II SA/Sz 837/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.),, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 marca 2014r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) - dalej "K.p.a.", nakazał H. K. rozbiórkę pięciu domków letniskowych posadowionych na działce nr [...] (będącej wcześniej częścią działki nr [...]) wraz z towarzyszącą im infrastrukturą techniczną. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wszczął postępowanie dotyczące samowoli budowlanej na przedmiotowej działce w związku z pismem Wójta Gminy z dnia 31 maja 2006 r. W dniu 26 września 2006 r. przedstawiciele organu I instancji przeprowadzili kontrolę, podczas której ustalili, że na działce nr [...] znajduje się 11 domków letniskowych, garaż i szambo na nieczystości - łącznie 13 obiektów budowlanych wybudowanych bez pozwolenia na budowę. Podczas kontroli M.T., współwłaściciel działki i jednocześnie inwestor poinformował, że w latach 2000-2003 wraz z H. K. ustawili siedem domków letniskowych o drewnianej konstrukcji i wymiarach 4,30m x 6,70m, następnie w latach 2004-2006 ustawili kolejne trzy domki letniskowe drewniane o wymiarach 6,80m x 5,0m, a w 2006 r. dom drewniany letniskowy trzysegmentowy o wym. 15,10m x 6,80m. Podczas kontroli ustalono, że wszystkie domki posiadają instalację elektryczną i wodno-kanalizacyjną (ścieki odprowadzane są do szamba na nieczystości wybudowanego samowolnie w 2000 r.). M. T. poinformował, że garaż blaszany o wymiarach 2,80m x 5,60m został ustawiony w 2002 r. W dniu 20 września 2006 r. M. T złożył oświadczenie, że przedmiotowe obiekty stanowią zaplecze budowanego na tej działce budynku mieszkalnego jednorodzinnego (decyzja z dnia [...]) i zostaną rozebrane po zakończeniu inwestycji. Organ I instancji nie uwzględnił jednak tego oświadczenia, ponieważ inwestor złożył zawiadomienie o zamiarze rozpoczęcia budowy 24 lutego 2006 r., a samowolne ustawienie obiektów na działce nastąpiło w latach wcześniejszych. Na przedmiotowym terenie obowiązywał plan miejscowy, zgodnie z którym przedmiotowa działka przeznaczona była wyłącznie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami nieuciążliwymi (z wyjątkiem usług hotelarskich). Z powyższych względów organ I instancji decyzją z dnia [...] r. nakazał współwłaścicielom działki nr [...] rozbiórkę 11 domków letniskowych , blaszanego garażu oraz szamba. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...]r. uchylił decyzję o rozbiórce i nakazał ustalenie, czy szambo objęte było wydanym pozwoleniem na budowę. Podczas ponownego rozpoznania sprawy organ I instancji ustalił, że decyzją z dnia [...] r. pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] zostało przeniesione z M. T. na H. K., oraz że nastąpił podział geodezyjny działki nr [...] na działki nr [...], a właścicielem działki nr [...] jest H. K. Zgodnie z projektem podziału działki sporządzonym w dniu 8 września 2006 r. na działce nr [...], należącej do H. K., zlokalizowane były dwa domki letniskowe o konstrukcji drewnianej i wymiarach 4,30m x 6,70m wybudowane w latach 2000-2003, trzy domki letniskowe drewniane wymiarach 6,80m x 5,0m, wybudowane w latach 2004-2006, jeden dom drewniany letniskowy trzysegmentowy o wymiarach 15,10m x 6,80m, wybudowany w latach 2004-2006 oraz garaż blaszany wolnostojący o wymiarach 2,80m x 5,60m, postawiony w 2002 r. Wszystkie domki posiadały instalację elektryczną i wodno-kanalizacyjną, były podłączone do wybudowanego w 2000 r. szamba. Przeprowadzone w dniu [...] r. oględziny, wyjaśnienia inwestorów oraz dokumentacja fotograficzna wskazywały na to, że na działce powstały nowe obiekty budowlane. Obiekty te nie były zapleczem budowy, na co jednoznacznie wskazują wyjaśnienia kierownika budowy, wykonane 9 września 2008 r. zdjęcia domków z tablicą "Domki wczasowe", a także wydruk ze strony internetowej oferującej usługi turystyczne w tych domkach. Kierownik budowy oświadczył, że nigdy nie uzyskał informacji, aby domki miały stanowić zaplecze budowy. Z decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] wynika, że na terenie oznaczonym w załączniku graficznym do decyzji literami CEFG, przeznaczonym pod zieleń bez prawa zabudowy, znajdowało się 5 domków letniskowych należących do M. T. i 4 domki należące do H. K. Okolicznością potwierdzającą, że domki letniskowe nie powstały w latach 70-tych jest zapis § 1 i 3 aktu notarialnego sporządzonego w dniu [...] , zawierający oświadczenie M. T., że jest on właścicielem niezbudowanej nieruchomości i sprzedaje H. K. udział wynoszący ½ część tej nieruchomości. Akt ten został sporządzony po wydaniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Decyzja o warunkach zabudowy przeznacza pod zabudowę teren ABCD o pow. ok. 23 m x 20,0 m=460 m2, natomiast łączna powierzchnia zabudowy przedmiotowych domków i garażu wynosi 442,03 m2. Zatem gdyby sporne obiekty istniały w chwili wydania pozwolenia na budowę, wydanie pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego nie byłoby możliwe, ponieważ łączna powierzchnia zabudowy wynosiłaby 442,03m2 + 158,05m2 (powierzchnia budynku jednorodzinnego), co daje 580,08 m2, czyli więcej niż dopuszczono w decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z zapisami § 8 i § 234 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości Ustronie Morskie i Sianożęty, przyjętego uchwałą Nr XI/53/2003 Rady Gminy w Ustroniu Morskim z dnia 8 września 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 79 poz. 1376 ze zm.), działki nr [...] przeznaczone były pod zabudowę mieszkaniową z usługami nieuciążliwymi (za wyjątkiem usług hotelarskich), z odprowadzaniem ścieków sanitarnych wyłącznie systemem sieci kanalizacji grawitacyjnej i tłocznej do oczyszczalni ścieków (§ 335). Plan zabraniał lokalizacji na terenie tych działek tymczasowych obiektów budowlanych, nie związanych z placem budowy (§ 340). Zatem budowa wszystkich obiektów objętych nakazem rozbiórki była sprzeczna z ustaleniami planu miejscowego. W przypadku, gdy na danym terenie obowiązuje plan miejscowy, legalizacja samowolnie wzniesionych obiektów możliwa jest tylko wtedy, gdy jest zgodna z ustaleniami planu. Z tego względu, po ponownym rozpatrzeniu sprawy i uzupełnieniu materiału dowodowego, w tym umożliwieniu stronom przedłożenia wszelkich istotnych według nich materiałów dowodowych organ stwierdził, że: - domki letniskowe i garaż nie stanowią i nigdy nie stanowiły zaplecza budowy, - zostały wybudowane co najmniej po dniu sporządzenia planu zagospodarowania działki nr [...] tj. po dniu 25 listopada 2003 r., - naruszają ustalenia zarówno decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r. jak i ustalenia wcześniej obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego (na podstawie tego planu działka ta była przeznaczona pod tereny ogólnodostępnej zieleni parkowej o charakterze rekreacyjnym, dopiero w 1997 r. na części działki nr [...] dopuszczono zabudowę), oraz ustalenia aktualnie obowiązującego planu, - wybudowane szambo nie było objęte pozwoleniem na budowę budynku mieszkalnego. Z tych względów organ I instancji decyzją z dnia [...] r. nakazał H. K. rozbiórkę przedmiotowych obiektów. Organ odwoławczy jednak decyzją z dnia [...] r. uchylił tę decyzję i zalecił zastosowanie procedury przewidzianej w art. 48 ust. 3 i 4 Prawa budowlanego. Wykonując to zalecenie postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji zobowiązał inwestora do przedłożenia w terminie do dnia 31 marca 2010 r.; 1) zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności obiektów z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, 2) czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, 3) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W dniu 31 marca 2010 r. H.K. wysłała do organu I instancji, faksem, pismo opatrzone datą 17 marca 2010 r. w którym zwróciła się o zmianę terminu ustalonego postanowieniem na termin "do chwili zakończenia budowy budynku mieszkalnego". Organ uznał, że wniosek ten jest bezzasadny, nie wskazywał bowiem żadnej konkretnej daty. Oględziny działki nr [...] przeprowadzone w dniu 22 kwietnia 2010 r. wykazały, że blaszany garaż oraz jeden domek letniskowy zostały rozebrane, a w tym miejscu prowadzona jest budowa budynku mieszkalnego. Natomiast pozostałe domki letniskowe nadal znajdują się na działce i są reklamowane w internecie jako ośrodek "[...]", dlatego nakazano ich rozbiórkę. Decyzja ta została uchylona decyzją organu odwoławczego z dnia [...] r., gdyż organ ten uznał, pismo z dnia 17 marca 2010 r. wysłane faksem w sprawie zmiany terminu, powinno zostać rozpatrzone przez wydanie postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji odmówił zmiany terminu ustalonego w postanowieniu z dnia [...] r., a następnie [...] wydał decyzję nakazującą rozbiórkę. W odwołaniu od decyzji H. K. wniosła o jej uchylenie wskazując, że zmienił się stan prawny sprawy, został bowiem zmieniony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i aktualnie dopuszczone jest budowanie na działce domków letniskowych. Wskazała, że w dniu 17 marca 2010 r. wysłała organowi I instancji faksem pismo informujące o otrzymaniu nowego pozwolenia na budowę i rozpoczęciu prac budowlanych oraz o przeznaczeniu domków letniskowych jako zaplecze budowlane, a ponieważ nie otrzymała na to pismo odpowiedzi uznała, że organ nie wnosi zastrzeżeń. Zdaniem odwołującej się organ I instancji nic nie wie o nowym pozwoleniu na budowę, bo powołuje się na stare, wygasłe pozwolenie. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygniecie wskazał, że w trakcie postępowania przed organem I instancji H. K. przedłożyła 1 egzemplarz opracowania zawierającego projekt domków letniskowych na działce nr [...] sporządzony w marcu 2012 r. w którym zostało stwierdzone, że przedmiotem inwestycji jest budowa domków letniskowych w technologii drewnianej, wraz z wypisem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu ewidencyjnego [...] i części obrębów [...], uchwalonego uchwałą Nr XLIV/306/2010 Rady Gminy w Ustroniu Morskim z dnia 5 listopada 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 35 poz. 2707). Zapisy planu dotyczące działki nr [...], oznaczonej w ustaleniach szczegółowych planu symbolem [...], przewidują zabudowę usług turystycznych z możliwością lokalizacji zabudowy mieszkaniowej i usługowej. Plan zakazuje lokalizowania tymczasowych obiektów budowlanych, w tym przyłączeń takich obiektów do sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, z wyjątkiem lokalizacji zapleczy budowy w rozumieniu właściwych przepisów budowlanych. Odwołująca się nie przedłożyła natomiast pozostałych, określonych w postanowieniu organu I instancji z dnia [...] r. dokumentów. W tej sytuacji organ I instancji zasadnie wydał decyzję z dnia [...] r. nakazującą rozbiórkę obiektów wybudowanych w warunkach samowoli budowlanej. Odnosząc się do możliwości zakwalifikowania domków letniskowych jako zaplecza prowadzonej budowy domu mieszkalnego organ odwoławczy wyjaśnił, że obiekty przeznaczone do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych oraz używane przy wykonywaniu robót budowlanych, mają taki charakter najwcześniej z dniem uprawomocnienia się decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy Prawo budowlane. Wcześniejsze posadowienie na nieruchomości gruntowej obiektów o tymczasowym charakterze, wymagało pozwolenia na budowę. Natomiast okoliczność, że organ I instancji odniósł się w uzasadnieniu decyzji do poprzednio obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie do obowiązującego w dniu wydania decyzji, nie ma wpływu na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia z uwagi na fakt, że powodem wydania orzeczenia o rozbiórce było niespełnienie obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [...] r. W skardze na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego H. K. wniosła o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżącej decyzje te wydano z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności zasad ogólnych określonych w art. 7, 8, 9 i 11 K.p.a. Organy błędnie oceniły także dowody zebrane w sprawie. W kolejnych pismach i decyzjach organów wystąpiły rozbieżności. Raz zabudowa była kwalifikowana jako domki letniskowe, innym razem jako obiekty tymczasowe, w efekcie skarżąca nie wie, jak obiekty, w stosunku do których orzeczono nakaz rozbiórki, zostały zakwalifikowane. Ma to o tyle znaczenie, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy, dla terenu oznaczonego symbolem [...], na którym posadowione są przedmiotowe domki, dopuszczalna jest zabudowa usług turystycznych (§ 18 planu). W Urzędzie Gminy skarżąca uzyskała informację, że istniejąca zabudowa jej działki jest zgodna z ustaleniami planu. Pomimo obowiązywania planu miejscowego pozwalającego na legalizację, już w 2012 r. organ I instancji powoływał się na zapisy poprzednio obowiązującego planu, np. w postanowieniu z dnia [...] r. odmawiającym zmiany terminu na przedłożenie dokumentów umożliwiających legalizację. Także rozpoznając wniosek o zmianę tego terminu, organ dopuścił się uchybień. Odmowę zmiany terminu uzasadnił niepodaniem konkretnej daty, do której termin miałby zostać przedłużony. Tymczasem w razie wątpliwości organ winien był wezwać skarżącą do podania konkretnej daty, czego nie uczynił. Przez 2,5 roku organ I instancji nie udzielał skarżącej odpowiedzi na wniosek o zmianę terminu, a następnie wobec uchylenia przez organ odwoławczy jego decyzji, wyznaczył rażąco krótki termin na przedłożenie dokumentów. Takie działanie organu I instancji nie zasługuje na aprobatę i podważa zaufanie do tego organu. Skarżąca, wobec braku odpowiedzi organu na jej wniosek o zmianę terminu do przedłożenia dokumentów była przekonana, że jej wniosek został uwzględniony i może spokojnie kontynuować inwestycję i gromadzić dokumenty. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że decyzja orzekająca rozbiórkę została wydana ponieważ skarżąca, mimo wdrożenia postępowania legalizacyjnego, nie przedłożyła dokumentów wskazanych w art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, w tym m. in. zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności wybudowanych obiektów z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Na rozprawie w dniu 18 marca 2014 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że podtrzymuje zarzuty zawarte w skardze. Ponadto, przedłożył pismo Wójta Gminy z dnia 15 lipca 2013 r. z którego wynika, że istniejąca zabudowa letniskowa na działce nr [...] jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Gminy w Ustroniu Morskim Nr XLIV/306/2010 z dnia 5 listopada 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 135 poz. 2707). Działka ta znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem [...] przeznaczonym pod zabudowę usług turystycznych z możliwością lokalizacji zabudowy mieszkaniowej i usługowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego, w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania tej decyzji. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).dalej: p.p.s.a. Decyzja będąca przedmiotem skargi została wydana na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Jak ustaliły organy orzekające w sprawie na działce nr [...] w [...] należącej do skarżącej w latach 2000 – 2006 zostało ustawionych pięć domków letniskowych bez pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, a więc w warunkach samowoli budowlanej. Stosownie do art. 28 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 ww. ustawy, które określają w jakich przypadkach budowa obiektów i wykonywanie robót budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę, oraz które spośród wymienionych można rozpocząć dokonując uprzedniego zgłoszenia. Z przepisów tych wynika, że na wybudowanie domków letniskowych wymagane było pozwolenie na budowę, którego H. K. nie posiadała. Stosownie do art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, samowola budowlana polegająca na wybudowaniu obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę, skutkuje nakazem rozbiórki. Nakaz rozbiórki nie jest jednak orzekany bezwzględnie, ustawodawca zobowiązuje organy do badania, czy budowa zrealizowana bez pozwolenia na budowę jest zgodna z przepisami, w szczególności o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i czy umożliwia doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Właściwy organ jest zobowiązany wszcząć postępowanie zmierzające do legalizacji obiektu budowlanego. Nakaz rozbiórki może być orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji. Oczywiście, legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem, a uprawnieniem inwestora. Przesłanki legalizacji samowoli budowlanej szczegółowo określa art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Stosownie do brzmienia tych przepisów nie można pozbawić inwestora – sprawcę samowoli budowlanej, możliwości legalizacji obiektu lub jego części, a organ administracji właściwy w sprawie winien ocenić, czy budowa: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Jeżeli zachodzą okoliczności określone w art. 48 ust. 2 organ nadzoru budowlanego powinien w drodze postanowienia nałożyć na inwestora obowiązek przedłożenia, w wyznaczonym przez siebie terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. Ustawodawca pozostawił uznaniu organu określenie terminu w jakim powinny być przedstawione wymagane dokumenty. Termin ten nie może być zbyt długi, byłaby to bowiem czasowa legalizacja samowoli budowlanej, ale jednocześnie na tyle długi, aby umożliwić inwestorowi wywiązanie się z nałożonych obowiązków. Zgodnie z art. 48 ust. 4 komentowanej ustawy, w przypadku nie spełnienia przez inwestora obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się ust. 1, a więc wydaje się nakaz rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej. Z akt niniejszej sprawy wynika, iż postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji nałożył na odwołującą się obowiązek przedłożenia, w wyznaczonym terminie, wskazanych dokumentów. H. K. przedłożyła 1 egzemplarz opracowania zawierającego projekt domków letniskowych na działce nr [...] sporządzony w marcu 2012 r. Pozostałych dokumentów określonych postanowieniem odwołująca się nie przedłożyła. W sytuacji nie przedłożenia przez inwestora dokumentów umożliwiających legalizację samowoli budowlanej, organ jest zobowiązany wydać decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego. Okoliczność, że skarżąca złożyła w dniu 31 marca 2010 r. wniosek o przedłużenie wyznaczonego terminu, nie oznacza, że organ był zobowiązany wniosek ten uwzględnić, lub prowadzić postępowanie mające na celu ustalenie, jaki termin byłby dla niej odpowiedni. W ocenie Sądu, wskazany w ww. postanowieniu termin na przedłożenie dokumentów umożliwiających legalizację samowoli budowlanej umożliwiał skarżącej wywiązanie się z nałożonych obowiązków. W tej sytuacji okoliczność, że obowiązujący od stycznia 2011 r. na przedmiotowym terenie plan miejscowy umożliwił legalizację zabudowy letniskowej nie ma znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, skoro skarżąca nie przedłożyła w zakreślonym terminie stosownego zaświadczenia Wójta Gminy. W rozpoznawanej sprawie skarżąca przedłożyła tylko jeden egzemplarz projektu budowalnego domków letniskowych, pozostałych dokumentów nie przedłożyła, zatem orzeczenie nakazu rozbiórki odpowiada prawu, to jest art. 48 ust. 1 w związku z ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Decyzja nie narusza też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W tym stanie rzeczy, skarga nie zasługuje na uwzględnienie i dlatego też, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.