II SA/Sz 830/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi A. W. i L. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Wojewoda decyzją z dnia [...] maja 2021 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r, poz. 256 t.j. ze zm.) dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania L. i A. W., dalej "skarżący", od decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2021 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na budowę trzech wolno stojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych, oznaczonych lit. A, B i C, z zewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej do szczelnych zbiorników retencyjnych, gazu i energii elektrycznej, murków oporowych oraz urządzeń zagospodarowania terenu na działce nr ewidencyjny [...], położonej w P. , obręb P. w gminie P., w rejonie ul. [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym ustalonym przez organ I i II instancji. Skutkiem procedowania wniosku R. S. złożonego dnia 17 listopada 2020 r., dalej "inwestor", prowadząc postępowanie wyjaśniające Starosta [...] rozpoznał pisma stron złożone dnia 31 grudnia 2020 r. oraz dnia 4 stycznia 2021 r. jak i wyjaśnienia inwestora wynikające z pisma złożonego dnia 18 stycznia 2021 r. Organ I instancji zwrócił się również do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. o przeprowadzenie oględzin działki inwestycyjnej w celu wykluczenia ewentualności naruszenia art. 28 ust. 1 i art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, uzyskując odpowiedź organu nadzoru budowlanego w piśmie z dnia 23 lutego 2021 r. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Starosta decyzją z dnia [...] marca 2021 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., dalej: "u.p.b.") oraz art. 104 k.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenie na budowę zgodnie z wnioskiem. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji m.in. zestawiając parametry wynikające z przedłożonego projektu budowlanego powołał się na zapisy prawa miejscowego wynikające z uchwały nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] listopada 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej miejscowości T. i P. pn. "[...]", dalej "m.p.z.p." tj. § 24 m.p.z.p., § 8 m.p.z.p. § 15 ust. 8 m.p.z.p. oraz art. 35 ust. 1 u.p.b. i art. 3 pkt 2a u.p.b. Na tych podstawach Starosta uznał, że argument strony, wskazujący na zabudowę wielorodzinną jest niezasadny jak i ustalił m.in., że w projekcie zachowano nieprzekraczalne linie zabudowy - budynki zostały usytuowane poza nieprzekraczalnymi liniami zabudowy - tj. w odległości 10,02 m od ulicy [...] (budynek C) i w odległości 6 m od terenu elementarnego F-PI 03 KDW (budynek A), dla terenu elementarnego nie ustalono obowiązującej linii zabudowy). Organ I instancji dodał, że analiza zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykazała, iż powyższy plan nie zawiera zakazów w zakresie budowy więcej niż jednego budynku mieszkalnego na terenie jednej działki, a teren działki inwestycyjnej położony jest poza strefą ochrony pośredniej ujęcia wody podziemnej "P. ". Ponadto Starosta dodał, że zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym warunek co najmniej 2 miejsc postojowych na lokal mieszkalny został spełniony na terenie nieruchomości inwestycyjnej w zgodzie z m.p.z.p. Zarazem miejsca postojowe spełniają wymagania określone przepisami odrębnymi. Do budynków zapewniony będzie dojazd poprzez drogę wewnętrzną - działkę nr ewidencyjny [...]. Odnośnie projektu zagospodarowania terenu organ I instancji wskazał, że został sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez projektanta. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami w tym techniczno-budowlanymi. Inwestycja nie ogranicza sąsiednim nieruchomościom dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji sanitarnej, gazu, energii elektrycznej oraz ze środków łączności. Nie ogranicza także ona możliwości zabudowy nieruchomości sąsiednich w granicach przepisów prawa. Ponadto organ I instancji wypowiedział się, iż obniżenie komfortu życia, czy kwestie hałasu nie poparte szczegółową analizą dokonaną w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, nie spowodują ograniczenia w użytkowaniu sąsiednich nieruchomości. Ocena taka powinna być dokonana na podstawie obiektywnych kryteriów, a nie na podstawie subiektywnych odczuć. A w tym przypadku argumenty przedstawione przez strony postępowania, zdaniem organu I instancji, są tylko subiektywnymi odczuciami. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli uznani za strony postępowania Lucyna i A. W., właściciele działki sąsiedniej nr [...], zarzucając organowi I instancji naruszenie art 35 ust 1 pkt a u.p.b., gdyż wydając swoje rozstrzygnięcie nie dokonał analizy spełnienia przez trzy wolno stojące budynki mieszkalne jednorodzinne wymagań zawartych w art. 3 ust. 2 i ust. 2a, (nie podano aktu prawnego – dopisek WSA), które w odniesieniu do budynków jednorodzinnych powinny być łącznie spełnione. Ponadto zarzucili, że w decyzji nie odniesiono się do § 13 ust. 3 ustaleń ogólnych m.p.z.p. w części dotyczącej miejscowości T. i P. odnośnie możliwego wystąpienia na działce nr [...] stanowisk kocanek piaskowych Helichrysum arenarium, co narzucają ustalenia szczegółowe dla terenu elementarnego F-PI 3 MN, do którego należy działka nr [...]. Odwołujący się sformułowali również zarzuty pod adresem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. zarzucając "niewykonanie postępowania wyjaśniającego, o które wystąpił Starosta" w zakresie przeprowadzenia i wyników oględzin działki inwestora. Pismem z dnia 9.04.2021 r. organ odwoławczy wystąpił do pełnomocnika inwestora o odniesienie się do wniesionych przez skarżących zarzutów. W odpowiedzi z dnia 16.04.2021 r., przekazanej stronom postępowania (art. 10 § 1 k.p.a.) pełnomocnik wyjaśnił m.in., że inwestor nie dokonał podniesienia terenu przedmiotowej działki. Jedyną czynnością, której dokonał było oczyszczenie terenu poprzez wyrównanie nieuporządkowanej zieleni, co umożliwiło wykonanie badań gruntu pod zabudowę. Ponadto wskazała, że na terenie dz. nr [...] nie zaobserwowano występowania kocanek piaskowych. W wymienionej na wstępie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji Wojewoda ustalił, że z dokumentacji projektowej wynika, iż planowana inwestycja polega na budowie trzech jednorodzinnych wolnostojących budynków mieszkalnych A, B i C z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [...]. Budynki zaprojektowano jako dwukondygnacyjne o wysokości 6,92 m z dachem dwuspadowym o kącie nachylenia połaci dachowej 35°. Budynki zaprojektowano bez podpiwniczenia i bez garaży. Dla każdego budynku przewidziano po 2 miejsca postojowe na terenie działki. Powierzchnia planowanej zabudowy to 198 m2, co stanowi 11,78 % (w projekcie 19,78% - dopisek WSA) powierzchni działki, powierzchnia biologicznie czynna to 521,97 m2, stanowi 52,14 % powierzchni terenu. Wskaźnik intensywności terenu, jak wynika z opisu technicznego wynosi 396 m2 - 0,396. Budynki zaprojektowano w odległości od 8.03 m do 9.07 m do granicy działki nr [...] i w odległości 5,34 m do 5,57 m do granicy działki nr [...]. Od strony działki nr [...] i działki nr [...] zachowano nieprzekraczalną i obowiązującą linię zabudowy. Organ odwoławczy odnosząc się do opisu technicznego inwestycji wskazał, że rzędne terenu działki kształtują się na poziomie 68,4 m n.p.m. do 70,5 m n.p.m. Z mapy służącej do celów projektowych aktualnej na dzień 17.09.2020 r., na której wykonano projekt zagospodarowania terenu rys. nr A 1 wynika, że Inwestor zamierza dokonać nieznacznej zmiany rzędnych terenu działki inwestycyjnej w granicach od kilku do kilkunastu cm. Przykładowo od strony granicy z działką nr [...] w narożniku działki od północy rzędne terenu projektuje się z 68,4 m n.p.m. na 68,7 m n.p.m., od zachodu na wysokości projektowanego budynku C z 68,6 m n.p.m. do 69,5 m n.p.m. oraz od strony południowej z 69,4 m n.p.m. do 70,0 m n.p.m. Od strony południowej na granicy z działką nr [...] rzędne ternu zaprojektowano z 69,9 m n.p.m. na 70,10 m n. p. m. Od story granicy z działką nr [...] rzędne terenu zaprojektowano z 71,1 m n.p.m. na 71,2 m n.p.m. na wysokości budynku B z 70,3 m n.p.m. na 69,93 m n.p.m. na wysokości budynku C z 70,7 m n.p.m. na 70, 3 m n.p.m. Z rzędnych całego terenu wynika natomiast, że wysokość terenów sąsiednich nieruchomości jest bardzo zróżnicowana. Działka nr [...] od strony południowej posiada rzędną 71,5 m n.p.m. i jej teren opada ku północy na wysokość 70,5 m n.p.m. Na działce drogowej ul. [...] działka nr [...], teren znacznie opada ku drodze z 69,5 m n.p.m. na 68,3 m n.p.m. i w kierunku od wschodu do zachodu z 70, 3 m n.p.m. na 67,5 m n p m. Natomiast działka nr [...] położona jest na wysokości 68, 6 m n.p.m. od strony południowej, i 67,1 m n.p.m. od strony północnej. Teren działki [...], z której zaprojektowano dojazd do działki inwestycyjnej nr [...], posiada rzędne 70,6 m n.p.m. od wschodu do 69,3 m n.p.m. po stronie zachodniej. Zdaniem organ II instancji w związku z tak zróżnicowanym poziomem terenu inwestor zaprojektował wokół działki [...] w odległości 5 cm od granicy działek [...] i [...] murki oporowe. Rysunki konstrukcji murków oporowych na działce - rys. [...]. przedstawiają przekroje, z których wynika, że projektowany poziom terenu przy murkach będzie znajdował się poniżej poziomu murków. Z rysunku przekroju murku MO 1 wynika, że od strony działki nr [...] murek oporowy będzie wystawał ponad poziom terenu tej działki 92 cm, a w niektórych miejscach o ok. ponad 1 metr. Jak wynika z opisu technicznego odprowadzenie wód opadowych będzie odbywało się do szczelnych zbiorników, z których następnie woda będzie wykorzystywana do podlewania ogrodu. Ponadto Wojewoda ustalił, że teren planowanej inwestycji objęty jest zapisami Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w P. w sprawie uchwalenia Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej miejscowości T. i P. pn.: "[...]", jako teren elementarny - F-PI 3 MN. Teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Ustalenia szczegółowe zapisów planu w § 24 określają dla tego terenu, m.in. kształtowanie zabudowy i zagospodarowania terenu: 1) zabudowa wolno stojąca 4) powierzchnia zabudowy do 20% powierzchni działki budowlanej, 5) intensywność zabudowy: a) max. - 0,4 b) min. - 0,05, 6) wysokość zabudowy: a) dla budynków mieszkalnych - do 9,5m, b) dla budynków gospodarczych, garaży wolno stojących, wiat i altan - do 6,5m, 7) geometria dachów: a) dla budynków mieszkalnych - dachy dwu - lub wielospadowe o kącie nachylenia głównych połaci dachowych 25° do 45°. W zasadach ochrony środowiska przyrody i krajobrazu kulturowego planu określono m.in. powierzchnię biologicznie czynną - 50%. § 9 ust. 3 planu w zakresie ochrony środowiska ustala, że sposób zagospodarowania terenu nie może zmieniać kierunków odpływu wód gruntowych i powierzchniowych na terenach sąsiednich. W zakresie wymagań dotyczących miejsc parkingowych - obowiązują warunki zawarte odpowiednio w § 15 ust. 8. Plan ustala minimalne wskaźniki do obliczenia zapotrzebowania na miejsca postojowe dla samochodów osobowych, dla funkcji mieszkaniowej w zabudowie jednorodzinnej i w zabudowie zagrodowej - 2 miejsca postojowe na lokal mieszkalny. Ponadto w zapisach szczegółowych m.p.z.p. określono w pkt 8 że w przypadku natrafienia na stanowisko kocanek piaskowych, obowiązują ustalenia zawarte w § 13 pkt 3. Organ II instancji podał, że z wyjaśnień projektanta przesłanych do organu wynika, że w okresie sporządzania projektu budowlanego tj. od października do listopada 2020 r. nie zaobserwowano na terenie działki [...] występowania stanowisk kocanek piaskowych. Po przeanalizowaniu projektu budowlanego organ odwoławczy stwierdził, że projektowana inwestycja zgodna jest z ww. zapisami m.p.z.p. Organ wyższego stopnia przypomniał, że inwestycja obejmuje trzy budynki jednorodzinne, wolno stojące, każdy z jednym lokalem mieszkalnym oraz przywołał definicję budynku jednorodzinnego zgodnie z art. 3 pkt 2a u.p.b. Dodał, że każdy z zaprojektowanych budynków stanowi konstrukcyjnie samodzielną całość, jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród posiada dach i fundament. Ponadto organ II instancji stwierdził, że zaprojektowane budynki są zgodne z przepisami § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U z 2019 r. poz. 1065) w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dalej "rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r.", który określa, że jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych wskazujących dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Organ odwoławczy powołał również art. 35 ust. 1 u.p.b., jak i ust. 4 tego przepisu, zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dalej organ II instancji wskazał, że z dokumentacji projektowej wynika, że do wniosku o pozwolenie na budowę załączono wszystkie wymagane dokumenty m.in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością działki nr [...] w P. na cele budowlane, oświadczenie projektanta dotyczące możliwości podłączenia projektowanego obiektu budowlanego do istniejącej sieci ciepłowniczej wynikające z art. 33 ust. 2 pkt 10 u.p.b., kartę rejestracyjną wtórnika- kopii mapy zasadniczej do celów projektowych aktualnej na dzień 17.09.2020 r. Projektant oświadczył, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami, normami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektanci załączyli kopie zaświadczeń, o którym mowa w art. 12 ust. 7 u.p.b., o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Załączono informację dotyczącą BIOZ, charakterystykę energetyczną oraz opinię geotechniczną. Zatem po analizie projektu budowlanego, sprawdzeniu zgodności projektu budowlanego w myśl art. 35 ust. 1 u.p.b. i spełnieniu przez inwestora obowiązku wynikającego z art. 32 ust. 4 , art. 33 ust. 2 i art. 34 u.p.b., organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu I instancji jest zgodna z przepisami prawa i brak jest podstaw prawnych do jej uchylenia. Wojewoda dodał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego, po przeprowadzeniu kontroli dnia 26.01.2021 r. nie stwierdził naruszenia art. 28 ust. 1, art. 41 ust. 3 prawa budowlanego - rozpoczęcia robót budowlanych przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Odnosząc się do wskazanych przez skarżących nieprawidłowości dodał, że mogą być rozpatrzone przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego jako organu wyższego stopnia. Natomiast sprawa ewentualnego usunięcia z narożnika działki znacznika geodezyjnego podlega rozpatrzeniu przez służby geodezyjne. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wnieśli, działając przez radcę prawnego, L. W. i A. W., zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 1 u.p.b. poprzez uznanie, że interpretacja przepisów przez Wojewodę w zaskarżonej decyzji była właściwa, natomiast istnieją wątpliwości interpretacyjne co do budynków objętych tą decyzją, a tym samym naruszenie prawa tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 u.p.b. - samo wydanie zatwierdzenia decyzji o pozwoleniu na budowę dla budynków, których zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest wątpliwa, a wydanie takiej decyzji stanowi naruszenie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i ustawy prawo budowalne; - naruszenie art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie przez organ w wykładni pojęcia "ład przestrzenny" ustawowej zasady dobrego sąsiedztwa, co miało wpływ na wynik sprawy i skutkowało wydaniem sprzecznej z prawem decyzji; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy: - naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez brak rozstrzygnięcia wszystkich zarzutów odwołania, bowiem Wojewoda nie odniósł się do argumentów i stanowiska strony, podczas gdy zasada dwuinstancyjności wymaga ponownego rozpoznania sprawy, a w tym rozstrzygnięcia lub co najmniej odniesienia się do zarzutów i argumentacji, a także naruszenie art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji; - naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie wyczerpująco całego materiału dowodowego w sprawie i oparcie się na lakonicznych wyjaśnieniach uczestnika R. S., a w konsekwencji przyjęcie, że uczestnik ten spełnia ustawowe przesłanki niezbędne do zatwierdzenia na jego rzecz projektu budowlanego i do udzielenia pozwolenia na budowę trzech wolnostojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych oznaczonych literami A, B i C z zewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej do szczelnych zbiorników retencyjnych, gazu i energii elektrycznej, murków oporowych oraz urządzeń zagospodarowania terenu na działce nr ewidencyjny [...] położonej w P. , obręb P., gmina P.; - naruszenie art. 8 § 1 i 2, art. 15, art. 75 § 1, art. 85 § 1 i art. 136 § 1 k.p.a. polegające na nieprzeprowadzeniu dodatkowych oględzin, o co wnosiła strona skarżąca z uwagi na niewyjaśnienie istotnych okoliczności mających niekwestionowane znaczenie w sprawie, a obowiązkiem organu odwoławczego jest nie tylko merytoryczne rozpatrzenie sprawy, ale również zobrazowanie własnych okoliczności faktycznych, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowych ustaleń faktycznych i wydanie sprzecznej z prawem decyzji. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uwzględnienie niniejszej skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także na podstawie art. 135 p.p.s.a. również o eliminację w tym samym zakresie decyzji Starosty z dnia [...] marca 2021 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa przez profesjonalnego pełnomocnika. W uzasadnieniu skargi skarżący podali, że organ nie dokonał pełnej weryfikacji planowanego zamierzenia budowlanego w kontekście obowiązującego dla działki nr [...] m.p.z.p., opisującego działkę jako część terenu elementarnego F-PI 3 MN i w ustaleniach szczegółowych dla planu, zawartych w § 24 ust. 2 określających przeznaczenie terenu jako "teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej". Skarżący uważają, że w ustaleniach ogólnych § 8 ust. 2 m.p.z.p. przewidziano możliwość sytuowania na każdej działce jednego budynku mieszkalnego oraz dodatkowych obiektów budowlanych, doprecyzowując kształtowanie zabudowy w ustaleniach szczegółowych. Ich zdaniem we wspomnianym przepisie nie ma żadnych wytycznych o dopuszczeniu do lokalizacji na wydzielonej działce o określonej powierzchni i stykającej się frontem z ulicą dodatkowych budynków mieszkalnych poza obiektami w niej opisanymi. Skarżący powołując się na definicje zawarte w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002 r., dotyczące działki budowlanej (§ 3 punkt 1a) i zabudowy jednorodzinnej (§ 3 punkt 2) oraz przywołując definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego z art. 3 ust. 2a u.p.b., stwierdzili, że na działce nr [...] powstanie zabudowa wielorodzinna. Ich zdaniem w przyszłości w wyniku podziału działki powstaną trzy bardzo małe działki z wydzieleniem drogi koniecznej, co w konsekwencji doprowadzi do zniszczenia założenia kompozycyjnego planu miejscowego. Skarżący uważają, że organ nie dokonał analizy spełnienia przez trzy wolnostojące budynki jednorodzinne wymagań zawartych w § 3 punkt 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. oraz art. 3 ust. 2a u.p.b., które powinny być spełnione łącznie. W ocenie skarżących przedmiotowa inwestycja stoi w sprzeczności z wymaganiami ładu przestrzennego będącego podstawą dla ustalania zasad zagospodarowania zabudowy. Ich zdaniem w wyniku realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia obniży się atrakcyjność gminy P. oraz wartość nieruchomości sąsiednich, jak i wpłynie na wzrost powstania niezgodnych z prawem zamierzeń budowlanych, co doprowadzi do konfliktów struktury przestrzennej. Nie będzie możliwości wybudowania garażu, altany czy posadzenia drzew, gdyż przekroczony zostanie wskaźnik intensywności zabudowy. Ucierpią walory nieruchomości skarżących, jak i działek sąsiadujących z działką inwestycyjną. Skarżący dodali, że organ administracji publicznej zobligowany jest mieć na uwadze słuszny interes obywateli oraz uwzględnić interes społeczny, w szczególności powinien dążyć do realizacji zasady prawdy obiektywnej. Zobowiązany jest do wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego. Zarzucają, że Wojewoda nie odniósł się w znacznej części do zarzutów postawionych w odwołaniu, nie stwierdził czy z przepisów planu wynika jednoznacznie, iż na jednej działce inwestycyjnej może zostać zrealizowany tylko jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, czy trzy. Ponadto Skarżący zarzucili Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w P. nieprawidłowy sposób i czas przeprowadzenia kontroli działki inwestycyjnej, ich zdaniem opinia PINB nie została przeprowadzona wyczerpująco. Zarazem zarzucili, że Wojewoda nie dokonał wizji lokalnej działki inwestycyjnej oraz nie odniósł się do niewykonania przez PINB w P. wszystkich czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy. Według skarżących organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, tj. ponownych oględzin nieruchomości, nie odniósł się również do dokumentacji fotograficznej załączonej do odwołania oraz wydruków prognoz pogody. Zdaniem skarżących organ ograniczył się jedynie do podtrzymania argumentacji wcześniej wydanej decyzji Starosty bez merytorycznego i rzetelnego rozpatrzenia sprawy i ustalenia faktycznych okoliczności sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 30 lipca 2021 r. sygn. akt 830/21 Sąd odmówił skarżącym wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 1842 ze zm.), w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisami proceduralnymi. Kontrolując legalność aktów wymienionych w art. 3 p.p.s.a., sąd administracyjny stosuje przepis art. 134 § 1 p.p.s.a., według którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że jest ona zgodna z prawem w stopniu umożliwiającym jej dalsze pozostawanie w obrocie prawnym. Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie jest ocena legalności decyzji wydanej w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 35 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. 5) (uchylony). W oparciu o powołany wyżej przepis art. 35 ust. 1 u.p.b., organy mają obowiązek sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami planu miejscowego (o ile dla terenu, na którym inwestycja ma być realizowana plan taki obowiązuje), a w dalszej kolejności zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, kompletność projektu architektoniczno-budowlanego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Szczegółowe warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065). Natomiast szczegółowe wymagania, jakie powinien spełniać projekt budowlany zostały określone w art. 34 u.p.b., zaś szczegółowy zakres i formę projektu budowlanego określa rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1609). Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody, utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca inwestorowi pozwolenia na budowę trzech wolno stojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych, każdy z jednym lokalem mieszkalnym, z zewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej do szczelnych zbiorników retencyjnych, gazu i energii elektrycznej, murków oporowych oraz urządzeń zagospodarowania terenu na działce nr ewidencyjny [...], położonej w P. , obręb P. w gminie P., w rejonie ul. [...]. Organy obu instancji uznały, że inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a projekt budowlany spełnia określone przepisami prawa budowlanego i miejscowego wymagania, z czym nie zgadzają się skarżący. W badanej sprawie kwestią sporną pozostaje kwestia ilości budynków zabudowy jednorodzinnej przewidzianych zamierzeniem inwestycyjnym na działce inwestycyjnej i przez to zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący sformułowali również zarzuty dotyczące sprzeczności planowanej inwestycji z wymaganiami ładu przestrzennego będącego podstawą dla ustalania zasad zagospodarowania zabudowy, obniżenia atrakcyjności gminy P., obniżenia wartość nieruchomości sąsiednich, prawidłowości działań przeprowadzonych w ramach postępowania wyjaśniającego przez organ nadzoru budowlanego na wniosek organu I instancji oraz braku przeprowadzenia powtórnych oględzin/wizji lokalnej działki inwestycyjnej przez organ odwoławczy. W ocenie Sądu, organy architektoniczno-budowlane obu instancji sprostały w tej sprawie obowiązkom, jakie nałożył na nie ustawodawca w związku ze złożonym wnioskiem inwestora o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę rzeczonej inwestycji. W kwestii zgodność zamierzenia z prawem miejscowym organy orzekające prawidłowo ustaliły, co nie jest w sprawie sporne, że w sprawie mają zastosowanie zapisy uchwały nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] listopada 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej miejscowości T. i P. pn.: "T. ", dotyczące m.in. terenu elementarnego F-PI 3 MN, na którym położona jest działka inwestycyjna. Należy zwrócić uwagę, że uchwałodawca w odniesieniu do terenu elementarnego, na którym położona jest działka inwestycyjna w ustaleniach szczegółowych zapisów planu w § 24 punkt 2 (tabela) określił dla tego terenu, przeznaczenie: teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, kształtowanie zabudowy i zagospodarowania terenu: 1) zabudowa wolno stojąca 4) powierzchnia zabudowy do 20% powierzchni działki budowlanej, 5) intensywność zabudowy: a) max. - 0,4 b) min. - 0,05, 6) wysokość zabudowy: a) dla budynków mieszkalnych - do 9,5m, b) dla budynków gospodarczych, garaży wolno stojących, wiat i altan - do 6,5 m, 7) geometria dachów: a) dla budynków mieszkalnych - dachy dwu - lub wielospadowe o kącie nachylenia głównych połaci dachowych 25° do 45°. Natomiast powoływanym przez skarżących i organy § 8 ust. 2 m.p.z.p. ustalono na terenach zabudowy mieszkaniowej [MN i MNU]: 1) możliwość lokalizacji garaży wbudowanych, wolno stojących, lub w zespołach po dwa garaże przyległe do bocznej granicy działki, sytuowanych w głębi posesji, za wyjątkiem terenu oznaczonego symbolem B-Tr 10 MN, dla którego dopuszcza się jedynie lokalizację garaży wbudowanych lub przyległych do budynku mieszkalnego; 2) możliwość realizacji lukarn o łącznej długości nie przekraczającej 40 % szerokości elewacji frontowej budynku, a także połaci dachowych o dowolnym nachyleniu nad lukarnami, wykuszami, tarasami i wejściami; możliwość lokalizacji obiektów budowlanych infrastruktury technicznej; 4) należy stosować zharmonizowaną kolorystykę pokrycia dachów, przy zastosowaniu koloru naturalnej dachówki ceramicznej, odcieni brązu, szarości i czerni; zakaz stosowania do licowania elewacji tworzyw sztucznych czy blach powlekanych. Z przytoczonych powyżej przepisów m.p.z.p., nie wynika nakaz sytuowania na każdej działce jednego budynku mieszkalnego. Nie można również zgodzić się ze skarżącymi twierdzącymi, że skoro w § 8 ust. 2 m.p.z.p. nie zostały wymienione, to na omawianym terenie elementarnym nie ma żadnych wytycznych o dopuszczeniu do lokalizacji na wydzielonej działce o określonej powierzchni i stykającej się frontem z ulicą dodatkowych budynków mieszkalnych poza obiektami w niej opisanymi. Taka wybiórcza wykładnia zapisów planu jest nieuprawniona w świetle brzmienia § 8 ust. 1 pkt 8 m.p.z.p. Uchwałodawca w części szczegółowej, w § 24 punkt 2 (lp. 1 tabeli) m.p.z.p. jak i dla innych terenów elementarnych planu szczegółowość planu ograniczył do poszczególnych terenów elementarnych. Wprost wskazał, że teren elementarny - F-PI 3 MN jest przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Kształtowanie zabudowy i zagospodarowania terenu określił jako zabudowa wolno stojąca. Zgodnie z definicją terminu "zabudowa" znajdującą się w słowniku języka polskiego (dostęp pod adresem: https://sjp.pwn.pl), w braku definicji ustawowej, jest to: 1. «zabudowanie lub zabudowywanie jakiegoś terenu lub powierzchni» 2. «budynki znajdujące się na jakimś terenie». Takie ukształtowanie zapisów planu przez uchwałodawcę było zamierzone skoro poszczególne zapisy planu np. § 24 punkt 2 m.p.z.p. (Lp. 7 tabeli), gdzie uchwałodawca decyduje się na głębszą ingerencję prawodawczą i określa zasady podziału działek wskazuje np. minimalną powierzchnię działki budowlanej. Tym samym plan precyzuje jaki teren w jaki sposób może być zagospodarowany, co jednocześnie pozwala poddać kontroli zachowanie wymogów wynikających z planu co do wnioskowanego zamierzenia na działce inwestycyjnej bez niedopuszczalnego domniemania woli uchwałodawcy. Nadto postanowienia planu wyraźnie definiują i rozróżniają pojęcie nieprzekraczalnej i obowiązującej linii zabudowy. Na terenie działki inwestycyjnej wyznaczona została nieprzekraczalna linia zabudowy. Przedstawione w projekcie budowlanym położenie budynków A, B i C nie narusza szczegółowych wytycznych odległości od drogi wewnętrznej (F-PI 03 KDW). Nie można również zgodzić się z twierdzeniami skarżących, że organ odwoławczy nie wypowiedział się jednoznacznie co do zgodności zabudowy działki więcej niż jednym budynkiem z zapisami m.p.z.p. skoro organ ten przytoczył w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, że z dokumentacji projektowej wynika, iż planowana inwestycja polega na budowie trzech jednorodzinnych wolnostojących budynków mieszkalnych oraz zestawiając m.in. brzmienie § 24 punkt 2 m.p.z.p. wskazał, że inwestycja jest zgodna z powołanymi w uzasadnieniu decyzji przepisami prawa miejscowego. Odnosząc się do oceny niespornych w sprawie parametrów projektu budowalnego z postanowieniami m.p.z.p. (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.b.) należy wskazać, że lektura akt sprawy dowodzi, że przed wydaniem kwestionowanej przez skarżących decyzji Wojewoda zweryfikował ich zgodność z ustaleniami planu. Jak trafnie ocenił organ odwoławczy sporne budynki mieszkalne jednorodzinne wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną zostały zaprojektowane zgodnie z parametrami, wskaźnikami i gabarytami określonymi w większości w § 24 pkt 2 m.p.z.p. Inwestycja spełnia wymagania w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy (4 m od drogi wewnętrznej F-PI 03 KDW) jak i dostępności komunikacyjnej, wskaźnika powierzchni zabudowy projektowanej w stosunku do powierzchni działki inwestycyjnej mającej powierzchnię 1001 m2 (pow. zabudowy 198m2, 3 x 66m2 - 19,78%, według m.p.z.p. do 20%) jak i co do ilości miejsc postojowych (§ 15 ust. 8 m.p.z.p. – minimum 2 miejsca postojowe na lokal mieszkalny w tym wypadku na jeden budynek), wskaźnika intensywności zabudowy (według m.p.z.p maksymalnie 0,4, minimum 0,05, (czyli maksymalnie 400,4 m2, minimum 50,05 m2) - wskaźnik zaplanowanej zabudowy wynosi 0,396; powierzchnia całkowita budynków wynosi łącznie 396m2 (3 x 132m2), powierzchni biologicznie czynnej - 52,14 %, (według m.p.z.p. minimum 50%), wysokości zabudowy wys. zabudowy 6,92 m, (według m.p.z.p. do 9,5 m), geometrii dachu i nachylenia głównych jego połaci (dach dwuspadowy, kąt nachylenia połaci 35°), a nadto w zakresie infrastruktury technicznej, czemu organ dał wyraz w motywach zaskarżonej decyzji. Oceniając wymagania ochrony środowiska projektu budowlanego (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.b.) organ II instancji prawidłowo wskazał odnosząc się do m.p.z.p., że w zasadach ochrony środowiska przyrody i krajobrazu kulturowego określono m.in. powierzchnię biologicznie czynną - 50%, a § 9 ust. 3 pkt 4 planu w zakresie ochrony środowiska ustala, że sposób zagospodarowania terenu nie może zmieniać kierunków odpływu wód gruntowych i powierzchniowych na terenach sąsiednich. Organ dodał również, odnosząc się do opisu technicznego, że odprowadzenie wód opadowych będzie odbywało się do szczelnych zbiorników, z których następnie woda będzie wykorzystywana do podlewania ogrodu. Przedmiotem wystarczającej oceny organu architektoniczno-budowlanego była również kwestia zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, o której stanowi art. 35 ust. 1 pkt 2 u.p.b. Jednocześnie trzeba zaznaczyć, że wskazywana przez skarżących interpretacja przepisów o konieczności spełniania przez projektowane wolnostojące budynki jednorodzinne wymagań zawartych w § 3 punkt 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. oraz art. 3 ust. 2a u.p.b., które powinny być spełnione łącznie, nie uwzględnia zgodnego z § 8 ust. 2 pkt 1 m.p.z.p. w związku z § 15 ust. 7 i 8 m.p.z.p. w tym zakresie rozwiązania projektowego. Pierwszy z powołanych przepisów planu wprowadza wymóg lokalizacji garaży wbudowanych, wolno stojących, lub w zespołach po dwa garaże przyległe do bocznej granicy działki, natomiast w projekcie zagospodarowania terenu przyjęto rozwiązanie w postaci miejsc postojowych. Tym samym gdy, jak w niniejszej sprawie, garaże nie są przewidziane w projekcie, nie sposób przyjąć, że do sprawy będzie miała odniesienie definicja z § 3 pkt 2 rozporządzenia w części dotyczącej budynków garażowych. Pozytywnie należy ocenić ustalenia spełniania wszystkich warunków, o których stanowi art. 34 ust. 3 pkt 1 u.p.b. Mianowicie, analiza rozważanego dokumentu pozwala bezspornie zidentyfikować zarówno granice działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym, określić usytuowanie, obrys i układy projektowanych obiektów budowlanych (budynków mieszkalnych jednorodzinnych i murów oporowych), ustalić przebieg sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny. Precyzuje on także charakterystyczne elementy, wymiary, rzędne i wzajemne odległości obiektów, w nawiązaniu do projektowanej zabudowy i terenów sąsiednich. Dodatkowo zawiera opinię geotechniczną z informacją o sposobie posadowienia obiektów budowlanych spełniającą pozostałe niezbędne warunki. Organ II instancji powołując się na zawartą w art. 3 pkt 2a u.p.b. definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego, z której wynika m.in., że jest to budynek wolno stojący, niewadliwie ustalił również, że każdy z zaprojektowanych budynków stanowi konstrukcyjnie samodzielną całość, jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród posiada dach i fundament. Jak i że budynki zaprojektowane są zgodne z przepisami § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., który określa, że jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych wskazujących dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. A zatem, wobec ustalenia w toku postępowania wyjaśniającego, że przedłożony przez inwestora wniosek i dokumentacja projektowa odpowiadają wymogom art. 33 ust. 2 u.p.b., art. 35 ust. 1 u.p.b. oraz art. 32 ust. 4 u.p.b. organ miał obowiązek wydać decyzję o pozwoleniu na budowę, co też prawidłowo uczynił w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy. Analizując zarzuty skargi naruszenia przez organ II instancji art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 35 ust. 1 u.p.b. i art. 2 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nadmienić należy, że w orzecznictwie słusznie wskazuje się, że właściciel nieruchomości sąsiedniej - zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy - ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Sam fakt, iż w planie miejscowym dopuszczono realizację danego rodzaju zabudowy przesądza o naruszeniu interesu właściciela nieruchomości sąsiedniej, która znajduje się w obszarze oddziaływania potencjalnej nowej zabudowy (wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt. II OSK 1423/17 dostępny, jak i wszystkie pozostałe powołane orzeczenia na stronie:www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednak zarzuty na wskazanych podstawach z ustawy o planowaniu należy ocenić jako sprowadzające się w zasadzie do kwestionowania rozwiązań planistycznych w kierunku zmiany postanowień planu i odnoszące się do hipotetycznych rozwiązań podziałowych działki inwestycyjnej. Rozpatrując skargę na dzień obowiązujących w dniu wydania zaskarżonej decyzji przepisów, w tym obowiązującego m.p.z.p. podkreślić należy, że są to zarzuty chybione, gdyż przedmiotowy plan nadal istnieje. Ponadto udział skarżących w postępowaniu administracyjnym w tej sprawie wynikał z art. 28 ust. 2 u.p.b., który określa kto może być stroną w sprawie, jak również o przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b., mówiący o poszanowaniu, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, z uwagi na projektowane ukształtowanie terenu (planowane podniesienie terenu ograniczone murkami oporowymi). Zarazem za niezrozumiałą, w ocenie Sądu, należy uznać argumentację skargi odwołującą się do precyzyjnych definicji zawartych w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002 r., dotyczących działki budowlanej (§ 3 punkt 1a) i zabudowy jednorodzinnej (§ 3 punkt 2) oraz przywołując definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego z art. 3 ust. 2a u.p.b., stwierdzającą, że na działce inwestora nr [...] powstanie zabudowa wielorodzinna. Przechodząc w dalszej kolejności do zagadnień natury procesowej Sąd za nietrafne uznał zarzuty naruszenia przez organ odwoławczy art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 15 k.p.a., art. 75 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. art. 75 § 1, art. 85 § 1 i art. 136 § 1 k.p.a. Wbrew przekonaniu skarżących organ w toku postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę kompletny materiał dowodowy poddał wnikliwej i wszechstronnej ocenie przy zastosowaniu zasad doświadczenia życiowego oraz zasad logiki. Na jego podstawie ustalił poprawny stan faktyczny sprawy, który stanowił podstawę do zastosowania właściwych norm prawa materialnego. Wyniki tych ustaleń przedstawił w uzasadnieniu decyzji sporządzonym, co do zasady, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. W motywach zaskarżonej decyzji organ odwoławczy jasno i rzeczowo wyjaśnił przesłanki natury faktycznej i prawnej, które stanowiły podstawę wydania kontrolowanej obecnie decyzji. Rzeczowo i klarownie ustosunkował się również do zarzutów podniesionych w odwołaniu prawidłowo przyznając tym, do których się odniósł wagę istotności. Przeprowadzone przezeń uzupełniające postępowanie wyjaśniające było niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy niniejszej i uzasadniało ostatecznie wydanie decyzji w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Odnośnie wskazywanej przez skarżących kwestii utraty wartości nieruchomości sąsiednich, atrakcyjności miejscowości położenia działek oraz żądania ponownej weryfikacji stanu faktycznego na działce inwestycyjnej przez organ odwoławczy w formie wizji lokalnej należy wskazać, że co do pierwszej kwestii z regulacji § 204 ust. 5 w zw. z § 206 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., które mogłyby dotyczyć realizacji takiego żądania gdyby zostało sformułowane przez skarżących wynika jednak, że sporządzenie ekspertyzy technicznej nie stanowi bezwzględnie obowiązku w przypadku każdorazowego wznoszenia budynku w bezpośrednim sąsiedztwie innego obiektu budowlanego. Ustanowienie wymagania w postaci sporządzenia ekspertyzy technicznej dotyczy wprost zagadnień natury techniczno-budowlanej i odnosi się do obowiązków projektanta na etapie sporządzania projektu budowlanego, a zatem jeszcze przed wszczęciem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Jeżeli osoba sporządzająca projekt budowlany, posiadająca wszak stosowne uprawnienia, nie stwierdzi tego rodzaju zagrożeń, ekspertyza jest zbędna (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 29 czerwca 2012 r. II OSK 612/11, 25 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2356/14, 18 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 2057/17). W kontrolowanej sprawie skarżący poza subiektywnymi odczuciami i obawami co do obniżenia wartości nieruchomości i atrakcyjności miejscowości, niezadowolenia z wyniku i czasu przeprowadzonych oględzin dokonanych przez organ nadzoru budowlanego oraz podnoszonymi zarzutami naruszenia przepisów prawa nie wykazywali żadnych racjonalnych argumentów uzasadniających konieczność ich uwzględnienia, w tym sporządzenia ww. ekspertyzy. Nie można utożsamiać wskazanych wyżej obaw skarżących z zagrożeniem dla bezpieczeństwa użytkowników obiektu czy też obniżeniem jego przydatności do użytkowania. Na marginesie dodać trzeba, że stronie nie przysługuje bezwzględne roszczenie procesowe o przeprowadzenie określonego dowodu. Ocena czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy należy do uznania organu, nadto pod warunkiem, że żądanie strony dotyczy działania organu administracji niepozostającego poza jego kompetencjami. Należy jednocześnie zauważyć, że Wojewoda odnosząc się do zarzutów skarżących wymienionych w odwołaniu wskazał w zaskarżonej decyzji, że nieprawidłowości dotyczące kontroli Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego mogą być rozpatrzone przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego jako organu wyższego stopnia. W tym miejscu należy wyjaśnić stronie skarżącej, że obligatoryjnym elementem projektu architektoniczno-budowlanego, którego kompletność podlega sprawdzeniu przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, w związku z czym jest również objęta kontrolą sądu administracyjnego, jest między innymi opinia geotechniczna oraz informacja o sposobie posadowienia obiektu budowlanego, o czym stanowi art. 34 ust. 3 pkt 2 lit. d u.p.b. Treść takiej opinii geotechnicznej oraz wymogi związane z posadowieniem obiektu budowlanego znalazły się w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012 r., poz. 463). Zgodnie z jego § 8 opinia geotechniczna powinna ustalać przydatność gruntów na potrzeby budownictwa oraz wskazywać kategorię geotechniczną obiektu budowlanego, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Natomiast sprawa ewentualnego usunięcia narożnika znacznika geodezyjnego podlega rozpatrzeniu przez służby geodezyjne. Zarazem w decyzji Organu odwoławczego wskazano, że skarżący załączyli do odwołania m.in. dokumentację fotograficzną terenu. Na podstawie art. 136 k.p.a. organ odwoławczy zwrócił się do inwestora w dniu 9.04.2021 r. o odniesienie się do zarzutów skarżących, a wyjaśnienia na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. przekazano skarżącym przy piśmie z dnia 20.04.2021 r. W decyzji Wojewody niewadliwie odniesiono się do zarzutów dotyczących m.in. podniesienia samowolnego terenu oraz stanowisk kocanek piaskowych. Podkreślić należy, że zgodnie z § 13 pkt 3 m.p.z.p. uchwałodawca aktywność w zakresie braku możliwości ochrony stwierdzonych stanowisk roślin podlegających częściowej ochronie gatunkowej przypisał wyłącznie właścicielowi działki. Wskutek powyższego zarzuty naruszenia wyżej wskazanych przepisów procedury administracyjnej nie mogły odnieść oczekiwanego przez skarżących rezultatu w postaci usunięcia zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Z przedstawionych przyczyn za niezasadne Sąd uznał zarzuty podniesione w skardze. Skoro organ nie dopuścił się naruszenia prawa wskazywanego przez stronę skarżącą, zaś Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się uchybień, które skutkować musiałyby uwzględnieniem skargi, uzasadnionym było jej oddalenie, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.