II SA/Sz 844/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia 4 września 2024 r. nr WOA.7721.125.2024.AK w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie odmowy uchylenia, w trybie wznowienia postępowania, decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego "B" I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie na rzecz skarżącego M. G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 27 czerwca 2024 r. nr PINB.0510.4.19-15.2023.RS, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego określonego w art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wydaną w dniu 7 września 2018 r. przez PINB w G. o udzieleniu dla [...] S.C. S. W., R. G. [...] z siedzibą w S., pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego "B" wraz z zewnętrznymi instalacjami: energetyczną, wodociągową, kanalizacji sanitarnej i gazową powstałego z przebudowy i rozbudowy niedokończonego budynku wybudowanego na dz. [...], [...], [...] obręb D. – na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 29 października 2007 r. wydanej przez Starostę G. , zmienionej decyzją nr 661/2008, z dnia 3 listopada 2008 r. postanowił odmówić uchylenia decyzji znak: PINB.5121.7.5-1.2018.RŻ z dnia 7 września 2018 r. o pozwoleniu na użytkowanie ww. budynku mieszkalnego wielorodzinnego "B", wydanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. dla [...] S.C. S. W., R. G. [...] z siedzibą w S.. Pismem z dnia 14 lipca 2024 r. odwołanie od tej decyzji wniósł M. G.. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 4 września 2024 r. nr WOA.7721.125.2024.AK, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 i art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane po rozpoznaniu wspomnianego odwołania od decyzji z 27 czerwca 2024 r. umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że decyzja z 27 czerwca 2024 r. nie została przesłana skarżącemu, nie widnieje on w rozdzielniku tej decyzji, jako jeden z podmiotów, do których należało ją przesłać. Organ ten ustalił, że została ona doręczona jedynie R. G. i S. W. w dniu 1 lipca 2024 r. Powyższe oznacza, że skarżący mógł skutecznie wnieść odwołanie od tej decyzji w terminie przysługującym ww. uczestnikom – stronom postępowania wznowieniowego. Ponieważ złożył on odwołanie w biurze podawczym PINB w G. w dniu 15 lipca 2024 r., tym samym wniósł je skutecznie, w ustawowym 14-dniowym terminie, liczonym od dnia doręczenia skarżonej decyzji. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się na treść art. 127 § 1 k.p.a. wyjaśnił, że odwołanie może złożyć jedynie strona postępowania, zatem w przypadku wpłynięcia pisma stanowiącego odwołanie, obowiązkiem organu odwoławczego w pierwszej kolejności jest zbadanie czy pochodzi on od podmiotu uprawnionego, będącego stroną w postępowaniu. Stwierdzenie braku legitymacji do złożenia odwołania obliguje organ do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania odwoławczego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. i art. 105 § 1 w zw. z art. 127 k.p.a. Z uwagi na brak w ustawie Prawo budowlane przepisu, który regulowałby legitymację procesową uprawniającą do udziału w postępowaniu w przedmiocie wykonanych robót budowlanych w charakterze strony, do takiego typu postępowania należy stosować ogólną zasadę wyrażoną w art. 28 k.p.a. Zdolność administracyjno-prawna do wniesienia odwołania przysługuje zatem podmiotowi, który ma interes prawny w kwestionowaniu decyzji organu I instancji. Wspomniany interes prawny powinien wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego, wpływającej na sytuację prawną wnoszącego dany środek zaskarżenia. Musi on charakteryzować się tym, że istnieje obiektywnie i jest potwierdzony okolicznościami faktycznymi, które stanowią podstawę zastosowania przepisu prawa materialnego. Z akt sprawy wynika, że postępowanie w niniejszej sprawie było prowadzone w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie przebudowanego i rozbudowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego "A" o pow. użytkowej 1819,35 m2, pow. zabudowy 610,80 m2 i kubaturze 7634,60 m3 wraz z zewnętrzną instalacją wodociągową, sanitarną i energetyczną oraz dwoma podziemnymi zbiornikami na gaz płynny o pojemności V=4850 dm3 wraz z zewnętrzną i wewnętrzną instalacją gazową, zatem postępowanie prowadzone było w przedmiocie części wspólnych. Z przepisów art. 6, art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 i ust. 2 ustawy o własności lokali wynika, że w sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej reprezentowanie współwłaścicieli należy do wspólnoty mieszkaniowej reprezentowanej, z kolei, przez zarząd. Zdaniem organu w zakresie takich części wspólnych nieruchomości na działce nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym D. stroną postępowania jest ogół współwłaścicieli, reprezentowany przez zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości. Skarżący nie wykazał w niniejszym postępowaniu indywidualnego, odrębnego od interesu całej Wspólnoty, interesu prawnego oraz istnienia takiego interesu nie można wywieść z akt sprawy, bowiem postępowanie to nie dotyczy lokalu skarżącego nr [...] W skardze wniesionej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie strona podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie: 1. art. 6 w zw. z art. 8 w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez branie udziału w postępowaniu wznowieniowym pracownika organu, który brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, 2. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w całości materiału dowodowego, 3. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, że skarżący nie jest stroną postępowania, 4. art. 12 k.p.a. w zw. z art. 35 k.p.a. w zw. z art. 138 k.p.a. poprzez nierozpoznanie sprawy w ustawowym terminie, 5. art. 146 § 1 k.p.a. w zw. z art. 150 § 2 k.p.a. poprzez wznowienie postępowania oraz prowadzenie pomimo, że podstawą wznowienia postępowania administracyjnego jest między innymi działanie/ zaniechanie pracowników tego organu, 6. art. 146 k.p.a. w zw. z art. 57 ust. 1 pkt 4 k.p.a. poprzez przyjęcie protokołów z okresowych kontroli wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 lit. c) jako protokołów odbiorczych dopuszczających instalacje do użytkowania. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił także naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. przyjęcie błędnej wykładni przepisu art. 59 pkt 7 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, że stroną postępowania wznowieniowego może być tylko inwestor, 2. naruszenie art. 57 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie protokołów z okresowych kontroli wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 lit. c) jako protokołów odbiorczych dopuszczających instalacje do użytkowania, 3. naruszenie art. 64 ust. 1 oraz 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ograniczenie prawa własności przez przyjęcie błędnej wykładni przepisu art. 6 w zw. z art. 12 w zw. z art. 13 w zw. z art. 21 w zw. z art. 22 i 27 ustawy o własności lokali w zw. z art. 556 k.c. Zdaniem strony, inspektor PINB w G. [...] brał udział w wydawaniu decyzji administracyjnej udzielającej zgodę na użytkowanie z dnia 7 września 2018 r. w związku z czym nie mógł brać udziału w postępowaniu wznowieniowym. Skarżący podkreślił, że organ I instancji nie zgromadził kompletnej dokumentacji postępowania, a jedynie dokumentację, którą uznał za istotną. Z tego względu organ odwoławczy, który nie mógł się zapoznać z dokumentacją źródłową nie mógł orzekać w sprawie. Strona podniosła, że postępowanie zainicjowane wnioskiem w pierwszej instancji trwało od 18 czerwca 2023 r. do 27 czerwca 2024 r. tj. 371 dni co stanowi 12 miesięcy i 5 dni. Organ I instancji wznowił postanowieniem z dnia 6 lutego 2024 r. postępowanie administracyjne tylko dlatego, że skarżący po złożeniu 2 ponagleń postanowił wnieść skargę na bezczynność organu oraz wniosek o ukaranie organu za nieprzekazanie skargi wraz z aktami oraz odpowiedzią. Zdaniem strony, organy błędnie ustaliły przy tym strony postępowania administracyjnego nadzwyczajnego. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, zgodnie z którym nie przysługuje mu status strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. bowiem w zakresie części wspólnych nieruchomości na działce nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym D. stroną jest ogół współwłaścicieli, reprezentowany przez Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej. Podkreślił, że jego interes prawny wynika wprost z prawa własności, którego organy zresztą nie kwestionują. Wspólnota Mieszkaniowa nie była inwestorem, nie jest też właścicielem części wspólnych nieruchomości co wyklucza ją z kręgu osób (fizycznych, prawnych), mogących być stroną tego postępowania. Na ułomną osobę prawną jaką jest wspólnota mieszkaniowa organ nadzoru nie może też nałożyć obowiązku doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem co wyklucza tę osobę z kręgu osób mogących brać udział w postępowaniu administracyjnym. Wspólnota nie była inwestorem żadnych prac inwestycyjnych w związku z tym na podstawie art. 23 ust. 3 pkt 5 ustawy o własności lokali nie ma żadnej uchwały udzielającej zgody na nadbudowę lub przebudowę nieruchomości wspólnej a zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej nie posiada pełnomocnictwa do takiej czynności więc nie może być stroną niniejszego postępowania bowiem dotyczy to czynności przekraczających zwykły zarząd. Ustawa o własności lokali nie ogranicza prawa własności właścicieli i nie wyłącza możliwości składania żądań do organów administracyjnych przez poszczególnych właścicieli posiadających prawa własności w lokalach jak i częściach wspólnych działki gruntu oraz budynków, które nie służą do wyłącznego korzystania przez właściciela lokalu. W przypadku spornych budynków, w indywidualnej wentylacji grawitacyjnej podłączonych jest więcej lokali (pomieszczeń), wobec tego właściciele mają swój indywidualny interes prawny w tym, aby zbiorcza instalacja wentylacyjna była jednak indywidualną instalacją wentylacyjną grawitacyjną. Uzasadniając zarzut błędnej wykładni przepisu art. 59 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, strona wskazała, że inwestor byłby wyłączną stroną postępowania wznowieniowego tylko wtedy gdyby wszystkie prace zostały wykonane zgodnie z przepisami Praw budowlanego oraz warunków technicznych, a także zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Taka sytuacja w niniejszej sprawie jednak nie zachodzi z uwagi na szereg istotnych wad, takich jak np. brak przemurowania istniejących kominów czy wykonania stropu z materiałów o odpowiedniej odporności ogniowej, które były warunkiem pozwolenia na budowę oraz uzyskania zgody na użytkowanie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z 29 października 2007 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: W myśl art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego, w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania tej decyzji. Ponadto, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2024 r., poz. 935). Dokonana w oparciu o wskazane wyżej kryterium kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do uznania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż z innych powodów niż te, które zostały w niej przywołane. Przedmiotem skargi jest wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. decyzja Wojewody Zachodniopomorskiego umarzająca postępowanie odwoławcze zainicjowane wniesieniem odwołania przez skarżącego. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że organ umorzył postępowanie odwoławcze uznając, że odwołanie od decyzji odmawiającej uchylenia decyzji z dnia 7 września 2018 r. o pozwoleniu na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego "B", wraz z zewnętrznymi instalacjami: energetyczną, wodociągową, kanalizacji sanitarnej i gazową powstałego z przebudowy i rozbudowy niedokończonego budynku wybudowanego na dz. [...], [...], [...] obręb D. - zostało wniesione przez podmiot, któremu nie przysługiwał status strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Stosownie do wspomnianego przepisu, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z kolei zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W myśl art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Stosownie zaś do treści art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie administracyjne. Zdaniem organu, z akt sprawy wynika, że postępowanie w niniejszej sprawie było prowadzone w przedmiocie części wspólnych nieruchomości bowiem dotyczyło pozwolenia na użytkowanie przebudowanego i rozbudowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego "A" o pow. użytkowej 1819,35 m2, pow. zabudowy 610,80 m2 i kubaturze 7634,60 m3 wraz z zewnętrzną instalacją wodociągową, sanitarną i energetyczną oraz dwoma podziemnymi zbiornikami na gaz płynny o pojemności V=4850 dm3 wraz z zewnętrzną i wewnętrzną instalacją gazową. Powołując się na art. 6, art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 i ust. 2 ustawy o własności lokali organ wskazał, że w sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej reprezentowanie współwłaścicieli należy do wspólnoty mieszkaniowej reprezentowanej przez zarząd. Jednocześnie skarżący nie wykazał w niniejszym postępowaniu indywidualnego, odrębnego od interesu całej Wspólnoty, interesu prawnego oraz istnienia takiego interesu nie można wywieść z akt sprawy, bowiem postępowanie to nie dotyczy lokalu skarżącego nr [...] W ocenie Sądu zachodząca niezgodność pomiędzy rozstrzygnięciem decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a argumentacją zawartą w uzasadnieniu, skutkuje naruszeniem art. 107 § 1 pkt 5 i 6 oraz § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z powyższych przepisów decyzja zawiera m.in. rozstrzygnięcie i uzasadnienie faktyczne i prawne, przy czym uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Oczywistym jest, że argumenty uzasadnienia powinny korespondować z treścią rozstrzygnięcia jak również powinno ono w sposób jasny i czytelny odpowiadać na zarzuty odwołania. Treść rozstrzygnięcia wskazuje, że dotyczy ono pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego "B", wraz z zewnętrznymi instalacjami: energetyczną, wodociągową, kanalizacji sanitarnej i gazową powstałego z przebudowy i rozbudowy niedokończonego budynku wybudowanego na dz. [...], [...], [...] obręb D.. Natomiast w uzasadnieniu decyzji organ podał, że postępowanie było prowadzone w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie przebudowanego i rozbudowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego "A". Powyższa kwestia w niniejszej sprawie ma istotne znaczenie bowiem wniosek złożony przez skarżącego w dniu 18 czerwca 2023 r. dotyczył wznowienia zarówno postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na użytkowanie dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego "B" wraz z zewnętrznymi instalacjami: energetyczną, wodociągową, kanalizacji sanitarnej i gazową, powstałego z przebudowy i rozbudowy niedokończonego budynku wybudowanego na działkach nr [...], [...], [...], obr. D. " z 7 września 2018 r., jak i postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na użytkowanie "przebudowanego i rozbudowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego "A" o pow. użytkowej 1819,35 m2, pow. zabudowy 610,80 m2 i kubaturze 7634,60 m3 wraz z zewnętrzną instalacją wodociągową, sanitarną i energetyczną oraz dwoma podziemnymi zbiornikami na gaz płynny o pojemności V=4850 dm3 wraz z zewnętrzną i wewnętrzną instalacją gazową" z 7 września 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. rozstrzygnięciami z dnia 27 czerwca 2024 r. odmówił uchylenia obu wymienionych decyzji, zaś M. G. od rozstrzygnięć tych wniósł stosowne odwołania. W związku z powyższym Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie decyzjami z dnia 4 września 2024 r. umorzył postępowanie odwoławcze zarówno co do decyzji dotyczącej budynku "A" jak i budynku "B". Niniejsza sprawa dotyczy skargi na decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego wywołanego wniesieniem przez M. G. odwołania od decyzji o odmowie uchylenia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku "B". Tymczasem z uzasadnienia decyzji z 4 września 2024 r. wynika, że ustalenia poczynione przez Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego dotyczą innej decyzji - o odmowie uchylenia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku "A". Nie ulega wątpliwości, że wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia parametry "przebudowywanego i rozbudowywanego budynku mieszkalnego" – takie jak powierzchnia użytkowa (1819,35 m2), czy kubatura (7634,60 m3) są to parametry budynku "A" objętego innym postępowaniem, zakończonym decyzją Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 września 2024 r. nr WOA.7721.126.2024.AK (sprawa ze skargi na tą decyzję toczy się obecnie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie pod sygn. akt II SA/Sz 845/24). W tej sytuacji nie sposób stwierdzić, czy organ wydał zaskarżone w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie w oparciu o dokumentację dotyczącą właściwego obiektu (budynku "B’") czy też – co wynika z treści uzasadnienia tej decyzji – o dokumentację dotyczącą innego obiektu (budynku "A). Skarżący wskazując na swój indywidualny interes prawny w niniejszej sprawie przyjął, że "skoro w indywidualnej wentylacji grawitacyjnej podłączonych jest więcej lokali (pomieszczeń), to właściciel ma swój indywidualny interes prawny w tym, aby zbiorcza instalacja wentylacyjna była jednak indywidualną instalacją wentylacyjną grawitacyjną". Nie ulega jednak wątpliwości, że skarżący jest właścicielem mieszkania tylko w jednym z tych budynków. Rozważania organu powinny jednoznacznie odnosić się do jego konkretnej sytuacji i nie może budzić wątpliwości, którego budynku dotyczą. Z uwagi na powyższe, zdaniem Sądu, oczywistym jest, że w treści zaskarżonej decyzji istnieje sprzeczność między jej rozstrzygnięciem a uzasadnieniem, przy czym to właśnie rozstrzygnięcie, czyli ta część decyzji , która wymieniona została w art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. (i bywa też nazywana sentencją), decyduje o tym w jaki sposób i w jakim zakresie orzekł organ. Uzasadnienie z kolei, czyli część decyzji wymieniona w art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., służy wyjaśnieniu podjętego rozstrzygnięcia w sensie faktycznym i prawnym. Te dwie części decyzji muszą być ze sobą zgodne w ten sposób, że uzasadnienie objaśnia podjęte rozstrzygnięcie. Brak tej zgodności stanowi o naruszeniu przepisów art. 11 zw. z art. 107 § 1 pkt. 5 i 6 oraz § 3 k.p.a. Organy administracji publicznej powinny bowiem wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, co powinno nastąpić w treści decyzji, a sytuacja, w której uzasadnienie decyzji nie przystaje do jej rozstrzygnięcia jest naruszeniem tych norm, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w obrocie prawnym znalazła się decyzja, która jest obarczona wadą sprzeczności rozstrzygnięcia z uzasadnieniem. W konsekwencji zatem Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpoznając sprawę organ drugiej instancji wyda decyzję, w której rozstrzygnięcie wraz z uzasadnieniem będzie stanowiło jedną logiczną całość. Wobec powyższej stwierdzonego naruszenia przepisów postępowania, w ocenie Sądu ocena merytorycznych zarzutów stawianych zaskarżonej decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesna. Orzeczenie o zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, na które składa się kwota 200 zł uiszczona tytułem wpisu od skargi - zostało wydane na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.