II SA/Sz 842/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia WSA Maria Mysiak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 października 2016 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Wojewoda postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] , na podstawie art. 123 § 1 w związku z art. 58 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 –Kodeks postepowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23), zwanej dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu wniosku A. M. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej z dnia [...] r., polegającej na zameldowaniu A. M. na pobyt stały w lokalu nr [...] budynku nr [...] przy ul.[...] , odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Z uzasadnienia postanowienia oraz akt administracyjnych sprawy załączonych do skargi wynika, że Burmistrz B. na wniosek K. W., spadkobierczyni w [...] spadku po zmarłej właścicielce mieszkania przy ul. [...] J. M., wszczął postępowanie w sprawie zameldowania na pobyt stały w tym lokalu A. M.. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia [...] r. Burmistrz B. uchylił czynność materialno-techniczną, dokonaną w dniu [...] r., polegającą na zameldowaniu A. M. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul [...] w B. Decyzja ta została doręczona w dniu [...] [...] r. P. U., który na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] r., sygn. akt [...] ustanowił P. U. kuratorem dla nieobecnego A. M. w sprawie o wymeldowanie z pobytu stałego. Decyzja Burmistrza z dnia [...] r. wobec niewniesienia przez strony postępowania odwołania stała się ostateczna w toku instancji. Pismem z dnia [...] r. A. M. zwrócił się do organu II instancji z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza B. wskazując, że o decyzji tej dowiedział się w dniu [...] r. w Komisariacie Policji w B. Wojewoda stwierdził, że 14 dniowy termin do wniesienia odwołania dla A. M. biegł od daty doręczenia decyzji kuratorowi. Powołując się na utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał również, że doręczenie decyzji kuratorowi ustanowionemu na podstawie art. 34 k.p.a. i reprezentującemu stronę w postępowaniu administracyjnym nie powoduje otwarcia dla strony od początku terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie Wojewody z dnia [...] r. A. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. podnosząc, że rozstrzygnięcie to jest niezgodne z prawem. Skarżący podnosi, że o ustanowieniu kuratora dowiedział się po zakończeniu sprawy. Kurator nie próbował się skontaktować ze skarżącym pomimo tego, że mieszka w tym samym miejscu. Nie poinformował go również o wydaniu przez Burmistrza B. decyzji w dniu [...] r., jak również nie odwołał się od niej. W ocenie skarżącego, kurator niewłaściwie zabezpieczył jego interesy w postępowaniu administracyjnym. Jego obowiązkiem było ustalenie pobytu osoby nieobecnej i poinformowanie o stanie sprawy. W ocenie skarżącego, skoro kodeks postępowania administracyjnego nie reguluje odpowiedzialności przedstawiciela wobec strony, winien mu zostać przywrócony termin do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. W piśmie z dnia [...] r., które wpłynęło do Sądu w dniu [...] r., skarżący zwrócił się z prośbą o umożliwienie mu złożenia odwołania od decyzji Burmistrza B. z dnia [...] r. W piśmie obszernie opisał swoją sytuację rodzinna i mieszkaniową, wskazał, że jest osobą niepełnosprawną oraz to, że wymeldowano go w środku zimy, śpi na klatce schodowej i jest bezdomny, gdyż nikt nie chce mu pomóc. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Wniesiona skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."). Jednocześnie, z uwagi na treść skargi Sąd wyjaśnia w tym miejscu skarżącemu, że sądy administracyjne nie orzekają na zasadach słuszności wynikających z reguł współżycia społecznego, lecz władne są jedynie badać legalność zaskarżonych decyzji, czyli ich zgodność z przepisami prawa. W konsekwencji nie mogła mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy podnoszona przez skarżącego jego sytuacja mieszkaniowa i rodzinna. W ocenie Sądu, kwestionowanemu postanowieniu nie można postawić skutecznego zarzutu sprzeczności z prawem, w rozumieniu w art. 145 p.p.s.a., w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu. Przede wszystkim należy zauważyć, że organ administracji dokonał prawidłowego ustalenia okoliczności stanu faktycznego, koniecznych do podjęcia niewadliwego rozstrzygnięcia w sprawie oraz dokonał prawidłowej wykładni przepisów stanowiących normatywną podstawę wydanego rozstrzygnięcia. Decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] r. o uchyleniu czynności materialno-technicznej z dnia [...] r., polegającej na zameldowaniu skarżącego na pobyt stały w lokalu nr [....] przy ul. [...] , została doręczona w dniu [...] r., za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, kuratorowi ustanowionemu dla nieobecnej strony, postanowieniem Sądu Rejonowego w M. Skarżący po powzięciu w dniu [...] r. wiadomości od dzielnicowego w Komisariacie Policji w B. o wymeldowaniu, gdzie zgłosił się w sprawie kluczy i skrzynki pocztowej dotyczących mieszkania przy ul. [...] w B., złożył pismem z dnia [...] r. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza B. wskazując, że jest w [...] właścicielem mieszkania, został pozbawiony praw do obrony i wypowiedzenia się w sprawie będącej przedmiotem decyzji. Zdaniem Sądu, doręczenie decyzji kuratorowi ustanowionemu w postępowaniu administracyjnym na podstawie art. 34 k.p.a., który nie skorzystał z prawa wniesienia odwołania, przez co decyzja stała się ostateczna, nie powoduje, że na skutek wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, zostanie otwarty od początku termin wniesienia odwołania. Czternastodniowy termin wniesienia odwołania liczy się bowiem od dnia doręczenia decyzji kuratorowi. Wprawdzie skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wskazując w jakiej dacie dowiedział się o wydaniu decyzji i stad też, można przyjąć, że termin złożenia wniosku został dochowany, jednakże do wniosku z dnia [...] r. nie dołączył odwołania. Instytucja procesowa przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. Jej celem jest ochrona jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności procesowej przez stronę (strony) lub uczestników postępowania, uchybiony termin do dokonania czynności należy bowiem przywrócić, jeśli łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki, a mianowicie strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, jednocześnie z wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu oraz powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania. Przesłanki te - z uwagi na wskazany charakter instytucji przywrócenia terminu - należy interpretować ściśle. Z akt administracyjnych sprawy załączonych do skargi wynika, że wniosek o przywrócenie terminu, opatrzony datą [...] r., wpłynął do organu I instancji w dniu [...] r. natomiast odwołanie skarżącego z dnia [...] r. od decyzji Burmistrza B. z dnia [..] r. wpłynęło w dniu [...] r. Tym samym Sąd stwierdził, że skarżący nie spełnił wymogów określonych w art. 58 § 2 k.p.a. i z tego powodu Wojewoda - jakkolwiek z innych powodów - prawidłowo odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Skoro więc zaskarżone postanowienie nie naruszało przepisów prawa skarga, na podstawie art. 151 p.p.s.a., podlegała oddaleniu.