II SA/Sz 840/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda /spr./ Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 lutego 2009 r. sprawy ze skargi E. T. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę. Starosta M. decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. i, art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415) orzekł utracie przez E. T. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...]. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Starosta podał, że z informacji uzyskanej z Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. wynika, że E. T. nabyła od dnia [...] prawo do zasiłku stałego. Nadto w dniu [...] sama skarżąca złożyła oświadczenie, w którym potwierdziła, że pobierała zasiłek stały od dnia [...] do dnia [...]. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. i ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotnym nie może być osoba, która pobiera zasiłek stały na podstawie przepisów o pomocy społecznej, bowiem w takim przypadku następuje utrata statusu osoby bezrobotnej. Natomiast jego odzyskanie może nastąpić w wyniku ponownej rejestracji. Nie zgadzając się z powyższą decyzją E. T. wniosła o jej uchylenie, podnosząc, że nikt jej nie pouczył, że powinna poinformować urząd pracy o przyznanym zasiłku stałym. Nadto skarżąca wskazała, że utraci za ten okres prawo do ubezpieczenia zdrowotnego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 10 ust. 4 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. i ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Wojewoda wskazał, że z akt jednoznacznie wynika, ze skarżąca zarejestrowała się w urzędzie pracy jako bezrobotna bez prawa do zasiłku w dniu [...], natomiast w okresie od [...] do [...] posiadała prawo do zasiłku stałego o czym nie poinformowała urzędu pracy. Zgodnie z obowiązującymi przepisami rejestracja osób w urzędach pracy jest dobrowolna i następuje po złożeniu przez zainteresowaną osobę oświadczenia o spełnieniu warunków określonych w definicji osoby bezrobotnej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wówczas też osoba bezrobotna zostaje poinformowana o obowiązku informowania urzędu pracy o wszelkich zmianach danych zawartych w karcie rejestracyjnej. Mimo to skarżąca faktu pobierania zasiłku stałego nie zgłosiła, a w prowadzonym postępowaniu oświadczyła, że nie doczytała i nie pamiętała pouczenia o obowiązku zgłoszenia tego faktu w PUP. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego E. T. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji przytoczyła argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wojewoda [...] nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska w sprawie podtrzymał wydane rozstrzygnięcie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] z w a ż y ł, co następuje: Zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w żadnym zakresie. Przepis art. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi definicję legalną pojęć zawartych w tej ustawie, a m.in. pojęcia "osoby bezrobotnej". Zgodnie z literą i pkt 2 ust. 1 tego przepisu za osobę bezrobotną może być uznana osoba niezatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia (...) jeżeli nie pobiera na podstawie przepisów o pomocy społecznej zasiłku stałego. Poza sporem jest, że E. T. w okresie od [...] do [...] pobierała zasiłek stały przewidziany przepisami ustawy o pomocy społecznej. Faktu tego nie zgłosiła w urzędzie pracy mimo, że od [...] zarejestrowana była jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy są przepisami bezwzględnie obowiązującymi, nie mogą być stosowane w sposób uznaniowy ani przez organy zatrudnienia ani przez sąd. Nie znajduje oparcia w przepisach aktualnego prawa stanowisko skarżącej, że organ wiedział o powyższym fakcie i nie zgłaszał zastrzeżeń. To nie na organie, a na stronie skarżącej spoczywa obowiązek informowania między innymi o pobieraniu świadczeń z pomocy społecznej. Oświadczenia o stanie materialnym i zdrowotnym oraz o obowiązkach są osobiście składane do urzędu pracy. Takie oświadczenie znajduje się również w aktach administracyjnych niniejszej sprawy podpisane osobiście przez skarżącą. Mając na względzie całokształt powyższych okoliczności, Sąd uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem i skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)