II SA/Sz 835/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 27 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Towarzystwa A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 września 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 835/17 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Towarzystwa A. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia schroniska dla zwierząt oraz wykreślenia schroniska z rejestru postanawia: I. uchylić zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 września 2017 r., II. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu Towarzystwa [...], postanowieniem z dnia 15 września 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 835/17 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w S. z dnia [...] r. n nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. z dnia [...] r. zakazującą prowadzenia schroniska dla zwierząt, znajdującego się przy ul. [...] w B. i skreślającą ten obiekt z prowadzonego rejestru. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, m.in. że nie może uzasadniać przedmiotowego żądania strony stanowisko co do prawidłowości działań organu oraz przekonań strony co do subiektywnych intencji organu, którymi kierował się w rozpoznaniu sprawy administracyjnej. Sąd uznał, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła należycie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżące Towarzystwo, reprezentowane przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosło zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 15 września 2017 r. Wskazało, że w rzeczywistości nieumiejętnie określiło swoje żądania i w sposób nie dość umiejętny uprawdopodobniło swoje żądanie, to jednakże z uwagi na materię sprawy winna ona zostać zbadana w dogłębniejszy sposób. Wskazało, że sprawuje bezpośrednią opiekę nad zwierzętami na podstawie dotacji otrzymywanych od gmin, z którymi zawierane są umowy o świadczenie opieki nad zwierzętami. Argumentowało, że natychmiastowe zamknięcie schroniska spowoduje nieodwracalną szkodę w żywym inwentarzu znajdującym się na stanie tego schroniska. Podniosło, że zakaz prowadzenia schroniska oraz wykreślenie z rejestru schronisk powoduje wstrzymanie przekazywania dotacji celowej, a w konsekwencji brak środków na utrzymanie zwierząt. Stwierdziło także, że nawet gdyby złożenie skargi skutkowało jej oddaleniem, to Towarzystwo potrzebuje czasu, aby zapewnić zwierzętom znajdującym się na terenie schroniska nowych domów, czy też umieszczenia w innych schroniskach na terenie Polski. Podniosło także że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, może również skutkować narażeniem osób odpowiedzialnych za zwierzęta na odpowiedzialność karną w przypadku braku środków na funkcjonowanie schroniska, z tytułu nieudzielenia im pokarmu czy też zapewnienia odpowiednich warunków. Wskazało też, że koszty wykonania zaskarżonej decyzji mogą doprowadzić do konieczności zamknięcia schroniska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a.", jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Przepis ten stanowi podstawę do dokonania autokontroli zaskarżonego postanowienia przez wojewódzki sąd administracyjny, bez konieczności poddania go kontroli instancyjnej sprawowanej przez sąd drugiej instancji. W omawianej sprawie, w świetle argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zażalenia zachodzą podstawy do zastosowania wyżej wskazanego przepisu, co uprawniało Sąd do uchylenia kwestionowanego postanowienia z dnia 15 czerwca 2017 r. i ponownego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec wywodów strony skarżącej, przedstawionych we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, które zostały doprecyzowane argumentacją oczywiście uzasadnionego zażalenia, Sąd uznał, iż strona skarżąca wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji, przed rozpoznaniem skargi może spowodować znaczną szkodę oraz nieodwracalne skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ponownie rozpatrując sprawę Sąd wziął pod uwagę prawdopodobieństwo wystąpienia negatywnych następstw, jakie wiązałyby się z wykonaniem zaskarżonej decyzji dla zwierząt znajdujących się na terenie schroniska, poprzez wstrzymanie dotacji celowej, a przez to brak środków na utrzymanie zwierząt, a ponadto możliwe trudności w zapewnieniu zwierzętom nowych domów czy też znalezienia miejsca dla nich w innych schroniskach na terenie Polski. Powyższe rodzi obawę, że nie będzie możliwości zapewnienia zwierzętom, które znajdują się w schronisku odpowiednich warunków pobytu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 195 § 2 i art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł odpowiednio, jak w pkt I i II postanowienia.