II SA/Sz 819/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki,, Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II Sz na rozprawie w dniu 25 października 2007 r. sprawy ze skargi S. Spółki z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej S. Spółki z o.o. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia (...) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3, art. 156 § 1 pkt 2 i 156 § 1 pkt 3 Kpa oraz art. 53 ust. 3 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.u. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w składzie: Przewodniczący J W, Członkowie - A Cz i A K, utrzymało w mocy decyzję tegoż Kolegium z dnia (...), znak: (...), wydaną w składzie Przewodniczący W M, Członkowie J W i J N stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza z dnia (...) znak: (...), nr (...), ustalającej na rzecz S A.G. Sp. z o.o. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie miejsca obsługi podróżnych, w M na terenie wskazanych działek. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż po wszczęciu z urzędu i przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza z dnia (...), znak: (...), nr (...), ustalającej na rzecz S A.G. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie miejsca obsługi podróżnych, lokalizowanego na terenie działek nr (...),(...)... w M, uznając, że powyższa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 151 § 1 k.p.a., bowiem Burmistrz wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia (...) Nr (...) ustalającą na rzecz S A.G. warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, jednakże nie rozstrzygnął w sprawie wznowionego postępowania stosownie do treści art. 151 § 1 k.p.a., lecz ponownie rozpoznał wniosek inwestora z dnia (...) i wydał drugą decyzję ustalającą warunki zabudowy. Ponadto, w ocenie Kolegium, powyższa decyzja rażąco naruszała również przepis art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem zarządca drogi do której przylega teren inwestycji, odmówił uzgodnienia decyzji ustalającej warunki zabudowy. Pomimo tej odmowy organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla projektowanego zamierzenia. Nie zgadzając się z powyższą decyzją Kolegium, inwestor S AG wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniósł, iż w dniu (...) złożył nowy załącznik graficzny do wniosku o ustalenie warunków zabudowy oraz aktualne mapy geodezyjne, w związku z czym dalsze prowadzenie wznowionego postępowania stało się bezprzedmiotowe, o czym Burmistrz poinformował zarządcę drogi. Zmiana koncepcji zagospodarowania terenu inwestycji spowodowała wszczęcie nowego postępowania i skierowanie do uzgodnienia projektu nowej decyzji ustalającej warunki zabudowy. Zarząd Dróg Wojewódzkich postanowieniem z dnia (...) uzgodnił projekt decyzji Nr (...). Skoro decyzja Nr (...) nie dotyczy tej samej sprawy, co decyzja z dnia (...), to nie wystąpiła przesłanka z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. do stwierdzenia nieważności decyzji Nr (...) z (...) Skarżąca podniosła również, iż w związku ze zmianą koncepcji inwestycji, uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad nie było konieczne, bowiem inwestycja miała zostać włączona do ruchu drogowego za pośrednictwem drogi wojewódzkiej, a nie drogi krajowej. Projekt takiego rozwiązania został natomiast pozytywnie uzgodniony z zarządcą drogi wojewódzkiej - Zarządem Dróg Wojewódzkich. Nie został zatem naruszony przepis art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Okoliczność tą Spółka podnosiła w trakcie postępowania prowadzonego przed Kolegium, w piśmie z dnia (...), jednakże wyjaśnienia te zostały przez organ pominięte. Dlatego Spółka domaga się uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) i umorzenia wszczętego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowiło utrzymać w mocy swą decyzję z dnia (...), wskazując, iż wszczęcie postępowania wznowieniowego obligowało organ do zakończenia tego postępowania w sposób opisany wart. 151 k.p.a. Jeśli organ wydał nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (tak wynika z treści decyzji nr(...)) powinien również rozstrzygnąć o decyzji dotychczasowej. Nie rozstrzygając o decyzji Nr (...) z dnia (...), organ I instancji orzekł z naruszeniem przepisu art. 151 § 1 pkt 2 kpa. Skutkiem braku rozstrzygnięcia o decyzji dotychczasowej jest funkcjonowanie w obrocie prawnym dwóch decyzji orzekających w tej samej sprawie. Nie jest zasadny zarzut spółki, iż decyzja nr (...) rozstrzyga w przedmiocie nowego wniosku inwestora o ustalenie warunków zabudowy. Obydwie decyzje rozstrzygają w tej samej sprawie, to jest wniosku złożonego w dniu (...). Zmiana koncepcji skomunikowania projektowanej inwestycji z drogą publiczną nie wpłynęła na zmianę przedmiotu sprawy. Powtórne rozstrzygnięcie w tej samej sprawie decyzją ostateczną jest samodzielną przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji nr (...) na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Powyższą decyzję S AG Spółka z o.o. w G zaskarżyło skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze powtórzono argumenty zawarte we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) pod kątem zgodności z prawem, z uwzględnieniem treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 – dalej P.p.s.a), doprowadziła Sąd do uznania, że w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym uchybiono przepisom postępowania uzasadniającym uwzględnienie skargi, jednakże z innych przyczyn niż zostały w niej podniesione. Podjęcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze będącej przedmiotem zaskarżenia decyzji z dnia (...), nr (...) nastąpiło w trybie art. 127 § 3 Kpa. W myśl tego przepisu, od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Skoro od decyzji wydanej w I instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze przysługuje prawo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, to decyzja wydana w trybie art. 127 § 1 Kpa staje się decyzją wydaną w II instancji. Stwierdzenie to potwierdza wskazanie przez ustawodawcę, że do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, a w tym, m.in. art. 138 Kpa z kompetencjami kasacyjno-reformatoryjnymi włącznie. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że do postępowania związanego z rozpoznaniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy winny mieć zastosowanie przepisy dotyczące wyłączenia pracownika, o których mowa w art. 24 Kpa. Przemawia za tym potrzeba urzeczywistnienia zasady gwarantującej stronie prawo do bezstronnego, dwukrotnego rozpoznania jej sprawy, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 Kpa). W Uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów z dnia 22 lutego 2007r., sygn. akt II GPS 2/06 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przepisy o wyłączeniu pracownika i pracownika organu kolegialnego (art. 24 § 1 pkt 5 i art. 27 § 1 zdanie pierwsze Kpa) mają zastosowanie do członka samorządowego kolegium odwoławczego w postępowaniu wszczętym na wniosek, o którym mowa w art. 127 § 3 Kpa., wskazując że zasada wyłączenia pracownika od udziału w sprawie w wyższej instancji stanowi dla stron gwarancję procesową, że nikt nie będzie sędzią we własnej sprawie, bo z wydanym poprzednio rozstrzygnięciem zwykle się identyfikuje przy jego ponownej ocenie. Zawsze tam, gdzie dochodzi do ponownego rozpatrzenia wniosku przez ten sam organ (art. 127 § 3 Kpa) trzeba bezwzględnie oceniać, czy jest możliwe zastosowanie przesłanki wyłączenia pracownika przewidzianej w art. 24 § 1 pkt 5 Kpa. Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, wydanej w trybie art. 127 § 2kpa wydana ona została z udziałem członka Komisji J W, która uczestniczyła też w wydaniu decyzji z dnia (...), a zatem podlegała wyłączeniu z mocy art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 Kpa. Procesowe skutki naruszenia przepisu art. 24 określa art. 145 § 1 pkt 3 Kpa, stanowiąc przesłankę wznowienia postępowania. Uchybienie to, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji. Nie przesądzając zatem ostatecznego wyniku sprawy, wobec naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.