II SA/Sz 817/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki,, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Krzysztof Chudy, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 stycznia 2010r. sprawy ze skargi W. i T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących W. i T. K. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. Wójt Gminy po rozpatrzeniu wniosku Spółki A. decyzją nr [...] z dnia [...]r. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego - stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na działce nr [...] obr. [...], gmina [...]. Wnioskiem z dnia [...]r. W. i T. K. wystąpili do Starosty o stwierdzenie nieważności wyżej wymienionej decyzji Wójta Gminy, uzasadniając, iż o powyższej decyzji dowiedzieli się z postanowienia Starosty zawiadamiającego o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej stacji. We wniosku tym zarzucili organowi naruszenie art. 61 § 4 oraz art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przez uniemożliwienie im wzięcia czynnego udziału w postępowaniu i zajęcia stanowiska w sprawie. Ponadto podnieśli, iż lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej narusza ich interes prawny, bowiem ogranicza ich prawo do wykorzystywania nieruchomości (działki nr [...] oraz nr [...]) zgodnie z ich przeznaczeniem, ze względu na bliskość działki objętej inwestycją, i tym, samym bliskość obszaru podwyższonego promieniowania. Starosta uznając, iż nie jest organem właściwym w przedmiotowej sprawie przekazał wniosek do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W dniu [...]r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło pismo inwestora Spółki A., reprezentowanej przez radcę prawnego D. K., ustosunkowujące się do w/wniosku, w którym stwierdzono, iż państwo K. nie posiadają interesu prawnego i zgodnie z art. 28 k.p.a. nie są stroną postępowania w przedmiotowej sprawie. Ponadto planowana inwestycja nie stanowi inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko i w miejscach dostępnych dla ludzi nie będzie oddziaływania przekraczającego dopuszczalne normy. Decyzją nr [...] z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...]r. nr [...]. Zdaniem SKO, w myśl art. 157 § 2 k.p.a. prawo żądania wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji przysługuje stronie. Natomiast W. i T. K. nie wykazali w tej sprawie swego interesu prawnego, co stanowi podstawę udziału w postępowaniu administracyjnym. Wnioskodawcy przymiot strony wyprowadzili jedynie z faktu posiadania w miejscowości [...] nieruchomości gruntowych oznaczonych jako działki nr [...] i [...], nie wykazując interesu prawnego. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podtrzymali dotychczasowe argumenty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...] z dnia [...]r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa, utrzymało w mocy swe poprzednie rozstrzygnięcie, wskazując, iż okoliczności jakie przytaczają skarżący we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie stanowią przesłanki do stwierdzenia nieważności lecz ewentualnie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § pkt 4 k.p.a. Powyższą decyzję ostateczną skarżący zaskarżyli skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Decyzjom Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzucili naruszenie: - art. 7,8,9,11,28,77,107 § 3 k.p.a., - art. 52 ust. 2 pkt 1 oraz art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, - art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w związku z art. 140, 143 Kodeksu cywilnego w związku z art. 21 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi skarżący, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie [...] z dnia [...] roku, w którym podkreślono, że § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), wskazuje, że parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skałę przedsięwzięciai odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położone na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, sumuje się. Skarżący podnoszą, iż pole elektromagnetyczne o wielkości ponad [...] W/m2 znajdzie się w miejscach dostępnych dla ludności lub przeznaczonych pod inwestycje, co stwarza bardzo niebezpieczną sytuację dla zdrowia i życia oraz mienia. Tylko określenie wszystkich maksymalnych parametrów inwestycji skutkuje ważnością decyzji (tak NSA [...] w wyroku z dnia [...] roku) oraz daje możliwość ich weryfikacji. W niniejszej sprawie pomiędzy antenami sektorowymi oraz radioliniami należało dokonać superpozycji energii wysokiej częstotliwości zgodnie z § 4 w/w rozporządzenia. Zarówno Wójt, jak i Kolegium, w ogóle nie odniosły się do powyżej kwestii, co winno skutkować uchyleniem orzeczeń oraz decyzji ich poprzedzających. Co do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w związku z art. 140, 143 Kodeksu Cywilnego w związku z art. 21 Konstytucji RP, skarżący powołują się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia [...]r. sygn. akt [...], gdzie Sąd uznał, że odwołanie się do społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości należy rozumieć, jako wskazanie na uprawnienie właściciela do nieskrępowanego korzystania z tej nieruchomości w zakresie dostępnym (potencjalnie możliwym do wykorzystania) właścicielowi, w granicach zakreślonych przez prawo. Również NSA w wyroku z dnia [...] r. sygn. akt [...] uznał, że oddziaływanie anten dla takich terenów wprowadza ograniczenia, zasięg promieniowania wyklucza bowiem zabudowę o określonych parametrach. Wobec powyższego obszar oddziaływania obiektu nie może zostać ograniczony do przestrzeni ponad określoną wysokość. Promieniowanie obecne w przestrzeni na określonej wysokości rodzi ograniczenia dla zabudowy gruntu. Z tego względu, po rozstrzygnięciu czy i w jakim zakresie inwestycja wpływa na ograniczenia w zagospodarowaniu terenów sąsiednich, uzasadnione będzie przyznanie statusu stron postępowania właścicielom i użytkownikom wieczystym tych terenów. Projektowana inwestycja powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu ich działek. Narusza też przepisy dotyczące ochrony środowiska, a tym samym należy uznać, że oddziałuje na sąsiadujące z nią nieruchomości. Nieruchomości objęte działaniem pól elektromagnetycznych o przekroczonych dopuszczalnych poziomach, które emitowane są przez przedmiotową instalację należy uznać za znajdujące się w obszarze oddziaływania obiektu. Organ nie wziął też pod uwagę treści art. 143 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym w granicach określonych przez społeczno -gospodarcze przeznaczenie gruntu, własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią. Przepis ten wyznacza sposób w jaki właściciel, faktycznie i potencjalnie zgodnie z przepisami prawa i planem zagospodarowania przestrzennego, może stosownie ze swoją wolą z gruntu korzystać także w odniesieniu do przestrzeni rozciągającej się nad powierzchnią gruntu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...]r., sygn. akt [...]). Ponadto emisja pól elektromagnetycznych nie jest i nie może być traktowana jako jedyna przesłanka oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na działkę skarżących. Oddziaływanie to może wynikać z innych przyczyn, utrudniając korzystanie z działek zgodnie z ich przeznaczeniem. Istotny również w niniejszej sprawie jest fakt, iż w dniu [...] r. skarżący jako strona postępowania, otrzymali od Starostwa Powiatowego zawiadomienie, o wszczęciu postępowania w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej [...] telefonii komórkowej w [...] na działce nr [...].W związku z powyższym uznać należy, iż skarżący posiadają przymiot strony w postępowaniu dotyczącym niniejszej inwestycji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty powoływane w wyżej opisywanych decyzjach. Odpowiedź na skargę złożył także uczestnik postępowania – Spółka A. wnosząc o jej oddalenie. W treści pisma podkreślił, iż skarżący wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy, nie wykazali, iż organ dopuścił się naruszenia jakiejkolwiek przesłanki stanowiącej podstawę stwierdzenia nieważności określonej w art. 156 § 1 k.p.a. Ponadto nie wykazali także swego interesu prawnego, co skutkuje brakiem możliwości udziału w tym postępowaniu jako jego strona. Do sprawy jako uczestnik postępowania sądowego przystąpiło także na podstawie art. 33 § 2 P.p.s.a. Stowarzyszenie A., popierając stanowisko skarżących. W piśmie procesowym z dnia [...]r. reprezentant w/w Stowarzyszenia podniósł, między innymi iż o przestrzennych granicach konkretnego gruntu przesądzają uzasadnione potrzeby jego właściciela zależne od rodzaju i przeznaczenia należącej do niego nieruchomości. Społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości nie wyznacza sposobu, w jaki z gruntu dotychczas korzystano, lecz wyznacza sposób, w jaki właściciel faktycznie i potencjalnie może zgodnie ze swoją wolą z gruntu korzystać (wyrok Sądu Najwyższego z dnia [...] r., [...] Aktywne wykorzystanie przez właściciela gruntu przestrzeni powietrznej następuje najczęściej w toku inwestycyjnej działalności budowlanej i późniejszej eksploatacji obiektów budowlanych. Skoro według wskazań art. 143 k.c. własność gruntu rozciąga się również na przestrzeń nad powierzchnią gruntu, to wyłącznie właściciel nieruchomości gruntowej jest uprawniony do korzystania z przestrzeni powietrznej nad jego gruntem. Wobec wyłączności uprawnień właściciela w tym zakresie należy wykluczyć ingerencje sąsiadów oraz innych osób trzecich, gdy chodzi o korzystanie z przestrzeni powietrznej nad cudzym gruntem. Najważniejszą kwestią w niniejszej sprawie, przy ustaleniu rzeczywistego oddziaływania stacji jest dokonywanie kumulacji pól e-m w środowisko. Organ nie zsumował energii anten sektorowych, których oddziaływanie się nakłada, nie mówiąc już o kumulacji z antenami radiolinii. Obowiązkiem sporządzającego dokumentację było dokonania wyliczeń w oparciu o istniejący poziom pola e-m w miejscu planowanej inwestycji, co wiąże się z koniecznością dokonania kumulacji.. W konkluzji Stowarzyszenie wyraziło stanowisko, iż w świetle art. 6 ust. 2 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 140, 143 Kodeksu Cywilnego oraz w związku z art. 21 Konstytucji RP i art. 1 protokółu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 roku z późniejszymi zmianami, nie można ustalić lokalizacji inwestycji celu publicznego albowiem inwestycja taka narusza interesy osób trzecich. Z zacytowanego orzecznictwa wynika, iż bez znaczenia jest, na jakiej wysokości wystąpi ponadnormatywne pole elektromagnetyczne. Obowiązkiem organu było sporządzenie decyzji w taki sposób, aby wynikało z niej jednoznacznie jak ustalano obszar oddziaływania inwestycji. Ponadto decyzja winna jednoznacznie określać, jakie parametry techniczne były brane pod uwagę przy rozpatrywaniu sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje. Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Wyeliminowaniu z obrotu prawnego podlegał będzie taki akt, wydany przez organ administracji publicznej, który – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 p.p.s.a. – narusza przepis prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przepis postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też poprzez naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania, jak również, gdy obarczony jest wadą nieważności. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonana wg wskazanego wyżej kryterium sądowa kontrola zaskarżonego aktu wykazała, iż skarga jest zasadna, choć z innych powodów, niż podniesione w jej treści. Rozpatrując skargę oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd dopatrzył się uchybień, które skutkować musiały uchyleniem zaskarżonej decyzji. Postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją, wszczęte zostało na skutek wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...]r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Wnioskodawcy swe uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności w/w decyzji wywodzą z faktu, iż bez swej winy nie brali w nim udziału, zaś przedmiotowa inwestycja narusza ich prawa, wynikające z własności działek gruntu znajdujących się w pobliżu inwestycji, bowiem spowoduje ograniczenia w ich wykorzystaniu lub zagospodarowaniu. Postępowanie wywołane złożeniem wniosku o stwierdzenie nieważności określonej decyzji, będącej w obrocie prawnym toczy się w trybie nadzwyczajnym, na który składają się dwie fazy: faza wstępna - obejmująca badanie, czy żądanie wniesione zostało przez legitymowany do tego podmiot oraz czy wykazano podstawę z art. 156 § 1 k.p.a. i faza właściwa - dotycząca oceny merytorycznej wystąpienia przesłanek stwierdzenia nieważności. W rozpatrywanej sprawie organ wydając zaskarżoną decyzję odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej poprzestał na fazie wstępnej stwierdzając, iż wnioskodawcy nie byli stroną postępowania w postępowaniu dotyczącym lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej, a także nie posiadają w tej sprawie interesu prawnego, co wiąże się z brakiem przymiotu strony, skutkującym omową wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności wskazanej we wniosku decyzji lokalizacyjnej. Stanowisko to nie zostało jednak właściwie uargumentowane, czym - w ocenie sądu - dopuszczono się naruszenia przepisów art. 7, art. 75 i art. 77 k.p.a., które zobowiązują organ administracji do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do szczegółowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu strony. Ponadto organ winien rozpatrzyć cały materiał dowodowy dopuszczając jako dowód wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Pojęcie interesu prawnego, użyte w przepisie art. 28 k.p.a., oznacza interes oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego. O istnieniu interesu prawnego decydują, w myśl ugruntowanych poglądów orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści (por. wyrok NSA z dnia [...]r., sygn. akt [...]). Pojęcie strony może być wyprowadzone tylko z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę interesu prawnego. W przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż z faktu bycia właścicielem nieruchomości położonej w pobliżu inwestycji, jaką jest stacja bazowa telefonii komórkowej, nie da się wywieść interesu prawnego do kwestionowania decyzji lokalizacyjnej, a jedynie interes faktyczny, nie poparty przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Stanowiska tego nie można uznać za trafne w odniesieniu do niniejszej sprawy, w której zachodzi oddziaływanie planowanej inwestycji na działkę sąsiednią.. W każdej tego typu sprawie organ wydający decyzję musi badać jak daleko sięgać będzie oddziaływanie planowanej inwestycji i w ten sposób ustalić krąg osób, które mają w danej sprawie interes prawny. To oznacza, że stronami postępowania w tego rodzaju sprawach mogą być, w zależności od okoliczności, także właściciele nieruchomości nie graniczących bezpośrednio z terenem inwestycji. Na takim stanowisku stanął Naczelny Sąd Administracyjny m.inn. w wyroku z dnia [...]r. [...]. W uzasadnieniu uchwały NSA z dnia 25 września 1995r., sygn. akt VI SA 13/95 – ONSA 1995r., z. 4, poz. 154) wyrażony został pogląd, że o interesie prawnym, a co za tym idzie o przymiocie strony decydują okoliczności konkretnej sprawy związane z rodzajem, rozmiarem oraz stopniem i zakresem uciążliwego oddziaływania zamierzonej inwestycji na otoczenie. Powyższe kwestie winny być przedmiotem pogłębionej analizy i ustalenie, czy na gruncie prawa materialnego przysługuje skarżącym przymiot strony, a następnie stosownie do wyników poczynionej analizy zastosowanie odpowiedniej formy orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Z treści zaskarżonej decyzji wynika, iż w niniejszej sprawie organ nie ustalił i nie poddał ocenie rzeczywistego oddziaływania stacji generującej promieniowanie elektromagnetyczne na działki stanowiące własność skarżących i ewentualnego ich wpływu na możliwość zagospodarowania tych działek. Organ ograniczył się w tym zakresie do stwierdzenia, iż promieniowanie elektromagnetyczne zachodzi na wysokości niedostępnej dla ludzi, co jest niewystarczające dla oceny, czy nie powoduje to ograniczenia możliwości skarżących do zagospodarowania tych działek w prawie dopuszczalny sposób. Nie wskazano bowiem charakteru i społeczno-gospodarczego przeznaczenia działek, będących własnością skarżących, oraz nie przeanalizowano – w tym kontekście – oddziaływania projektowanej inwestycji na ich potencjalne zagospodarowanie. Jakkolwiek ograniczenia w tym zakresie niewątpliwie naruszają prawa właścicieli wynikające z przytoczonych przez skarżących przepisów art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także przepisów kodeksu cywilnego, dotyczących własności. Z analizy akt administracyjnych nie wynikają w sposób jednoznaczny parametry techniczne przedmiotowej inwestycji. Owe parametry, przede wszystkim anten emitujących pole elekromagnetyczne mają zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w kontekście regulacji zawartych w ustawie z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008r., Nr 199, poz. 1227) oraz w rozporządzeniu Rady ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004r., Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Wyznaczenie obszaru oddziaływania powinno nastąpić z uwzględnieniem funkcji i konstrukcji inwestycji, biorąc pod uwagę potencjalną możliwość jej oddziaływania na otoczenie nie tylko w aspekcie jego szkodliwo9ści dla środowiska ale także w szczególności w zakresie ograniczenia w zakresie wolności zagospodarowania przyległych działek gruntu. Wszystkie te rozważania winny się znaleźć w treści uzasadnienia wydanego w sprawie rozstrzygnięcia zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Dopiero na tej podstawie można ocenić zakres oddziaływania przedmiotowej inwestycji na otoczenie, w tym na nieruchomości skarżących oraz jej wpływ na możliwość zagospodarowania tych nieruchomości w zakresie zakreślonym art. 6 ust.2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co jest decydujące dla uznania, że skarżącym przysługuje status strony w tym postępowaniu. Tymczasem w treści zaskarżonej decyzji nie wskazano nawet jakie jest wzajemne usytuowanie obiektu inwestycyjnego oraz działek skarżących, poza nieostrym określeniem, że są to działki "pobliskie". Jest to w świetle treści art. 157 § 2 i 3 kpa – niewystarczające dla rozstrzygnięcia, iż skarżącym nie przysługuje w tej sprawie status strony, skutkującego odmową wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z [...]r. nr [...] z przyczyn podmiotowych. W tej sytuacji uznać należało, że stanowisko organu, iż skarżący nie wykazali swego interesu prawnego w postępowaniu dotyczącym lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej, usytuowanej, w bliskim sąsiedztwie ich nieruchomości, od czego zależy ich uprawnienie do żądania wszczęcia postępowania w sprawie nieważności wydanej decyzji lokalizacyjnej, jest przedwczesne. Sąd mając na względzie stwierdzone nieprawidłowości postępowania i w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, oraz art. 152 i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Przy ponownym rozpoznaniu wniosku skarżących organ winien albo bezwzględnie wykazać, że działki skarżących nie leżą w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji albo uznać prawo skarżących do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej i przejście do fazy drugiej postępowania, to jest dokonania merytorycznej oceny wystąpienia przesłanek nieważności wymienionych w art. 156 § 1 Kpa.