II SA/Sz 813/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 października 2017 r. sprawy ze skargi P. W. na postanowienie Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę. Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.-dalej u.p.e.a.) nałożył na P. W. i L. K. wspólników podmiotu o nazwie [...] grzywnę w kwocie [...]zł w celu przymuszenia oraz wezwał do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym nr [...] i [...] z dnia [...] r. wystawionym przez Starostę K. w terminie 7 dni pod rygorem orzeczenia wykonania zastępczego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że zobowiązani (tj. P. W. i L. K.) pomimo obowiązków wynikających z art. 29 ust. 1 pkt 12 i art. 30 ustawy Prawo budowlane nie zastosowali się do tych przepisówi nie usunęli tymczasowego obiektu budowlanego postawionego na okres 120 dni liczonego od dnia [...] r. – ogródka gastronomicznego w postaci drewnianej wiaty pokrytej plandeką usytuowanego w miejscowości S.. Nadto organ podniósł, że ustalając wysokość grzywny brał pod uwagę skuteczność nakładanej grzywny dla realizacji obowiązku ustawowego. Obiekt, którego dotyczy postępowanie wykorzystywany jest do prowadzenia działalności gospodarczej, dlatego też ustalenie grzywny w wysokości niższej niż maksymalna (tj. [...] zł) mogłoby nie doprowadzić do realizacji obowiązku, w sytuacji gdyby pokrycie grzywny było dla strony bardziej ekonomicznie opłacalne niż rozebranie obiektu lub przeniesienie w inne miejsce. W zażaleniu na powyższe postanowienie P. W. zarzucił naruszenie art. 2 § 1 pkt 10 w zw. z art. 3 § 1 w zw. z art. 119 § 1 u.p.e.a. i art. 7 § 2 u.p.e.a poprzez błędnie ich zastosowanie i wymierzenie grzywny w sytuacji gdy, zobowiązani w dniu 1 października 2016 r. usunęli tymczasowy obiekt budowlany, a tym samym spełnili ciążący na nich obowiązek usunięcia obiektu budowlanego oraz wniósł o przesłuchanie świadka - M. L., na okoliczność: wykonania ww. obowiązku o charakterze niepieniężnym, przekazania przez zobowiązanych rozebranej wiaty nowemu dzierżawcy, braku przesłanek do wszczęcia w stosunku do zobowiązanych postępowania egzekucyjnego. Nadto wskazał, że oświadczenie o rozebraniu obiektu zostało złożone organowi w dniu 5 stycznia 2017 r. z dokumentacją fotograficzną pochodzącą z października 2016 r. obrazującą fakt usunięcia obiektu. Wyjaśnił, że na podstawie umowy dzierżawy teren na którym został usytuowany obiekt tymczasowy został wydzierżawiony A. L., a wraz z zawartą umową nowemu dzierżawcy przekazano konstrukcję drewnianą z plandekami. Stąd też zobowiązani nie mogą odpowiadać za ewentualne postawienie wiaty przez osobę trzecią. Nadto zarzucił, że nałożona grzywna jest rażąco niewspółmierna. W uzupełnieniu zażalenia P. W. dodatkowo podniósł, że od dnia [...] do [...] r. oraz od [...] do [...] r. nie przebywał w miejscu swojego zamieszkania. W mieszkaniu tym przeprowadzany jest remont i nikt tam nie mieszka, wobec tego nie mógł odebrać kierowanej do niego korespondencji. Wojewoda Z postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia P. W., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Uzasadniając postanowienie organ odwoławczy wskazał, że do Starosty [...] w dniu 7 kwietnia 2016 r. wpłynęło zgłoszenie P. W. oraz L. K. dotyczące zamiaru budowy tymczasowego obiektu budowlanego - ogródka gastronomicznego w postaci wiaty drewnianej pokrytej plandeką położonego na działce nr [...] w miejscowości S., gmina M., postawionego na okres 120 dni począwszy od dnia [...] r. Zgłoszony przez zobowiązanych obiekt budowlany nie został rozebrany po upływie 120 dni, co wynika z lustracji przeprowadzonej przez pracowników Starostwa Powiatowego w dniu 17 listopada 2016 r. oraz w dniu 1 grudnia 2016 r. W konsekwencji Starosta [...] upomnieniem z dnia [...] r. wezwał zobowiązanych do wykonania obowiązku rozbiórki ww. tymczasowego obiektu budowlanego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia. Zobowiązany w dniu 19 października 2016 r. oświadczył przed organem I instancji, że w dniu 1 października 2016 r. tymczasowy obiekt budowlany na wskazanej działce budowlanej został rozebrany. Dnia 5 stycznia 2017 r. zobowiązany oświadczył, że rozebrana konstrukcję przekazał nowemu właścicielowi nieruchomości, ponieważ umowa najmu została rozwiązana, a stan obiektu nie jest mu znany. Stanowisko powyższe nie zostało poparte dowodami. W związku z powyższym w dniu 11 stycznia 2017 r. została przeprowadzona ponowna lustracja, która nie potwierdziła rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego na działce nr [...] położonej w miejscowości S., gmina M.. W wyniku przeprowadzonej lustracji stwierdzono, że stan obiektów tymczasowych na wskazanej działce jest tożsamy z zagospodarowaniem działki z dnia przeprowadzenia oględzin w dniu: 17 listopada 2016 r. i 1 grudnia 2016 r., a obiekt pod nazwą B. , tej samej konstrukcji i wielkości, w dalszym ciągu, bez zmian, jest usytuowany na działce nr [...] w S. , gmina M.. W ocenie organu, z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że przedmiotowy tymczasowy obiekt budowlany nie został rozebrany, zaś dowodów potwierdzających rozbiórkę ww. tymczasowego ogródka gastronomicznego nie przedstawił zobowiązany, a wyjaśnienie sprawy nie wymagało przesłuchania świadków. Oznacza to, że wystąpiły przesłanki do wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji, w celu przymuszenia zobowiązanego do wykonania ww. obowiązku. Dalej organ wyjaśnił, że upomnienie, zawiadomienie o zebraniu materiału dowodowego, tytuł wykonawczy wraz z postanowieniem o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia po dwukrotnych ich awizowaniu uznano za skutecznie doręczone zobowiązanemu. W trakcie postępowania P. W. wskazywał w pismach składanych do Starostwa K. jako adres zamieszkania - ulicę [...], [...] i nie informował o zmianie adresu zamieszkania oraz nie wskazywał innego adresu do doręczeń jak i nie ustanowił również pełnomocnika do doręczeń. Posiadał wiedzę o toczącym się postępowaniu, co wynika z wniesionego zażalenia, pomimo nieodebrania przesyłki. Oznacza to, że w sprawie nie doszło do naruszenia ww. przepisów dotyczących doręczania korespondencji w postępowaniu oraz do naruszenia zasady umożliwienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. Wojewoda podkreślił, że wymierzenie grzywny w maksymalnej wysokości uzasadnione jest jej skutecznością, albowiem nałożenie grzywny w mniejszej kwocie, w przypadku tymczasowego obiektu budowlanego handlowego zlokalizowanego w miejscowości nadmorskiej, nie determinowałoby zobowiązanego do wykonania obowiązku rozbiórki tymczasowego ogródka gastronomicznego. Zgłoszony ogród gastronomiczny służy zwykłej działalności gospodarczej w celach zarobkowych, a zatem mniejsza grzywna, nie stanowiłoby "motywacji" ekonomicznej dla zobowiązanego do wykonania obowiązku wykonania zobowiązania. Ponadto działalność prowadzona jest wspólnie przez dwie osoby fizyczne w formie umowy spółki cywilnej, co powoduje solidarne rozłożenie obowiązku wykonania zobowiązania. Nałożona grzywna ma charakter jednorazowy i nie ma na celu wymierzenia dolegliwości ekonomicznej, lecz stanowi presję ekonomiczną w celu skłonienia zobowiązanych do wykonania ww. obowiązku. W postępowaniu przed organem I instancji nie doszło zatem do wskazywanych naruszeń art. 7 § 1 oraz art. 119 u.p.e.a. Zdaniem organu odwoławczego, nie uchybiono także przepisom art. 7, 10 i 77 § 1 k.p.a. albowiem w sprawie zebrano w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, który był wystarczający do załatwienia sprawy. P. W. zaskarżył opisane postanowienie organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie postanowienia i skierowane sprawy do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia przez organ I instancji. W skardze strona zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: - art. 2 § 1 pkt 10 w zw. z art. 3 § 1 w zw. z art. 119 § 1 u.p.e.a. poprzez ich błędne zastosowanie ze względu na brak podstaw do wszczęcia egzekucji administracyjnej w sprawie rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego - ogródka gastronomicznego w postaci drewnianej wiaty pokrytej plandeką, na działce numer [...] położonej w miejscowości S., gmina M., - art. 121 § 2 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie wobec spełnienia przez skarżącego obowiązku rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego jak również z ostrożności procesowej wobec rażąco wygórowanej wysokości nałożonej na skarżącego grzywny, - art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie w wydanym postanowieniu faktu wydzierżawienia terenu, na którym usytuowany był obiekt, wraz z zawarciem umowy dzierżawy przekazano przedmiotowe wiaty dzierżawcy, - art. 28 w zw. z art. 104 i art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez wydanie decyzji dotkniętej wadą nieważności z uwagi na to, że decyzję skierowano do skarżącego jako osoby niebędącej stroną w sprawie, bowiem teren objęty niniejszym postępowaniem został wydzierżawiony A. L. i to ona jako inwestor i dzierżawca winna odpowiadać za ewentualne samowole budowlane, - art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na braku wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego w niniejszej sprawie wobec nie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka oraz braku należytej staranności przy przeprowadzaniu postępowania dowodowego przez organ zarówno I jak i II instancji, bowiem organ nie wyjaśnił dostatecznie podnoszonych przez skarżącego kwestii dotyczących oddania terenu objętego postępowaniem w dzierżawę, co doprowadziło do błędu w ustaleniach stanu faktycznego, - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na ustaleniu niewykonania obowiązku rozbiórki tymczasowej budowli postawionej na okres 120 dni (liczonych od [...] r.), w świetle gdy przedstawione przez skarżącego zdjęcia oraz złożone oświadczenie, w sposób niebudzący wątpliwości wykazują, że dopełnił on ciążącego na nim obowiązku rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Z wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według powyższego kryterium uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż akt ten odpowiada prawu. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie uczyniono postanowienie Wojewody Z utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji nakładające na P. W. (tj. skarżącego) oraz L. K. grzywnę w wysokości [...] zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki tymczasowego obiekt budowlanego - ogródka gastronomicznego w postaci wiaty drewnianej pokrytej plandeką na działce nr [...] położonej w miejscowości S., gmina M.. Zgodnie z art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. W myśl art. 2 § 1 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają następujące m.in. obowiązki charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego. Egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo - w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej (art. 3 § 1 ). Z powołanych przepisów wynika wprost, że nałożenie grzywny w celu przymuszenia może mieć miejsce tylko wówczas, gdy ciążący na zobowiązanym obowiązek nie został przez niego wykonany, zaś niewątpliwie do obowiązków o charakterze niepieniężnym należy zaliczyć konieczność usunięcia tymczasowego obiektu budowlanego po upływie terminu wynikającego ze zgłoszenia. W sprawie bezsporne jest, że w dniu [...] r. skarżący wraz L. K., działając w trybie art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane, zgłosili zamiar budowy tymczasowego obiektu budowlanego – ogródek gastronomiczny w postaci drewnianej wiaty pokrytej plandeką na działce nr [...] w miejscowości S., gm. M., na okres 120 dni począwszy od dnia [...] r. Natomiast sporną kwestią, jest to, czy obiekt ten został usunięty po upływie wskazanego w zgłoszeniu okresu. Zdaniem Sądu, analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, iż skarżący, pomimo ciążącego na nim obowiązku wynikającego z przepisów Prawa budowlanego nie wykonał rozbiórki ww. tymczasowego obiektu budowlanego postawionego na okres 120 dni liczonego od dnia [...] r. Przy czym, wbrew argumentacji skargi, okoliczność ta została w sposób nie budzący wątpliwości wyjaśniona w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, gdyż znajduje odzwierciedlenie w prawidłowo zebranym jak i bezbłędnie ocenionym materiale dowodowym, na który to składają się zasadniczo oględziny terenu dokonane przez pracownika organu I instancji. Wyniki tych oględzin jednoznacznie wskazują na prawidłowość ustaleń organów co do spornej kwestii. Zgodzić należy się także z oceną Wojewody, że skarżący nie przedstawił żadnego przeciwdowodu, który potwierdzałby deklarowany przez niego fakt rozebrania ww. tymczasowego obiektu budowlanego. Za taki dowód nie sposób bowiem uznać oświadczenia skarżącego złożonego w dniu 5 stycznia 2017 r. oraz w dniu 19 października 2016 r. informującego o usunięciu obiektu w dniu 1 października 2016 r. jak i przekazania konstrukcji nowemu właścicielowi, jak i również załączonych przez stronę wydruków zdjęć. Oświadczenie skarżącego jako, że złożone zostało przez osobę wprost zainteresowaną korzystnym dla niej rozstrzygnięciem sprawy nie może być potraktowane za wiarygodne w sytuacji, gdy przeprowadzone jak i należycie udokumentowane (tj. w formie notatek służbowych oraz dokumentacji fotograficznej) przez organ oględziny terenu z obiektem tymczasowym przeprowadzone w dniach 17 listopada 2016 r., 1 grudnia 2016 r. i 11 stycznia 2017 r. potwierdzały, iż ogródek gastronomiczny pod nazwą Boungiorno o tej samej konstrukcji i wielkości funkcjonował w tym okresie na działce bez zmian. Co istotne porównanie ww. dokumentacji ze zdjęciami wykonanymi przez pracownika organu w dniu 22 sierpnia 2016 r. wskazuje, że obiekt widniejący na zdjęciach z listopada i grudnia 2016 r. jak i stycznia 2017 r. jest tożsamym z obiektem, który był zlokalizowany na działce przed dniem rzekomej jego rozbiórki. Z kolei przedłożone przez stronę wydruki z fotografii terenu nie są opatrzone datą ich wykonania naniesioną przez aparat czy metryką pliku elektronicznego, a nadto obrazują teren wraz z budynkiem, na którym to szyld z nazwą obiektu różni się od tego, który widnieje na fotografiach sporządzonych przez organ. Stąd też podniesiona przez stronę okoliczność złożenia oświadczenia wraz z dokumentacją zdjęciową w żaden sposób nie podważa trafności ustaleń organu i nie dowodzi słuszności twierdzenia strony, iż obiekt ten został rozebrany, a następnie pobudowany przez inną już osobę. W konsekwencji przyjąć należy, że organy prowadząc postępowanie administracyjne nie naruszyły obowiązujących przepisów postępowania dowodowego, w tym art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., zaś zaniechanie przez organ przeprowadzenia wskazanego w zażaleniu dowodu z zeznań świadka jak i niewyjaśnienie kwestii dotyczących oddania terenu objętego postępowaniem w dzierżawę kolejnej osobie, nie może stanowić w realiach niniejszej sprawy o uchybieniu prawa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że choć strona - zgodnie z art. 78 k.p.a. - posiada uprawnienie do zgłoszenia żądania przeprowadzenia dowodu, to jednak uprawnienie to podlega ograniczeniom, które pod względem celowości i konieczności zapewnienia szybkości postępowania, organ powinien każdorazowo rozważyć, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie ma dostatecznych argumentów przemawiających za zakwestionowaniem dotychczasowych ustaleń (por. wyrok NSA z dnia 1 lipca 2016 r. sygn. akt II GSK 470/15, LEX nr 2142302). W konsekwencji, organ nie ma obowiązku przeprowadzenia dowodu przedstawionego przez stronę, jeżeli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności dostatecznie wyjaśnionych w danym postępowaniu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 listopada 2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 145/16, nr LEX nr 2159984). Z tych też względów, w świetle prawidłowych ustaleń faktycznych, organ miał podstawy do prowadzenia postępowania egzekucyjnego i nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania ww. obowiązku, a tym samym nie dopuścił się zarzucanego skargą naruszenia art. 2 § 1 pkt 10 w zw. z art. 3 § 1 w zw. z art. 119 § 1 u.p.e.a. Niewątpliwie zastosowany przez organ środek w postaci grzywny ma charakter przymuszający, gdyż stanowi formę ekonomicznej presji mającej na celu skłonienie zobowiązanego przez dolegliwość finansową do wykonania nałożonego obowiązku. Charakter ten potwierdza dodatkowo przepis art. 125 u.p.e.a., zgodnie z którym w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenie podlegają umorzeniu. Podkreślić jednak trzeba iż grzywna, aby odniosła pożądany skutek w postaci realnego przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku, powinna być nałożona przez organ egzekucyjny w odpowiedniej wysokości, tak aby jej dolegliwość zmobilizowała zobowiązanego do realizacji nakazu rozbiórki. Celem nałożenia grzywny jest między innymi uniknięcie konieczności sięgania do następnego dolegliwszego środka egzekucyjnego, jakim jest wykonanie zastępcze. Zgodnie z art. 121 § 4 u.p.e.a., w przypadku egzekucji dotyczącej spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa. Wymierzając grzywnę organ musi zatem uwzględnić, iż środek ten, z uwagi na jednokrotność zastosowania, musi być na tyle dolegliwy, aby zapewnić jego skuteczność. Przy czym ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określa obowiązkowych przesłanek nałożenia grzywny w celu przymuszenia w określonej kwocie, a jedynie wyznacza górne granice grzywny wskazując, że nie może przekroczyć 10.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł (art. 121 § 2). Oznacza to, że organ egzekucyjny ma swobodę w ustaleniu wysokości grzywny w konkretnym przypadku, nie jest to jednak uznanie dowolne, gdyż powinien kierować się zasadą skuteczności i celowości, a swoje uznanie administracyjne każdorazowo uzasadnić. Zdaniem Sądu, obowiązek powyższy został niewątpliwie zrealizowany w niniejszej sprawie, skoro uzasadnienie postanowienia organu odwoławczego zawiera przekonywujące argumenty wskazujące na konieczność utrzymania nałożonej w maksymalnej wysokości grzywny. Zarówno bowiem powołana przez organ okoliczność, że ogród gastronomiczny służy działalności gospodarczej w celach zarobkowych w miejscowości nadmorskiej, a zobowiązanie ciążyło na dwóch osobach tworzących spółkę cywilną, pozwalało na przyjęcie, iż grzywna w kwocie [...]zł stanowić będzie motywację dla zobowiązanego do wykonania obowiązku rozbiórki przedmiotowego obiektu. Stąd nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 121 § 2 u.p.e.a. W ocenie Sądu, chybiony jest również zarzut naruszenia art. 28 w zw. z art. 104 i art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż grzywna w celu przymuszenia prawidłowo nałożona została na skarżącego. Z treści art. 119 § 1 ustawy wynika wniosek, że grzywna w celu przymuszenia nakładana jest na zobowiązanego (zob. R.D. Kijowski, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz. Wydanie II, Lex 2015). Zgodnie zaś z treścią art. 1a pkt 20 ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o zobowiązanym – rozumie się przez to osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, a w postępowaniu zabezpieczającym - również osobę lub jednostkę, której zobowiązanie nie jest wymagalne albo jej obowiązek nie został ustalony lub określony, ale zachodzi obawa, że brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a odrębne przepisy na to zezwalają. Z akt sprawy bezspornie wynika, że to skarżący wraz z drugim wspólnikiem spółki cywilnej zgłosili zamiar budowy tymczasowego obiektu budowlanego, a zatem to te osoby były zobowiązane do jego rozbiórki po upływie wskazanego okresu. Z tych też przyczyn słusznie uczynił organ ww. podmioty adresatami postanowienia o nałożeniu grzywny. Podsumowując stwierdzić należy, że wszystkie zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione, gdyż organ odwoławczy prawidłowo ustalił, iż spełnione zostały ustawowe przesłanki do zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia, zaś jej wysokość nie przekraczała granic uznania administracyjnego. Również Sąd działając z urzędu nie dostrzegł żadnych uchybień skutkujących koniecznością wyeliminowania z obrotu prawego zaskarżonego aktu . Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.