II SA/Sz 839/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.),, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski, Protokolant starszy inspektor sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 maja 2025 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oddala skargę. Decyzją z 3 kwietnia 2024 r., na podstawie art. 96 ust. 1 i art. 97 ust. 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r., poz. 344 – j.t. ze zm.), dalej jako "u.g.n.", rozporządzenia Rady Ministrów z 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 – j.t. ze zm.), dalej jako "rozporządzenie", oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 – j.t. ze zm.), dalej jako "k.p.a.", Wójt Gminy K., z urzędu zatwierdził podział działki nr [...], o powierzchni 1,0064 ha, położonej w obrębie N., gm. K., stanowiącej własność R. G., dalej jako "skarżący", z projektem podziału i wykazem zmian danych ewidencyjnych, będących integralną częścią niniejszej decyzji, w sposób następujący: 1) działka nr [...] o pow. 0,8865 ha 2) działka nr [...] o pow. 0,0957 ha 3) działka nr [...] o pow. 0,0242 ha W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że dokumentacja geodezyjna dotycząca podziału ww. działki została sporządzona przez geodetę uprawnionego, J. K., w ramach pracy geodezyjnej, zgłoszonej w Starostwie Powiatowym w S. , pod numerem [...] W związku z zastrzeżeniami zgłoszonymi przez pełnomocnika skarżącego, dotyczącymi niezgodności podziału z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zasięgnięto opinii urbanisty - architekt M. C., która była autorką obejmującego obszar przedmiotowej nieruchomości miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Rady Gminy K. z [...] listopada 2015 r., nr [...] (Dz.U.Woj.Zach.[...]), dalej jako "mpzp". Ww., w piśmie z 17 października 2024 r., potwierdziła, że podział nieruchomości objętej planem może nastąpić wyłącznie na podstawie tego planu. Zauważyła ponadto, że w trakcie procedury planistycznej projekt planu został wyłożony do publicznego wglądu, a nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami odbyła się publiczna dyskusja, przy czym wydzielenie działek na cele dróg publicznych z części działki nr [...] nie było kwestionowane. Zgodnie z wyrażoną w piśmie opinią, ustalony w planie podział nie jest konfliktowy z lokalizacją zbiornika na gaz, a zjazd na teren gospodarstwa nadal może odbywać się z ww. dróg, w tym zjazdem istniejącym w rejonie ich skrzyżowania. Jednocześnie z treści pisma wynika, że sporządzony przez geodetę projekt podziału odbiega od przedstawionych na rysunku planu przebiegu linii wyznaczających linie rozgraniczające drogi publiczne i wymaga korekty. Organ, po zapoznaniu się z opinią, zwrócił się do wykonawcy pracy geodezyjnej o zapoznanie się z treścią pisma urbanisty oraz o zajęcie stanowiska w zakresie opracowanego projektu podziału lub ewentualne sporządzenie nowego projektu. W dniu 27 lutego 2024 r. uprawniony geodeta, po dokonaniu korekty podziału działki nr [...] przedłożył stosowną dokumentację geodezyjną, sporządzoną w ramach pracy geodezyjnej zgłoszonej w Starostwie Powiatowym w S. pod numerem [...] Organ wyjaśnił, że analiza projektu doprowadziła do wniosku, iż jest on sporządzony w zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Projektowana do wydzielenia działka nr [...] przeznaczona jest pod publiczną drogę klasy lokalnej oznaczoną symbolem 02 KDL, natomiast działka nr [...] przeznaczona jest pod publiczną drogę klasy dojazdowej oznaczoną symbolem 013a KDD. Działki te stanowić będą części pasów drogowych i po ich wyodrębnieniu na podstawie niniejszej decyzji gmina będzie dążyła do ich przejęcia na własność za stosownym odszkodowaniem, w celu realizacji drogi publicznej. Działka nr [...] przeznaczona jest pod produkcję rolniczą i drogę wewnętrzną. Skarżący, ustosunkowując się do zgromadzonego materiału dowodowego stwierdził, że projekt podziału działki nr [...] nie uwzględnia przepisów prawa budowlanego i przepisów przeciwpożarowych dla zbiorników gazowych, dokumentacji oddziaływania fermy drobiu na środowisko oraz planu zagospodarowania działki, który stanowi integralną część projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę, a także sposobu dostawy surowców do produkcji drobiu. Ponadto wskazał, że nie przeprowadzono konsultacji z przedsiębiorstwami zajmującymi się transportem i załadunkiem drobiu zaznaczając, że proponowane rozwiązania mogłyby spowodować konieczność likwidacji fermy drobiu. Zauważa także, że następstwem podziału będzie zmniejszenie gospodarstwa do powierzchni poniżej 1 ha co uniemożliwi swobodne prowadzenie działalności rolniczej. Ponadto podniósł, że stosowne uwagi do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostały złożone i skonsultowane bezpośrednio z panią projektant. Następnie organ, odwołując się do art. 93 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami stwierdził, że podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami miejscowego planu, przy czym zgodność ta dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Podkreślił, że przed wydaniem decyzji zbadał kwestię zgodności podziału z planem miejscowym, dysponuje także stosowną opinią urbanisty oraz uzyskaną przez geodetę opracowującego projekt podziału pozytywną opinią Wójta Gminy K.. Końcowo organ wskazał, że podział nieruchomości pełni funkcję służebną wobec miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm.), dalej jako "u.p.z.p.", zatwierdzony uchwałą rady gminy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i stosownie do art.. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Oznacza to, że organy gmin oraz organy administracji publicznej związane są ustaleniami zawartymi w planie, który został prawidłowo opublikowany i wszedł w życie. Skarżący wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie, podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie do władzy publicznej, jak i brak zachowania bezstronności przez organ I instancji; 2. art. 28 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, iż stroną postępowania jest J. K. i zaadresowanie do niego przedmiotowej decyzji, 3. art. 61 § 1 k.p.a w zw. z art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n., poprzez wszczęcie postępowania w przedmiocie podziału nieruchomości oraz wydanie decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości z urzędu pomimo, iż podział ten nie jest niezbędny dla realizacji celów publicznych; 4. art. 7 w zw. z art. 77 oraz w zw. z art. 124 § 2 k.p.a., poprzez naruszenie zasady praworządności oraz brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zaniechanie podjęcia wszelkich czynności mając na względzie słuszny interes skarżącego, a w konsekwencji pominięcie okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, 5. art. 93 ust. 1 i 2 u.g.n., poprzez nieustalenie okoliczności faktycznych oraz możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu, stanowiących przesłanki podziału nieruchomości; Ponadto skarżący, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. podniósł zarzut nieważności postępowania. Decyzją z 23 sierpnia 2024 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 93 ust. 1 i ust. 2 u.g.n. podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego, przy czym zgodność z ustaleniami planu dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych w ten sposób działek gruntu. Stosownie do art. 97 ust. 1 i ust. 3 u.g.n. zasadą jest, iż podziału nieruchomości dokonuje się na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes prawny. Jest jednak możliwe dokonanie podziału z urzędu, jeżeli jest on niezbędny do realizacji celów publicznych lub nieruchomość stanowi własność gminy i nie została oddana w użytkowanie wieczyste. Jak wynika z art. 6 ust 1 u.g.n., celem publicznym w rozumieniu ustawy jest między innymi wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. W badanej sprawie, zdaniem organu II instancji, nie ulega wątpliwości, iż obowiązujący plan miejscowy przewiduje na części nieruchomości pozostającej własnością skarżącego utworzenie drogi publicznej klasy lokalnej, oznaczonej symbolem 02 KDL, oraz publicznej drogi klasy dojazdowej, oznaczonej symbolem 013a KDD. Zatem uznać należy, że zaskarżona decyzja podziałowa w istocie realizuje zapisy planu miejscowego dla podlegającej podziałowi nieruchomości. W ocenie Kolegium organ prawidłowo uznał, iż będącą przedmiotem postępowania inwestycję budowy drogi należy ocenić jako niezbędną dla realizacji celów publicznych, a skoro także - pozostająca po wydzieleniu działki pod drogę publiczną - działka nr [...] obręb N., gmina K., będzie miała wymagany przepisami dostęp do drogi publicznej, brak jest podstaw do wydania innego rozstrzygnięcia niż dotychczas zapadłe w sprawie. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 93 ust. 2 u.g.n., albowiem decyzja podziałowa jedynie wykonuje zapisy planu. Co zaś do zarzutów dotyczących ograniczenia możliwości korzystania z nieruchomości, należy dostrzec, iż jest ono w istocie następstwem uchwalenia planu miejscowego, nie zaś wydania decyzji podziałowej, która jest jedynie efektem wykonywania zapisów planu i poprzedza etap nabycia własności przez podmiot publicznoprawny działki przeznaczonej pod drogę publiczną. Odnosząc się do zarzutów dotyczących wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego, Kolegium stwierdziło, że organ I instancji, z należytą starannością zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy. Z poszanowaniem zasady wynikającej z art. 80 k.p.a. dokonał oceny analizy całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego. W toku postępowania strona była zawiadomiona o czynnościach podejmowanych w sprawie, ponadto skarżący w piśmie z dnia 18 września 2023 r. (data wpływu: 19 września 2023 r.) zawarła swoje stanowisko w sprawie i wyraziła zastrzeżenia co do sposobu podziału, a organ pierwszej instancji wątpliwości te wyjaśniał. Kolegium nie dopatrzyło się naruszenia art. 28 k.p.a., albowiem organ pierwszej instancji poprawnie określił strony postępowania wskazując, że J. K. jest geodetą wykonującym prace geodezyjne w zakresie projektu podziału nieruchomości, a decyzja organu pierwszej instancji została mu doręczona jedynie "do wiadomości" i nie był on stroną postępowania administracyjnego. W zakresie podnoszonych przez stronę argumentów, odnoszących się do kwestii klasyfikacji dróg, Kolegium podzieliło stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 30 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/GI 1276/23, iż wszelkie uwagi dotyczące podziału nieruchomości zmierzającego do realizacji celu publicznego mogły zostać zgłoszone na etapie procedury planistycznej. Żaden przepis prawa nie zezwala organowi administracji na ingerencję w przepisy wiążącego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stąd też nie mogły, zdaniem organu odwoławczego, odnieść zamierzonego skutku zarzuty dotyczące naruszenia interesu skarżącego, bowiem w istocie zarzuty te odnoszą się do ustaleń planu miejscowego, którego ustalenia nie zostały przez stronę zakwestionowane. R. G., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie, podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zaniechanie podjęcia wszelkich czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego mając na względzie słuszny interes Skarżącego, a w szczególności brak ustalenia: okoliczności wpływu projektowanego podziału na zmianę kwalifikacji oraz na zmniejszenie powierzchni działki Skarżącego, warunków koniecznych do prowadzenia działalności gospodarczej - fermy drobiu przez skarżącego, minimalnej powierzchni działki koniecznej dla prowadzenia działalności, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy; 2. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom z twierdzeń skarżącego, zgodnie z którymi wnosił on uwagi i zastrzeżenia do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na etapie planistycznym, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 3. art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceny czy udowodniono okoliczność braku wniesienia przez skarżącego uwag do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co skutkowało nieprawidłowym uznaniem przez organ, iż takich uwag oraz zastrzeżeń nie wniesiono, podczas gdy skarżący już na etapie planistycznym kierował do organu uwagi oraz zastrzeżenia w odniesieniu do projektu m.p.z.p., które jednak nie zostały uwzględnione przez organ- co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy; 4. art. 81a § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie na korzyść skarżącego w sytuacji wystąpienia niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, tj. w zakresie braku możliwości zagospodarowania terenu w sposób określony w mpzp po podziale nieruchomości, zgłaszania przez skarżącego uwag i zastrzeżeń na etapie planowania przestrzennego - co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy; 5. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; 6. art. 61 § 1 k.p.a w zw. z art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n., poprzez wszczęcie postępowania w przedmiocie podziału nieruchomości z urzędu oraz wydanie decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości z urzędu pomimo, iż podział ten nie jest niezbędny dla realizacji celów publicznych, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy; 7. art. 93 ust. 1 i 2 u.g.n. w zw. z art. 97 ust 3 pkt 1 u.g.n. poprzez nieustalenie okoliczności faktycznych oraz możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu, stanowiących przesłanki podziału nieruchomości, jak i niewykazanie niezbędności podziału, co skutkowało wadliwym utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Skarżący wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zobowiązanie organu do wydania decyzji przy uwzględnieniu ważnego interesu skarżącego, w szczególności charakteru oraz przeznaczenia nieruchomości skarżącego, jakim jest prowadzenie gospodarstwa rolnego oraz wielkości działki spowodowanej podziałem; 2. ewentualnie, w razie nieuwzględnienia przez sąd wniosku z pkt 1 - o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; 3. na podstawie art. 135 k.p.a. uchylenie także w całości decyzji organu I instancji; 4. na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. - o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ II instancji, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku przez organ, o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. z powodu prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków; 5. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, na podstawie art. 200 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił szczegółowo swoje stanowisko. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 8 maja 2025 r. skarżący podtrzymał skargę i wnioski w niej zawarte, a także zarzuty podniesione w zażaleniu na postanowienie o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji, dokonana na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 – j.t.), wykazała, że akt ten nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie, utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy K. w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości, przy czym podział ten został dokonany z urzędu. Zastosowanie zatem miał art. 93 ust. 1 u.g.n., który stanowi, że podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94. Zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (ust. 2). Na podstawie art. 97 ust. 3 u.g.n. podziału nieruchomości można dokonać z urzędu, jeżeli: 1) jest on niezbędny do realizacji celów publicznych; 2) nieruchomość stanowi własność gminy i nie została oddana w użytkowanie wieczyste. Podstawową, w wypadku wszczęcia z urzędu postępowania dotyczącego podziału nieruchomości jest zatem ustalenie, czy nieruchomość, której podziału organ zamierza dokonać, jest położona na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W dalszej kolejności przedmiotem badania organu winno być ustalenie, czy zamierzony podział jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Badanie to powinno objąć zarówno część tekstową, jak i graficzną planu, a rzeczą organu jest ustalenie, czy projekt podziału stwarza możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu określonego w planie. Inaczej mówiąc, zgodność podziału z planem miejscowym polega na tym, aby teren w wydzielonych granicach działek spełniał wymagania dotyczące zagospodarowania wynikającego z planu. W badanej sprawie nie ulega wątpliwości, że działka skarżącego jest położona na terenie, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą Rady Gminy K. z [...] listopada 2015 r., nr [...] W planie tym nieruchomość skarżącego znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 27b RP, o powierzchni 0,899 ha, z przeznaczeniem na cele produkcji rolnej. W odniesieniu do parametrów kształtowania zabudowy i parametrów zagospodarowania terenu wskazano, że na terenie nieruchomości znajduje się kurnik w budowie. Określono także dopuszczalną powierzchnię zabudowy na poziomie 15-20%, nieprzekraczalne linie zabudowy według rysunku planu, wysokość zabudowy – 1 kondygnacja do 6,5 m, dach symetryczny i kącie nachylenia połaci min. 10%, powierzchnia biologicznie czynna – 35% powierzchni działki. W planie wskazano, że przy granicy z terenem 23MN, z drogą 02KDL, drogą 013a KDD oraz drogą 019KDW obowiązuje urządzenie zieleni izolacyjnej – wg. rysunku planu. Dojazd do terenu przewidziano z drogi 013a KDD. Jednocześnie w planie miejscowym przewidziano dokonanie podziału działki skarżącego, celem poszerzenia istniejących dróg 02KDL (publicznej drogi klasy lokalnej) i 013a KDD (publicznej drogi klasy dojazdowej). Podziału dokonano zgodnie z liniami wyznaczonymi na załączniku graficznym, a przebieg granic działki po podziale został uwidoczniony na załączonej do decyzji mapie, sporządzonej przez uprawnionego geodetę, który wcześniejszy projekt podziału skorygował zgodnie z uwagami wniesionymi przez urbanistę, który sporządził projekt planu. Analiza decyzji podziałowej oraz ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla gminy K. prowadzi do wniosku, że decyzja została wydana zgodnie z prawem. Należy przyznać rację organowi, iż dokonanie podziału działki skarżącego stanowi konsekwencję uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym taki podział przewidziano. Rzeczą organu zatwierdzającego podział nieruchomości jest zbadanie, czy jest on zgodny z ustaleniami mpzp i w będącej przedmiotem rozpoznania sprawie miało to miejsce. Jeżeli skarżący kwestionuje zasadność dzielenia jego nieruchomości, w sposób przewidziany w planie miejscowym, to w pierwszej kolejności winien dążyć do zakwestionowania planu w tym zakresie. Nie ma racji skarżący wywodząc, że dokonany podział uniemożliwi mu prowadzenie gospodarstwa z uwagi na uniemożliwienie dojazdu do zbiornika z gazem, utrudniony wjazd na działkę i zmniejszenie placu manewrowego. Z opinii urbanisty wynika, że zarówno dojazd do działki, jak i do zbiornika z gazem jest zapewniony. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na to, że w związku z nieznacznym zmniejszeniem powierzchni jego działki, podjeżdżające samochody dostawcze będą miały utrudnione możliwości manewrowania. Podobnie nie wskazał skarżący w sposób jasny i klarowny z jakich względów uważa, że zmniejszenie powierzchni jego działki uniemożliwi mu prowadzenie działalności rolniczej. Zaznaczyć należy, że w planie miejscowym jego nieruchomość została oznaczona jako teren produkcji rolnej. Rację ma skarżący wywodząc, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1176 – j.t.), za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. W badanej sprawie brak jest co prawda informacji, czy skarżący posiada jakieś grunty oprócz działki, która podlega podziałowi i czy łączna powierzchnia tych gruntów przekracza 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy. Jest to jednak, zdaniem Sądu, okoliczność nieistotna, bowiem przeznaczeniem terenu, przewidzianym w planie jest produkcja rolna, której prowadzenie jest możliwe, jakkolwiek może się wiązać z pewnymi utrudnieniami. Brak jest, zdaniem Sądu podstaw do utożsamiania produkcji rolnej w rozumieniu planu miejscowego z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Produkcja rolna może być prowadzona na obszarach mniejszych aniżeli 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, a jeżeli jest ona prowadzona na obszarach, które łącznie przekraczają powierzchnię, o której mowa, wówczas traktuje się ten obszar jako gospodarstwo rolne. Nie można zatem powiedzieć, że zmniejszenie powierzchni działki samo w sobie powoduje brak możliwości prowadzenia produkcji rolnej, zwłaszcza, że nie jest to zmniejszenie znaczne. Niezależnie od powyższego należy wyjaśnić, że – wbrew wywodom skargi dokonany podział niewątpliwie realizuje cel publiczny, którym – w rozumieniu art. 6 pkt 1 u.g.n. jest wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Skoro podział działki na ten właśnie cel został przewidziany w planie miejscowym, to brak jest podstaw do badania w toku postępowania podziałowego zasadności ustaleń planu w tym przedmiocie. Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty dotyczące nieuwzględnienia przez organ okoliczności, iż skarżący składał uwagi do planu przed jego uchwaleniem, skoro postępowanie i kontrolowana decyzja nie dotyczą procedury planistycznej, a podziału nieruchomości. Fakt, iż skarżący wnosił uwagi w procedurze planistycznej, czy też ich nie wnosił, pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia. Organ nie ma bowiem prawa badać ani tego, czy uwagi były wnoszone, ani przyczyn ich nieuwzględnienia. Niezgoda skarżącego na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego winna przybrać formę skargi na ten akt prawa miejscowego. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, została należycie uzasadniona, a Sąd nie dostrzegł naruszeń prawa, które dawałyby podstawę do jej uchylenia. z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – j.t.), orzekł o oddaleniu skargi.