II SA/Sz 810/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki,, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II Sz na rozprawie w dniu 25 października 2007 r. sprawy ze skargi L. P. i R. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu oddala skargę Postanowieniem z dnia [...], Nr [...], wydanym na podstawie art. 57 ust. 7 w związku z art. 59f ust. 1, 2, 3, art. 59g i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 123 K.p.a. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. S. nałożył na L. P. karę w wysokości 75.000 zł z tytułu użytkowania stacji paliw bez wymaganego prawem pozwolenia na użytkowanie, położonej na działce nr geodezyjny [...] przy ul. [...] w S. S.. W uzasadnieniu Powiatowy Inspektor wskazał, że w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 5 października 2006 r. na stacji paliw położonej na działce nr geodezyjny [...], przy ul.[...] w S. S., nakazanej pismem Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w S. z dnia 21 września 2006 r., pracownicy Powiatowego Inspektoratu stwierdzili fakt użytkowania stacji bez wymaganej prawem decyzji pozwolenia na użytkowanie. Zgodnie z wpisem w księdze wieczystej nr [...], ww. działka o numerze geodezyjnym [...] stanowi współwłasność rodzeństwa w udziale 1/3: L. P., R. M. P. i J. H. P. Roboty budowlane obejmujące budowę stacji paliw do tankowania pojazdów olejem napędowym i benzyną bezołowiową składającą się z dwóch podziemnych zbiorników o pojemności 25.000 l, trzech dystrybutorów w tym dwa do tankowania pojazdów benzyną bezołowiową Pb85, budynku handlowo-biurowo-socjalnego wraz z warsztatem samochodowym prowadzone są na podstawie decyzji pozwolenia na budowę z dnia [...] wydanej przez Urząd Rejonowy w S. S. na rzecz L. P.. W decyzji tej nałożono na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Zgodnie z umową dzierżawy z dnia 1 sierpnia 2006 r. firma A R. P. wydzierżawiła stację paliw dla firmy P.H.U. B J. R. W oświadczeniu złożonym w dniu 10 listopada 2006 r. inwestor potwierdził, że stacja paliw jest użytkowana od 1997 r. Fakt zakończenia robót budowlano-montażowych stacji paliw i potwierdzenie, że obiekt nadaje się do użytkowania odnotowano 10 stycznia 1997 r. w dzienniku budowy nr [...] na stronie 14 wpisem osoby pełniącej obowiązki kierownika budowy również w protokole z kontroli przeprowadzonej w dniu 26 kwietnia 2005 r. przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w S. potwierdzono fakt użytkowania ww. stacji od 1997 r. W dniu 17 listopada 2006 r. inwestor poinformował organ nadzoru budowlanego o dokonaniu demontażu dystrybutorów i nie użytkowania stacji paliw. Następnie w dniach 17 i 23 listopada 2006 r. pracownicy PINB dokonali nie zapowiedzianych oględzin ww. stacji paliw podczas których stwierdzono fakt zdemontowania dystrybutorów i nie użytkowania stacji. Sam fakt potwierdzenia przez inwestora użytkowania stacji paliw bez decyzji pozwolenia na użytkowanie daje organowi nadzoru budowlanego podstawę do zastosowania art. 57 ust. 7, zgodnie z którym, w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem art. 54 i 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary stosuje się przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym, że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Wyliczona kara na podstawie art. 57 ust. 7 i art. 59f ust. 1, 2, 3 wyniosła 75.000zł. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł inwestor stacji paliw. Wnosząc o jego uchylenie wskazał, że zaprzestał użytkowania przedmiotowej stacji przez demontaż dystrybutorów paliwa oraz zaklejenie reklam i pylonów, a nadto jest w trakcie dokonywania uzgodnień formalno-prawnych mających na celu uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. postanowieniem z dnia [...], nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 oraz art. 57 ust. 7, art. 59f ust. 1-3, art. 59g i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz.2016 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ przedstawił dotychczasowy przebieg sprawy, ponownie wskazując, że skarżący przystępując do użytkowania stacji paliw przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie uchybił przepisom art. 55 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z przepisami art. 57 ust. 7 cyt. ustawy, w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego, do której stosuje się przepisy art. 59f, z tym, że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Ustosunkowywując się do argumentów skarżącego, organ II instancji stwierdził, że demontaż dystrybutorów paliwa oraz zaprzestanie użytkowania przedmiotowej stacji nie ma wpływu na wynik rozstrzygnięcia postępowania, bowiem zebrane dowody jednoznacznie wskazują na fakt użytkowania obiektu przez okres 10 lat. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Szczecinie złożyli L. P. i R. P. W uzasadnieniu skargi wskazali, że prace budowlane oraz formalności związane z zakończeniem budowy prowadził Zakład C w S. S., który też przedkładał odpowiednim organom zawiadomienia o zakończeniu prac budowlanych. W 2005 r. ww. stacja poddana została kompleksowej kontroli przez Wojewódzką Inspekcję Ochrony Środowiska, która nie zakwestionowała jej funkcjonowania. W konkluzji skarżący stwierdzili, że nałożona kara grzywny jest niewspółmierna do niezamierzonego czynu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sad Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Dokonana stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola zaskarżonego postanowienia pod względem zgodności z prawem, nie dała podstaw do uznania, iż wydane ono zostało z naruszeniem prawa. Okoliczności faktyczne, stanowiące podstawę wydania zaskarżonego postanowienie są niesporne: mimo, iż organ wydający pozwolenie na budowę nałożył na skarżącego obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie, skarżący rozpoczął użytkowanie wybudowanego obiektu przed uzyskaniem pozwolenia. Organ nadzoru budowlanego stwierdził ten fakt przeprowadzając kontrolę stacji paliw w dniu 5 października 2006 r. W związku z powyższym dnia [...] wydane zostało przez organ I instancji postanowienie, utrzymane w mocy zaskarżonym postanowieniem, wymierzające skarżącemu karę z tytułu nielegalnego użytkowania stacji paliw, na podstawie art. 57 ust. 7 i art. 59g ust. 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2005 r. Bez znaczenia w przedmiotowej sprawie jest fakt, że po kontroli skarżący zaprzestał użytkowania stacji paliw. Przepis art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego stanowi, iż w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Przytoczony przepis nakłada na organ obowiązek wymierzenia przedmiotowej kary w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Natomiast przepis ten nie przewiduje możliwości odstąpienia od nałożenia kary w przypadku zaprzestania nielegalnego użytkowania obiektu. W związku z tym, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia przedstawia szczegółowe i prawidłowe wyliczenie kary przewidzianej przez art. 59f w związku z art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego uznać należało, iż skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).