II SA/Sz 809/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry po s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o wymierzeniu H. Spółce, kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automacie do gry A. poza kasynem gry. Pismem z dnia 23 czerwca 2015 r. H. Spółka, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na ww. rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Celnej. W skardze skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia 8 czerwca 2015 r. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że ziściły się wszelkie przewidziane w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej decyzji w całości. Pełnomocnik podniósł, że w tożsamych przedmiotowo sprawach sądy administracyjne wstrzymują wykonanie decyzji, na dowód czego załączył do akt sprawy postanowienia WSA w Poznaniu, Gorzowie Wlkp., Białymstoku i Lublinie. Niezależnie od powyższego podkreślił, że sądy orzekają o zasadności skarg, uchylając decyzje w sprawie wymierzenia kary z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania przesłanek wynikających z powyższego przepisu ciąży na wnioskodawcy i dlatego też, aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania, popartych faktami oraz stosownymi dowodami. Nie jest wystarczające zatem samo złożenie wniosku, czy wskazanie w uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie jego wykonywania. Podkreślenia wymaga, że każde rozstrzygnięcie organu administracji publicznej nakładające karę pieniężną pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do jej uiszczenia, ale nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, dostępne w Internecie). Poza tym co do zasady egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi do nieodwracalnych skutków, gdyż w razie uchylenia takiego postanowienia wyegzekwowane kwoty są zwracane. Dlatego też tak istotne znaczenie ma należyte uzasadnienie wniosku o wstrzymanie. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie skarżąca Spółka nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera bowiem żadnych konkretnych okoliczności, które świadczyłyby o zasadności żądania jak i nie przedłożono dokumentów z których wynikałoby, w jaki sposób poniesienie kosztów związanych z uregulowaniem kary pieniężnej wpłynie na stabilność finansową prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej i czy w tej konkretnej sytuacji będzie można mówić o znacznej szkodzie, czy trudnych do odwróceniach skutkach. Natomiast powołanie się we wniosku na rozstrzygnięcia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu, Gorzowie Wielkopolskim, Białymstoku i Lublinie orzekające o wstrzymaniu wykonania decyzji w przedmiotowo tożsamych sprawach nie sposób uznać za właściwe uzasadnienie zgłoszonego żądania udzielenia ochrony tymczasowej. Okoliczności warunkujące wstrzymanie powinny odnosić się do indywidualnej sytuacji wnioskodawcy, gdyż z uwagi na przedmiot postępowania nie obowiązuje ogólna zasada wstrzymywania takich decyzji. Oznacza to, że okoliczności będące podstawą orzeczeń sądowych wydanych w innych sprawach pozostają bez znaczenia dla oceny przedmiotowego wniosku. Również subiektywne przekonanie strony skarżącej o zaistnieniu przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a jest niewystarczające, skoro należy podać konkretne okoliczności za tym przemawiające. Poza tym przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie można brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi, albowiem przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Stwierdzić zatem należy, że skarżąca oparła swój wniosek jedynie o ogólnikowe stwierdzenie, pozbawione szerszego uzasadnienia, co uniemożliwia przyjęcie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Na istnienie tych okoliczności nie wskazuje również analiza akt administracyjnych. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.