II SA/Sz 840/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi B. F. i L. F. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Starosta [...] decyzją z dnia 19 czerwca 2020 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. pozwolenia na budowę budynku usług turystycznych typu Aparthotel z instalacjami zewnętrznymi: kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym, energetyczną oraz wewnętrzną instalacją gazu i miejscami postojowymi na działce nr [...] obręb M.. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Starosta ustalił, że wniosek spełnia wymagania art. 32 ust. 4 i art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane a projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i zgodnie z intencją art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane udzielił pozwolenia na budowę. Od decyzji tej w ustawowym terminie odwołanie wnieśli, działając przez pełnomocnika, B. F. i L. F. - współwłaściciele działki nr [...] bezpośrednio przylegającej do działki inwestycyjnej nr [...] i obciążonej służebnością m.in. na rzecz ich nieruchomości. Odwołujący się zarzucili organowi I instancji m.in. zaniechanie odniesienia się do podnoszonych przez nich uwag dotyczących dojazdu i korzystania ze służebności drogi dojazdowej. Wskazali na zagrożenia jakie niesie użytkowanie drogi przez ciężki sprzęt budowlany, a po wybudowaniu samochody dojeżdżające do planowanego Aparthotelu oraz na aktualny stan techniczny drogi. Rozpoznając sprawę na skutek złożonego odwołania Wojewoda Zachodniopomorski decyzją z dnia 12 maja 2021 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j. t. Dz. U. z 2021 r. poz. 735), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy podniósł, że w razie spełnienia wymagań wskazanych w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (j. t. Dz. U. z 2020r. poz. 1333) oraz warunków wynikających z art. 32 ust. 4 organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust.4 ustawy Prawo budowlane). W oparciu o projekt organ ustalił, że zamiarem inwestora jest budowa obiektu turystycznego typu aparthotel do wypoczynku czasowego wraz z garażem podziemnym oraz niezbędną infrastrukturą drogową i techniczną na niezabudowanej działce nr [...]. W budynku przewidziano cztery kondygnacje nadziemne i jedną podziemną. Obiekt jest dedykowany dla turystów i pełni funkcję wypoczynkową. Łącznie w budynku zaprojektowano dwa lokale rekreacyjne oraz 29 lokali wypoczynkowych. Projektowany układ drogowy uwzględnia ustanowioną na działce nr [...] służebności przechodu i przejazdu dla działek nr [...], [...], [...], [...],[...], [...] (pas działki nr [...] o szerokości 3m wzdłuż zachodniej granicy zgodnie z wpisem w Księdze Wieczystej nr [...] - Dział III oraz wyjaśnieniami przedstawionymi przez pełnomocnika inwestora w piśmie z dnia 18 marca 2021 r.). Budynek usytuowany jest w odległości 7,77 m od granicy z działką nr [...] (działka drogowa - własność Gminy M. oraz w odległości od 4,15 m do 11,54 m od granic z sąsiednimi działkami budowlanymi w tym w odległości 11,54 m od granicy z działką nr [...] stanowiąca własność B. i A. L. F. Dojazd do działki inwestycyjnej zapewniono poprzez istniejący zjazd od ulicy K. i dalej pasem działki nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]) o szerokości 3 m (na podstawie prawa przechodu i przejazdu - wpisy w Księdze Wieczystej nr [...] - Dział I-SP, nr [...] - Dział III). Wojewoda podkreślił, że dla terenu objętego wnioskiem obowiązują ustalenia uchwały Nr LX/611/14 Rady Gminy M. z dnia 30 października 2014 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Gminy M. w obrębie ewidencyjnym M. w obszarze przyległym do ulicy C. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 8 grudnia 2014r. poz. 4891). Działka nr [...] przewidziana pod zainwestowanie znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem A32.UT - teren zabudowy usługowej - turystyki, wypoczynku i rekreacji, dla którego ustalenia szczegółowe zawarto w § 43 uchwały. Dostęp działki nr [...] do drogi publicznej zapewniono poprzez pas działki nr [...] (na podstawie ustanowionej służebności) i ciąg pieszo-jezdny [...] (ulica K. ). Wedle organu powyższe odpowiada wymaganiom zawartym w § 43 ust. 9 pkt 1 oraz w § 10 ust. 4 i w § 11 ust. 3 miejscowego planu. Nadto organ odwoławczy stwierdził, że spełnione zostały również wymagania zawarte w ustaleniach ogólnych w rozdziale 2 mpzp w tym w zakresie ochrony wód powierzchniowych i podziemnych określone w § 6 pkt. 2, sposobu odprowadzenia wód opadowych i roztopowych zgodnie z § 11 pkt. 4 oraz wymagań parkingowych (zgodnie z § 10 pkt 3 1 - dla hoteli, pensjonatów, domów wczasowych minimum 1 miejsce postojowe na 1 pokój lub na 1 apartament dwupokojowy). Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami w tym określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j. t. z Dz. U. z 2019r. poz. 1065 ze zm.) w zakresie zachowania odległości budynku od granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi, lokalizacji elementów zagospodarowania terenu oraz zapewnienia dojścia i dojazdu do drogi publicznej. Podsumowując tę część rozważań Wojewoda wskazał, że ponowna ocena akt sprawy potwierdziła, że projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Do projektu dołączono informację dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Projekt został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o których mowa w art. 32 ust. 4. Zatem w świetle treści art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda przypomniał, że na etapie postępowania o pozwolenie na budowę organ, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane, dokonuje oceny zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Gminy M. w obrębie ewidencyjnym M. w obszarze przyległym do ulicy C. . Organ zwrócił uwagę, że w ustaleniach szczegółowych miejscowego planu dla terenu A [...], na którym realizowana jest projektowana zabudowa, w § 43 ust. 9 pkt 1 zawarto zapis: dostępność drogowa — dojazd od publicznej drogi dojazdowej [...], od ogólnodostępnego ciągu pieszo-jezdnego [...], [...] i [...], a od ogólnodostępnego ciągu [...] jedynie dojście piesze. W projekcie budowlanym przewidziano wjazd z ciągu pieszo-jezdnego [...] (ulica K. zatem zgodnie z ww. zapisem planu. Dojazd do działki nr [...] zapewniono poprzez działkę nr [...] na podstawie ustanowionej na tej nieruchomości służebności gruntowej przechodu i przejazdu pasem o szerokości 3 metrów wzdłuż działek nr [...] i [...] oraz po istniejącym wjeździe od ulicy K. Prawo to potwierdzają wpisy w prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Koszalinie VI Wydział Ksiąg Wieczystych Księdze Wieczystej nr [...] - Dział III oraz wyjaśnienia złożone przez pełnomocnika inwestora przy piśmie z 18 marca 2021r. Wedle organu takie rozwiązanie jest dopuszczone ustaleniami ogólnymi planu (Rozdział 2). Zgodnie z § 10 ust. 4 poza ustaloną w ustaleniach szczegółowych dostępnością drogową dopuszcza się dojazdy do poszczególnych terenów poprzez służebność przejazdu, w tym przez tereny nie objęte planem zgodnie natomiast z § 11 ust. 3 na całym obszarze planu, poza ustalonym przeznaczeniem terenów, dopuszcza się lokalizację dojazdów do nieruchomości. Nadto zdaniem organu przyjęte rozwiązanie spełnia również wymagania §14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z powołanym przepisem do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Wojewoda podkreślił, że użyte w ww. przepisie pojęcie jezdni odnosi się do każdego pasa, po którym ma odbywać się dojazd, co w konsekwencji oznacza, że minimalnym wymaganiem dla takiego pasa jest szerokość 3 m. Pas działki nr [...], na którym ustanowiono służebność gruntową na rzecz działki nr [...] spełnia ww. wymagania, jego szerokość wynosi bowiem 3 m. Zdaniem organu na tak ustaloną szerokość dojazdu nie mają wpływu przepisy dotyczące bezpieczeństwa pożarowego - rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 124, poz. 1030). Odwołując się do projektu budowalnego i wyjaśnień jego autora (pismo z 29.10.2020 r. uzupełnione pismem z 09.10.2020 r.) ze względu na projektowaną ilość miejsc noclegowych, zgodnie z § 12 ww. rozporządzenia, do projektowanego obiektu nie jest wymagane doprowadzenia drogi pożarowej. Dodatkowo organ zwrócił uwagę, że zgodnie z projektem zagospodarowania terenu niezależnie od dojazdu do działki nr [...] przewidzianego poprzez wjazd z ulicy K. i pas działki nr [...] zaprojektowano chodniki i dojście z ulicy N. (działka nr [...]). Odnosząc się do zarzutów skarżących Wojewoda wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżących w niniejszej sprawie nie ma zastosowania § 14 ust. 2 warunków technicznych, który dotyczy przypadku zapewnienia dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego (pod warunkiem, że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch pojazdów i postój pojazdów). Pas działki nr [...] zapewniający dojazd do działki nr [...] nie jest objęty wnioskiem o pozwolenie na budowę zatem organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest jedynie do oceny czy działka inwestycyjna ma zapewnione odpowiednie dojście i dojazd do drogi publicznej, a warunek ten został spełniony. Z kolei kwestie utrzymania ustanowionej drogi koniecznej, w tym jej utwardzenie podlegają przepisom Kodeksu cywilnego dotyczącym służebności, a tym samym nie mogą być przedmiotem rozstrzygnięć w niniejszym postępowaniu. Jednocześnie organ zwrócił uwagę, że pełnomocnik inwestora w piśmie z dnia 18 marca 2021 r. wyjaśnił, że droga dojazdowa będąca przedmiotem sporu, na czas wykonywania prac budowlanych zostanie wzmocniona. Docelowo inwestor przewiduje utwardzenie nawierzchni, wprowadzenie oznakowania ograniczającego prędkość oraz instalację urządzeń ułatwiających obustronny ruch pojazdów kołowych, jak system autoryzacji dostępu wraz z sygnalizacją wahadłową. Odnosząc się do zarzutów dotyczących wpływu inwestycji na nieruchomość odwołujących Wojewoda wyjaśnił, że organ administracji architektoniczno-budowlanej w ramach postępowania o pozwolenie na budowę nie posiada uprawnień do kontroli przyjętych rozwiązań dotyczących sposobu prowadzenia robót ziemnych i fundamentowych. Projekt budowlany podlega bowiem sprawdzeniu organu wyłącznie w zakresie wynikającym z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W przedłożonym projekcie uwzględniono istniejące warunki gruntowe, przewidziany do realizacji zakres robót oraz ich wpływ na tereny sąsiednie. Zdaniem organu odwoławczego, przyjęte rozwiązania projektowe nie naruszają obowiązujących przepisów oraz uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt. 9 ustawy Prawo budowlane, a dokonana przez organ odwoławczy analiza podnoszonych przez strony argumentów nie potwierdziła naruszenia ich interesów. Nie zgadzając się z powołaną decyzją B. F. oraz L. F. złożyli na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Zdaniem skarżących organ pominął załączniki fotograficzne z miejsca sporu, to jest służebnej drogi, gdzie jest udokumentowana teza o zagrożeniu pieszych korzystających z drogi dojazdowej i przejścia pieszych. Zarzucili organowi niedopełnienie odbiorów projektów branżowych, w szczególności w profilu bezpieczeństwa, ruchu pieszego. Wedle skarżących organ I instancji nie dopełnił wymogów wynikających z art. 32 i art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z intencją 35 ust. 4 ww. ustawy. Nadto zdaniem skarżących działka budowlana nr [...] w M. nie spełnia warunków zabudowy z racji dojazdu, zaś projekt w tym zakresie jest niekompletny. Mając powyższe na względzie organ winien odmówić pozwolenia na budowę i zweryfikować plan zagospodarowania obecnego rejonu. Podkreślili, że wzywali organ do dokonania stosownej ekspertyzy i oceny prawno – technicznej w sprawie zdrowia, która nie została przeprowadzona. Skarżący wnieśli o zobowiązanie organu do weryfikacji stanu Planu Zagospodarowania tego terenu, aby dokonano zmiany w zakresie komunikacji, ustalenia ruchu przelotowego lub umożliwiono inwestorowi dojazd do działki nr [...] w M. od ul. N. a nie jak dotąd od ul. K. . Ponadto o zobowiązanie organu do sporządzenia symulacji komunikacji na tym terenie ze szczególnym uwzględnieniem ruchu pieszych i ich bezpieczeństwa. Zaznaczyli, że organ bagatelizuje sprawę dojazdu służb do nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Zachodniopomorski wniósł o jej oddalenie oraz utrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2021 r. poz. 2095 ze zm.), w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych powyżej kryteriów, kontrola legalności wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Przedmiotem kontroli Sądu jest ocena legalności decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 12 maja 2021 r. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. [...] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. pozwolenia na budowę budynku usług turystycznych typu Aparthotel z instalacjami zewnętrznymi: kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym, energetyczną oraz wewnętrzną instalacją gazu i miejscami postojowymi na działce nr [...] obręb M.. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm., powoływanej dalej jako: "ustawa"), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Podkreślić należy, że dopiero dopełnienie przez inwestora warunków przewidzianych w art. 35 ustawy obliguje organy do udzielenia pozwolenia na budowę, o czym wprost stanowi art. 35 ust. 4 tej ustawy stosownie do którego - w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno – budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, takiej weryfikacji dokonano, a w jej wyniku stwierdzono, że inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a projekt spełnia określone przepisami prawa budowlanego wymagania. W rozpoznawanej sprawie kwestią sporną pozostaje zapewnienie terenowi inwestycyjnemu dostępu do drogi publicznej, który jest jednym z podstawowych warunków umożliwiających wykorzystanie działki na cele budowlane. Jak wynika z akt sprawy inwestycja ma zostać zrealizowana na działce nr [...]. Z uchwały Rady Gminy M. z dnia 30 października 2014 r. nr LX/611/14 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Gminy M. w obrębie ewidencyjnym M. w obszarze przyległym do ulicy C. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 8 grudnia 2014 r., poz. 4891) wynika, że działka inwestycyjna jest położona na terenie oznaczonym symbolem A32.UT – teren zabudowy usługowej – turystyki, wypoczynku i rekreacji. Na działce dopuszcza się lokalizację jednego mieszkania jak uzupełnienie zabudowy usługowej. Należy zwrócić wagę, że prawodawca lokalny w odniesieniu do terenu elementarnego, na którym położona jest działka inwestycyjna w zakresie zasady kształtowania systemów komunikacji określił dostępność drogową – dojazd od ogólnodostępnego ciągu pieszo – jezdnego [...], [...] i [...] Z kolei w przepisach ogólnych dla obszaru planu przewidziano, że poza ustaloną w ustaleniach szczegółowych dostępnością drogową dopuszcza się dojazdy do poszczególnych terenów poprzez służebność przejazdu, w tym przez tereny nie objęte planem (§ 10 pkt 4). Nadto na całym obszarze planu, poza ustalonym przeznaczeniem terenów, dopuszcza się lokalizację dojazdów do nieruchomości (§ 11 ust. 3). Organy obu instancji ustaliły, że dojazd do działki nr [...] zapewniono poprzez działkę nr [...] na podstawie ustanowionej na tej nieruchomości służebności gruntowej przechodu i przejazdu pasem o szerokości 3 metrów wzdłuż działek nr [...] i [...] i dalej przez ciąg pieszo – jezdny oznaczony w planie jako [...] (ulica K. ). Mając powyższe na uwadze zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, że dostęp działki inwestycyjnej do drogi publicznej odpowiada wymaganiom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto na co prawidło zwrócił uwagę Wojewoda przyjęte rozwiązanie spełnia również wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.). Stosownie do § 14 ust. 1 rozporządzenia do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Skoro szerokość pasu działki nr [...], na którym ustanowiono służebność gruntową na rzecz działki inwestycyjnej wynosi 3 metry, tym samym spełnia on określone w powołanym przepisie wymogi. Odnosząc się do podniesionej przez skarżących kwestii dotyczącej niedopełnienia odbiorów projektów branżowych w szczególności w profilu bezpieczeństwa, ruchu pieszego w kontekście dojazdu służb do nieruchomości wyjaśnić należy, że przepisy prawa nie przewidują takiego rodzaju wymogów dla przedmiotowej inwestycji. Nadto, na co prawidłowo zwrócił uwagę organ odwoławczy projekt został uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych bez uwag, zaś ze względu na projektowaną ilość miejsc noclegowych nie jest wymagane doprowadzenie do działki inwestycyjnej drogi pożarowej. Podobnie obowiązkiem organów administracji nie było dokonanie stosownej ekspertyzy "w sprawie zdrowia". Tym samym nie można uznać, jak uważają skarżący, aby będący przedmiotem oceny projekt budowlany był w tym zakresie niekompletny. Natomiast jednym z podstawowych warunków umożliwiających wykorzystanie działki na cele budowlane jest zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Bez znaczenia przy tym pozostaje, czy jest to dostęp bezpośredni, czy pośredni. Podobnie bez znaczenia jest w jaki sposób dostęp ten jest zapewniony – czy poprzez np. system szlaków pieszo – jezdnych, czy poprzez ustanowienie służebności. Z tego punktu widzenia działka inwestycyjna ma dostęp do drogi publicznej zapewniony, który nadto spełnia warunki określone planem miejscowym, jak też przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Wobec powyższego za niezasadne uznano zarzuty skargi związane z naruszeniem przepisów art. 35 ust. 4 w zw. z art. 32 oraz art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, a w rezultacie organy nie miały podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę. Wobec wniosku skarżących o zobowiązanie organu do weryfikacji stanu planu zagospodarowania w celu jego zmiany w zakresie komunikacji wskazania wymaga, że organ, ze względu na treść art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, zobowiązany jest zatem do pełnej oceny sporządzonego projektu budowlanego, w tym przede wszystkim z uregulowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan i inne akty prawa miejscowego zawierają ustalenia wiążące na obszarze, na którym obowiązują tak długo, dopóki nie zostanie stwierdzona ich nieważność, bądź nie zostaną uchylone. Organy administracji architektoniczno-budowlanej zarówno pierwszej jak i drugiej instancji zobowiązane są, zgodnie z przepisem art. 35 ustawy Prawo budowlane, jedynie do oceny zgodności planowanej do realizacji inwestycji budowlanej z ustaleniami miejscowego planu, nie mając w tym trybie legitymacji do weryfikowania jego zapisów. Zgodność z miejscowym planem, o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, przede wszystkim oznacza brak sprzeczności w tym zakresie. Jak zostało to wyjaśnione wyżej nie budzi wątpliwości Sądu, iż organ pierwszej instancji, a za nim organ odwoławczy prawidłowo oceniły zamierzenie inwestycyjne w sprawie w konfrontacji z uchwałą Rady Gminy M. z dnia 30 października 2014 r., a w rezultacie uznały planowaną inwestycję za zgodną z planem miejscowym w tym w zakresie dojazdu do działki inwestycyjnej. Nadto za nieznajdujący potwierdzenia w aktach sprawy należy zdaniem Sądu uznać zarzut skargi odnoszący się do pominięcia przedłożonych załączników fotograficznych z miejsca sporu, w sytuacji gdy w aktach administracyjnych sprawy znajduje się odwołanie skarżących wraz z załączoną dokumentacją fotograficzną (k. 2 akt administracyjnych), zaś organ odwoławczy ustosunkował się do wszystkich zarzutów odwołania. Podsumowując należało uznać, iż organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo przeprowadziły postępowanie oraz wydały rozstrzygnięcia zgodne z obowiązującymi przepisami. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o jej oddaleniu.