II SA/Sz 814/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Ciesielska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 lutego 2016 r. sprawy ze skargi E. P. i J. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego oddala skargę. Prezydent Miasta S. postanowieniem z dnia 28 listopada 2014 r., znak: [...] wydanym na podstawie art. 264 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej: "K.p.a.", i art.152 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ), ustalił koszty postępowania w sprawie rozgraniczenia fragmentu granicy nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] w obrębie ewidencyjnym nr [...], jednostka ewidencyjna [...], K., powiat [...], ujawnionej w księdze wieczystej nr [...], będącej własnością Gminy K., stanowiącej drogę gminną, z nieruchomościami: - ujawnioną w księdze wieczystej nr [...], stanowiącą działkę nr [...] w obrębie ewidencyjnym nr [...], jednostka ewidencyjna [...], K., powiat p., położoną w [...], będącą własnością W.T., - ujawnioną w księdze wieczystej nr [...] stanowiącą działkę nr [...] w obrębie ewidencyjnym nr [...], jednostka ewidencyjna [...], K., powiat p., położoną w [...], będącą współwłasnością małżonków E.P. i J.P. w kwocie [...] zł. Nadto organ zobowiązał do uiszczenia: - Wójta Gminy K. o 1/2 ww. kosztów, tj. kwoty [...] zł, W.T. ¼ ww. kosztów, tj. kwoty [...] zł oraz E. i J.P. ¼ ww. kosztów, tj. kwoty [...] zł. W uzasadnieniu Prezydent Miasta S. wskazał, że w dacie wydania powyższego postanowienia organ ten wydał dwie decyzje administracyjne: 1) znak: [...] w sprawie ustalenia odcinka granicy (od punktu granicznego nr [...] do punktu granicznego nr [...]) - nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] w obrębie ewidencyjnym nr [...], będącą własnością Gminy K., stanowiącą drogę gminną z nieruchomością, stanowiącą działkę nr [...] w obrębie ewidencyjnym nr [...], jednostka ewidencyjna [...], K. powiat p., położoną w [...], będącą współwłasnością małżonków E.P. i J.P.; 2) znak: [...] w sprawie umorzenia i przekazania z urzędu do rozpatrzenia sądowi postępowania dotyczącego rozgraniczenia fragmentu granicy od punktu granicznego nr [...] do punktu granicznego nr [...] nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] w obrębie ewidencyjnym nr [...], jednostka ewidencyjna [...] K. powiat p., będącą własnością Gminy K., stanowiącą drogę gminną, z nieruchomościami: stanowiącą działkę nr [...] w obrębie ewidencyjnym nr [...], będącą własnością W.T. oraz stanowiącą działkę nr [...] w obrębie ewidencyjnym nr [...], będącą współwłasnością małżonków E.P. i J.P. Organ I instancji podał dalej, że w toku postępowania zakończonego powyższymi rozstrzygnięciami organ poniósł koszt prac geodezyjnych i kartograficznych, wykonanych przez geodetę uprawnionego mgr inż. M.B. w kwocie [...] zł. Organ wyjaśnił przy tym, że przed dokonaniem zlecenia ww. prac przeprowadzono rozpoznanie rynku. Najkorzystniejszą ofertę cenową złożyła firma "G" Spółka, reprezentowana przez M.B. W związku z powyższym zawarto stosowną umowę na wykonanie prac, a po ich zakończeniu M.B. wystawiła fakturę na kwotę [...] zł. Mając na względzie to, że przedmiotem rozgraniczenia było ustalenie wspólnej granicy pomiędzy nieruchomością Gminy K. i nieruchomością W.T., oraz wspólnej granicy pomiędzy nieruchomością Gminy K. i nieruchomością E. i J.P., powyższe strony obciążone zostały kosztami w sposób określony w postanowieniu. Odwołanie od powyższego postanowienia E.P. i J.P. wnieśli zażalenia o tożsamej treści. W uzasadnieniu wywiedli, że postępowaniem objęte zostały dwie odrębne granice, które nie są podobne w żadnym zakresie (przebieg, długość, itp.). Zdaniem odwołujących się, prawidłowe obliczenie i przypisanie poszczególnych kosztów, powinno uwzględniać rzeczywisty koszt ustalenia przebiegu obu odrębnych granic. Nie ma bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, że koszt ustalenia dwóch różniących się od siebie granic jest identyczny, tak jak to błędnie uznał organ I instancji. Z uzasadnienia postanowienia nie wynika również w jaki sposób organ skalkulował wysokość kosztów postępowania w odniesieniu do poszczególnych stron oraz, że nie wszyscy uczestnicy postępowania zostali objęci kosztami. Nadto, w ocenie skarżących, czynności rozgraniczające nie były wykonywane na wniosek strony, ani z winy strony, ani w jej interesie i nie istniała potrzeba rozgraniczenia nieruchomości z uwagi na to, że przebieg granic był bezsporny i ustalony w oparciu o istniejącą już dokumentację geodezyjną. Przeprowadzenie czynności rozgraniczających i dopuszczenie dowodów geodety w terenie wynika z ustawowego obowiązku organu prowadzącego postępowanie rozgraniczające, a zatem brak jest podstaw do obciążenia stron ww. kosztami Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia 12 maja 2015 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 33 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r, nr 193, poz. 1287 ze zm.) oraz art. 152 ustawy z dnia 26 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2014 r., poz. 121), dalej jako K.c., po łącznym rozpatrzeniu zażaleń E.P. i J.P. – utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż wobec wniosku prokuratora toczyło się postępowanie rozgraniczeniowe, zakończone stosownymi rozstrzygnięciami administracyjnymi, tj. decyzją o rozgraniczeniu w zakresie, w jakim możliwe było rozstrzyganie o przebiegu granicy w postępowaniu administracyjnym oraz o umorzeniu postępowania i przekazaniu sprawy sądowi powszechnemu w zakresie, w jakim powyższe okazało się niemożliwe. Niewątpliwie też organ dokonał wyboru najkorzystniejszej oferty uprawnionego geodety i poniósł koszty z tytułu jego prac w wysokości [...] zł. Organ odwoławczy wyjaśnił, że konsekwencją wydania decyzji kończących postępowanie rozgraniczeniowe jest uprawnienie organu do domagania się od stron pokrycia kosztów powstałych jego w toku. Powyższe wynika z treści art. 262 § 1 pkt 2 K.p.a., zgodnie z którym, stronę obciążają te koszty postępowania, jakie zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Ponadto, zgodnie z art. 152 K.c. koszty rozgraniczenia oraz koszty urządzenia i utrzymywania stałych punktów granicznych właściciele gruntów ościennych ponoszą po połowie. W ocenie Kolegium, koszty postępowania rozgraniczeniowego, a w szczególności koszty technicznych czynności geodety związanych z ustaleniem i geodezyjnym zastabilizowaniem przebiegu granicy w terenie oraz koszty sporządzenia dokumentacji geodezyjnej z tych czynności, obciążają właścicieli sąsiadujących nieruchomości. Czynności te bowiem dotyczą prawnego ustalenia fizycznego zakresu przedmiotu własności. Bez wątpienia są to więc koszty poniesione w interesie właścicieli. Skoro na podstawie przepisu szczególnego, tj. art. 152 K.c. koszty rozgraniczenia obciążają w równej części tychże właścicieli, to nie może być mowy o istnieniu ustawowego obowiązku ich ponoszenia przez organ prowadzący postępowanie. Analizując przyjętą przez organ I instancji metodykę wyliczenia kosztów rozgraniczenia w odniesieniu do poszczególnych stron postępowania oraz znajdującą się w aktach umowę z geodetą, Kolegium stwierdziło, że organ ten przyjął co do zasady prawidłowe, przejrzyste i zgodne z przepisami zasady obliczenia kosztów związanych z czynnościami geodety, przeprowadzonymi na rzecz stron postępowania. Odnosząc się do zarzutu nieobciążenia kosztami postępowania innych uczestników postępowania organ odwoławczy wyjaśnił, że ustawodawca nie przewidział aby koszty dotyczące utrzymania granicy ponosić miały inne podmioty, niż właściciele sąsiadujących nieruchomości. Natomiast odnośnie do zróżnicowanej pracochłonności ustalenia przebiegu poszczególnych odcinków granicy działki drogowej, Kolegium zauważyło, że przedmiotem rozgraniczenia były dwa odcinki granicy, a mianowicie: pomiędzy działką nr [...] z działkami nr [...], tj. od punktu granicznego [...] do punktu granicznego [...] oraz odcinek granicy od punktu [...] do punktu [...]. Jak wynika z powyższego, punkt graniczny nr [...] jest wspólny. Ponadto, geodeta ustalając granicę działki nr [...] określił dwa punkty graniczne: nr M1 i M2 zamarkowane palikami, wskazujące na dłuższy przebieg działki drogowej nr [...]. Punkt M2 leży na przedłużeniu linii granicznej [...] (wszystkie punkty są punktami granicznymi działki nr [...], stanowiącej własność E. i J.P. Mając na względzie charakter pracy geodety, polegający na pozyskaniu, weryfikacji dokumentacji źródłowej oraz pracy w terenie, w ocenie organu II instancji, chybione są zarzuty dotyczące różnej pracochłonności i różnego wpływy długości granic na wysokość kosztów postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, E.P. i J.P., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli o uchylenie ww. postanowienia Kolegium z dnia 12 maja 2015 r. oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta S. z dnia 28 listopada 2014 r. Wydanemu postanowieniu skarżący zarzucili naruszenie: - art. 105 K.p.a. poprzez nieumorzenie postępowania administracyjnego, mającego na celu rozgraniczenie nieruchomości, skoro część granicy pomiędzy działkami nr [...], tj. pomiędzy punktami granicznymi [...], a [...] nie była sporna pomiędzy stronami, a spór dotyczył jedynie przebiegu tej granicy pomiędzy punktami geodezyjnymi nr [...] do [...], natomiast organ postępowaniem rozgraniczeniowym objął całość granicy, co spowodowało wygenerowanie zbędnych kosztów i tym samym obciążenie nimi skarżących; - art. 262 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieobciążenie kosztami strony - Wójta Gminy K., który swoim zachowaniem, zaniechaniem spowodował konieczność wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego na skutek błędów w prowadzonej przez siebie dokumentacji; - art. 7, art. 77, art. 78, art. 107 K.p.a., poprzez rozpoznanie przedmiotowej sprawy w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny i prawny, znajdujący odzwierciedlenie, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a mianowicie przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji nie dysponował materiałem dowodowym umożliwiającym wydanie decyzji rozgraniczeniowej; - art. 35 K.p.a., poprzez rozstrzygnięcie przez Kolegium z naruszeniem miesięcznego terminu do rozstrzygnięcia sprawy, blisko po 6 miesiącach, bez podjęcia w okresie rozpatrywania odwołania, żadnych czynności uzasadniających taką zwłokę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na powyższą skargę wniosło o jej odrzucenie, względnie o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 11 lutego 2016 r. pełnomocnik skarżących poparł skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem działań organu. Stosownie natomiast do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwana dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. Kontrola dokonana w niniejszej sprawie według powołanego wyżej kryterium doprowadziła Sąd do uznania, że skarga nie jest zasadna. Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 12 maja 2015 r., utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia 28 listopada 2014 r. w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy art. 262 § 1 pkt 2, art. 263 i art. 264 § 1 K.p.a., które określają zasady rozdziału kosztów postępowania administracyjnego pomiędzy stroną, a organem. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 262 § 1 K.p.a., stronę obciążają te koszty, które wynikły z jej winy (pkt 1), a także zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie (pkt 2). Z kolei z unormowania art. 152 K.c., wynika, że koszty rozgraniczenia właściciele nieruchomości ponoszą po połowie, co jest powiązane z zasadą, iż właściciele gruntów sąsiadujących mają obowiązek współdziałania przy rozgraniczaniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych. Wbrew stanowisku skarżących, zaskarżonemu postanowieniu nie można skutecznie zarzucić naruszenia art. 262 § 1 pkt 2 K.p.a. Przede wszystkim podnieść należy, że istniejące w orzecznictwie rozbieżności co do stosowania przepisów art. 152 i 153 K.c. w postępowaniu administracyjnym w sprawach o rozgraniczenie, a co za tym idzie, dopuszczalności obciążania stron kosztami postępowania rozgraniczeniowego po połowie (w oparciu o przepis art. 152 K.c.) zostały wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 11 grudnia 2006 r., I OPS 5/06 (ONSAiWSA 2007/2/26). W podjętej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że organ administracji publicznej, orzekając na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 K.p.a. o kosztach postępowania rozgraniczeniowego powinien uwzględniać normę art. 152 K.c., a więc obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiednich nieruchomości, a nie tylko stronę, która żądała wszczęcia postępowania. W uzasadnieniu swego stanowiska Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że instytucja rozgraniczenia nieruchomości została uregulowana w dwóch aktach prawnych, tj. w ustawie z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz w Kodeksie cywilnym. Tak w postępowaniu cywilnym, jak i w administracyjnym, zarówno sąd powszechny, jak i organ administracji są obowiązani stosować te same zasady, co wynika z porównania art. 152 i 153 K.c. z treścią art. 31 ust. 2-4 i art. 34 ust. 1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, które to przepisy ustanawiają zasady przeprowadzania postępowania rozgraniczeniowego w jego kolejnych stadiach. Konsekwencją takiego stwierdzenia jest przyjęcie, że w postępowaniu administracyjnym ma zastosowanie norma materialnoprawna wynikająca z art. 152 K.c., stanowiąca, że właściciele gruntów sąsiadujących koszty rozgraniczenia ponoszą po połowie. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, że udział w postępowaniu administracyjnym jest równoznaczny ze stwierdzeniem, że toczy się ono w interesie każdej ze stron postępowania. W postępowaniu rozgraniczeniowym wszczętym na wniosek właściciela jednej nieruchomości, właściciel sąsiedniej nieruchomości może uznawać, że przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego nie leży w jego interesie, gdyż nie kwestionuje on przebiegu granic. Jednakże ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości leży w interesie prawnym wszystkich właścicieli, gdyż granice gruntów sąsiadujących stały się sporne. Nie można więc twierdzić, że rozgraniczenie nie jest przeprowadzane również w interesie właściciela nieruchomości sąsiedniej. Ostatecznie, koszty postępowania, których poniesienie nie jest ustawowym obowiązkiem organu, obciążają strony (art. 262 § 1 pkt 2 K.p.a.), a w przypadku kosztów rozgraniczenia obciążają one strony będące właścicielami rozgraniczanych nieruchomości, według zasady wyrażonej w art. 152 K.c., tj. po połowie. Właściciele gruntów sąsiadujących mają bowiem obowiązek współdziałania przy rozgraniczeniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że postępowanie rozgraniczeniowe zostało wszczęte na wniosek Prokuratora Okręgowego w S. Uzasadniając wniosek Prokurator wskazał, że na istnienie sporu, w zakresie przebiegu granicy, który winien być rozstrzygnięty w drodze postulowanego przez niego postępowania wskazują rozbieżności w dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, jak również charakter działki nr [...] oraz treść konfliktu między E. i J.P., a W.T. Działka nr [...] jest bowiem drogą publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 21 maja 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.) o kategorii gminnej. W związku z tym jest to nieruchomość, z której korzystać może każdy, w tym E. i J.P. Prokurator zwrócił uwagę, że wjazd na teren ich nieruchomości następuje z obszaru położonego między dwiema "wersjami" granicy działek [...] i [...], przy czym wjazd ten jest urządzony zgodnie z prawomocną decyzją o pozwoleniu na budowę. Zdaniem Prokuratora, bez znaczenia przy tym jest fakt, że do niedawna E. i J.P. przekonani byli o tym, że ta część gruntu stanowi własność W.T. i dopiero postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego objawiły im istotne rozbieżności w zakresie przebiegu granicy działki drogowej. W ocenie Prokuratora, istotne jest również to, że aktualnie E. i J.P. prezentują pogląd, iż granica ich działki ([...]) i działki [...] ma długość 120 m, a nie 100 m. Natomiast stanowisko W.T. jest odmienne, co wiąże się z utrudnianiem właścicielom działki [...] korzystania z urządzonego wcześniej wjazdu. Tym samym spór pomiędzy ww. stronami winien być rozstrzygnięty w drodze postępowania rozgraniczeniowego. Postępowanie to, w ocenie prokuratora, ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia ewentualnych postępowań cywilnych, które toczą się, bądź mogą się toczyć między W.T., a E. i J.P. Mając powyższe na uwadze nie można więc uznać, że w sprawie nie istniał spór graniczny. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanej na wstępie uchwale - udział w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony jest równoznaczny ze stwierdzeniem, że toczy się ono w interesie każdej ze stron postępowania. Zatem postępowanie rozgraniczeniowe toczyło się w interesie wszystkich właścicieli nieruchomości, których granica stała się sporna. W ocenie Sądu, nie doszło także do naruszenia art. 264 § 1 K.p.a. Według treści tego przepisu, jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji publicznej ustali w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania, osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia. Oznacza to, że formą rozstrzygnięcia w sprawie kosztów jest postanowienie, które wydawane jest razem z decyzją, co wynika z tego przepisu. Podkreślić przy tym trzeba, że orzeczenie o kosztach postępowania nie jest związane z badaniem okoliczności zasadności przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego. Wydaje się tu dwa akty administracyjne różnej rangi prawnej i wyraźnie rozdzielone, choć jednocześnie powiązane ze sobą. Postanowienie w sprawie kosztów ma samodzielny byt, ponieważ dotyczy kwestii incydentalnej, stosownie do art. 264 § 2 K.p.a. Wydawane jest zarówno wtedy, gdy organ ustala takie koszty, jak i wtedy, gdy odmawia ich przyznania. Nie można się zatem zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że Wójt Gminy K. nie został obciążony kosztami postępowania w tej sprawie. Z treści zaskarżonego postanowienia wynika bowiem, że organ ten zobowiązany został do uiszczenia ½ określonych w postanowieniu kosztów, tj. w wysokości [...] zł. Stronami postępowania rozgraniczeniowego są bowiem wszyscy ci właściciele, których uprawnienia wynikają bezpośrednio z praw podmiotowych do gruntów (nieruchomości) przyległych do przedmiotu rozgraniczenia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 35 K.p.a. wskazać należy, że przy obliczaniu terminów określonych w § 3 K.p.a., tj. nie później niż miesiąc na załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego i nie później niż w ciągu dwóch miesięcy w sprawach szczególnie skomplikowanych od dnia wszczęcia postępowania (a w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania), należy uwzględnić treść § 5 ww. przepisu. Stanowi on, że do terminów określonych powyżej nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Z wyjaśnień Kolegium udzielonych w odpowiedzi na skargę wynika, że akta organu I instancji w przedmiotowej sprawie zostały przekazane Sądowi Rejonowemu – [...] Wydział Cywilny do sprawy o sygn. akt II [...] wraz z odpisami rozstrzygnięć Kolegium, zapadłych po rozpatrzeniu odwołań. Sąd nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 77 oraz art. 78 K.p.a. Naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo też na błędnej wykładni tych przepisów. Sąd uchyla decyzję lub postanowienie tylko wówczas, gdy stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy przy tym rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji (postanowienia), a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie nie dostarczyło podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia z dnia 12 maja 2015 r. i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji z dnia 28 listopada 2014 r. naruszone zostało prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Mając zatem na uwadze, że zaskarżone postanowienie podjęte zostało z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, a przyczyny, dla których organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji znalazły jednoznaczny wyraz w jego uzasadnieniu, co pozostaje w zgodzie z obowiązkami organu wymienionymi w art. 107 § 1 i 3 K.p.a., skarga nie mogła zostać uwzględniona. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak na wstępie.