II SA/Sz 82/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 czerwca 2010r. sprawy ze skargi R. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], po zapoznaniu się z wnioskiem R. G. z dnia [...] r., odmówił wydania zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla zmiany sposobu użytkowania garażu zlokalizowanego przy ul. [...] w K., na cele działalności gospodarczej – diagnostyka i elektromechanika. Uzasadniając wydane postanowienie, Prezydent Miasta K. stwierdził, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia K., zatwierdzonego uchwalą nr XXXVII/430/2009 Rady Miejskiej w K. z dnia 25 czerwca 2009 r., działka, na której zlokalizowany jest garaż, jest ujęta w obszarze elementarnym oznaczonym H1MW,U przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami. Ponadto ustalenia szczegółowe dotyczące tego terenu nakazują, by lokal użytkowy był wbudowany. To powoduje, że planowana zmiana sposobu użytkowania garażu jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dnia [...] r. R. G. wniósł zażalenie na postanowienie Prezydenta Miasta K. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K, wskazując, że w jego ocenie zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 oraz art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 4 i art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Koszalina przyjętego w dniu 25 czerwca 2009 r. przez Radę Miejską w Koszalinie uchwałą Nr XXXVII/430/2009 (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 56, poz. 1453), utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. W uzasadnieniu stwierdzono, iż organ I instancji może odmówić wydania zaświadczenia w szczególności, jeżeli osoba ubiegająca się o wydanie takiego zaświadczenia żąda potwierdzenia okoliczności faktycznych lub stanu prawnego, który nie wynika z rejestrów i innych danych będących w posiadaniu organu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stanęło na stanowisku, że Prezydent Miasta K. słusznie odmówił wydania zaświadczenia, gdyż jedynie takie rozstrzygnięcie uzasadnia treść obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W dniu [...] r. R. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta K. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia K. poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że zmiana sposobu użytkowania garażu na cele działalności gospodarczej jest sprzeczna z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie skarżącego plan nie precyzuje, w co dokładnie ma być wbudowany lokal, więc lokal użytkowy może być zrealizowany jako wbudowany w istniejący budynek będący garażem. Poza tym usługi z zakresu diagnostyki i elektromechaniki są usługami nieuciążliwymi, a zmiana sposobu użytkowania garażu nie wpłynie na funkcję mieszkalną terenu, gdyż pozostanie ona zachowana na poziomie 70 % powierzchni wszystkich budynków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Dokonana, stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola zaskarżonego postanowienia pod względem zgodności z prawem, nie dała podstaw do uznania, iż wydane ono zostało z naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 217 § 1 i § 2 pkt 1 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o jego wydanie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa. Wśród przepisów wymagającym urzędowego potwierdzenia stanu prawnego znajduje się art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), stanowiący, że zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. W zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Do zgłoszenia należy dołączyć zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przywołane powyżej przepisy stanowiły podstawę prawną zaskarżonego postanowienia oraz badania przez organy czy planowana przez skarżącego zmiana sposobu użytkowania garażu na lokal użytkowy jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd podziela stanowisko organów, że sprzeczność taka zachodzi. Jakkolwiek rację ma skarżący, że w przypadku zrealizowania planowanej zmiany sposobu użytkowania budynku, na terenie, którego dotyczy zmiana, nadal podstawową funkcją pozostanie mieszkalnictwo i funkcja ta stanowić będzie przynajmniej 70% powierzchni budynków. Jednak nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że mający powstać lokal użytkowy wbudowany będzie w istniejący garaż. Wszak właśnie budynku wykorzystywanego na garaż dotyczy planowana zmiana sposobu użytkowania, który ma być wykorzystywany na lokal użytkowy w celu prowadzenia usług w zakresie diagnostyki i elektromechaniki. Oznacza to, że budynek wykorzystywany obecnie jako garaż miałby być wykorzystywany jako lokal użytkowy i nie może być tu mowy o wbudowaniu lokalu użytkowego istniejący budynek garażu. Garaż jako forma wykorzystania istniejącego budynku przestałby istnieć, a budynek wykorzystywany byłby jako lokal użytkowy i to lokal wolnostojący, a nie wbudowany w inny budynek. W uchwale Rady Miejskiej Koszalina Nr XXXVII/430/2009, z dnia 25 czerwca 2009 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Koszalina (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 56, poz. 1435) w § 39 pkt 2) lit. f), dla terenu elementarnego oznaczonego symbolem H1 MW,U ustalono, że nowopowstające lokale użytkowe mogą powstawać tylko jako wbudowane. Zdaniem Sądu, mając na uwadze, że funkcją podstawową ma być mieszkalnictwo, które zajmować ma 70 % powierzchni budynków, ustalenie to należy rozumieć w ten sposób, że budynki znajdujące się na terenie objętym takim ustaleniami, w części przeznaczone są na lokale mieszkalne, a w części nie przekraczającej 30 % na lokale użytkowe. A zatem planowana przez skarżącego zmiana sposobu użytkowania budynku, jako że prowadzić ma do powstanie wolnostojącego lokalu użytkowego, sprzeczna jest ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia Koszalina. W takiej sytuacji słusznie odmówiono skarżącemu wydania zaświadczenia o żądanej przez niego treści, która to odmowa przybrała formę postanowienia – zgodnie z przepisem art. 219 K.p.a. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w rozstrzygnięciu.