II SA/Sz 823/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia WSA Barbara Gebel, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 października 2015 r. sprawy ze skargi T.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz adwokata M. K.-S. kwotę [...] ([...]) złotych zawierającą należny podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu. Decyzją z dnia [...] Starosta W., działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2014 r., poz. 600 ze zm.), skierował T.S. na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Decyzja zawierała pouczenie, że na badanie należy się zgłosić do Z. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu, a orzeczenie lekarskie należy przedstawić organowi kierującemu na badanie w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu. W związku z niedostarczeniem stosownego orzeczenia lekarskiego Starosta W. decyzją z dnia [...], powołując się na art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, orzekł o zatrzymaniu T.S. prawa jazdy kategorii [...] i zobowiązał do jego zwrotu w terminie 7 dni od dnia doręczenia decyzji. Decyzji nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. Starosta wskazał, że decyzja o skierowaniu T.S. na badania lekarskie została skutecznie doręczona adresatowi w dniu 30 września 2014 r. Z uwagi na jej niezaskarżenie w przewidzianym terminie stała się ostateczna. Wymienione w tej decyzji czynności nie zostały wykonane przez zobowiązanego kierowcę. W odwołaniu od powyższej decyzji T.S. wskazał, że jest ona sprzeczna z przepisami Konstytucji RP ponieważ narusza jego prawa i wolności. Do odwołania załączył kserokopie zaświadczeń lekarskich wystawionych przez lekarza rodzinnego oraz lekarza specjalistę - neurologa, które wskazują na brak odchyleń od normy w badaniu neurologicznym oraz stwierdzają dobry stan zdrowia u T.S. (zaświadczenia z dnia 25 marca 2015 r. i z dnia 26 marca 2015 r.). W wyniku rozpoznania sprawy na skutek wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz art. 102 ust. 1 pkt. 3 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ przywołał treść przepisu art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, po czym stwierdził, że decyzja organu I instancji została wydana zgodnie z prawem, przy spełnieniu wymogów art. 107 K.p.a. Organ nie uwzględnił przedłożonych przez skarżącego kserokopii zaświadczeń lekarskich wskazując, że zgodnie § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2013 r., poz. 133), badania te przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy. Ponadto, wykonywane są one na koszt badanego, a termin poddania się badaniom, na które kierowca został skierowany, wynosi 1 miesiąc. Odpowiednie orzeczenie lekarskie należy przedstawić staroście w ciągu 3 miesięcy od doręczenia decyzji o skierowaniu (art. 101 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami). Kolegium stwierdziło, że do dnia wydania zaskarżonej decyzji odwołujący się nie przedstawił stosownego orzeczenia lekarskiego, mimo prawidłowego pouczenia o miejscu i wymaganym terminie przeprowadzenia tych badań. Nie zgadzając się z powyższą decyzją T.S. zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Do skargi załączył kserokopie zaświadczeń lekarskich, przedłożone już wcześniej do akt administracyjnych wraz z odwołaniem od decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 22 października 2015 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o dołączenie do akt sprawy kopii zaświadczenia lekarskiego W. Centrum Medycyny Pracy w P. z dnia [...], stwierdzającego brak przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami u T.S. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli stała się decyzja orzekająca o zatrzymaniu prawa jazdy, oparta na art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Przepis ten stanowi, że starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust. 2. Z przepisu tego wynika, że wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest obligatoryjne dla starosty w przypadku ziszczenia się przesłanki nie przedstawienia przez osobę posiadającą prawo jazdy w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Aby uznać, że po stronie starosty wystąpił obowiązek wydania decyzji w trybie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a należy również ustalić, czy osoba posiadająca prawo jazdy została uprzednio skierowana na odpowiednie badania lekarskie i zobowiązana do przedłożenia orzeczenia lekarskiego w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji oraz czy termin ten już upłynął. Z akt administracyjnych wynika, że decyzja o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie celem stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami została wydana przez Starostę W. w dniu 29 września 2014 r. i doręczona adresatowi w dniu 30 września 2014 r. W decyzji tej zamieszczono pouczenie o konieczności przedstawienia organowi kierującemu na badania, orzeczenia lekarskiego w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji. Obowiązek ten wynika wprost z art. 101 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, który stanowi, m.in., że osoba skierowana na badanie, o którym mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lub 3, jest obowiązana do: 1) poddania się badaniu w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu; 2) przedstawienia staroście odpowiedniego orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu. Z niekwestionowanych ustaleń poczynionych w toku postępowania administracyjnego wynika, że skarżący do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie przedłożył wymaganego orzeczenia lekarskiego. Przy tym, na co słusznie zwrócił uwagę organ II instancji, choć odwołał się w tym zakresie do nieobowiązującej podstawy prawnej, jednostkami uprawnionymi do przeprowadzenia badań osób posiadających prawo jazdy w stosunku do których istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do ich stanu zdrowia (o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami), są wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej (§ 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2014 r., poz. 949). Zatem przedkładane przez skarżącego wraz z odwołaniem i skargą zaświadczenia lekarskie nie mogły zostać uznane za orzeczenie lekarskie o którym mowa w art. 101 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami. Na ocenę legalności zaskarżonej decyzji wydanej dnia 12 maja 2015 r. nie mogła mieć również wpływu, przedstawiona na rozprawie przez pełnomocnika skarżącego, kopia orzeczenia lekarskiego W. Centrum Medycyny Pracy w P. z dnia 24 września 2015 r. Reasumując, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o niewadliwie ustalony stan faktyczny sprawy, który uzasadniał zastosowanie art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o kierujących pojazdami i wydanie decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy, zaś uzasadnienie decyzji spełnia przy tym wymogi stawiane przez art. 107 § 3 K.p.a. Nie dostrzegając, również z urzędu, uchybień przepisom prawa materialnego lub procesowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, co skutkować musiało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono jak w pkt II wyroku, na mocy art. 250 § 1 ww. ustawy.