II SA/Sz 81/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA – Elżbieta Woźniak po rozpoznaniu w dniu 15 luty 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w C.. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry p o s t a n a w i a: przywrócić termin do wniesienia skargi. Decyzją z dnia z dnia 3 listopada 2016 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia 9 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia [...] prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą "[...] w [...] kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Decyzja organu II instancji została doręczona pełnomocnikowi skarżącego przez portal e-puap w dniu 11 listopada 2016 r. Termin do wniesienia skargi upływał w dniu 12 grudnia 2016 r. W decyzji zawarto pouczenie, iż stronie, w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, przysługuje prawo do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w [...]. W dniu 15 grudnia 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) pełnomocnik skarżącego wniósł na powyższą decyzję skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu pełnomocnik skarżącego podniósł, iż niewniesienie skargi w terminie było spowodowane chorobą skarżącego, która uniemożliwiła udzielenie pełnomocnictwa do jej wniesienia (a którego nie było w aktach odwoławczych sprawy), jak również osobiste wysłanie skargi. Jak podkreślił pełnomocnik, skarżący z uwagi na stan zdrowia nie mógł funkcjonować normalnie od dnia doręczenia decyzji organu II instancji do dnia sporządzenia wniosku o przywrócenie terminu, tj. 15 grudnia 2016 r. Tym samym niemożliwym było uzyskanie odpowiedniego pełnomocnictwa do wniesienia skargi. Również osobiste działanie w takim przypadku było wykluczone. Pełnomocnik wyjaśnił dalej, że powyższe okoliczności uprawdopodobniają zaświadczenia lekarskie lekarza sądowego stwierdzające, że w okresie biegu terminu do wniesienia skargi, strona nie mogła działać z przyczyn obiektywnych i bez swojej winy. Jak wynika bowiem z dokumentacji medycznej skarżący cierpi na silne bóle kręgosłupa i przełom nadciśnieniowy, w każdej chwili wzrost ciśnienia grozi udarem mózgu i krwotokiem mózgowym z następstwem trwałego inwalidztwa, a nawet zgonem. Nasilające się objawy powodują z kolei, że skarżący nie może podjąć najprostszych czynności. Jak podkreślił pełnomocnik dopiero w dniu 15 grudnia 2016 r., skarżący mógł podpisać stosowne pełnomocnictwo do działania w sprawie natomiast wcześniejsze dopełnienie tego obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, co implikuje brak winy po stronie skarżącego. Do wniosku dołączono zaświadczenie lekarskie nr [...] z dnia 10 listopada 2016 r. o niemożności stawienia się w Sądzie Rejonowym w [...] w dniu 18 listopada 2016 r. z powodu choroby (zwolnienie lekarskie w okresie 29 października do 27 listopada 2016 r.) ze wskazaniem, że może być przesłuchiwany w miejscu zamieszkania po 27 listopada 2016 r. oraz zaświadczenie lekarskie nr [...] z dnia 28 listopada 2016 r. o niemożności stawienia się w Sądzie Rejonowym w dniu 30 listopada 2016 r. z powodu choroby (zwolnienie lekarskie w dniach od 28 listopada do 28 grudnia 2016 r.) ze wskazaniem, że przewidywany termin zdolności do stawienia się na wezwanie lub zawiadomienie nastąpi w okresie remisji po 2 stycznia 2017 r. i że będzie mógł być przesłuchiwany w domu lub w miejscu zamieszkania w sądzie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Bezspornym jest, iż w rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę po terminie. Z uwagi jednak na złożony przez pełnomocnika skarżącego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, zasadnym jest uprzednie jego rozpoznanie stosownie do uregulowań wynikających z treści art. 86 i nast. p.p.s.a. W myśl art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4). Stosownie do treści przywołanych powyżej przepisów, przywrócenie terminu może więc nastąpić jedynie wówczas, gdy spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: 1) wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, 2) zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy, 3) dopełniona została czynność, dla której określony był termin. Brak choćby jednej z tych przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu. Rozpatrując w pierwszej kolejności spełnienie, wynikającego z art. 87 § 1 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przywrócenie terminu w terminie siedmiodniowym od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu wskazać należy, iż według oświadczenia pełnomocnika skarżącego przyczyna ta ustała w dniu 15 grudnia 2016 r., tj. wówczas kiedy skarżący był w stanie podpisać pełnomocnictwo i w tym samym dniu złożono skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu o jej wniesienia. W tej sytuacji należało uznać, iż wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony w ustawowym terminie określonym w ww. przepisie wraz z dokonaniem czynności, której terminowi uchybiono (art. 87 § 4). Przechodząc do merytorycznego rozpoznania wniosku należy dokonać oceny przesłanki braku winy w uchybieniu terminu, która pozwoli na ustalenie, czy niedochowanie terminu zostało spowodowane przez przeszkodę w sposób rzeczywisty uniemożliwiającą dokonanie czynności procesowej w przewidzianym dla niej terminie. Wymaga podkreślenia, że warunkiem dopuszczalności przywrócenia uchybionego terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany przy uwzględnieniu wszelkich okoliczności konkretnej sprawy. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, pełnomocnik skarżącego uprawdopodobnił okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Argumenty podnoszone we wniosku o przywrócenie terminu, dotyczące stanu zdrowia skarżącego, poparte zaświadczeniami lekarskimi zasługują na uwzględnienie i stanowią przesłankę do przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Pełnomocnik skarżącego wykazał, że skarżący nie był w stanie dokonać czynności wniesienia skargi bądź udzielenia pełnomocnictwa w terminie. W takiej sytuacji odmowa przywrócenia terminu do wniesienia skargi pozbawiałaby stronę prawa do sądu. Mając powyższe na względzie Sąd uznał wniosek o przywrócenie terminu za uzasadniony i w oparciu o treść powołanego wyżej przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.