schorowany i nie byłby efektywnym pracownikiem, ponadto musi opiekować się matką i niepełnosprawna siostrą . Wojewoda decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 10 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz.U. Nr 99, poz. 1001) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z uzasadnienia decyzji wynika, że Z. B. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] w dniu [...] r., z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od [...] r. w wysokości 572,10 zł, prawo do zasiłku wyczerpał z dniem [...] r., z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. Podczas rejestracji Z. B. podał, że jest mechanikiem pojazdów samochodowych ( po zasadniczej szkole zawodowej ) o długoletnim stażu zawodowym, w tym na stanowiskach : mechanika pojazdów samochodowych, smarownika pojazdów, operatora, mechanika pojazdów jednośladowych i konserwatora-zaopatrzeniowca, prowadził również działalność gospodarczą z zakresu mechaniki pojazdowej - naprawa motocykli. PUP przedstawił Z. B. ofertę zatrudnienia na stanowisku mechanika sprzętu ogrodniczego w [...], lecz ten jej nie przyjął, składając w dniu [...] r. pisemne oświadczenie / k. 21 /, z którego wynika, że odrzuca ofertę, ponieważ nie zna się na naprawie sprzętu ogrodniczego i nie odpowiada mu proponowane wynagrodzenie w wysokości minimum krajowego. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy pozbawia się statusu bezrobotnego osobę, która odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia. Wojewoda uznał, że Z. B. odmówił bezzasadnie podjęcia zatrudnienia na proponowanym stanowisku mechanika sprzętu ogrodniczego, bowiem przedłożona stronie oferta pracy mieściła się w granicach ustawowej definicji odpowiedniej pracy określonej przepisem art. 2 ust. 1 pkt 16 powołanej wyżej ustawy. Ze wskazanego przepisu wynika, że odpowiednią pracą jest m.in. zatrudnienie, które podlega ubezpieczeniu społecznemu i do wykonywania którego bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu, stan zdrowia pozwala mu na jego wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin. Zdaniem organu odwoławczego, Z. B. posiadał wystarczające kwalifikacje do wykonywania tej pracy, co prawda podniósł w odwołaniu, że jest osobą schorowaną, lecz nie poparł tego żadnymi świadectwami lekarskimi, zawierającymi przeciwwskazania medyczne do wykonywania pracy zawodowej. Wcześniej w Urzędzie nie zgłaszał swoich kłopotów ze zdrowiem. Wojewoda wskazał, że wyrażona w odwołaniu argumentacja o niemożności podjęcia pracy zawodowej przez Z. B. z powodu konieczności opiekowania się chorymi członkami rodziny tylko potwierdza, że nie był gotowy do podjęcia zatrudnienia, mimo iż przepisy ww. ustawy wymagają, aby taka zdolność i gotowość były rzeczywiste, a nie pozorne. Z. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na powyższą decyzję, wnosząc o przywrócenie mu statusu osoby bezrobotnej. Podniósł, że jest osobą schorowaną, lecz nie stać go na leczenie prywatne, ponadto zajmuje się matką i siostrą, które za opiekę utrzymują go ze swoich skromnych rent. Wskazał, że odmówił po raz pierwszy pojęcia pracy, a innym osobom PUP przedstawiał trzy lub kilka propozycji pracy. PUP nie wziął pod uwagę faktu braku jego odpowiedniego przygotowania zawodowego do naprawiania sprzętu ogrodniczego. Wojewoda w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, uzasadnienie jej zawiera wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, zaś jej uzasadnienie prawne wyjaśnia podstawę prawną orzeczenia z przytoczeniem przepisów. Skarżącemu należy wyjaśnić, że sąd administracyjny nie orzeka na zasadach słuszności, lecz bada legalność zaskarżonych decyzji, czyli ich zgodność z przepisami postępowania i prawa materialnego. Sąd nie przyznaje skarżącym ani innym osobom żadnych uprawnień ani świadczeń, o które toczy się przed nim postępowanie, gdyż nie należy to do jego kompetencji, Sąd jedynie kontroluje prawidłowość orzeczeń administracyjnych, dlatego też nie mógł uwzględnić wniosku Z. B. o przywrócenie mu statutu osoby bezrobotnej. Sąd podzielił stanowisko organu II instancji wyrażone z zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zadania państwa w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej bezrobotnych realizowane są przez instytucje rynku pracy, w tym przez urzędy pracy, które w ramach swoich ustawowych zadań m.in. pośredniczą w znalezieniu pracy przez osoby bezrobotne. Definicja bezrobotnego zawarta w art. 2 ust. pkt 2 oznacza osobę, niezatrudnioną i nie wykonującą innej pracy zarobkowej, zdolna i gotową do pojęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Na mocy art. 3 ust. 3 ww. ustawy, bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. Powyższe oznacza, że bezrobotni to osoby rzeczywiście poszukujące pracy a nie tylko pozornie, czego nie można powiedzieć o skarżącym, który chciałby korzystać uprawnień osoby bezrobotnej tj. prawa do ubezpieczenia społecznego bez konieczności własnej aktywizacji zawodowej. Jak wynika, z akt sprawy Z. B. wystarcza pozostawanie na utrzymaniu matki i siostry, bez troszczenia się o zapewnienie sobie w przyszłości świadczeń emerytalnych jak i o byt swojego dziecka, na które ma ustalone alimenty. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy pozbawia się statusu bezrobotnego osobę, która odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia, co miało miejsce w dniu [...] r. kiedy Z. B. odmówił bezzasadnienie podjęcia zatrudnienia na proponowanym stanowisku mechanika sprzętu ogrodniczego, bowiem przedłożona stronie oferta pracy mieściła się w granicach ustawowej definicji odpowiedniej pracy określonej przepisem art. 2 ust. 1 pkt 16 powołanej wyżej ustawy. Z powyższego przepisu wynika, że odpowiednią pracą jest m.in. zatrudnienie, które podlega ubezpieczeniu społecznemu i do wykonywania którego bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu, stan zdrowia pozwala mu na jego wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin. Zaproponowane zatrudnienie było w firmie mającej swoją siedzibę w [...], więc w miejscu zamieszkania skarżącego. Z. B. miał odpowiednie wykształcenie i praktykę zawodową do podjęcia zaproponowanej oferty. Fakt, że wcześniej Z. B. nie naprawiał sprzętu ogrodniczego, nie świadczy o tym, że tego nie potrafi zrobić lub nie dokona tego po odpowiednim przeszkoleniu. Skarżący tłumaczy odmowę podjęcia pracy swoim złym stanem zdrowia, lecz nie przedstawił na powyższe żadnych zaświadczeń lekarskich, wcześniej nie informował urzędu pracy o żadnych swoich chorobach. Z. B. zarejestrował się w PUP w dniu [...] r., miał więc czas na podjęcie odpowiedniego leczenia bądź na ewentualne staranie się o świadczenia rentowe. Sąd nie kwestionuje faktu, że matka i siostra skarżącego mogą wymagać opieki, lecz nie musi być ona sprawowana osobiście przez stronę, bowiem istnieją organizacje społeczne, miejskie ośrodki pomocy, których ustawowym lub statutowym zadaniem jest świadczenie pomocy osobom potrzebującym. Dowodem na to, że odmowa podjęcia pracy przez Z. B. była bezzasadna, jest fakt podniesienia przez niego kwestii zbyt małego wynagrodzenia proponowanego przez ewentualnego pracodawcę w wysokości minimalnej płacy. Na rozprawie skarżący podniósł, że nikt go nie poinformował o konsekwencjach związanych z odmową przyjęcia zatrudnienia, lecz przeczy temu zawarte w aktach sprawy jego oświadczenie zawierające stwierdzenie o treści "zostałem poinformowany o skutkach odmowy przyjęcia propozycji pracy. podpis B. ". Podnoszona przez Z. B. okoliczność, że odmówił podjęcia zaproponowanej mu pracy po raz pierwszy, gdy inne osoby odmawiały po kilka razy, nie ma znaczenia przy rozpoznaniu sprawy przez Sąd. Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz.1270 z póź. zm. / orzekł jak w sentencji.