II SA/Sz 811/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu 26 lutego 2026 r. sprawy ze skargi H. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 21 lutego 2025 r. nr SKO.4110.228.2025 w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej przyznającej pomoc w formie posiłku oddala skargę. Decyzją z dnia 8 stycznia 2025 r. nr MOPS.AT.403.44/25[32], wydaną na podstawie art. 104 § 1, art.155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., 572, dalej: "k.p.a.") w związku z art. 17 ust. 1 pkt 3, art. 36 pkt 2 lit. j, art. 48, art. 48b ust 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r o pomocy społecznej (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 1283 ze zm., dalej: "u.p.s."), Burmistrz Miasta W. uchylił w całości decyzję własną z dnia 18 grudnia 2024 r. przyznającą H. G. (dalej: "skarżący", "strona") pomoc w formie posiłku tj. obiadu w Dziennym Domu Pomocy w W. na okres od dnia 2 stycznia 2025 r. do dnia 30 czerwca 2025 r. w ramach wieloletniego rządowego programu "Posiłek w szkole i w domu" na lata 2024- 2028. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ przytoczył treść art. 155 k.p.a. Następnie wskazał, że decyzją z dnia 18 grudnia 2024 r. przyznano skarżącemu pomoc w formie posiłku tj. obiadu w Dziennym Domu Pomocy w W. na okres od dnia 2 stycznia 2025 r. do dnia 30 czerwca 2025 r. w ramach wieloletniego rządowego programu "Posiłek w szkole i w domu" na lata 2024- 2028. W dniu 23 grudnia 2024 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. wpłynęło oświadczenie skarżącego zawierające rezygnację ze wskazanej formy pomocy. Wobec powyższego organ orzekł o uchyleniu uprzednio wydanej decyzji z dnia 18 grudnia 2024 r. H. G. wniósł odwołanie od powyższej decyzji kwestionując jej uzasadnienie, podnosząc, że podstawą złożenia przez niego rezygnacji z obiadów było objęcie strony, całodobową opieką przez T. S., który zapewnia mu pełne wyżywienie każdego dnia, czyli śniadanie, obiad, podwieczorek i kolację. Ponadto wyjaśnił, że wskazany opiekun zapewnia mu opiekę w każdej sferze jego życia. Rozpoznając sprawę na skutek złożonego odwołania decyzją z dnia 21 lutego 2025 r. nr SKO.4110.228.2025, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 155 k.p.a. oraz art. 48b ust. 2 u.p.s., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do art. 48b ust. 2 u.p.s. pomoc doraźna albo okresowa w postaci jednego gorącego posiłku dziennie przysługuje osobie, która własnym staraniem nie może go sobie zapewnić. Nadto Kolegium wyjaśniło, że w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 155 k.p.a., a uchylenie decyzji nastąpiło na skutek wniosku samej strony, w wyniku rezygnacji z otrzymanej pomocy społecznej w formie przyznanego ciepłego posiłku w ciągu dnia, a wydana decyzja w całości uwzględnia żądanie strony, w całości realizuje jej wniosek, rozstrzygnięcie nie wymaga weryfikacji i sprostowania we wskazanym zakresie. Decyzja nie zawiera błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek, o których mowa w art. 113 § 1 k.p.a. Organ I instancji uwzględniając wniosek strony prawidłowo uchylił decyzję przyznającą skarżącemu pomoc w formie posiłku. H. G., reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, wywiódł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 107 § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, a konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia bez zachowania wymogów ustawowych, a to poprzez brak zamieszczenia pouczenia o możliwości wniesienia przez stronę skargi; 2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak należytego zgromadzenia i rozpoznania materiału dowodowego i niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz brak dążenia do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu strony postępowania, w szczególności przez ograniczenie rozpoznania sprawy wyłącznie do przyjęcia, że brak jest podstaw do sprostowania decyzji administracyjnej; 3. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 80 k.p.a., poprzez wydanie decyzji w oparciu o domniemanie i brak uwzględnienia całokształtu materiału dowodowego, który prawidłowo oceniony winien doprowadzić do konkluzji, że w sprawie zachodziły przesłanki do sprostowania decyzji administracyjnej; 4. art. 113 § 1 k.p.a., poprzez nieuzasadnioną odmowę jego zastosowania, podczas gdy w sprawie zachodziły przesłanki do sprostowania decyzji administracyjnej. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji wydanej przez Burmistrza Miasta W. z dnia 8 stycznia 2025 r. oraz o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w piśmie z dnia 20 stycznia 2025 r. (odwołaniu) skarżący zawarł żądanie sprostowania uzasadnienia decyzji poprzez dopisanie, że faktycznym opiekunem strony jest wskazany z imienia i nazwiska T. S. - który sprawuje realną, całodobową pieczę nad przewlekle chorym, bezdomnym skarżącym, w tym zapewnia mu również posiłki dostosowane do jego diety jak również potrzeb wynikających z jego choroby. W ocenie skarżącego jego żądanie było dopuszczalne i mogło zostać uwzględnione w oparciu o treść art. 113 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji administracyjnej następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola według powyższych kryteriów nie wykazała, aby doszło do naruszenia przepisów prawa uzasadniającego uwzględnienie skargi. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia 21 lutego 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia 8 stycznia 2025 r., o uchyleniu w całości, decyzji Burmistrza Miasta W. z dnia 18 grudnia 2024 r. o przyznaniu skarżącemu pomocy w formie posiłku. Podstawą uchylenia decyzji był przepis art. 155 k.p.a. zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes stron. Podkreślenia wymaga, że uchylenie decyzji z dnia 18 grudnia 2024 r. nastąpiło wskutek uwzględnienia przez organ wniosku skarżącego z dnia 23 grudnia 2024 r. o rezygnacji z przyznanej formy pomocy. Tym samym decyzja organu I instancji w całości uwzględnia żądanie strony. Niemniej strona nie zgadza się z treścią uzasadnienia decyzji i wnosi o jej sprostowanie w trybie art. 113 § 1 k.p.a. poprzez wskazanie, że podstawą rezygnacji z pobierania obiadów - było podjęcie się stałej, całodobowej opieki przez opiekuna T. S.. Brak takiego wskazania skarżący wiąże z naruszeniem powołanego art. 113 § 1 k.p.a. W tym miejscu wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Ustawodawca nie sprecyzował jakie błędy mogą podlegać sprostowaniu w trybie tego przepisu natomiast zgodnie z jednolitym stanowiskiem wyrażonym w judykaturze oraz w doktrynie błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Błąd rachunkowy odnosi się natomiast do wykonania nieprawidłowej operacji matematycznej lub mylnych obliczeń matematycznych. Z kolei omyłki to inne postacie wadliwości decyzji administracyjnej o podobnym charakterze do wymienionych błędów. Kluczowe znaczenie ma to, aby wszystkie te wady miały charakter techniczny i nieistotny, a w rezultacie, by ich sprostowanie nie prowadziło do zmiany rozstrzygnięcia lub modyfikacji stanu faktycznego ustalonego w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2025 r., sygn. akt I GSK 1682/22). W świetle powyższego, zgodzić się należy z organem, że brak jest podstaw do sprostowania decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. poprzez dodanie do jej uzasadnienia nowej, wnioskowanej przez stronę treści. Zdaniem Sądu, organy zebrały pełny materiał dowodowy, dokonały jego oceny i wywiodły z nich prawidłowe wnioski. Za niezasadne należy uznać podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80). Zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, a tym samym spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a., nadto wbrew przekonaniu skarżącego zawierała ona pouczenie o terminie i trybie złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecnie. Reasumując Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W tym stanie sprawy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.