II SA/Sz 811/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.),, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Alicja Poznańska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 lutego 2019 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Starosta P. decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) zwanej dalej: "k.p.a.", zatwierdził projekt zagospodarowania terenu dla S. H. Sp. z o.o. z siedzibą w S., obejmujący: 1. budowę pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych (oznaczonych symbolami [...]) wraz z urządzeniami zagospodarowania terenu (układ miejsc postojowych, układ komunikacji wewnętrznej, plac zabaw), 2. budowę garażu podziemnego (zlokalizowanego pod ww. budynkami), 3. budowę zewnętrznych instalacji: wodociągowych, gazowych, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, elektroenergetycznych, teletechnicznych, 4. przebudowę sieci wodociągowej, telekomunikacyjnej i elektroenergetycznej, 5. likwidację odcinka zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej, na terenie działek nr ewid. [...], [...], [...] położonych w P. , obręb P., G. K. oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla ww. Spółki dla inwestycji polegającej na: 1. budowie trzech wolno stojących budynków mieszkalnych wielorodzinnych (oznaczonych symbolami [...]) z lokalami usługowymi w parterze budynku [...], wraz z urządzeniami zagospodarowania terenu (układ miejsc postojowych, układ komunikacji wewnętrznej, plac zabaw), 2. budowie budynku garażu podziemnego (zlokalizowanego pod ww. budynkami), 3. budowie zewnętrznych instalacji: wodociągowych, gazowych, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, elektroenergetycznych, teletechnicznych dla ww. budynków, 4. przebudowie sieci wodociągowej, telekomunikacyjnej i elektroenergetycznej, 5. likwidacji odcinka zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej, na terenie działek nr ewid. [...], [...] położonych w P. , obręb P., G. K.. R. S. wniósł odwołanie od ww. decyzji. Wskazał, m.in. że nie ma możliwości, aby garaż i 3 budynki mieszkalne były zatwierdzane odrębną decyzją o pozwoleniu na budowę. Podniósł, że analiza zacieniania jest niewiarygodna. W elewacji południowo-wschodniej budynków nie uwzględniono ściany garażu podziemnego. Wysokość budynku powinna być mierzona od styku budynku z gruntem, gdyż tam znajduje się wejście do budynku, zaś inwestor wysokość budynku określił na 15,40 m licząc ją od stropu garażu. Odwołujący się zarzucił niezgodność inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie wysokości budynków max. do 15,50 m, ilości miejsc postojowych. Projekt zakłada wyłącznie garaż dla I etapu inwestycji. Ponadto zarzuty dotyczyły badań podłoża gruntowego, braku opracowania operatu wodnoprawnego i uzyskania decyzji wodnoprawnej zapewnienia powierzchni biologicznie czynnej. Zarzuty dotyczyły też ilości kondygnacji budynku, braku trzepaka, wyliczonej przez projektanta łącznej powierzchni działek inwestycyjnych, prawidłowości sporządzonej mapy do celów projektowych. Podniósł, że układ komunikacyjny został pokazany inaczej niż na zatwierdzonym projekcie zjazdu z drogi powiatowej. Nie pokazano powiązań z sieciami, planowana inwestycja koliduje z istniejącymi sieciami przebiegającymi przez teren, co nie zostało uzgodnione na naradzie koordynacyjnej. Zaprojektowano dwa zjazdy z działki inwestycyjnej, zaś decyzja o warunkach zabudowy przewiduje jeden zjazd. Nie dokonano badań gruntu, który ma zostać zagospodarowany na terenie inwestycyjnym oraz nie wskazano, gdzie ziemia z wykopów ma zostać zagospodarowana. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł także A. L. - właściciel działki sąsiedniej nr [...] w P. . Podniósł, że organ wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzja ostateczną z dnia [...] r. o ustaleniu warunków zabudowy dla ww. inwestycji, ponadto została złożona skarga kasacyjna od wyroku WSA w Szczecinie sygn. akt II SA/Sz 853/17. Dodał, że w dniach [...] r. prowadzone były roboty budowlane na terenie planowanej inwestycji. Zdaniem odwołującego się, projekt zagospodarowania terenu nie spełnia warunków zabudowy w zakresie zaprojektowanej ilości miejsc postojowych. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Wojewoda Z. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji wskazał, że decyzją z dnia [...] r., nr [...] Wójt G. K. ustalił na rzecz Spółki S. H. warunki zabudowy dla inwestycji objętej przedmiotem sprawy. Dla planowanej zabudowy ustalono funkcję mieszkaniową w zabudowie wielorodzinnej jako funkcję podstawową i funkcję usługową (lokale wbudowane), jako funkcję uzupełniającą. Nieprzekraczalne linie zabudowy wyznaczono w odległości 6 m od granicy z działkami drogowymi nr [...] i nr [...] oraz w odległości 10 m od granicy działki drogowej nr [...]. Określono wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji nie większy niż 35%. Szerokość elewacji frontowych nie będących elewacjami szczytowymi ustalono od 27,60 m - 41,40 m. Dla elewacji frontowych szczytowych określono szerokość w zakresie 10,30 m - 15,50 m. Ustalono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowych, ich gzymsu, attyki lub okapu dachu liczoną od poziomu terenu przed wejściem do górnej krawędzi dachu lub jego attyki, nie większą niż 11,90 m. Dopuszczono zwiększenie wysokości budynków o jedną kondygnację nie więcej niż o 3,50 m do górnej krawędzi dachu lub attyki dachu dodatkowej kondygnacji pod warunkiem wycofania tej kondygnacji o co najmniej 6 metrów w stosunku do lica elewacji frontowych. Dachy budynków określono jako płaskie. Wskaźnik terenu biologicznie czynnego nie mniejszy niż 25 % powierzchni terenu inwestycji. W warunkach dotyczących obsługi w zakresie komunikacji, ustalono dostęp do dróg publicznych drogi powiatowej nr [...], działki drogowej nr [...] i drogi gminnej nr [...] IZ, działek drogowych nr [...] i nr [...]. Wskazano, że na terenie inwestycji należy zapewnić co najmniej dwa miejsca postojowe dla każdego lokalu mieszkalnego i co najmniej dwa miejsca postojowe na każde 100 m2 powierzchni usługowej lub powierzchni sprzedaży w lokalach użytkowych. Powierzchnię sprzedaży określono do 500 m2. Powyższa decyzja z dnia [...] r., została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem sygn. akt II SA/Sz 853/17 oddalił skargę na ww. decyzję. Dalej Wojewoda wskazał, że fragment terenu - pas o szerokości ok. 3 - 4 m wzdłuż zachodniego boku, działka nr [...], objęty jest postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w skrócie "m.p.z.p.") obręb geodezyjny P. , gm. K., przyjętego uchwałą nr XXV/329/2013, jako teren elementarny [...]. Przeznaczenie terenu to droga publiczna kategorii powiatowej nr [...], klasy zbiorczej. Z dokumentacji projektowej wynika, że zakres planowanej inwestycji, polega na budowie pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z budynkiem garażu podziemnego na dz. nr [...], [...] oraz [...] obr. P. gm. K., podzielono na dwa etapy. I etap inwestycji zatwierdzony przedmiotową decyzją organu I instancji nr [...], to budowa budynków oznaczonych na projekcie zagospodarowania terenu jako budynki [...] - (budynek mieszkalny z usługami w parterze), [...] - (budynki mieszkalne) w części południowej działki inwestycyjnej oraz jeden budynek garażu podziemnego, ponadto w ramach I etapu zostanie zrealizowana droga pożarowa, infrastruktura wewnętrzna osiedla oraz plac zabaw. Z projektu zagospodarowania terenu rys. nr [...] wynika, że wjazd na działkę inwestycyjną zaprojektowano od strony działki drogowej nr [...] i [...] oraz działki drogowej nr [...]. Lokalizację zjazdu z drogi powiatowej nr [...] działki nr [...] uzgodniono z Zarządem Powiatu w P. dnia [...] r. Inwestor wskazał, że w II etapie planuje budowę budynków oznaczonych w projekcie zagospodarowania terenu jako Cl i C2 wraz z budynkiem garażu podziemnego. Budynki ([...]) zaprojektowano jako pięciokondygnacyjne, w części północnej wycofane o 6 m w stosunku do elewacji południowej - ich wysokość nie przekracza 15,40 m, zaś w części południowej budynki ([...]) zaprojektowano jako czterokondygnacyjne o wysokości 11,90 m. Jak wskazano w opisie technicznym wysokość budynków liczono od poziomu terenu przed budynkiem. Teren planowanej inwestycji jest bardzo zróżnicowany poziom 0 (wejścia do budynków) budynku [...] zaprojektowano na wysokości 33,50 m n.p.m., budynku [...] na poziomie 34,50 m n.p.m., budynku [...] -35,60 m n.p.m. Organ przytoczył brzmienie § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz.1422 ze zm.) zwanego dalej: "rozporządzeniem z dnia 12 kwietnia 2002 r.", określającego sposób mierzenia wysokości budynku. Stwierdził, że wysokość projektowanych budynków zgodna jest z decyzją o warunkach zabudowy, liczoną zgodnie z ww. przepisem - 11,90 m od strony południowej i 15,40 m, w części wycofanej o 6 m w stosunku do lica elewacji frontowej. Ponadto wskazał, że § 3 pkt 17 ww. określa pojęcie kondygnacji podziemnej. Zauważył, że z projektu zagospodarowania terenu rys. [...] PZT oraz załączonych przekroi rys. nr [...] [...] wynika, że garaż będzie zagłębiony poniżej poziomu przylegającego do niego terenu, ponad połowę jego wysokości w świetle. Jedynie od strony wschodniej ściana garażu nie będzie w całości osłonięta ok. 90 cm, jak wynika z przekroju A-A rys. 1028. Budynek garażu podziemnego zaprojektowano w odległości ponad 4 m od granic działek nr: [...], [...], [...], [...], [...],i [...]. Wjazd do garażu podziemnego zaprojektowano od strony wschodniej działki inwestycyjnej. P. terenu (objętego służebnością gruntową), znajdującego się wzdłuż granic działek nr [...], [...], [...], [...], [...],i [...], wynosi 31,40 m n.p.m. Garaż w tej części oddalono o 4 m od granic działek nr: [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Teren działki inwestycyjnej wzdłuż tych działek objęty jest służebnością gruntową, jak wskazano na planie zagospodarowania terenu - rys. nr [...]. P. terenu nad budynkiem garażu w części wschodniej (jak wynika z rys. elewacji wschodniej - widoku całości zabudowy) wynosi od 33,35 m n.p.m. do 33,50 m n.p.m. Budynek [...] oddalony jest od granic działek sąsiednich, tj.: nr [...] - o 10,44 m, dz. nr [...] - o 10,67 m, dz. nr [...] - o ok. 11 m, dz. nr [...] – o 11,33 m. Na terenie planowanej inwestycji zaprojektowano trzydzieści trzy miejsca parkingowe, w tym dwa dla osób niepełnosprawnych. W garażu zaprojektowano sto czterdzieści cztery miejsca postojowe. Wojewoda zauważył, że ilość miejsc postojowych została dostosowana do wymagań wynikających z decyzji o warunkach zabudowy, tj. co najmniej 2 miejsca postojowe dla każdego lokalu mieszkalnego i co najmniej 2 miejsca postojowe na każde 100 m2 powierzchni usługowej lub powierzchni sprzedaży w lokalach użytkowych. Organ wskazał brzmienie § 104 ww. rozporządzenia, określającego pojęcie drogi dojazdowej - manewrowej do stanowisk postojowych. Wyjaśnił, że z projektu budowlanego rzutu garażu (rys. nr [...]) wynika, że drogę manewrową zaprojektowano zgodnie z ww. przepisem o szerokości 6,17 m i 5,79 m do miejsc, przy których zaprojektowano podwójne stanowiska parkingowe. Projekt budowlany w I etapie zakłada budowę garażu podziemnego, celem zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych dla mieszkańców 3 budynków [...]. Garaż II etapu jak wskazano w opisie technicznym będzie dostępny bezpośrednio z poziomu garażu podziemnego I etapu. Odnośnie zarzutu odwołania w zakresie analizy zacieniania, Wojewoda wskazał na § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia, który określa wymagania nasłonecznienia pomieszczeń. Analiza wykonana przez projektanta z odpowiednimi uprawnieniami, wykazała, że do godziny 13:40 nie występuje zacienianie budynków na sąsiednich działkach, tj. na dz. nr [...], [...], [...], zaś do godz. 14.00 dla budynku na dz. nr [...]. Zatem projektant wykazał zapewnienie wymaganych 3 godzin nasłonecznienia sąsiednich budynków (rys. nr [...]). Ponadto wykazano spełnienie § 13 ww. rozporządzenia, tj. zapewnienia nasłonecznienia budynków. Wykazano bowiem, że w odległości 17, 48 m od strony okien sąsiednich budynków między ramionami kąta 60o nie znajduje się przesłaniająca część projektowanych budynków. Obszar przesłaniania nie dochodzi do okien pomieszczeń budynków sąsiednich. Wojewoda wskazał, że rysunki "elewacji wschodniej" (nr [...]) przedstawiają sylwetę budynku B2 wraz z ukształtowaniem terenu, drogą nr [...] i nr [...], murkiem oporowym, ogrodzeniem ze wskazaniem rzędnych terenu widzianego od strony działek skarżących. Pozostałe elewacje budynków projektant przedstawił bez otoczenia, jednakże nie oznacza to, że (jak podniesiono w odwołaniu) projekt jest nieskoordynowany. Wysokość budynków mierzona jest od wskazanego w projekcie poziomu - 0.00. Płyta garażu na rysunku elewacji wschodniej jest określona na wysokości 33,35 m n.p.m., zaś poziom 0.00 budynku [...] jest na wysokości 33,50 m. Ponadto jak wynika z projektu budowlanego wejścia do budynków [...] zaprojektowano od strony zachodniej do budynku [...] od strony wschodniej, zaś wejścia do usług zaprojektowano od wschodu. Do projektu budowlanego załączono dokumentację badań geotechnicznych wraz z opinią geotechniczną. Projektant wraz z wyjaśnieniami do zarzutów odwołania załączył również projekt geotechniczny. Inwestor odniósł się do zarzutu odwołania dot. określenia leja depresji, konieczności opracowania operatu wodnoprawnego i uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Projektant wskazał, że poziom posadowienia budynku jest dopasowany do poziomu wód gruntowych. P. zwierciadła wód gruntowych stabilizuje się na poziomie 28,94 m - 30,41 m n.p.m. Może on ulec zmianie w zależności od ilości opadów atmosferycznych. P. posadowienia budynku jest zmienny, w najniższym punkcie znajduje się na rzędnej 29,12 m n.p.m. P. zwierciadła wód gruntowych w obszarze najniższego posadowienia występuje na rzędnej 28,98 m n.p.m. (nawiercony) i 29,83 m n.p.m. (ustabilizowany). Jak wskazał projektant poziom posadowienia budynku i prac budowlanych znajduje się ponad poziomem występowania wód gruntowych, ponadto wskazano, że podczas wykonywania robót budowlanych nie można wykluczyć, że będzie konieczność odprowadzenia wody napływającej do wykopów z lokalnych sączeń lub z nawodnionych soczewek piaszczystych. Inwestor wskazał, że nie planuje się obniżenia poziomu wód gruntowych i nie wystąpi lej depresji. W projekcie budowlanym w opisie technicznym wskazano, że na badanym terenie znajdują się proste warunki gruntowo wodne. Projektowany obiekt zaliczono do II kategorii geotechnicznej. Drenaż powierzchniowy przy budynku zlokalizowany będzie powyżej poziomu wód gruntowych jak wynika z przekroju A-A rys. nr [...]. Jego zadaniem jest odbiór nadmiaru wód opadowych z płyty garażu oraz terenu przeznaczonego na służebność gruntową. Drenaż nie ma wpływu na poziom wód gruntowych. Wojewoda wskazał na art. 33 ust. 1, art. 34 ustawy Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1566) Wyjaśnił, że ostatni z ww. przepisów nie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż przedmiotowy teren ujęty jest w system kanalizacji zamkniętej - jak wynika z projektu m.in. tomu przebudowy kolizyjnego odcinka sieci wodociągowej rys. nr [...] - projektu zagospodarowania terenu oraz projektu instalacji wewnętrznych, w których w opisie technicznym wskazano, że ścieki kanalizacji deszczowej będą odprowadzane poprzez projektowane przyłącze kanalizacji deszczowej do miejskiej sieci - opracowane odrębnym opracowaniem. Stwierdził, że planowany drenaż nie jest urządzeniem wodnym i nie wymaga pozwolenia wodnoprawnego, nie powoduje żadnego z działań wymienionych w art. 389 ustawy Prawo wodne. Odnośnie zarzutu dotyczącego braku trzepaka organ wskazał, że § 25 rozporządzenia, w obecnym stanie prawnym jest uchylony rozporządzeniem z dnia 14 listopada 2017 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 2285), które weszło w życie 1 stycznia 2018 r. Wskaźnik powierzchni zabudowy określony decyzją o warunkach zabudowy ustalono w stosunku do powierzchni terenu nie większy niż 35 %. Powierzchnia terenu to jak wskazano 9.650 m2, zaś powierzchnia zabudowy stanowi w I etapie 1.375,80 m2 - 14,25 %, w II etapie inwestycji będzie wynosiła 1.269,80 m2 - 13,15 %. W sumie 27,41 %. W związku z tym organ odwoławczy uznał, że zachowano warunek dotyczący procentowego udziału powierzchni zabudowy. Ponadto wskazał, że zaprojektowana droga pożarowa nie stanowi zjazdu z działki inwestycyjnej. Jak wskazał projektant w dodatkowych wyjaśnieniach, droga ta zagrodzona będzie składanymi słupkami. Droga ta, w myśl art. 4 ust. 8 ustawy o drogach publicznych, nie stanowi połączenia drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiącego bezpośredniego miejsca dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnośnie zarzutu odwołania, że organ wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją o warunkach zabudowy, Wojewoda zauważył, że decyzja organu z dnia [...] r., na podstawie której wydano przedmiotową decyzję o pozwoleniu na budowę - jest ostateczna. Jak wskazano w odwołaniu WSA w Szczecinie wyrokiem z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 853/17 oddalił skargę na decyzję organu odwoławczego utrzymującą w mocy powyższą decyzję w przedmiocie warunków zabudowy. Wojewoda stwierdził, że samo wznowienie postępowania nie skutkuje wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji Wójta G. K.. Wojewoda odniósł się do zarzutu dot. rozpoczęcia robót budowlanych przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, jak wskazano w odwołaniu w dniach od 5.03. 2018 r. do 9.03.2018 r. Wskazał, że w aktach sprawy znajduje się pismo organu nadzoru budowlanego z dnia 26 marca 2018 r., w którym poinformował, że w wyniku kontroli, którą przeprowadził, nie stwierdzono przystąpienia do wykonywania robót budowlanych związanych ze wznoszeniem planowanej inwestycji. Na działce wykonano 8 wykopów na potrzeby badań gruntowych. Po analizie projektu budowlanego organ stwierdził, że przedmiotowy projekt budowlany spełnia wymogi § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Projektowane budynki zachowują wyznaczoną decyzją o warunkach zabudowy nieprzekraczalną linię zabudowy. Przedmiotowa inwestycja na dz. nr [...], [...] i [...] nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu terenu działek sąsiednich objętych obszarem oddziaływania planowaną inwestycją. Dokumentacja projektowa uzgodniona została przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych bez uwag. Do projektu budowlanego załączono opinię geotechniczną wraz z dokumentacją badań podłoża gruntowego, które określają geotechniczne warunki posadowienia obiektu oraz projekt geotechniczny. Projektanci i sprawdzający przedłożyli oświadczenie, że zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane projekt budowlany, został wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami, normami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany sporządzony został przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje zawodowe do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w specjalności i w zakresie posiadanych uprawnień - w specjalności architektoniczno-budowlanej. Projektanci wpisani są na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego w myśl art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Projekt zagospodarowania terenu sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych na dzień 29 listopada 2017 r. Jak wyjaśnił Wojewoda, rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 462) w § 7 ust. 1 określa wymagania dotyczące projektu zagospodarowania działki lub terenu i projektu architektoniczno-budowlanego, które należy spełnić z zachowaniem art. 34 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Wskazał, że przedmiotowy projekt zagospodarowania terenu zawiera wszystkie elementy wymagane § 8 ust. 1 i 3 ww. rozporządzenia. Zdaniem Wojewody, wobec spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2, art. 34 i art. 35 ustawy Prawo budowlane, zgodności planowanej inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy z dnia 18 stycznia 2017 r., zgodności z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, kompletności projektu budowlanego, a więc zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 cyt. ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Końcowo organ wskazał, że strony postępowania, na podstawie art. 10 k.p.a., zarówno przed organem I instancji jak i II instancji miały możliwość zapoznania się z aktami sprawy. Decyzja organu I instancji jest zgodna z przepisami prawa i brak jest podstaw prawnych do jej uchylenia. R. S. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. decyzję organu odwoławczego z dnia [...] r. wnosząco jej uchylenie w całości, a także uchylenie decyzji ją poprzedzającej oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z zaleceniem ponownego przeprowadzenia postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zaskarżonej decyzji, jak również decyzji ją poprzedzającej, skarżący zarzucił: 1. błędnie przyjętą interpretację przepisów ustawy Prawo wodne w zakresie kwalifikacji drenażu jako urządzenia budowlanego niebędącego zarazem urządzeniem wodnym, a co za tym idzie naruszeniem art. 33 - 35 ustawy Prawo budowlane, odnośnie do nienałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia wodnoprawnego przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, 2. błędną interpretację art. 29 ust. 1 pkt 20, w związku z art. 33 ustawy Prawo budowlane i § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz.U. poz. 462 ze zm.) w sprawie szczegółowego zakresu projektu budowlanego w odniesieniu do nienałożenia na inwestora obowiązku uzupełnienia dokumentacji projektowej o projekt przyłącza kanalizacji deszczowej (w tym pominięcie istotnej kwestii, gdzie będą odprowadzone wody podrenarskie) o projekt geotechniczny, opracowany i sprawdzony, a przede wszystkim podpisany przez osoby o odpowiednich uprawnieniach budowlanych i skompletowania projektu budowlanego. Istnieją poważne rozbieżności pomiędzy projektem geotechnicznym, a zatwierdzonym projektem budowlanym branż architektury i konstrukcji w zakresie poziomu posadowienia budynków. 3. błędną interpretację § 6 i 210 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w zakresie wysokości budynku oraz w zakresie definicji budynku jako obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) oraz nie odniesienie się do tego zarzutu przez organ II instancji, a jedynie przyjęcie bez komentarza i analizy wyjaśnień projektanta. W uzasadnieniu skargi podniósł skarżący, że organ II instancji pominął (celowo?) art. 33 ust. 3 ustawy Prawo wodne, który ma decydujące znaczenie w sprawie bowiem zwykłe korzystanie z wód służy zaspokojeniu potrzeb własnego gospodarstwa domowego oraz gospodarstwa rolnego. Podniósł, że w art. 197 ww. ustawy, drenowania zostały wymienione jako urządzenia melioracji wodnych, a zgodnie z art. 195 tej ustawy, celem melioracji wodnych jest regulacja stosunków wodnych i w efekcie polepszenie zdolności produkcyjnej gleby i ułatwienie jej uprawy. Wskazał ponadto, że art. 16 pkt 65 ustawy Prawo wodne zawiera otwarty katalog urządzeń wodnych i cel ich funkcjonowania, a niewymienienie w katalogu, przesądza o zakwalifikowaniu do urządzeń wodnych. Jak wskazał skarżący, w przedmiotowej sprawie drenaż służy do odprowadzania wód opadowych. Wynika z tego, że nie służy on regulacji stosunków wodnych i w efekcie polepszeniu zdolności produkcyjnej gleby i ułatwieniu jej uprawy, ale służy korzystaniu z zasobów wodnych. Rzeczony drenaż jest zatem urządzeniem wodnym. Natomiast w ramach planowanej inwestycji odprowadzanie wód opadowych i roztopowych w przedmiotowej sytuacji nie odbywa się na potrzeby własnego gospodarstwa domowego, lecz związane jest ono z prowadzoną działalnością gospodarczą - tu deweloperską. Według skarżącego, jeżeli odprowadzanie wód opadowych nie spełnia któregokolwiek z warunków zwykłego korzystania wód (art. 33 ustawy Prawo wodne), wówczas przedmiotowe odprowadzanie należy zakwalifikować jako szczególne korzystanie z wód opisane w art. 34 ww. ustawy. Wówczas w myśl art. 389 pkt 2 ustawy Prawo wodne niezbędne jest uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, organ wydający pozwolenie na budowę winien w trybie art. 33-35 ustawy Prawo budowlane nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Decyzja o pozwoleniu na budowę w przedmiotowej sprawie została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Skarżący wskazał brzmienie § 8 ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu projektu budowlanego, projektu zagospodarowania działki lub terenu i podniósł, że w projekcie budowlanym zaprojektowano drenaż na poziomie posadowienia budynku, tj. na poziomie ok. 29 m n.p.m. Wg załączonej do projektu opinii geotechnicznej wody gruntowe w obszarze inwestycji kształtują się na poziomie od 28,94 m n.p.m. do 30,41 m n.p.m. Jednocześnie zgodnie z zaleceniami opinii i decyzją projektanta konstrukcji należy chronić ściany fundamentów budynku przed wodami gruntowymi poprzez odprowadzenie wód podrenarskich do kanalizacji deszczowej. Zdaniem skarżącego, wyłączenie projektu przyłącza kanalizacji deszczowej z zatwierdzonej dokumentacji i odsunięcie jej do nieokreślonego odrębnego opracowania pozbawia właściwy organ nadzoru budowlanego możliwości wyegzekwowania od inwestora wykonania takiego przyłączenia. Biorąc pod uwagę fakt, iż zgodnie z badaniami podłoża gruntowego w obszarze pod zabudowę występują w dużej ilości grunty nieprzepuszczalne (gliny piaszczyste) z przewarstwieniami w postaci soczewek przepuszczalnych, niewykonanie ostatecznie przez inwestora zaprojektowanego drenażu, lub przyjęcie gorszego rozwiązania przez zastosowanie drenażu rozsączającego przy poziomie wód gruntowych powyżej rzędnej drenażu, spowoduje powstawanie okresowo zastoisk wód opadowych i gruntowych przy fundamentach projektowanego garażu i przesączanie się wód soczewkami na sąsiednie tereny zabudowane. Ponadto wprowadzenie w grunt na głębokość od 2,5 m do 5 m poniżej poziomu terenu dużej bryły garażu podziemnego ustanowi barierę dla naturalnego spływu wód opadowych i najprawdopodobniej wprowadzi zmianę w warunkach hydrogeologicznych na sąsiednich terenach. Jak zauważył skarżący, w projekcie architektoniczno-budowlanym budynek został zaprojektowany przy założeniu poziomu +/- 0,00 na rzędnej 33,48 m n.p.m. Przy rzędnej fundamentów - 4,41 m w stosunku do "zera" budynku, spód fundamentów zaprojektowano na rzędnej 29,07 m n.p.m., czyli powyżej najniższego poziomu występowania stabilnego zwierciadła wód gruntowych i ok. 1,3 m poniżej poziomu sączeń. Natomiast w projekcie geotechnicznym, (skarżący zaznaczył, że projekt geotechniczny nie jest de facto projektem, bo nie został nigdy podpisany przez projektanta), nie wiadomo czy projektant ma stosowne uprawnienia, a projektant-sprawdzający nie został nawet wyznaczony. Mało tego, projekt ten powinien być częścią projektu budowlanego, a dołączony został jedynie jako załącznik do pisma znajdującego się w aktach organu II instancji, na str. 5 zapisano, że spód płyty fundamentowej garażu zaprojektowano na od - 4,22 m do - 6,81 m, to jest odpowiednio na rzędnych 31,98 m n.p.m. i 29.39 m n.p.m. (przy zerze budynku na poziomie 36,20 m n.p.m). Jednocześnie we wnioskach na str. 12 w pkt 5.9. Określenie szkodliwości oddziaływania wód gruntowych zawarto stwierdzenie, że wobec posadowienia budynku powyżej zwierciadła wód gruntowych (z.w.g.) szkodliwe oddziaływanie wód gruntowych na fundament można pominąć. Natomiast w załączonej do projektu budowlanego opinii geotechnicznej - na stronie 9, w pkt 2. Przydatność gruntów na potrzeby budownictwa - napisano: " O ile to możliwe /.../ zaleca się przeanalizować możliwie najpłytszy poziom posadowienia (z zachowaniem normowej granicy przemarzania, tj. 0,8 m) po usunięciu nasypów i powyżej zwierciadła wód gruntowych tj. nie głębiej niż na rzędnej około 30 m n.p.m. Posadowienie głębsze wiązać się będzie z koniecznością prowadzenia odwodnienia na czas prac ziemno-fundamentowych (...). Skarżący oświadczył, że nie uzurpuje sobie praw do wydawania opinii w zakresie prognozy hydrogeologicznej dla obszaru terenów przyległych do działki inwestycyjnej, jednakże zwraca uwagę na niespójności w dokumentacji projektowej w stosunku do załączonego do odpowiedzi na odwołanie projektu geotechnicznego. Biorąc pod uwagę argumenty przedstawione w punkcie 1 ww. opinii, to zdaniem skarżącego, analiza oddziaływania projektowanego drenażu na tereny sąsiednie winna być przedmiotem postępowania o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego. Skarżący przytoczył fragment uzasadnienia wyroku WSA w Poznaniu z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 950/12 w którym poruszono m.in. problematykę zagospodarowania terenu, którego częścią integralną jest drenaż stabilizujący. Skarżący przytoczył brzmienie art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, określający definicję budynku. przedstawił też pojęcie "garażu podziemnego", stanowiącego zgodnie z dokumentacją projektową kondygnację podziemną budynku mieszkalnego, z którą jest funkcjonalnie powiązany przez ciągi komunikacji pionowej. W opinii skarżącego, § 210 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., który określa kiedy części budynku mogą być traktowane jako odrębne budynki, tj. wydzielone ścianami oddzielenia przeciwpożarowego w pionie - od fundamentu do przekrycia dachu - nie ma w tym przypadku zastosowania. Projektowany na działce inwestora budynek posiada jedną kondygnację podziemną, o powierzchni odpowiadającej powierzchni garażu, oraz 5 kondygnacji nadziemnych, które mają sumarycznie mniejszą powierzchnię, gdyż w części budynku kondygnacje nadziemne po prostu nie występują. W oparciu o § 6 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r ., skarżący podnosił, że w projekcie budowlanym wysokość budynku w częściach oznaczonych jako części [...] wysokość mierzona jest od poziomu stropu jego kondygnacji podziemnej. Jeśli można dostać się drogami komunikacji pionowej do kondygnacji mieszkalnej, poprzez wejście do garażu, które określa realny poziom terenu przy budynku, to ta rzędna n.p.m. powinna być brana pod uwagę w zakresie analizy zgodności projektu z m.p.z.p. Gminy K., co jest przedmiotem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W piśmie z dnia 5 września 2018 r., w uzupełnieniu skargi oraz wniosku o wstrzymanie jej wykonania skarżący powtórzył argumentację dot. wydania zaskarżonej decyzji przy braku dogłębnej analizy stosunków wodnych w obszarze inwestycji i obszarze jej oddziaływania (działek sąsiednich) w ramach postępowania o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego, przed ostatecznym wydaniem pozwolenia na budowę. Podniósł też ponownie brak uzgodnionego w sprawie projektu przyłącza kanalizacji deszczowej, a także poważne rozbieżności pomiędzy projektem geotechnicznym a zatwierdzonym projektem budowlanym branż architektury i konstrukcji w zakresie poziomu posadowienia budynków. W piśmie z dnia 18 lutego 2019 r. Spółka S. H., reprezentowana przez pełnomocnika, ustosunkowała się do ww. skargi, wnosząc o jej oddalenie w całości. Zdaniem Spółki, z treści skargi wynika, iż zarówno powołane w niej zarzuty, jak i ich rozwinięcie w formie uzasadnienia skargi, stanowią w istocie powtórzenie zarzutów podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji z dnia [...] r. Tymczasem decyzja ta, utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją, wydana została zgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Spółka w całości podzieliła, wyrażone w przedmiotowej sprawie, w treści odpowiedzi na skargę z dnia 18 lipca 2018 r. stanowisko organu odwoławczego oraz podtrzymała poglądy przedstawione w odpowiedzi na odwołanie. Ponadto wskazała, że sformułowany w pkt 1 skargi zarzut w całości nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Spółki, skarżący nieprawidłowo przekłada treść przepisu art. 16 pkt 65 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne na realia niniejszej spraw. Drenaż powierzchniowy opaskowy nie służy do kształtowania bądź korzystania z zasobów wodnych. Odprowadzanie wód opadowych odbywać się będzie na potrzeby własnego gospodarstwa domowego (na potrzeby właścicieli), a nie, jak sugeruje skarżący, na potrzeby działalności gospodarczej. Uczestnik zauważył również, że znaczna część uzasadnienia zarzutu skargi pokrywa się z treścią odpowiedzi na pytanie "Czy drenaż jest urządzeniem wodnym", opublikowanej na stronie internetowej: https://www.prawo.pl/biznes/czy-drenaz-jest-urzadzeniem- wodnym, 170108.html. Zdaniem Spółki, wydaje się, że skarżący w sposób wybiórczy potraktował treść tej odpowiedzi, nie zwracając uwagi na jej końcową część, w której autor wyraźnie wskazuje na rodzaj opisywanego drenażu. Wskazała, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z powierzchniowym drenażem opaskowym, a nie drenażem rozsączającym. Każda sprawa analizowana jest przez organ indywidualnie. Organ zwraca uwagę na każdy szczegół, czego potwierdzeniem jest wyczerpujące uzasadnienie zarówno decyzji organu I instancji, jak i decyzji organuII instancji. Za nieprawidłowe Spółka uznała działanie schematyczne i koncentrowanie się na z góry przyjętych założeniach, jak czyni to w niniejszej sprawie skarżący. Nie można jako korzystania z wód traktować wprowadzania wód opadowych i roztopowych do urządzeń kanalizacyjnych. Dodała, że skarżący zdaje się również zapominać, iż zgodnie z obowiązującym brzmieniem przepisu art. 16 pkt 61 ustawy Prawo wodne, wody opadowe nie są kwalifikowane jako ścieki. Wobec tego, stanowczo Spółka podkreśliła, że powierzchniowy drenaż opaskowy, wykorzystany w przedmiotowej inwestycji, nie jest urządzeniem wodnym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. Nadto argumentowała, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 34 ustawy Prawo wodne, stanowiący o szczególnym korzystaniu z wód, a w konsekwencji art. 389 pkt 2 ustawy Prawo wodne, wymagający uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Spółka uważa, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, zaś skarżona decyzja odpowiada w tym zakresie prawu, a zatem zasługuje na utrzymanie w mocy, o co w niniejszym piśmie Spółka wnosiła. Kolejne uzupełnienie skargi, skarżący zawarł w piśmie z dnia 27 lutego 2019 r., w którym przedstawił fotografie z budowy objętej przedmiotem zaskarżonej decyzji. Podniósł m.in., że woda gruntowa znajduje się praktycznie tuż poniżej poziomu posadzki w garażu, przy czym fundamenty są poniżej lustra wody. Woda z wykopu i wnętrza garażu odpompowywana jest za pomocą węża strażackiego, który przebiega aż do wpustu ulicznego kanalizacji deszczowej w jezdni sąsiedniej drogi. Skarżący podniósł, że woda ta nie jest w żaden sposób oczyszczana. Kontynuacja tego stanu doprowadzi do zamulenia kanalizacji. Skarżący uważa, iż ww. dowody świadczą o tym, że dotychczasowe przypuszczenia, że przed wydaniem pozwolenia na budowę należało zobowiązać inwestora do opracowania operatu i uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Tym bardziej, że dowody te powstały na skutek działania samego inwestora. Na rozprawie w dniu 28 lutego 2019 r. skarżący podtrzymał wnioski i twierdzenia zawarte w skardze. W ramach uzupełnienia skargi, przedstawił pismo z dnia 27 lutego 2019 r., którego odpis doręczono obecnym na sali uczestnikom postępowania. Pełnomocnik Spółki S. H. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymał stanowisko zaprezentowane w piśmie procesowym. Uczestnik postępowania A. L. oraz uczestniczka J. K. – P. poprali skargę. Uczestnik postępowania J. K. – P. w piśmie z dnia 4 marca 2019 r. wniosła o uwzględnienie skargi. Podniosła, iż nie była świadoma, że brak pozwolenia wodnoprawnego i działania Developera może zagrażać innym posesjom. Oprócz uczestniczki w bezpośrednim sąsiedztwie (tj. 4 m od nowej inwestycji) mieszka 12 rodzin. W związku z ciągłym wypompowywaniem wody i gliniastym podłożem może (duże prawdopodobieństwo) dojść do uszkodzenia ścian nośnych sąsiednich budynków. Podniosła też, że wysokość nowej zabudowy odbiega od zaplanowanej w pozwoleniu na budowę. Uważa, że istniejący budynek postawiono na garażu, który z nazwy jest tylko podziemny. W rzeczywistości wystaje 2 m nad poziom gruntu. Wysokość budynku powoduje całkowite zacienienie posesji uczestniczki (parter). Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej z zaleceniem ponownego przeprowadzenia postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami. W piśmie z dnia 5 marca 2019 r. uczestnik postępowania A. L., w oparciu o wypowiedzi skarżącego, wyraził zaniepokojenie przyszłymi skutkami powstającej zabudowy w związku z przedstawionym problemem "leja depresji" i jego zakresu. W oparciu o treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, uczestnik wywiódł twierdzenie, że wynikająca z pozwolenia na budowę ilość miejsc postojowych jest znacznie poniżej wymogów zapisanych w warunkach zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Sądowa kontrola sprawy, sprawowana pod względem zgodności z prawem wydania zaskarżonej decyzji, nie potwierdziła zasadności wniesionej skargi. Przedmiotem skargi jest decyzja organu odwoławczego wydana w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia na budowę. Podstawę materialnoprawną wydania decyzji w ww. przedmiocie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017, poz. 1332 ze zm.). Zgodnie z art. 34 ust. 1 ww. ustawy, projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lub w pozwoleniach, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli są one wymagane. Zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych (ust. 2). Jak wynika z art. 34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, projekt budowlany powinien zawierać: 1) projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich; 2) projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych; 3) stosownie do potrzeb - w przypadku drogi krajowej lub wojewódzkiej, oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą, zgodnie z przepisami o drogach publicznych; 4) w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych; 5) informację o obszarze oddziaływania obiektu. Projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 34 ust. 4 ustawy Prawo budowlane). Zasady dotyczące szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego określa, wydane w tym przedmiocie, rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz. U. poz. 462 ze zm.). Stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ww. ustawy). Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając szczegółowe wymogi opisane w tym przepisie. Dla działek budowlanych lub terenów, na których jest przewidziana budowa obiektów budowlanych lub funkcjonalnie powiązanych zespołów obiektów budowlanych, należy zaprojektować odpowiednie zagospodarowanie, zgodnie z wymaganiami art. 5 ust. 1-2b, zrealizować je przed oddaniem tych obiektów (zespołów) do użytkowania oraz zapewnić utrzymanie tego zagospodarowania we właściwym stanie techniczno-użytkowym przez okres istnienia obiektów (zespołów) budowlanych (art. 6 ustawy Prawo budowlane). Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.) zwane dalej: "rozporządzeniem z dnia 12 kwietnia 2002 r.", ustala warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę. W sprawie niesporne jest, że w oparciu o wniosek inwestora S. H. Spółki z o.o. z siedzibą w S. organ I instancji wydał decyzję z dnia [...] r. o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu obejmującego: 1. budowę pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych (oznaczonych symbolami [...]) wraz z urządzeniami zagospodarowania terenu (układ miejsc postojowych, układ komunikacji wewnętrznej, plac zabaw), 2. budowę garażu podziemnego (zlokalizowanego pod ww. budynkami), 3. budowę zewnętrznych instalacji: wodociągowych, gazowych, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, elektroenergetycznych, teletechnicznych, 4. przebudowę sieci wodociągowej, telekomunikacyjnej i elektroenergetycznej, 5. likwidację odcinka zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej, na terenie działek nr ewid. [...], [...], [...] położonych w P. , obręb P., G. K. oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla ww. Spółki dla inwestycji polegającej na: 1. budowie trzech wolno stojących budynków mieszkalnych wielorodzinnych (oznaczonych symbolami [...]) z lokalami usługowymi w parterze budynku [...] wraz z urządzeniami zagospodarowania terenu (układ miejsc postojowych, układ komunikacji wewnętrznej, plac zabaw), 2. budowie budynku garażu podziemnego (zlokalizowanego pod ww. budynkami), 3. budowie zewnętrznych instalacji: wodociągowych, gazowych, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, elektroenergetycznych, teletechnicznych dla ww. budynków, 4. przebudowie sieci wodociągowej, telekomunikacyjnej i elektroenergetycznej, 5. likwidacji odcinka zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej, na terenie działek nr ewid. [...], [...] położonych w P. , obręb P., G. K.. Organ I instancji po zebraniu całego materiału dowodowego ustalił, że wnioskodawca wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przedłożył cztery egzemplarze projektu budowlanego (uzupełnianego w toku postępowania przed tym organem), wykonanego w oparciu ustalenia decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] r. o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji i w oparciu o wymogi uchwały Rady Gminy Kołbaskowo Nr XXV/329/2013 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w obrębie geodezyjnym Przecław w gminie Kołbaskowo (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2013 r., poz. 1888). Sąd uznaje za prawidłowe stanowisko organu odwoławczego, że samo wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją o wydanie warunków zabudowy nie skutkuje wyeliminowaniem z obrotu prawnego tej decyzji. Dopóki decyzja ta nie zostanie uchylona jest wiążąca dla organów. W ocenie Sądu, materiał dowodowy został zebrany przez organ w pełnym zakresie i prawidłowo oceniony. Strony i uczestnicy postępowania administracyjnego mieli zagwarantowane prawo czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwiono im wypowiedzenie się co do zebranych dowodówi materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), z których to uprawnień korzystał m.in. skarżący. Do zgłaszanych uwag organ I instancji odniósł się w treści uzasadnienia wydanej decyzji. Skarżący R. S. oraz uczestnik postępowania A. L. złożyli odwołania od decyzji organu I instancji. Wnieśli szereg uwag w sprawie, do których szczegółowo odniósł się organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji z dnia [...] r. Sąd kontrolujący sprawę uznał, że istotne w sprawie kwestie zostały wyjaśnione i prawidłowo ocenione przez organ w świetle przepisów określających przesłanki wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. W myśl art. 32 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: 1) przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów; 3) wyrażeniu zgody przez ministra właściwego do spraw energii - w przypadku budowy gazociągu przesyłowego, gazociągu o zasiągu krajowym lub jeżeli budowa ta wynika z umów międzynarodowych. Sąd nie podziela zarzutu skargi o wydaniu zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 33 - 35 ustawy Prawo budowlane, w zakresie dot. nieuznania przez organ drenażu zastosowanego w odwodnieniu budynków objętych planowanym zamierzeniem, jako urządzenia wymagającego uzyskania przez inwestora pozwolenia wodnoprawnego. W omawianym zakresie rzecz dotyczy spełnienia przez planowane zamierzenie wymagań wynikających z przepisów szczególnych, a konkretnie ustawy z dnia z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r., poz. 2268 ze zm.). Zgodnie z art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, drenaż jest urządzeniem budowlanym, które nie jest zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Niesporne jest w sprawie, że tego rodzaju urządzenie było wskazane we wniosku inwestora i zostało objęte udzielonym przez organ I instancji pozwoleniem na budowę. Skarżący uważa, że przedmiotowy drenaż techniczny zalicza się do urządzeń melioracyjnych, o których mowa w art. 197 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. W ocenie Sądu, nie każdy drenaż zastosowany do odwodnienia budynku, będzie wymagał uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. W sprawie niesporne jest, że przedmiotowy drenaż nie będzie służył do regulacji stosunków wodnych i w efekcie polepszeniu zdolności produkcyjnej gleby i ułatwieniu jej uprawy. Skarżący podnosił, że w ramach planowanej inwestycji odprowadzanie wód opadowych i roztopowych w przedmiotowej sytuacji nie odbywa się na potrzeby własnego gospodarstwa domowego, lecz wiązane jest ono z prowadzoną działalnością gospodarczą – tu developerską. W ocenie Sądu, ww. twierdzenie skarżącego nie jest trafne. Z ustaleń organu jednoznacznie wynika, że inwestycja dotyczy budowy budynków wielorodzinnych z lokalami usługowymi wraz z infrastrukturą. Inwestycja dotyczy zabudowy mieszkaniowej, z przeznaczeniem dla potrzeb własnego gospodarstwa domowego właścicieli lokali, znajdujących się w tych budynkach. Nie jest to więc inwestycja służąca inwestorowi do celów tego rodzaju działalności, dla której ustawodawca przewidział obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Nie ma więc w sprawie sytuacja szczególnego korzystania z wód (art. 34 ustawy Prawo budowlane), która wymaga uzyskania przez inwestora stosownego pozwolenia, o którym mowa w art. 389 ustawy Prawo wodne. Brak potrzeby uzyskania pozwolenia wodnoprawnego wynika też z przyjętego przez inwestora sposobu odprowadzania wód opadowych. Sąd zwraca uwagę, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że inwestycja jest ujęta w system kanalizacji deszczowej zamkniętej, powiązanej z projektowanymi instalacjami wewnętrznymi budynków. Woda pochodząca z kanalizacji deszczowej zostanie odprowadzona poprzez projektowane do tego przyłącze. Jak podnosił sam skarżący zgodnie z zaleceniami opinii i decyzją projektanta konstrukcji należy chronić ściany fundamentów budynku przed wodami gruntowymi poprzez odprowadzenie wód podrenarskich. Drenaż ten nazwany opaskowym, umieszczony powyżej poziomu ustalonego zwierciadła wody w gruncie, nie służy rozsączeniu wód opadowych do gruntu, ale ma na celu zebranie nadmiaru wody z płyty garażu oraz terenu przeznaczonego do służebności gruntowej. Nie jest na gruncie niniejszej sprawy adekwatna sytuacja przedstawiona w powołanym przez skarżącego uzasadnieniu wyroku WSA w Poznaniu sygn. akt IV SA/Po 950/12. W sprawie tej rzecz dotyczyła tzw. drenażu francuskiego, uznanego za urządzenie wodne służące stabilizowaniu wód gruntowych. Zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, część opisowa projektu powinna określać projektowane zagospodarowanie działki lub terenu, w tym urządzenia budowlane związane z obiektami budowlanymi, układ komunikacyjny, w tym określający parametry techniczne dróg pożarowych, sieci i urządzenia uzbrojenia terenu zapewniające przeciwpożarowe zaopatrzenie w wodę, ukształtowanie terenu i zieleni w zakresie niezbędnym do uzupełnienia części rysunkowej projektu zagospodarowania działki lub terenu. Skarżący zakwestionował zatwierdzony przez organ sposób odprowadzania wód opadowych. Zanegował on wyłączenie projektu przyłącza kanalizacji deszczowej do nieokreślonego odrębnego opracowania. Uważa, że pozbawia to właściwy organ nadzoru budowlanego możliwości wyegzekwowania od inwestora wykonania takiego przyłączenia. Sąd uznaje ten zarzut za nietrafny. Istotne jest, że w pkt 3 decyzji z dnia [...] r. organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zewnętrznych instalacji w tym. min. kanalizacji deszczowej i w pkt 5 likwidację odcinka zewnętrznej instalacji deszczowej, co nakłada na inwestora konkretne obowiązki, którym winien się podporządkować. Nie ma przekonujących argumentów, by w obowiązującym stanie prawnym nie można było zatwierdzić projektu budowlanego budynku i udzielić pozwolenia na jego budowę przebiegającą etapami, w sytuacji, gdy projekt ten nie zawiera przyłączy. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, dla całego zamierzenia budowlanego. Choć art. 33 ust. 1 zd. pierwsze ww. ustawy zawiera zasadę, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego, to od tej zasady są wyjątki, co wynika z dalszej części tego przepisu. Za wyjątki należy uznać sposób realizacji przyłączy, regulowany art. 29a ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym budowa przyłączy może następować albo na podstawie zgłoszenia (ust. 3), albo na podstawie przepisów prawa energetycznego, ustaw o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (art. 29a ust. 1 i 2). Przy budowie budynku zdefiniowanego w art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, przyłączy nie zalicza się do jego części składowych. Wynika to z art. 3 pkt 9 ww. ustawy, który zalicza przyłącza do urządzeń budowlanych, które definiuje jako urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Inwestor ponosi ryzyko skutków zaniechania wykonania ww. przyłącza instalacji deszczowej do sieci miejskiej i użytkowania obiektów w takich warunkach. Samo zaś twierdzenie skarżącego, że taka sytuacja może mieć miejsce jest wyłącznie hipotetyczna. Organ nadzoru budowlanego ma prawo kontroli inwestycji w trakcie prowadzenia prac budowlanych, jak i późniejszej kontroli już wybudowanego obiektu budowlanego lub jego części. W ramach utrzymania obiektu budowlanego organ ten może nakazać usunięcie stwierdzonych w obiekcie budowlanym nieprawidłowości czy zagrożeń. Wobec podnoszonych skargą warunków gruntowych na obszarze inwestycji i wysokości umieszczenia drenażu w gruncie, Sąd wskazuje, że organ odwoławczy szczegółowo odniósł się do tych kwestii. Skarżący podnosił, że drenaż ten będzie posadowiony na poziomie 29 m n.p.m. Uczestnik postępowania A. L. przedstawił przy tym problem wystąpienia "leja depresji". Organ odwoławczy wyjaśnił, że badania podłoża gruntowego wykazały występowanie prostych warunków gruntowo-wodnych. Drenaż powierzchniowy przy budynku będzie zlokalizowany powyżej poziomu wód gruntowych. Inwestor zapewnił, że inwestycja nie będzie się wiązać z obniżeniem zwierciadła wody w gruncie. W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał, że umieszczenie drenażu zgodnie z zatwierdzonym projektem budowalnym nie odpowiada przepisom prawa i zasadom wiedzy technicznej. Organ ustalił, że poziom wód zwierciadła znajduje się na wysokości 28,94 do 30,41 m n.p.m. Umieszczenie drenażu w warstwie ponad stwierdzony poziom wody, wiązać należy ze zjawiskiem podnoszenia i opadania wód w gruncie. Nie sprzeciwia się takiemu rozwiązaniu ustalony w postępowaniu poziom ustabilizowany zwierciadła wody - 29,83 m n.p.m., jest to bowiem przestrzeń nad zwierciadłem wody. W tej samej warstwie przepuszczalnej występuje przestrzeń bez wody umożliwiająca jej podnoszenie się. Nie da się w praktyce wykluczyć zjawiska podnoszenia wód gruntowych, zastosowane rozwiązanie drenażu może służyć niwelowaniu tego zjawiska w strefie fundamentowej obiektu garażu podziemnego. Kwestionowane przez skarżącego opracowanie w postaci projektu geotechnicznego podlega regulacji prawnej w postaci rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. poz. 463). Zgodnie z § 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia, ustalanie geotechnicznych warunków posadawiania polega na: zaliczeniu obiektu budowlanego do odpowiedniej kategorii geotechnicznej i zaprojektowaniu odwodnień budowlanych. Dokument sporządzony w ww. celu stanowi część akt sprawy o wydanie pozwolenia na budowę. Geotechniczne warunki posadowienia (ust. 3 ) przedstawia się w formie: 1) opinii geotechnicznej; 2) dokumentacji badań podłoża gruntowego; 3) projektu geotechnicznego. Forma przedstawienia geotechnicznych warunków posadawiania oraz zakres niezbędnych badań powinny być uzależnione od zaliczenia obiektu budowlanego do odpowiedniej kategorii geotechnicznej (§ 3 ust. 4 ww. rozporządzenia ). Kategorię geotechniczną ustala się w opinii geotechnicznej w zależności od stopnia skomplikowania warunków gruntowych oraz konstrukcji obiektu budowlanego, charakteryzujących możliwości przenoszenia odkształceń i drgań, stopnia złożoności oddziaływań, stopnia zagrożenia życia i mienia awarią konstrukcji, jak również od wartości zabytkowej lub technicznej obiektu budowlanego i możliwości znaczącego oddziaływania tego obiektu na środowisko (§ 4 ust. 1 ww. rozporządzenia). Przedmiotowy obiekt garażu podziemnego został zaliczony do kategorii drugiej. Zgodnie z § 4 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia, druga kategoria geotechniczna, która obejmuje obiekty budowlane posadawiane w prostych i złożonych warunkach gruntowych, wymagające ilościowej i jakościowej oceny danych geotechnicznych i ich analizy, takie jak: a) fundamenty bezpośrednie lub głębokie, b) ściany oporowe lub inne konstrukcje oporowe, z zastrzeżeniem pkt 1 lit. b, utrzymujące grunt lub wodę, c) wykopy, nasypy budowlane, z zastrzeżeniem pkt 1 lit. c, oraz inne budowle ziemne, d) przyczółki i filary mostowe oraz nabrzeża, e) kotwy gruntowe i inne systemy kotwiące. W ocenie Sądu, skarżący prezentowaną argumentacją nie wykazał, że forma i treść przedstawionych w sprawie warunków geotechnicznych nie spełnia ww. przepisów. Do projektu budowlanego załączono opinię geotechniczną wraz z dokumentacją badań podłoża gruntowego określających geotechniczne warunki posadowienia obiektu oraz projekt geotechniczny. Skarżący nie przedstawił organowi dokumentu – opracowania mogącego podważyć skutecznie warunki geotechniczne, którymi dysponowały organy w sprawie. W ocenie Sądu, przyjęta w projekcie budowlanym rzędna wysokości umieszczenia płyty fundamentowej garażu podziemnego odpowiada zaleceniom opracowania geotechnicznego. Autor opracowania geotechnicznego wskazywał, że ogólny poziom posadowienia budynku znajduje się powyżej zwierciadła wody gruntowej, jednakże z uwagi na możliwość wysięków i aktywności wody gruntowej należy rozpatrzyć wykonanie hydroizolacji typu ciężkiego. Zalecał aby prace fundamentowe prowadzić w suchej porze roku przy stosunkowo najniższym poziomie wód gruntowych. Zdaniem Sądu, skarżący nie wykazał, że istnieją poważne rozbieżności pomiędzy sporządzonym w sprawie projektem geotechnicznym a zatwierdzonym projektem budowlanym oraz pozostałymi dokumentami dołączonymi przez inwestora. Brak jest podstaw do formułowania twierdzeń, że opinia geotechniczna musi być podpisana przez osoby, które sporządziły projekt budowlany. Jak wynika z akt sprawy, podczas wykonywania robót budowlanych nie można wykluczyć konieczności odprowadzenia wody napływającej do wykopów z lokalnych sączeń lub z nawodnionych soczewek piaszczystych. Skarżący w uzupełnieniu skargi podniósł, że w trakcie robót ww. sytuacja faktycznie wystąpiła. Sąd wyjaśnia, że uwagi skarżącego dotyczą stanu prowadzenia robót budowlanych przy wznoszeniu obiektu budowlanego, nie jest to stan tożsamy ze stanem obiektu i terenu przeznaczonego do użytkowania, która ma być osiągnięty zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę. W trakcie budowy możliwe są stany odbiegające od warunków użytkowania budynków. Uwagi skarżącego nie świadczą o tym, że planowana inwestycja narusza interesy właścicieli sąsiadujących z nią nieruchomości, oraz że projekt budowlany został sporządzony z naruszeniem prawa i wbrew zasadom wiedzy technicznej. W kwestii naruszenia wydaną decyzją zasad określających wysokości budynku oraz definicji obiektu budowlanego (art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane), wobec zatwierdzenia projektu budowlanego z umieszczeniem w kondygnacji podziemnej obiektu garażu, Sąd wyjaśnia, że zgodnie z § 3 pkt 17 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 202 r., przez kondygnację podziemną należy rozumieć kondygnację zagłębioną poniżej poziomu przylegającego do niej terenu co najmniej w połowie jej wysokości w świetle, a także każdą usytuowaną pod nią kondygnację. Z kolei przez kondygnację nadziemną należy rozumieć każdą kondygnację niebędącą kondygnacją podziemną. Natomiast przez poziom terenu, zgodnie z § 3 pkt 15 rozporządzenia należy rozumieć przyjętą w projekcie rzędną terenu w danym miejscu działki budowlanej. W świetle powyższego na gruncie sprawy wysokość budynku liczona powyżej rzędnej kondygnacji podziemnej została przyjęta przez organ w sposób prawidłowy. Sąd wskazuje, iż z akt sprawy wynika, że w ramach I etapu budowy budynków oznaczonych na projekcie zagospodarowania terenu obejmuje budynki [...] - (budynek mieszkalny z usługami w parterze), [...] - (budynki mieszkalne) w części południowej działki inwestycyjnej oraz jeden budynek garażu podziemnego. Należy przy tym uwzględnić, czego skarżący nie kwestionował, że poziom posadowienia budynków jest zmienny z uwagi na uwarunkowania terenu. Wysokość budynków mierzona jest od wskazanego w projekcie poziomu - 0.00. Płyta garażu na rysunku elewacji wschodniej jest określona na wysokości 33,35 m n.p.m., zaś poziom 0.00 budynku [...] jest na wysokości 33,50 m, budynku [...] na poziomie 34,50 m n.p.m., budynku [...] - 35,60 m n.p.m. Skarżący podniósł w ww. kwestii zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją § 6 i 210 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Pierwszy przepis dotyczy zasad ustalania wysokości budynku, wskazując, że wysokość tę, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Jak wynika przy tym z § 8 ww. rozporządzenia, w celu określenia wymagań technicznych i użytkowych wprowadza się następujący podział budynków na grupy wysokości: 1) niskie (N) - do 12 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości do 4 kondygnacji nadziemnych włącznie; 2) średniowysokie (SW) - ponad 12 m do 25 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości ponad 4 do 9 kondygnacji nadziemnych włącznie; 3) wysokie (W) - ponad 25 m do 55 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości ponad 9 do 18 kondygnacji nadziemnych włącznie; 4) wysokościowe (WW) - powyżej 55 m nad poziomem terenu. Zgodnie z § 210 ww. rozporządzenia, części budynku wydzielone ścianami oddzielenia przeciwpożarowego w pionie - od fundamentu do przekrycia dachu - mogą być traktowane jako odrębne budynki. W ocenie Sądu, sytuacja taka jak wyżej opisana, ma miejsce na gruncie niniejszej sprawy. W aktualnych realiach projektowanie nowego budownictwa mieszkaniowego z garażami podziemnymi nie jest niczym odosobnionym. Dopuszczalne jest wybudowanie garażu podziemnego jako samodzielnego obiektu budowlanego. Obiekt ten winien spełniać przesłanki wydzielenia z przestrzeni za pomocą ścian i stropów oddzielających z budynkiem mieszkalnym lub innym obiektem garażu podziemnego (art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane). Nie jest konieczne zamknięcie obiektu ze wszystkich stron stąd możliwe jest pozostawienie otworów drzwiowych, umożliwiających komunikację pomiędzy garażami i znajdującymi się nad nimi budynkami. Skoro obiekt budowlany garażu należy do części kondygnacji podziemnych, tak więc nie było naruszeniem prawa ustalenie przez projektanta poziomu 0-00 inwestycji, liczonego na wysokości rzędnej budynku mieszkalnego, a nie posadzki garażu (części podziemnej) jak argumentował skarżący. Organ odwoławczy odniósł się do tej kwestii szczegółowo kierując się ww. przepisami prawa. Stąd, zdaniem Sądu, ustalona wysokość budynków oznaczonych w projekcie ([...]) jako pięciokondygnacyjne, uwzględniając ustalenia decyzji o warunkach zabudowy, skoro nie przekracza 15,40 m, zaś w części południowej budynków ([...]) zaprojektowany jako czterokondygnacyjne o wysokości 11,90 m, nie narusza przepisów § 6, 8 i 210 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., co oznacza, że zarzuty skargi stawiane w ww. zakresie były także niezasadne. Zgodnie z projektem garaż będzie zagłębiony poniżej poziomu przylegającego do niego terenu, co najmniej do połowy jego wysokości w świetle. Jedynie od strony wschodniej ściana garażu nie będzie w całości osłonięta ok. 90 cm. W takiej sytuacji organ prawidłowo uznał, że wysokość zagłębienia przedmiotowego garażu podziemnego spełnia wymogi § 3 pkt 17 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Wobec twierdzeń uczestniczki postępowania J. K. - P., że budowany obiekt tylko z nazwy jest podziemny i osiągnął wysokość 2 m, Sąd wyjaśnia, że aktualne pozostają ww. uwagi dotyczące potrzeby odróżnienia stanu budowy (czasu prac budowlanych), w stosunku do tego, który będzie miał miejsce po jej zakończeniu, czyli po zagospodarowaniu (w tym profilowaniu i niwelacji) terenu inwestycji. Uczestniczka podniosła też kwestię zacienienia jej posesji przez powstający obiekt budowlany, jednakże nie przedstawiła argumentacji ani dowodów mogących podważyć ustalenia organu w tej mierze. Organ odwoławczy odniósł się w swej decyzji do analizy zacienienia. Kierując się przesłankami z § 13 i § 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. organ ustalił, że nie zostały naruszone w sprawie normy nasłonecznienia. Wykazano, że obszar przesłaniania nie dochodzi do okien pomieszczeń sąsiednich budynków. Stąd ww. zarzuty uczestniczki Sąd uznał za nieuzasadnione. Wobec podniesionej przez uczestnika A. L. niezgodności inwestycji w zakresie projektowanej ilości miejsc postojowych Sąd wskazuje, że do tej kwestii ustosunkował się szczegółowo organ w zaskarżonej decyzji. Garaże, wobec trudności z parkowaniem stają się niezbędne dla zapewnienia miejsc postojowych na osiedlach mieszkaniowych. Przepis z § 18 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. obliguje inwestora aby zagospodarowując działkę budowlaną, urządził, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Na podstawie decyzji z dnia [...] r. o warunkach zabudowy, organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę ustalił, że na terenie inwestycji należy zapewnić co najmniej dwa miejsca postojowe dla każdego lokalu mieszkalnego i co najmniej dwa miejsca postojowe na każde. Na terenie I etapu planowanej inwestycji zaprojektowano trzydzieści trzy miejsca postojowe, w tym dwa dla osób niepełnosprawnych oraz 144 miejsca parkingowe w garażu podziemnym. Organ odwoławczy wskazał na powyższe w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wnioski te organ wyprowadził mając na względzie wskazania decyzji o warunkach zabudowy. Brak jest podstaw do twierdzenia, że ww. wymogi nie zostaną przez inwestora dotrzymane. W ocenie Sądu, organ II instancji wykazał niezasadność ww. zarzutu. Podkreślić przy tym należy, że inwestor po zakończeniu inwestycji będzie musiał uzyskać pozwolenie na użytkowanie przedmiotowych budynków, o czym stanowi art. 54 następne ustawy Prawo budowlane. Obowiązkiem uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku objęte są m.in. nowe budynki użyteczności publicznej oraz budynki wielorodzinne. Pozwolenie na użytkowanie jest także wymagane jeżeli przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. Oznacza to, że inwestor będzie musiał wykazać przed właściwym organem, iż dopełnił wszystkich wymogów prawa budowlanego w związku z realizacją inwestycji z zachowaniem zasad zagospodarowania terenu, określonych w decyzji z dnia [...] r. Należy także uwzględnić, że zgodnie z ustaleniami organu projekt budowlany przez inwestora został opracowany i sprawdzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane, należącą do właściwej izby samorządu zawodowego. Odpowiedzialność zawodowa projektanta wynika, z ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 716), którą uchylono art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego dopuszczający możliwość badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Odpowiedzialność projektanta stanowi gwarancję dla inwestora i dla organu, że projekt jest opracowany zgodnie z przepisami, co zwalnia organy architektoniczno-budowlane ze szczegółowego badania projektu poza przypadkami opisanymi w art. 35 ust. 1 pkt 1 (zgodność z zapisami miejscowego planu zagospodarowania terenu albo decyzji o warunkach zabudowy) i (zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno- budowlanymi) Prawa budowlanego (tak: w wyroku NSA z dnia 10 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 44/12). Skoro projektanci i sprawdzający przedłożyli oświadczenie, że zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane projekt budowlany, został wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami, normami oraz zasadami wiedzy technicznej, to w ten sposób dają gwarancję zgodności z prawem dokumentacji projektowej stanowiącej podstawę udzielenia pozwolenia na budowę. Podsumowując Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego stanowiącego podstawę jej wydania oraz została poprzedzona prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem administracyjnym. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną nie dopatrzył się tego rodzaju naruszeń prawa, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami, niezasadną skargę oddalił.