II SA/Sz 813/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie z Jego skargi na postanowienie Wojewody Z. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. P. W., reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na postanowienie Wojewody Z. z dnia [...] r. Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Starosty K. z dnia [...] r. nakładające na P. W. i L. K. grzywnę w wysokości [...] zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego – ogródka gastronomicznego w postaci wiaty pokrytej plandeką, na działce nr [...] położonej w miejscowości S., gmina M.. W skardze skarżący sformułował wniosek o wstrzymanie "postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia skargi z uwagi na fakt, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego w kwocie [...] zł narazi go na znaczną szkodę majątkową". Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że przedmiotem kontroli na gruncie rozpoznawanej sprawy jest wyłącznie wskazane wyżej postanowienie Wojewody, a nie wszystkie, kolejno podejmowane czynności postępowania egzekucyjnego. Wstrzymanie postępowania egzekucyjnego możliwie jest w przypadku spełnienia przesłanek określonych w art. 23 § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016r., poz. 599 ze zm.), a organem władnym do wstrzymania takiego postępowania, jest organ sprawujący nadzór nad egzekucją, a więc organ wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji. Oznacza to, że w realiach niniejszej sprawy sąd administracyjny nie jest uprawniony do orzekania o wstrzymaniu postępowania egzekucyjnego, gdyż orzeczenia w tym zakresie należą do właściwości organów egzekucyjnych, których sąd nie może zastępować. W związku z tym zawarte w skardze żądanie o "wstrzymanie postępowania egzekucyjnego" rozpoznano jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Wojewody. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej lub niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tak więc ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Uzasadnienie zatem wniosku powinno odnosić się do konkretnych faktów i zdarzeń świadczących o zasadności wstrzymania, popartych stosownymi dowodami. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że skarżący składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w żaden sposób go nie uzasadnił. Podał jedynie, że brak wstrzymania narazi go na znaczną szkodę majątkową, ale nie powołał żadnych konkretnych okoliczności, które świadczyłyby o zasadności tego twierdzenia. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie przez sąd aktualnymi i pełnymi danymi o sytuacji majątkowej strony, w tym: o posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym, wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Tymczasem skarżący takich informacji popartych stosownymi materiałami źródłowymi nie przedstawił, co powoduje, że nie można ustalić okoliczności uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. Tym samym nie sposób uznać, aby skarżący wykazał w jaki sposób poniesienie kosztów związanych z uregulowaniem nałożonej grzywny wpłynie na jego kondycję finansową i czy w tej konkretnej sytuacji będzie można mówić o znacznej szkodzie, czy ewentualnie trudnych do odwrócenia skutkach. Na istnienie tych okoliczności nie wskazuje również analiza akt administracyjnych. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.