II SA/Sz 835/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak,, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Alicja Poznańska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi Towarzystwa A. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia schroniska dla zwierząt oraz wykreślenia schroniska z rejestru oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w B., działając na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz.U. z 2014 r. poz. 1539 – j.t. ze zm.), zwanej dalej również "ustawą o ochronie zdrowia zwierząt", w związku z przeprowadzoną w dniach [...] r., w schronisku prowadzonym przez Towarzystwo Ochrony Zwierząt "[...]" w B., przy ulicy [...] kontrolą, zakazał prowadzenia schroniska dla zwierząt znajdującego się przy ul. [...], [...] i skreślił ten obiekt z prowadzonego rejestru. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powiatowy wyjaśnił, że w dniach od 24 października 2016 r. do 8 listopada 2016 r. oraz w dniach 21 i 2 listopada 2016 r. przeprowadzono postępowanie kontrolne, dotyczące spełniania warunków weterynaryjnych w schronisku dla zwierząt prowadzonym przez Inspektorat [...], przy ul. [...] w B.. W trakcie kontroli stwierdzono różnego rodzaju braki i błędy w prowadzonej dokumentacji oraz stanie technicznym obiektu. W związku z powyższym, w dniu [...] r. została wydana decyzja nakazująca usunięcie uchybień w zakresie: 1) wyremontowania lub wymiany na nowy kontenera służącego jako pomieszczenie magazynowo - techniczne do przechowywania środków dezynfekcyjnych z zamrażarką na zwłoki padłych psów, 2) wykonania z materiałów umożliwiających łatwe czyszczenie, mycie ścian i sufitu pomieszczenia przygotowywania karmy z produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, 3) wyremontowania posadzek w kojcach dużych, 4) utworzenia odrębnego pomieszczenia wyłącznie dla suk ze szczeniętami, 5) zapewnienia każdemu psu dostępu do wybiegu, 6) zlikwidowania w przegrodach boksów ostrych elementów z blachy metalowej siatki z ostrymi końcami, 7) naprawienia budy w kojcach 27, 48-58, poprawienia konstrukcji/ budowy bud w pomieszczeniach kwarantanny na umożliwiającą ich mycie i dezynfekcję, 8) usunięcia braków w wykazie zwierząt poprzez uzupełnienie wpisów z 2016 roku o liczbie porządkowej - L.p. 273, 274-280, 266-272, 263, 259-264, 252-256, 245- 252, 238-244, 231, 237, 225-230, 217-223, 210- 216, 202-209, 195- 198, 182, 185, 188, 190, 192, 9) przechowywania karmy dla psów w pomieszczeniu magazynowym. Termin wykonania obowiązków został określony w sposób następujący: pkt 1,2,4 - 30 dni od dnia uprawomocnienia decyzji, pkt. 3 i 5 - 90 dni od dnia uprawomocnienia decyzji, pkt 6 i 9 - 7dni od dnia uprawomocnienia decyzji, pkt. 7 - 30 dni od dnia uprawomocnienia decyzji, pkt 8 - 7 dni od dnia uprawomocnienia decyzji. Dalej organ podał, że w dniu [...] r. przeprowadzono rekontrolę wykonania nakazów zawartych w pkt 6 i 8 decyzji z dnia [...] r. i ustalono, iż nakazy zawarte w tym punkcie 6 wykonano w ten sposób, że zlikwidowano ostre przegrody zabezpieczając je drewnianymi listwami. Nakazy zawarte w pkt 8 nie zostały wykonane w całości. Wpisy umieszczone w wykazie zwierząt w dalszym ciągu zawierały braki w następującym zakresie: lp. 273- brak miejsca pochodzenia psa i daty przyjęcia psa do schroniska, lp. 266- 272 nie uzupełniono wpisów dot. miejsca pochodzenia psów, l.p 259- 256 - brak daty przyjęcia psa, l.p 239- brak daty przyjęcia psa, l.p. (231, 234,235)- brak miejsca pochodzenia psa, l.p. (225, 228, 230)- brak daty przyjęcia do schroniska, l.p. 222 i 223 brak miejsca pochodzenia psa. Karma dla psów (pkt 9 decyzji) została przeniesiona do magazynu karmy. W dniu [...] r. przeprowadzono kontrolę dotyczącą wykonania pkt. 1, 2, 4, 7. Stwierdzono wówczas, że nie wykonano obowiązku wymienionego w pkt 1 - nie wyremontowano, ani nie wymieniono na nowy kontenera służącego jako pomieszczenie techniczne, magazyn na środki dezynfekcyjne i zamrażarkę na zwłoki psów. Nie wykonano ścian, sufitu pomieszczenia przygotowywania karmy z produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego z materiałów umożliwiających łatwe czyszczenie, mycie (pkt 2 decyzji). W zakresie nakazu określonego w pkt 4 ustalono, że wydzielono odrębny kojec dla suk ze szczeniętami, jednak w trakcie kontroli były tam przetrzymywane inne psy aniżeli suki, ze szczeniętami, toteż kontrolujący ocenili, że kojca tego nie można uznać za pomieszczenie dla suk ze szczeniętami. Odnośnie do nakazu określonego w pkt 7 decyzji ustalono, że budy w kojcach nr 27, 48-58 nie zostały naprawione. Nie poprawiono konstrukcji bud kwarantanny tak, aby umożliwić ich mycie i dezynfekcję. Powyższe informacje zostały zawarte w protokołach z kontroli, które strona otrzymała do zapoznania się z nimi i nie zgłosiła jakichkolwiek zastrzeżeń. Organ pierwszej instancji odkreślił, że J. H. jako Przewodniczący Zarządu Inspektoratu Towarzystwa Ochrony Zwierząt "[...]" był wielokrotnie informowany o obowiązku przestrzegania wymagań weterynaryjnych, określonych w obowiązujących przepisach prawa i konieczności bieżącego usuwania uchybień i braków z własnej inicjatywy, bez nakazów wydawanych w trybie administracyjnym. Pisma takie były przesłane do podmiotu w dniach 17 lutego 2016 r., 15 marca 2016 r., 22 czerwca 2016 r. oraz 01 sierpnia 2016 r. Otrzymał również tekst rozporządzenia dotyczącego schroniska, a oprócz tego był wielokrotnie ustnie informowany o obowiązku przestrzegania zawartych tam wymogów. Powyższe ustalenia stanowiły podstawę wszczęcia przez organ postępowania z art. 9 ust. 1 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt. Powiatowy Lekarz Weterynarii w B. wskazał, że w dniu 8 marca 2017 r. do siedziby inspektoratu wpłynęło pismo - informacja [...] informujące o wykonaniu nakazów zawartych w decyzji z [...] r., z którego wynika, że: 1) "poprawiono stan pomieszczenia gdzie znajduje się pomieszczenie do przygotowywania karmy, 2) usunięto sufit w pomieszczeniu gospodarczym, 3) zabezpieczono blachy miedzy kojcami materiałem (łaty), 4) budy zostały wyremontowane wcześniej przed wydaniem decyzji, 5) naprawy /wylewki/ betonowe nastąpią w m-cu kwiecień jeżeli będzie sprzyjająca pogoda." W związku powyższym postanowieniem z dnia [...] r. przedłużono postępowanie celem dodatkowego sprawdzenia informacji zawartych w w/w piśmie. W dniu [...] roku przeprowadzono w schronisku dodatkową kontrolę, podczas której stwierdzono następujący stan faktyczny: - budy w kojcach nr 48- 58 nie zostały naprawione, - budy w kojcach kwarantanny bez zmian- nie wykonano ich zmiany umożliwiającej czyszczenie, dezynfekcję, - usunięto zgniłe płyty z sufitu pomieszczenia technicznego, ale pomieszczenie to jako całość nadal wymaga remontu, - do sufitu pomieszczenia przygotowywania karmy z produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego przymocowano płytę z pleksi, a ściany pomalowano. Ściany tego pomieszczenia miały być także pokryte materiałem ułatwiającym mycie i dezynfekcji, - przymocowano- osłonięto krawędzie blachy w kojcach drewnianymi listwami- wykonanie tego punktu odnotowano już wcześniej. - nie poprawiono także wszystkich braków dotyczących wykazu zwierząt przez uzupełnienie brakujących wpisów. Organ powiatowy stwierdził, że znaczna część nakazów decyzji z dnia [...] r. w dalszym ciągu nie została wykonana. Powyższe stanowiło podstawę wydania decyzji zakazującej prowadzenia schroniska i wykreślającej go z rejestru działalności regulowanej. J. H. złożył odwołanie od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. do Z. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w S.. Zakwestionował zasadność nałożenia na schronisko obowiązków, o których mowa w decyzji z dnia [...] r. Stwierdził, między innymi, że magazyn gospodarczy nie został opisany w rozporządzeniu dotyczącym prowadzonego schroniska, budy w schronisku nie wymagają otwieranych dachów, czy ścian, bowiem nie wymaga tego rozporządzenie. Podniósł, że kojec dla suk ze szczeniętami został wyodrębniony, ale ponieważ aktualnie w schronisku takie nie przebywają, wykorzystywany jest do czasowego przetrzymywania innych psów. Podkreślił, że naprawa bud odbywa się na bieżąco i zakwestionował twierdzenie organu, iż nie usunięto braków w dokumentacji wskazując, że pod wskazanymi w decyzji numerami znajdują się odpowiednie wpisy. Skarżący wywiódł, że nakładając obowiązek naprawy posadzek w kojcach organ nie wskazał gdzie ma ona zostać wykonana, nie podał numerów kojców. Podkreślił, że w jego ocenie wymagania stawiane schronisku nie mają nic wspólnego z dobrostanem zwierząt. Z. Wojewódzki Lekarza Weterynarii w S. , decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił stanowisko Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów organ wyjaśnił, że zgodnie z § 4 rozporządzenia w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schroniska dla zwierząt, powierzchnie w kojcu muszą być wykonane z materiałów łatwych do mycia i dezynfekcji. Jest to wymóg wynikający z konieczności ochrony zwierząt przed chorobami zakaźnymi i ograniczania ich śmiertelności. Organ podkreślił, że dotyczy to konstrukcji bud znajdujących się w pomieszczeniach kwarantanny, które niosą największe zagrożenia w tym zakresie. Wyjaśnił, że zwierzęta trafiające do schroniska są często nosicielami chorób zakaźnych, w pomieszczeniach kwarantanny ma miejsce duża rotacja zwierząt. Organ podkreślił, że możliwość dokładnego przeprowadzenia mycia i dezynfekcji jest niezwykle istotne dla życia i zdrowia zwierząt, gdyż zabezpiecza przed zakażeniem kolejne zwierzęta trafiające do kojców. Organ wyjaśnił, że co prawda rozporządzenie nie określa konstrukcji bud, jednak nakłada obowiązek ich dezynfekcji. Oznacza to, zdaniem organu, że dopuszczalna jest każda konstrukcja, która umożliwia skuteczną dezynfekcję. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż konstrukcja bud w schronisku nie zapewnia możliwości przeprowadzenia skutecznej dezynfekcji. Organ odwoławczy stwierdził, że zastosowane w schronisku rozwiązanie, polegające na czasowym umieszczaniu w pomieszczeniu dla suk ze szczeniętami innych psów, nie jest prawidłowe. Wyjaśnił, że w przypadku dostarczenia do schroniska suki ze szczeniętami konieczne byłoby przeprowadzenie dezynfekcji i mycia kojca, co byłoby czasochłonne. W ocenie organu odwoławczego taki kojec powinien pozostawać w gotowości. Odnosząc się do zarzutu niewskazania numerów kojców, w których należy naprawić posadzki organ wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana przed upływem terminu do wykonania tego obowiązku, a zatem jego niewykonanie nie miało wpływu na rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska skarżącego, iż braki w dokumentacji dotyczącej przyjętych do schroniska zwierząt zostały uzupełnione wskazując na kolejne pozycje, które zawierają braki w tym zakresie. Odnosząc się do niewłaściwego przeprowadzenia remontu pomieszczenia przeznaczonego do przygotowania karmy z produktów ubocznych, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż pomieszczenie powinno zapewniać odpowiednie, higieniczne warunki przygotowania karmy, w celu uniknięcia zagrożeń epizootycznych. Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że strona nie wniosła odwołania od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. z dnia [...] r., nie kwestionowała również ustaleń zawartych w kolejnych protokołach kontroli. Dalej organ powołując się na art. 9 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt wyjaśnił, że przepis ten obliguje organ do wydania decyzji zakazującej prowadzenia schroniska w każdym przypadku, gdy podmiot prowadzący działalność nadzorowaną nie zastosuje się do nakazu lub zakazu określonego w decyzji, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Z. Wojewódzki Lekarz Weterynarii podkreślił, że w tej sytuacji zarzuty skarżącego, odnoszące się do decyzji z dnia [...] r. nie mogły mieć znaczenia w niniejszej sprawie. Przeprowadzona kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie wykazała, zdaniem organu odwoławczego, aby została ona wydana z naruszeniem prawa materialnego, bądź procesowego w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. J. H. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą ma decyzję Z. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w S. podnosząc, że narusza ona prawo, bowiem wszystkie zalecenia zostały wykonane jeszcze przed jej wydaniem. Podkreślił, że schronisko spełnia wszystkie wymogi rozporządzenia ministra w zakresie wymagań dla prowadzenia schronisk. Uważa, że zarówno Powiatowy jak i Wojewódzki Lekarz Weterynarii bezzasadnie domagają się przeprowadzenia remontu magazynu gospodarczego. Wskazał, że magazyn służy do przechowywania sprzętu, natomiast obok znajduje się chłodnia na martwe psy. Skarżący zakwestionował zapisy decyzji odnoszące się do używanych środków dezynfekcyjnych, a także nałożone na schronisko obowiązki związane z koniecznością zmiany konstrukcji bud, podnosząc, że weterynaria nie może dyktować jak powinny one wyglądać. Wyjaśnił, że do odwołania i skargi załączył zdjęcia, z których wynika, że zalecenia pokontrolne zostały wykonane, czego organy nie wzięły pod uwagę, bowiem nikt nie pofatygował się aby to sprawdzić. Podniósł również, że nie podpisywał protokołu z grudnia 2016 r., uczyniła to wolontariuszka, która nie była do tego uprawniona. W ocenie skarżącego, organ odwoławczy nie rozpoznał sprawy i nie zbadał materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę Z. Wojewódzki Lekarz Weterynarii w S. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 - j.t. ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2017 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – j.t. ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sądowa kontrola przeprowadzona w niniejszej sprawie wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W badanej sprawie doszło do zamknięcia schroniska dla zwierząt w B.. Materialnoprawną podstawę decyzji wydanej przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w B., utrzymanej następnie w mocy przez Z. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w S. , jest art. 9 ust.1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2014 r., poz. 1539 – j.t. ze zm.). Zgodnie ze wskazywanym art. 9 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt [...], powiatowy lekarz weterynarii, w przypadku gdy podmiot prowadzący działalność nadzorowaną nie zastosuje się do nakazu lub zakazu określonego w decyzji, o której mowa w art. 8 ust. 1-3, wydaje decyzję zakazującą prowadzenia określonego rodzaju działalności nadzorowanej i skreśla podmiot z rejestru, o którym mowa w art. 11. Stosownie natomiast do art. art. 8 ust. 1 ustawy, powiatowy lekarz weterynarii w przypadku stwierdzenia, że przy prowadzeniu działalności nadzorowanej, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. a-n lub w art. 4 ust. 3, są naruszone wymagania weterynaryjne określone dla tej działalności, w zależności od zagrożenia stwarzanego dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt, wydaje decyzję: 1) nakazującą usunięcie uchybień w określonym terminie lub 2) nakazującą wstrzymanie działalności do czasu usunięcia uchybień, lub 3) zakazującą umieszczania na rynku lub handlu określonymi zwierzętami będącymi przedmiotem działalności albo zakazującą produkcji, umieszczania na rynku lub handlu określonymi produktami wytwarzanymi przy prowadzeniu tej działalności. Wymagania weterynaryjne dla działalności polegającej na prowadzeniu schroniska określa rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt (Dz.U. z 2004 r. Nr 158, poz. 1657). Każdy podmiot prowadzący schronisko dla zwierząt jest zobligowany do przestrzegania wymagań, które zostały określone w rozporządzeniu. Spełnienie warunków podlega kontroli, a właściwy organ – powiatowy lekarz weterynarii, w przypadku stwierdzenia, że naruszone zostały standardy prowadzenia działalności regulowanej, może w drodze decyzji nałożyć na prowadzącego schronisko obowiązek usunięcia nieprawidłowości w określonym terminie. Dopiero zaniechanie wykonania nałożonych obowiązków stanowi podstawę wydanie decyzji zakazującej prowadzenia schroniska dla zwierząt. Procedura prowadząca do zamknięcia schroniska została zatem podzielona na dwa etapy. Pierwszy stanowi stwierdzenie, że nie spełnia ono wymagań, o których mowa w rozporządzeniu, co winno znaleźć wyraz w decyzji wydanej na podstawie art. 8 ust. 1-3 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt. Decyzja w tym zakresie powinna zawierać precyzyjne wskazanie stwierdzonych uchybień, określenie sposobu ich usunięcia i zakreślenie terminu, w którym winno to zostać uczynione. Stwierdzenie, że prowadzący schronisko nie zastosował się do nakazów bądź zakazów określonych w decyzji wydanej na podstawie art. 8 ust. 1-3 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt, stanowi podstawę do uruchomienia trybu, o którym mowa w art.9 ust. 1 tej ustawy. Podkreślenia wymaga przy tym, że decyzja wydawana na podstawie art. 9 ust. 1 ma charakter związany. Oznacza to, że w przypadku stwierdzenia, iż zaszły okoliczności, o których mowa w treści art. 9 ust. 1 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt organ zobligowany jest do wydania decyzji o zakazie prowadzenia schroniska. Ocena prawidłowości i zgodności z prawem takiej decyzji sprowadzać się zatem musi do ustalenia, czy poprzedzało ją przeprowadzenie kontroli schroniska, czy wydano decyzję nakładającą na prowadzącego obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, a przede wszystkim, czy nakazy bądź zakazy określone w decyzji wydanej na podstawie zostały wykonane. W badanej sprawie decyzja z dnia [...] r., nakładająca obowiązek wykonania szeregu czynności zmierzających do poprawy jego funkcjonowania była efektem przeprowadzonej w dniach [...] r. kontroli. Dla poszczególnych wymienionych w tej decyzji obowiązków przewidziano terminy, dostosowując je do realnych możliwości ich wykonania. Następnie organ przeprowadzał kolejne kontrole, celem sprawdzenia, czy schronisko zastosowało się do wynikających z decyzji nakazów. Efektem kolejno przeprowadzanych kontroli było stwierdzenie, że nie wszystkie z nałożonych obowiązków zostały wykonane, przy czym skarżącemu dano możliwość wykazania, że wykonał wszystkie zalecenia i w tym celu przedłużono prowadzone na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt postępowanie. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że przedmiotem postępowania w sprawie zamknięcia schroniska nie jest badanie zasadności nałożenia poszczególnych nakazów, czy zakazów, ale – na co słusznie zwrócił uwagę Powiatowy Lekarz Weterynarii w B., to czy zostały one wykonane. Wypada zwrócić uwagę, że nakazy, bądź zakazy nakładane są decyzją administracyjną, która – zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego podlega zaskarżeniu do organu wyższego stopnia. Jeżeli zatem strona kwestionuje czy to ustalenia kontroli, czy zasadność wykonania wymienionych w wydanej na podstawie art. 8 ust.1-3 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt obowiązków, to winna to uczynić w toku instancji, zaskarżając tę właśnie decyzję. Postępowanie w sprawie zamknięcia schroniska nie może, zdaniem Sądu, prowadzić do weryfikacji prawidłowości ostatecznej decyzji wydanej na podstawie art. 8 ust. 1-3 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt, a jego celem jest ustalenie, czy decyzja ta została wykonana w całości. W omawianej sprawie skarżący nie wniósł odwołania od decyzji z dnia [...] r., a zarzuty skargi sprowadzają się do kwestionowania zasadności nałożonych nakazów. Nie mogły one zatem odnieść zamierzonego skutku, bowiem jak już wyżej wskazano, skuteczne kwestionowanie zaskarżonej decyzji powinno zmierzać do wykazania, że została ona wydana, pomimo wywiązania się przez stronę z nałożonych obowiązków, o czym w realiach niniejszej sprawy nie może być mowy. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie ulega bowiem wątpliwości, że nie wszystkie z nałożonych obowiązków zostały wykonane, w szczególności dotyczy to konstrukcji bud w pomieszczeniach kwarantanny, braków w dokumentacji przyjętych do schroniska zwierząt, przeprowadzenia remontu pomieszczenia, w którym przygotowywana jest karma z produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, czy też zapewnienia oddzielnego miejsca dla suk ze szczeniętami. Skarżący nie wykazał, aby obowiązki w tym zakresie zostały wykonane, natomiast z treści skargi wynika, że w ogóle kwestionuje zasadność ich nałożenia (dotyczy to na przykład konieczności poprawienia konstrukcji bud). W tych okolicznościach, skoro organ ponad wszelką wątpliwość stwierdził, że skarżący nie wywiązał się z nałożonych obowiązków, konsekwencją musiało być wszczęcie postępowania na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt i wydanie decyzji zakazującej prowadzenia schroniska dla zwierząt Zaskarżona decyzja odpowiada zatem prawu, a kontrola jej legalności doprowadziła Sąd do wniosku, że przy jej wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów prawa procesowego. W tym stanie rzeczy skarga, jako niezasadna, podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.