II SA/Sz 837/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 8 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi H. K. w dniu [...] r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] , nakazującą jej rozbiórkę pięciu domków letniskowych znajdujących się na terenie działki nr [...] wraz z towarzyszącą im infrastrukturą techniczną. W skardze zawarty został wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Uzasadniając wniosek skarżącą wyjaśniła, że zaskarżoną decyzję odebrała dopiero w dniu [...] r. Z informacji uzyskanych od organu wynikało, że ww. decyzja została uznana za skutecznie jej doręczoną w świetle art. 44 § 4 K.p.a. H. K. podniosła, że z niewiadomych jej przyczyn nie otrzymała awiza i stąd nie miała wiedzy o przesłaniu decyzji przez organ odwoławczy. Podkreśliła nadto, że odbiera wszelką korespondencję, w tym szczególnie związaną z tą sprawą. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi. Organ odwoławczy podał, że decyzja z dnia [...] r. została przesłana H. K. na adres zamieszkania w dniu 6 listopada 2012 r. (data nadania w placówce pocztowej). W dniu 23 listopada 2012 r. placówka pocztowa w [...] zwróciła ww. przesyłkę nadawcy z zapisem dwukrotnie podjętej próby doręczenia listu H. K. (w dniu 8 listopada 2012 r. i w dniu 15 listopada 2012 r.), z adnotacją "nie podjęto w terminie". Zgodnie z art. 44 § 4 K.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie natomiast do treści art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego.(art. 86 § 2 P.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Z treści powołanych przepisów wynika, że uchybiony termin do dokonania czynności należy przywrócić, jeśli łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; jednocześnie z wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin; we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W analizowanej sprawie skarżąca uczyniła zadość warunkom dopuszczalności wniosku, ponieważ złożyła go z zachowaniem siedmiodniowego terminu od dnia ustania przeszkody do złożenia takiego żądania oraz dokonała czynności, dla której określony był termin, a także uprawdopodobniła brak winy w jego uchybieniu, o której mowa w art. 86 § 1 zdanie 1 P.p.s.a., Art. 73 P.p.s.a. stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w §1 - §4. Koniecznym warunkiem skutecznego doręczenia jest umieszczenie zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Dla skuteczności doręczenia w trybie określonym w art. 73 P.p.s.a. niezbędne jest także zaznaczenie przez doręczyciela na potwierdzeniu odbioru, gdzie umieścił zawiadomienie dla adresata o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy. Jest to niezwykle istotne, gdyż prawidłowe zastosowanie instytucji prawnej przewidzianej w art. 73 P.p.s.a. uzasadnia przyjęcie domniemania faktycznego, że pismo dotarło do adresata. Od tej daty – przyjętej za dzień doręczenia pisma - rozpoczyna bieg termin do dokonania danej czynności procesowej. Domniemanie faktyczne doręczenia pisma w trybie art. 73 P.p.s.a. może być jednak obalone, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. W niniejszej sprawie na przesyłce zawierającej zaskarżoną decyzję znajduje się adnotacja o dwukrotnym jej awizowaniu i zwrocie do nadawcy, natomiast brak jest adnotacji gdzie doręczyciel umieścił zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej, na okres wskazany w art. 73 § 1 P.p.s.a. Zwrotne potwierdzenia odbioru (tzw. zwrotka) nie zawiera powyższych informacji. Brak dokładnego wskazania poprzez wyraźne i jednoznaczne zaznaczenie, gdzie pozostawiono zawiadomienie czyni doręczenie bezskutecznym. Podkreślić przy tym należy, że nieprawidłowe działania podejmowane przez doręczyciela nie mogą obarczać strony i nie może ona z tego powodu ponosić negatywnych konsekwencji. Uznając zatem, że powyższe okoliczności, uzasadniają – zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a. –przywrócenie terminu do wniesienia skargi, należało orzec jak na wstępie