II SA/Sz 814/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia budowy oddala skargę. Starosta [...] decyzją z dnia [...] maja 2022 r., nr [...], na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735), art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowane (Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.) zgłosił sprzeciw do zamiaru wykonania robót budowlanych ujętych w zgłoszeniu złożonym w dniu [...] maja 2022 r. przez inwestora D. M., polegających na budowie budynku rekreacji indywidualnej o wymiarach 5 x 7 metrów z poddaszem nieużytkowym, nietrwale związanego z gruntem oraz budowie wiaty wolnostojącej o wymiarach 2,3 x 7 m, na terenie działki nr ewid. [...] obręb ewid. [...], gmina K.. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że wskazana w zgłoszeniu działka zlokalizowana jest na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] na którym zgodnie z treścią § 2 ust. 1 pkt 8 uchwały Sejmiku Województwa nr [...] z dnia [...] września 2009 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu, zabrania się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie o szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Wyjątek od ww. zakazu został wprowadzony w § 4 wspomnianej uchwały, który stanowi, że nie wprowadza się ww. zakazu zabudowy dla obszarów chronionego krajobrazu, dla których plan zagospodarowania przestrzennego lub studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przewiduje możliwość lokalizowania obiektów budowlanych w pasie o szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. W związku z powyższym, organ przeanalizował Studium uwarunkowań i kierunków rozwoju zagospodarowania przestrzennego Gminy K. uchwalone uchwałą Rady Gminy K. nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. i ustalił, że działka nr [...] znajduje się na obszarze US, tj. tereny sportu i rekreacji przeznaczonym pod sytuowanie urządzeń sportowo-rekreacyjnych i turystycznych służących obsłudze turystyki, sportu i rekreacji, na którym dopuszcza się lokalizowanie obiektów sportowych ziemnych i kubaturowych, przystani wodnych, kąpielisk, stanic, pól namiotowych i kempingów, urządzonych tras spacerowych i rowerowych, obiektów pomocniczych służących zaopatrzeniu terenów sportu i rekreacji w elektryczność, gaz, ciepło, wodę, urządzenia odprowadzające ścieki, parkingów dla potrzeb obiektów na własnym terenie, ulic układu obsługowego, zieleni ogólnodostępnej. W ocenie organu, opisane powyżej Studium nie dopuszcza na terenie przedmiotowej działki zabudowy budynkiem rekreacji indywidualnej w pasie terenu wynoszącym 100 m od linii brzegowej jeziora P. . Projektowana inwestycja lokalizowana jest w odległości 80 – 90 m od linii brzegowej jeziora, a zatem jest niezgodna z przepisami ww. uchwały. W odwołaniu od powyższej decyzji D. M. podniosła, że zaskarżona decyzja zapadła bez podstawy prawnej i faktycznej. Zdaniem organu, analiza Studium uwarunkowań i kierunków rozwoju zagospodarowania przestrzennego Gminy K. nie pozwala na wzniesienie budynku rekreacji indywidualnej w obrębie gruntów przypisanych do strefy ochrony krajobrazu [...]. Tego rodzaju obiekt nie został uznany za dopuszczalny na terenie należącym do skarżącej, figurującym w Studium jako teren rekreacyjno-sportowy. Tymczasem, w ocenie skarżącej Studium uwarunkowań i kierunków rozwoju zagospodarowania przestrzennego nie jest aktem prawa. Jest to opracowanie organu wykonawczego gminy poprzedzające uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego. Co więcej, żaden przepis nie upoważnia Starosty do stosowania tego opracowania. Jest ono adresowane do Rady Gminy. Tylko w zakresie, o jakim mowa w § 4 Uchwały nr [...] z [...] września 2009 r. Sejmiku Województwa, a więc dla ustalenia, czy na gruntach przypisanych do obszaru chronionego krajobrazu [...] możliwe jest wznoszenie budynków, może on być analizowany przez organ decydujący. Podstawą do dalszej analizy i stosowania zapisów Studium nie jest też art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane, który upoważnia organ do badania planu zagospodarowania przestrzennego, aktów prawa i innych przepisów natomiast nie mówi nic na temat Studium. Strona z ostrożności, podniosła dodatkowo, że zaprezentowane w zaskarżonej decyzji rozumienie zapisów Studium jest niewłaściwe. Bez wyraźnej przyczyny w decyzji dano wyraz przekonaniu, ze wyliczenie obiektów możliwych do wzniesienia na terenie sportu i rekreacji jest wyliczeniem enumeratywnym i tworzy katalog zamknięty. Jest to pogląd niesłuszny, zwłaszcza w świetle zapisu Studium mówiącego o parametrach obiektów, jakie na takich terenach (sportu i rekreacji) można wznieść. Skoro mowa jest wprost o tym, by obiekty te spełniały parametry wymagane dla dopuszczalnych na terenie usług turystycznych, to jest oczywiste, że autor Studium "bez wahania dopuścił uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego Gminy w brzmieniu umożliwiającym wzniesienie domku rekreacji indywidualnej" na należącym do skarżącej terenie sportu i rekreacji. Decyzją z dnia [...] lipca 2022 r., nr [...], Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że Studium nie jest aktem prawa miejscowego, jednakże Starosta podał w swojej decyzji, że do ustaleń Studium odnoszą się ustalenia Uchwały nr [...] z [...] września 2009 r. Sejmiku Województwa w sprawie obszarów chronionego krajobrazu oraz zmieniającej ją Uchwały nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. Zgodnie z treścią § 2 ust. 1 pkt 8 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 i 9 Uchwały wprowadzono zakaz budowy nowych obiektów budowlanych w pasie o szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki leśnej lub rybackiej. Zakazu tego nie wprowadza się jedynie na części obszarów chronionego krajobrazu, o których mowa w załącznikach nr 1 i 2, dla których plan zagospodarowania przestrzennego lub studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przewiduje możliwość lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Wobec powyższego, zdaniem Wojewody, organ w sposób prawidłowy zastosował art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane. Uchwałodawca dopuścił możliwość odstąpienia od zakazu budowy jednakże ustalił, że może to się odbywać na zasadach określonych w planie miejscowym lub studium. Wpisana w ten sposób warunkowość wskazuje, że uchwałodawca nie przewiduje dowolności w zabudowie na obszarze pasa ochronnego wynoszącego 100 m od brzegu zbiornika wodnego. W ocenie organu, nie ma wątpliwości, że planowany budynek o wymiarach 5 m x 7 m mieści się w 100 -metrowej strefie zakazu budowy. Studium dopuszcza w jednostce planistycznej, w której znajduje się działka nr [...], jedynie posadowienie obiektów sportowych ziemnych i kubaturowych. Podnoszony przez stronę w odwołaniu argument, że studium nie jest prawem miejscowym, nie ma w tym wypadku zastosowania, bowiem zapisy Studium są punktem odniesienia , który jedynie uszczegóławia rodzaj i skalę dopuszczalnej zabudowy w obszarze 100-metrowego pasa zakazu zabudowy, podlegającego kompetencjom Sejmiku Województwa. W skardze wniesionej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżąca podniosła, że zaprezentowane w tym rozstrzygnięciu rozumienie § 4 uchwały nr [...] z dnia [...] września 2009 r. jest sprzeczne z jego literalną treścią. Wskazany przepis stanowi bowiem wprost, że na części obszarów chronionego krajobrazu, dla których studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przewiduje możliwość lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych nie wprowadza się zakazu wymienionego w § 3 punkcie 2, to jest zakazu budowania obiektów budowlanych we wskazanym pasie szerokości – z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Z treści tego przepisu wynika, że wyłączenie to ma charakter jedynie terytorialny i wyłącza pewien obszar spod obowiązywania zakazu budowania obiektów budowlanych, nie modyfikuje natomiast jego treści. Strona zaznaczyła, że wspomniany zakaz stanowi powtórzenie zakazu przewidzianego w art. 24 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody. Jakkolwiek może on zostać wprowadzony w uchwale sejmiku, to jednak to czy jego treść może być modyfikowana aktem prawnym niższego rzędu pozostaje sporne w orzecznictwie i w doktrynie. Tym bardziej jest niemożliwe, że treść takiego ustawowego zakazu może zostać zmodyfikowana przez coś, co nie jest aktem prawa, a studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego aktem prawa nie jest. Zatem skoro studium nie może modyfikować treści ustawowego zakazu, jedyna prawidłowa wykładnia § 4 uchwały Sejmiku prowadzi do wniosku, że wyłączenie dotyczące zakazu ma charakter wyłącznie terytorialny i na całym objętym studium zagospodarowania przestrzennego obszarze nie obowiązuje żaden zakaz wprowadzony uchwałą, a samo studium, w oderwaniu od uchwały jako nie będące aktem prawa miejscowego nie może być źródłem takiego zakazu. Zdaniem skarżącej, ograniczenia wynikające z ustawy o ochronie przyrody i podjętej na jej podstawie uchwały Sejmiku Województwa stanowią ograniczenia konstytucyjnie chronionej własności, zatem powinny być interpretowane w sposób jak najbardziej ścisły, korzystny dla obywatela. Strona wskazała ponadto na zapisy znajdujące się na stronach 48 i 49 Studium, zgodnie z którymi: - oznaczenie US – to tereny sportu i rekreacji – urządzeń sportowo-rekreacyjnych i turystycznych służących obsłudze turystyki, sportu i rekreacji, - "Dla funkcji zabudowy sportowo-rekreacyjnej ustala się parametry jak dla funkcji usług turystycznych". W jej ocenie, powyższe sformułowania mają znaczenie dla poprawnego rozumienia zapisów Studium. Wskazany katalog jest tylko próbą przytoczenia przykładów dopuszczalnej zabudowy, która jest odległa od enumeratywnego wyliczenia wszelkich legalnych zamierzeń budowlanych. Rodzaje i typy zabudowy sportowo-rekreacyjnej zostały wyraźnie opisane w dziale UT – usługi turystyczne, a wśród nich wymieniono: "budynki rekreacji indywidualnej", czyli obiekty takiego rodzaju, jaki skarżąca wskazała w swoim zgłoszeniu. Nie bez znaczenia jest końcowy fragment opisu "sportu i rekreacji", wskazujący na potrzebę łącznego odczytywania obu fragmentów Studium. Skoro bowiem obiekty zaliczone do sportowo-rekreacyjnych mają spełniać parametry obiektów przeznaczonych dla usług turystycznych, to znaczy ni mniej ni więcej, że dopuszczalne jest wznoszenie między nimi obiektów rekreacji indywidualnej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Na wstępnie należy wskazać, że niniejsza sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, w trybie uproszczonym na wniosek skarżącej, któremu to wnioskowi nie sprzeciwił się organ (stosownie do treści art. 119 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 § i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022, poz. 2492). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", zgodnie z którym, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddana została decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zamiaru wykonania robót budowlanych ujętych w zgłoszeniu złożonym w dniu [...] maja 2022 r. przez inwestora D. M., polegających na budowie budynku rekreacji indywidualnej o wymiarach 5 x 7 m z poddaszem nieużytkowym, nietrwale związanego z gruntem oraz budowie wiaty wolnostojącej o wymiarach 2,3 m x 7 m, na terenie działki nr [...] obręb ewid. [...], gmina K.. Przeprowadzona kontrola legalności powyższej decyzji doprowadziła Sąd do wniosku, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skarga podlega oddaleniu. Podstawę materialnoprawną decyzji zapadłych w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r., poz. 2351). Zgodnie z treścią art. 30 ust. 6 pkt 2 tej ustawy, organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Zdaniem organów taka właśnie sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie bowiem zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 8 uchwały Sejmiku Województwa z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w sprawie obszarów chronionego krajobrazu, na obszarach, o których mowa w załączniku nr 1 do uchwały wprowadza się zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od: a) linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, b) zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących przy normalnym poziomie piętrzenia określonym w pozwoleniu wodnoprawnym, o którym mowa w art. 389 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne – z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. W sprawie bezspornym jest przy tym, że należąca do skarżącej działka nr [...] obręb ewid. [...], gmina K. znajduje się w pasie szerokości 100 m od brzegu jeziora P. i położona jest na terenie objętym wspomnianą wyżej uchwałą (załącznik nr 1 do uchwały). Dla wspomnianego terenu brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast obowiązuje na nim Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowani przestrzennego Gminy K. przyjęte uchwałą nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] maja 2008 r. Jak wynika ze tego Studium, działka nr [...] obręb [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem "US" – tereny sportu i rekreacji – urządzeń sportowo-rekreacyjnych i turystycznych służących obsłudze turystyki, sportu i rekreacji. Na terenach sportu i rekreacji dopuszcza się lokalizowanie: - obiektów sportowych ziemnych i kubaturowych, - przystani wodnych, - kąpielisk, - stanic, - pól namiotowych i kempingów, - urządzonych tras spacerowych i rowerowych, - obiektów pomocniczych służących zaopatrzeniu terenów sportu i rekreacji w elektryczność, telekomunikację, gaz, ciepło, wodę (w tym awaryjne ujęcia wody pitnej), urządzenia odprowadzające ścieki, - parkingów dla potrzeb obiektów na własnym terenie, - ulic układu obsługującego, - zieleni ogólnodostępnej. Dla funkcji zabudowy sportowo-rekreacyjnej ustala się parametry jak dla funkcji usług turystycznych. Jednocześnie w § 4 cytowanej wcześniej uchwały Sejmiku Województwa w sprawie obszarów chronionego krajobrazu, na części obszarów chronionego krajobrazu, o których mowa w zał. 1 i 2, dla których plan zagospodarowania przestrzennego lub studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przewiduje możliwość lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych oraz obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od linii brzegów klifowych oraz w pasie technicznym brzegu morskiego nie wprowadza się zakazu wymienionego w § 2 pkt 8 i § 3 ust. 1 pkt 8 i 9. Zdaniem organu uchwałodawca wprowadził w cytowanym § 4 uchwały możliwość odstąpienia od zakazu zabudowy jednakże wyłącznie na zasadach określonych w planie miejscowym lub studium. Uzależnił tym samym możliwość zabudowy od spełnienia warunków określonych w wymienionych przepisach planistycznych. Planowany przez inwestora budynek rekreacji indywidualnej (w wymiarach 5 m x 7 m) na działce o długości 102,4 m i szerokości 29,7 m, mieści się w 100-metrowej strefie zakazu zabudowy. Powyższe wskazuje na sprzeczność między zamierzeniem budowlanym inwestora a warunkami określonymi w studium. Natomiast, w ocenie skarżącej, studium nie jest aktem prawa miejscowego, nie może modyfikować wprowadzonego zakazu, ma jedynie charakter terytorialny i wyłącza pewien obszar spod tego zakazu. O ile należy zgodzić się ze skarżącą, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest aktem prawa miejscowego, o tyle nie można podzielić poglądu, że "ma jedynie charakter terytorialny i wyłącza pewien obszar spod obowiązywania zakazu budowania obiektów budowlanych". Takie stanowisko, zdaniem Sądu jawi się jako niekonsekwentne. Jeżeli bowiem – w ocenie strony – zapisy studium nie powinny mieć tu zastosowania z uwagi na to, że nie jest ono aktem prawa miejscowego, to niezrozumiałym jest z jakich względów miałyby wyznaczać terytorium, na którym jakiekolwiek zakazy czy nakazy określone w uchwale miałyby obowiązywać lub też stosowanie określonych zakazów byłoby wyłączone. Z kolei gdyby odczytywać uchwałę w sprawie obszarów chronionego krajobrazu z pominięciem wspomnianego studium, wówczas należałoby uznać, że dla terenów, dla których uchwalono jedynie studium jednak brak jest planu zagospodarowania przestrzennego, wspomniane zakazy obowiązują bez jakichkolwiek wyjątków (niewymienionych w § 3 uchwały). W takim przypadku, na terenach tych nie byłoby możliwe wznoszenie nowych obiektów budowlanych w pasie o szerokości 100 m od linii brzegów rzek czy jezior także wówczas gdyby były to obiekty sportowe, przystanie wodne, stanice, kąpieliska czy inne obiekty wymienione w tym studium (dopuszczalne zgodnie ze studium na terenach oznaczonych – tak jak teren na którym znajduje się działka skarżącej nr [...] – symbolem "US"). W tym miejscu zaznaczyć należy, że uchwała Sejmiku Województwa dnia [...] września 2009 r., w sprawie obszarów chronionego krajobrazu podjęta została na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Zgodnie ze wspomnianym przepisem, wyznaczenie obszaru chronionego krajobrazu następuje w drodze uchwały sejmiku województwa, która określa jego nazwę, położenie, obszar, sprawującego nadzór, ustalenia dotyczące czynnej ochrony ekosystemów oraz zakazy właściwe dla danego obszaru chronionego krajobrazu lub jego części, wybrane spośród zakazów wymienionych w art. 24 ust. 1, wynikające z potrzeb jego ochrony. Jednocześnie z treści art. 24 ust. 1 pkt 8 tej ustawy wynika, że na obszarze chronionego krajobrazu może zostać wprowadzony zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od: a) linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, b) zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących przy normalnym poziomie piętrzenia określonym w pozwoleniu wodnoprawnym, o którym mowa w art. 389 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne; - z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. W świetle zacytowanych przepisów Sejmik Województwa był uprawniony do wprowadzenia zakazu, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 8 uchwały z dnia [...] września 2009 r. Zaznaczenia wymaga przy tym, że w niniejszym postępowaniu, ze skargi na decyzję w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu wobec zamiaru budowy budynku rekreacji indywidualnej oraz wiaty wolnostojącej, Sąd nie ma możliwości kontroli prawidłowości wspomnianej uchwały w sprawie obszarów chronionego krajobrazu, w tym również w zakresie odwoływania się w jej treści do zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Przepisy prawa przewidują bowiem odrębny tryb zaskarżania tego typu uchwał. Ponadto badanie przez Sąd w niniejszym postępowaniu zgodności z prawem zapisów uchwały odnoszących się do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania wykracza poza określone granice rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej. Jednocześnie dopóki uchwała nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, organy zobowiązane są do jej stosowania. Z tego względu, organ analizując zgłoszenie skarżącej z dnia [...] maja 2022 r. (złożone w dniu [...] maja 2022 r.) prawidłowo dokonał ustaleń co do tego, czy mając na uwadze treść omawianych wyżej przepisów na działce należącej do skarżącej – położonej na terenie objętym uchwałą z [...] września 2009 r. możliwe jest wzniesienie obiektów rekreacji indywidualnej. Słusznie też uznał, że tego typu obiekty nie mogą powstać z uwagi na obowiązujący zakaz wprowadzony w § 2 ust. 1 pkt 8 tej uchwały. Z tego względu nietrafny okazał się zarzut skarżącej, że decyzja zapadła bez podstawy prawnej i faktycznej. Niezależnie od tego, czy w § 4 uchwały, wprowadzając wyjątki od wspomnianego zakazu, prawidłowo zawarto odesłanie do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, czy też nie, to jednak niewątpliwie z odesłania tego nie można wywieść skutków postulowanych przez skarżącą. Raz jeszcze należy podkreślić, że interpretacja cytowanych przepisów dokonana przez skarżącą jest wewnętrznie sprzeczna. Strona wskazuje, że brzmienie § 4 uchwały z [...] września 2009 r., umożliwia sprawdzenie, czy dokument planistyczny dopuszcza budowę obiektów budowlanych, jednak nie daje możliwości badania na jakich zasadach dopuszczane jest wznoszenie tych obiektów. Nie sposób przy tym stwierdzić, z jakich względów skarżąca dopuszcza badanie w oparciu o studium niektórych okoliczności – takich jak dopuszczalność budowy jako takiej i wyklucza badanie innych okoliczności – takich jak dopuszczalność budowy określonych obiektów. Tymczasem w studium, teren na którym znajduje się działka skarżącej oznaczony jest symbolem "US" i przeznaczony jest dla urządzeń sportowo-rekreacyjnych i turystycznych służących obsłudze turystyki, sportu i rekreacji. Dla tych terenów nie dopuszcza się lokalizowania budynków rekreacji indywidualnej bowiem te dopuszczalne są na terenach oznaczonych symbolem "UT" – tereny usług turystycznych i to niezależnie od tego czy wyliczenie jest przykładowe czy enumeratywne. Nawet bowiem gdyby przyjąć, że na terenach sportu i rekreacji "US" możliwa jest lokalizacja jeszcze innych nie wyliczonych tam obiektów, to z pewnością nie chodzi tu o takie obiekty, których lokalizację przewidziano na innym terenie – tj. terenie usług turystycznych "UT". Gdyby tak bowiem było to podział ten byłby zbędny. Wbrew argumentacji skarżącej, zamieszczenie pod wyliczeniem obiektów, dopuszczalnych na terenach sportu i rekreacji, stwierdzenia, że "dla funkcji zabudowy sportowo-rekreacyjnej ustala się parametry jak dla funkcji usług turystycznych" nie oznacza, że w istocie na terenach sportu i rekreacji ("US") dopuszcza się lokalizowanie budynków rekreacji indywidualnej przewidzianych na terenach usług turystycznych ("UT"). W ocenie Sądu, jego zamieszczenie pod wyliczeniem obiektów, dopuszczalnych na terenach sportu i rekreacji dowodzi, że są to różne funkcje, a jedynie stosowane dla nich parametry są takie same. Za nieuzasadniony należy przy tym uznać podnoszony w skardze argument pominięcia przez organ jednego z zarzutów sformułowanych w odwołaniu – dotyczący błędnego rozumienia zapisów studium. Okoliczność, że organ odczytuje te przepisy w sposób odmienny niż strona bowiem w jego ocenie studium dopuszcza na terenie, na którym znajduje się działka nr [...] jedynie posadowienie obiektów sportowych ziemnych i kubaturowych, nie oznacza, że argumenty strony w tym zakresie pominął. Z tych względów, Sąd nie znalazł podstaw do podważenia oceny organów orzekających co do konieczności zastosowania w sprawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. W analizowanej sprawie planowana inwestycja jest niezgodna z uregulowaniami uchwały Sejmiku Województwa z dnia [...] września 2009 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie orzekł jak w sentencji.