II SA/Sz 81/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. sprawy ze skargi E. Ż. i W. Ż. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [..] Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi Spółka w [...] pozwolenia na budowę zespołu budynków usługowych o funkcji turystycznej i handlowej w [...] przy ul. [...] na działce nr[...] , obręb[...] , m.[...] . Organ określił jednocześnie w decyzji warunki obowiązujące w zakresie prowadzenia ww. budowy, wynikające z przepisów Prawa budowlanego, a także ustalił, że obszar oddziaływania obiektu obejmuje działki nr[...] , obręb [...] , m.[...] . Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli W. i E. Ż podnosząc, że planowana inwestycja narusza zmiany w planie szczegółowym zagospodarowania przestrzennego Promenady w [...] zatwierdzone uchwałą Nr XXXIX/322/98 Rady Miejskiej w [...] z dnia 17 marca 1998 r. Wskazali, że plan dla terenu PW.01 o powierzchni 0,3 ha dopuszcza realizację sklepów i usługi gastronomicznych, ale nie sklepów wielkopowierzchniowych typu [...] . Z kolei dla terenu PW.02 inwestor przekroczył dopuszczalną ilość kondygnacji. Również linie regulacyjne, podział działek budowlanych jak i zagospodarowanie wnętrza zabudowy nie odpowiadają rysunkowi planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego Promenady w [...] . Natomiast miejsca postojowe zostały zaprojektowane w odległości mniejszej od granicy działki niż przewiduje to § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zarzucono, że do projektu budowlanego nie została dołączona opinia geotechniczna, o której mowa w przepisach rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, zaś decyzja nie zawiera wskaźników technicznych budynku handlowego. Poza tym inwestor nie przedstawił oddziaływania inwestycji (dotyczy usług handlowych) na ich nieruchomość. Skarżący podkreślili, że zatwierdzony przez organ I instancji projekt jest nie do przyjęcia, gdyż obniża wartość ich nieruchomości znajdującej się w budynku przy ul. [...] w [...] . W wyniku rozpatrzenia sprawy, na skutek wniesionego odwołania, Wojewoda decyzją z dnia [...] r. nr[...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) w związku z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409), orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 28 K.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie strony jakim posługuje się art. 28 K.p.a. może być wyprowadzone tylko z administracyjnego prawa materialnego, to jest z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku prawnego. W tym przypadku szczegółową normą prawną, na podstawie której można wykazać jakiemu podmiotowi przysługuje przymiot strony jest ustawa - Prawo budowlane, która w art. 28 ust. 2 stwierdza, że przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę przysługuje inwestorowi, właścicielowi, wieczystemu użytkownikowi lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Natomiast obszarem oddziaływania obiektu, zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane, jest teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego, na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzający związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Z akt sprawy wynika, że właściciele lokali mieszkalnych w budynku przy ul. [...] w [...] (działka nr [...] ), w tym odwołujący się jako właściciele lokalu nr [..] , tworzą wspólnotę mieszkaniową. Stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali, to zarząd wspólnoty mieszkaniowej kieruje jej sprawami i reprezentuje ją na zewnątrz. Zatem, aby uznać E. i W. Ż indywidualnie za stronę ww. postępowania winni byli wskazać przepis prawa, którego naruszenie powoduje oddziaływanie projektowanej inwestycji na ich lokal mieszkalny, czego w odwołaniu nie uczynili. Organ II instancji podkreślił, że działka inwestycyjna nr [...] znajduje się w kwartale ograniczonym ulicami:[...] . Działka ta, w kształcie trójkąta, jednym bokiem od strony północnej przylega do ulicy[...] , drugim krótszym od strony zachodniej do ulicy [...] , a trzecim od strony południowo-wschodniej do działki nr[...] . Z kolei działka nr [...] sąsiaduje dodatkowo z ulicami[...] . Budynek turystyczno-handlowy został zaprojektowany w narożniku działki nr [...] przylegającym do ulic[...] . Działka nr [..] w części przylegającej do ulic: [...] jest zabudowana (będącym częściowo w budowie) budynkiem w kształcie łamanym. Lokal nr [...] E. i W. Ż. w budynku nr [...] , klatka [..] zlokalizowany jest na drugim piętrze od strony ul. [...] i nie posiada okien od strony planowanej inwestycji. W ocenie organu, przedmiotowa inwestycja nie oddziałuje negatywnie na ich lokal mieszkalny, zatem wnoszący odwołanie nie są stroną w sprawie wydania pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji. Ponadto Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie ze zmianą w planie szczegółowym zagospodarowania przestrzennego Promenady w [...] zatwierdzoną Uchwałą Nr XXXIX/322/98 Rady Miejskiej w [...] z dnia 17 marca 1998 r. działka nr [...] znajduje się w obszarze przeznaczonym dla zabudowy pensjonatowej, z dopuszczeniem lokalizacji sklepów i miejsc postojowych, przy czym plan nie precyzuje dopuszczalnej powierzchni sklepów. Projekt spełnia zapisy w zmianie w planie odnośnie funkcji, wskaźników co do powierzchni zabudowy, intensywności zabudowy, powierzchni zielonych i nieutwardzonych jak i ilości miejsc parkingowych. Ponadto została zachowana nie mniejsza niż 10 m odległość wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym w przypadku 5 do 60 stanowisk włącznie. Projektowana wysokość budynku na działce nr [...] wynosząca [...] metrów, także odpowiada ustaleniom planu, skoro dla terenu oznaczonego symbolem [...] dopuszczono budowę budynku pensjonatowego lub hotelu o wysokości 9 kondygnacji o łącznej wysokości [...] m. Z kolei część działki inwestycyjnej [...] znajdująca się w planie w terenie oznaczonym symbolem[...] , dla której ograniczono zabudowę do [..] kondygnacji, nie została w przedmiotowym projekcie budowlanym przewidziana pod zabudowę. Dalej organ podniósł, że zatwierdzona decyzją Starosty ww. inwestycja nie oddziałuje negatywnie na lokal mieszkalny E. i W. Ż znajdujący się całkowicie od strony ul. [...] i nie ma negatywnego wpływu na jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem. Projekt budowlany nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich lokalizacja w zakresie: odległości budynków od granicy działki budowlanej (§ 12), przesłaniania budynków sąsiednich przez nowo projektowany (§ 13), dostępu światła (§ 57), warunków ochrony przeciwpożarowej (§ 271). Inwestycja nie powoduje także ograniczeń dla sąsiednich działek co do możliwości korzystania z mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja) i nie pozbawia sąsiednich działek dostępu do drogi publicznej. E. i W. Ż powyższą decyzję Wojewody zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżących, organ nie rozpoznał ponownie sprawy w jej całokształcie, gdyż nie zauważył, że inwestor nie dołączył opinii geotechnicznej, jak i nie zaprojektował miejsca postojowego dla rozładunku w odpowiedniej odległości. Ponadto wydał decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego bez uprzedniego wezwania skarżących do wykazania interesu prawnego w toczącym się postępowaniu. Wyjaśnili, że w sprawie nie występują jako członkowie Wspólnoty Mieszkaniowej, lecz jako właściciele nieruchomości lokalowej sąsiadującej bezpośrednio z nieruchomością, na którą wydano pozwolenie na budowę. Podkreślili, że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji o pozwoleniu na budowę może mieć wpływ na prawo do korzystania z ww. nieruchomości i czerpania z niej pożytków. Dotyczy to w szczególności, niewykazania w projekcie przez inwestora oddziaływania na ich nieruchomość "jeżdżących Tirów" zaopatrujących sklep oraz niemożności korzystania z dziedzińca z uwagi na "warkot Tirów". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola dokonana według powyższego kryterium, dała podstawę do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody umarzająca postępowanie odwoławcze z uwagi na brak legitymacji skarżących do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, w której zatwierdzono projekt budowalny i udzielono Spółce pozwolenia na budowę zespołu budynków o funkcji turystycznej i handlowej na działce nr [...] obręb [...] , m.[...] . W sprawie bezsporne jest, że skarżącym przysługuje prawo własności do lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku wielorodzinnym nr [...] znajdującym się przy ul. [...] w [...] , działka nr[...] , w którym zawiązała się wspólnota mieszkaniowa. Nie budzi także wątpliwości, że organ I instancji uznał ww. działkę za znajdującą się w obszarze oddziaływania planowanych obiektów, zaś Wspólnotę Mieszkaniową budynku przy ul. [...] w [...] za stronę prowadzonego przez niego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Z kolei skarżący w skardze wskazali, że w sprawie nie występują jako członkowie tejże Wspólnoty Mieszkaniowej, ale jako właściciele nieruchomości lokalowej. Tak więc zagadnieniem wymagającym wyjaśnienia jest to, czy z uwagi na przysługujące skarżącym prawo własności do wyodrębnionego lokalu mogą być uznani oni za stronę postępowania, a tym samym, czy organ zasadnie uznał brak po ich stronie uprawnienia do kwestionowania decyzji organu I instancji. Ogólne pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym zawiera art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "K.p.a.". W myśl tego przepisu, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z kolei ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowalne (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409) w art. 28 ust. 2 zawęża to pojęcie stanowiąc, że stronami postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę są inwestor oraz właściciele, wieczyści użytkownicy lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu będącego przedmiotem tego postępowania. Można więc powiedzieć, że mocą art. 28 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę dotyczy interesu prawnego lub obowiązku: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OSK 2685/12, dostępny w Internecie). Dla tego interesu prawnego kluczowe znaczenia mają zatem dwie kwestie, tj. obszar oddziaływania obiektu będącego przedmiotem tego postępowania oraz tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się ww. obszarze. Przez "obszar oddziaływania obiektu" należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu ( art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane). Celem omawianej regulacji było przesądzenie w ustawie, że osoby trzecie mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne inwestora jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem. Nabycie statusu strony nie następuje wskutek faktycznego dopuszczenia przez organ tej osoby do udziału w postępowaniu, lecz oparte musi być na przepisie prawa materialnego (por. "Prawo budowlane. Komentarz", pod red. Z. Niewiadomskiego, wyd. 4 z 2011 r., s. 336 i następne). W przypadku, gdy obszar oddziaływania obejmuje działkę, na której zlokalizowany jest budynek wielorodzinny z funkcjonującą w nim wspólnotą mieszkaniową, to co do zasady stroną postępowania jest ogół mieszkańców tworzących tą wspólnotę, reprezentowany przez zarząd. Tym niemniej nie jest wykluczona możliwość, aby poszczególni właściciele lokali mogli zostać uznani za stronę postępowania niezależnie od przyznania tego statusu wspólnocie mieszkaniowej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, do którego to skład orzekający przychyla się, że każdy właściciel lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość, w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.), może być stroną postępowania, o ile wykaże własny bezpośredni i aktualny interes prawny do uczestnictwa w postępowaniu, znajdujący oparcie w konkretnym przepisie prawa, który wykracza poza interes członków tworzących wspólnotę. W ocenie Sądu, na gruncie rozpoznawanej sprawy, podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, iż skarżący nie posiadają tak rozumianego interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji organu I instancji. Skarżący bowiem, jak słusznie wskazał organ, nie wskazali w odwołaniu żadnego przepisu prawa, który w związku z planowaną inwestycją wprowadzałby ograniczenia lub utrudnienia w zagospodarowaniu, korzystaniu, czy dysponowaniu z przysługującej im wyodrębnionej nieruchomości lokalowej. Również z akt sprawy nie wynika, aby w związku z prowadzoną przez Spółkę inwestycją takie ograniczenia lub utrudnienia występowały. Podkreślenia wymaga, że zgromadzony w sprawie przez organ II instancji materiał dowodowy umożliwiał zbadanie statusu skarżących w kontekście art. 28 ust. 2 ustawy- Prawo budowane zw. z art. 28 K.p.a. Dokonane na jego podstawie ustalenia faktyczne i prawne oraz wynikające z tych ustaleń wnioski w żaden sposób nie zostały podważone w skardze. W tej sytuacji, nie sposób uznać, aby brak wystąpienia przez organ do skarżących z wezwaniem o wykazanie interesu prawnego w sprawie, stanowiło o naruszeniu przepisów postępowania w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika ze skargi, skarżący swój przymiot strony wywodzą wyłącznie ze statusu właścicieli wyodrębnionej nieruchomości lokalowej znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości, której dotyczy wydane pozwolenie na budowę. Abstrahując nawet od tego, że sam fakt bycia właścicielem nieruchomości sąsiedniej nie jest równoznaczny z posiadaniem statusu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę (gdyż dodatkowo wymagane jest sąsiedztwo, które skutkuje włączeniem w obszar oddziaływania inwestycji) to stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z powołaną przez skarżących okolicznością bezpośredniego sąsiedztwa. Lokal skarżących nie graniczy ani z planowaną inwestycją, ani nawet z terenem działki, na której ma zostać ona zrealizowana. To nieruchomość, na której znajduje się budynek wielorodzinny, w którym działa Wspólnota Mieszkaniowa, graniczy z działką inwestycyjną, a ta okoliczność nie może przesądzać o indywidualnym interesie skarżących, będących jej członkami nawet wtedy, gdy Wspólnota Mieszkaniowa została uznana za stronę. W tej kwestii nie występuje żaden automatyzm. Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji dowodzi, że z ustaleń organu odwoławczego, znajdujących odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym wynika, że nie ma związku prawnego pomiędzy terenem inwestycyjnym, a nieruchomością lokalową skarżących. Zarówno charakter inwestycji jak i usytuowanie jej względem tego lokalu przemawia za tym, że lokal skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy-Prawo budowlane. Co więcej, przedmiotowy lokal nawet nie jest usytuowany od strony zamierzenia inwestycyjnego, skoro znajduje się od strony ul.[...] , z którą to nie graniczy działka inwestycyjna. Powyższe znajduje potwierdzenie w piśmie Naczelnika Wydziału Budownictwa, Ochrony Środowiska, Rolnictwa i Leśnictwa Starostwa Powiatowego z dnia [...] r. w którym wskazano, że otwory okienne w lokalu skarżących znajdują się w ścianie równoległej do ul. [...] i wychodzą na kierunek południowo-wschodni, co obrazują zdjęcia i odbitki map. Przepisy powołane w odwołaniu jak i w skardze dotyczące ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jak i rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, nie stanowią źródła wskazującego na związane z zamierzeniem inwestycyjnym ograniczenia czy utrudnienia w zagospodarowaniu lub dotychczasowym korzystaniu i użytkowaniu zgodnie z przeznaczeniem należącego do skarżących lokalu mieszkalnego. Podnoszone przez stronę kwestie: podziału działek budowlanych, funkcji, przeznaczenia, konstrukcji, wskaźników technicznych projektowanego obiektu, sposobu zaprojektowania miejsc parkingowych i zagospodarowania terenu oraz kompletności projektu, nie dotyczą bezpośrednio ich sytuacji prawnej jako właścicieli lokalu. Z kolei okoliczność obniżenia wartości nieruchomości stanowi wyłączenie o interesie faktycznym skarżących. Żaden przepis szeroko pojętego prawa administracyjnego, zarówno rangi ustawowej, jak i będący przepisem prawa miejscowego nie gwarantuje ochrony prawnej w sytuacji spadku wartości nieruchomości spowodowanej zabudową sąsiedniej nieruchomości. Ewentualne roszczenia z tego tytułu mogą być oceniane i likwidowane wyłącznie w oparciu o przepisy prawa cywilnego, jednakże kwestia ta wykracza poza kognicję sądu administracyjnego. Również podniesionej w skardze kwestii uciążliwości związanych z hałasem w postaci "warkotu Tirów" zaopatrujących sklep jako uniemożliwiających korzystanie z dziedzińca, nie można oceniać w kategorii naruszenia interesu prawnego skarżących albowiem ta ewentualna uciążliwość nie wiąże się z ingerencją w prawo do lokalu. W konsekwencji stwierdzić należy, że argumenty skarżących podnoszone zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i w skardze mają charakter subiektywny oraz nie znajdują oparcia w przepisach prawa materialnego, co wskazuje na ich faktyczny a nie prawny interes w niniejszej sprawie. To przesądza zaś o braku przymiotu strony w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla Spółki zamierzającej realizować inwestycję na działce nr [...], obręb [..] . Celowym jest podkreślenie, że z art. 127 K.p.a. wynika wprost, iż odwołanie może złożyć jedynie strona postępowania. Tak więc w przypadku wpłynięcia pisma stanowiącego odwołanie, obowiązkiem organu odwoławczego w pierwszej kolejności jest zbadanie, czy pochodzi ono od podmiotu uprawnionego będącego stroną w postępowaniu. Stwierdzenie braku legitymacji do złożenia odwołania obliguje organ do wydania decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, o czym stanowi art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. W kontekście powyższego stwierdzić należy, że wyłącznie posiadanie przez skarżących przymiotu strony postępowania warunkowało merytoryczne rozpoznanie sprawy o pozwoleniu na budowę w jej całokształcie. Decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze ma bowiem charakter procesowy, a zatem nie rozstrzyga sprawy pod kątem materialnoprawnym. Z tych też względów zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji rozważania co do merytorycznej kwestii dopuszczalności zrealizowania inwestycji uznać należy za zbędne, a zarzut skargi o nierozpoznaniu sprawy pozwolenia na budowę w jej całokształcie za bezprzedmiotowy. Również Sąd, będąc związany granicami sprawy sądowoadministracyjnej wyznaczonej przez formalne rozstrzygnięcie organu odwoławczego, nie może zająć stanowiska co do zasadności zatwierdzonego, decyzją organu I instancji projektu budowlanego. Reasumując stwierdzić należy, że skoro prawidłowo organ odwoławczy przyjął, że skarżącym nie przysługuje status strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę i wydał decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego, to brak jest podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.