II SA/Sz 85/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 maja 2017 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 14 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w S. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r. nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie wydania Przedsiębiorstwu [...] Spółce z o. o. z siedzibą w K. (dalej: "spółka") pozwolenia na prowadzenie działalności w postaci gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. Z ustalonego stanu faktycznego wynikało, co następuje. W dniu 8 grudnia 2008 r. spółka złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej w S. umorzył postępowanie w sprawie. Następnie, po przeprowadzeniu postępowania na skutek wniesionego odwołania, Dyrektor Izby Celnej w S. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzja ta, oraz poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] r., zostały uchylone przez WSA w Szczecinie wyrokiem z dnia 21 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 6/13. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, m.in., że w związku z tym, że sądy państw członkowskich nie powinny przyjmować innej interpretacji prawa wspólnotowego niż wskazana w orzeczeniu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej TSUE), istotne znaczenie w niniejszej sprawie ma wyrok Trybunału z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11. Sąd stwierdził, że ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ze zm., dalej: "u.g.h.") w takiej części, w jakiej zawiera przepisy istotnie ograniczające, a nawet stopniowo uniemożliwiające prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, podlegała obowiązkowi notyfikacji. Do przepisów takich zdaniem Sądu należy art. 129 ust. 2 u.g.h. Skoro procedury notyfikacyjnej nie przeprowadzono, to przepis ten nie mógł być stosowany w stosunku do podmiotów gospodarczych i innych jednostek przez organy administracji publicznej. Sąd stwierdził, że prowadzi to z kolei do wniosku, że wskutek uznania za przepis techniczny unormowania nakazującego organowi umorzenie postępowania dotyczącego wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, wniosek strony skarżącej winien być rozpoznany na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 listopada 2015 r. sygn. akt II GSK 2559/15 oddalił skargę kasacyjną organu od ww. wyroku WSA w Szczecinie sygn. akt II SA/Sz 6/13 z dnia 21 marca 2013 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że Sąd oceniał legalność decyzji o umorzeniu postępowania wydanej na podstawie art. 129 ust. 2 u.g.h.. Tymczasem żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie tylko nie odnosił się do prawidłowości wykładni i zastosowania, a ściślej rzecz ujmując odmowy zastosowania art. 129 ust. 2 u.g.h., lecz do art. 138 ust.1 u.g.h. NSA wskazał, że konstrukcja i treść zarzutów była zupełnie niezrozumiała zważywszy na to, że Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję ze względu na uznanie za przepis techniczny art. 129 ust. 2 u.g.h.. Z niezakwestionowanego stanu faktycznego tej sprawy wynikało, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek spółki o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, złożony w poprzednio obowiązującym stanie prawnym i w związku z jego niezakończeniem przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych zostało umorzone stosownie do treści art.129 ust. 2u.g.h.. Przepis art. 138 ust. 1 u.g.h., na naruszeniu którego opierał się każdy z zarzutów skargi kasacyjnej stanowił, w stanie prawnym wiążącym w sprawie, że zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1, nie mogą być przedłużane. Natomiast przedmiotem sprawy jak już wyżej wskazano, nie była odmowa przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, ale umorzenie postępowania w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie takiej działalności. NSA zwrócił uwagę, że istota kasacji, co już wyżej zostało powiedziane, polega na zakwestionowaniu orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz że nie sposób racjonalnie dokonać krytyki tego orzeczenia podnosząc zarzuty, które w żadnej mierze nie odnoszą się do stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonym wyroku. Dlatego uznał zarzuty skargi kasacyjnej w kształcie zaproponowanym przez jej autora za chybione. Po ponownym prowadzeniu postępowania w sprawie, Dyrektor Izby Celnej w S. decyzją z dnia [...] r. nr [...] umorzył postępowanie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji - po przedstawieniu przebiegu sprawy - wskazał, że zgodnie z treścią art. 129 ust. 2 u.g.h., postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się. Wobec niezakończenia wszczętego na wniosek z dnia 3 grudnia 2008 r., postępowania w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, organ podatkowy, w oparciu o przepis art. 129 ust. 2 u.g.h., obowiązany był umorzyć niniejsze postępowanie, na co wskazuje jednoznacznie dyspozycja art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej: "O.p."). Zdaniem organu, bezprzedmiotowość postępowania wynikała z braku możliwości wydania decyzji załatwiającej sprawę przez merytoryczne rozstrzygnięcie jej co do istoty, ze względu na fakt, iż kwestia wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, przestała być regulowana przepisami dającymi podstawę do wydania decyzji administracyjnej. Jednocześnie, uwzględniając stanowisko Sądu zawarte w wyroku z dnia 21 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 6/13, przedstawił w dalszej części uzasadnienia argumentację dotyczącą ustalenia, czy uregulowania u.g.h. (w tym art. 129 ust. 2 u.g.h.) mają charakter przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE i wobec tego wymagały uprzedniej notyfikacji przed Komisją Europejską i wskazał, że: 1) warunki dotyczące prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, wprowadzone u.g.h., nie mają istotnego wpływu na właściwości oraz sprzedaż automatów o niskich wygranych, a zatem nie stanowią one "przepisów technicznych" w rozumieniu artykułu 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., 2) wprowadzone przez ustawę hazardową z 2009 r. ograniczenia same przez się nie oznaczają, że jej przepisy (w tym art. 129 ust. 2 u.g.h.) mają charakter norm technicznych. Krajowy środek ograniczający swobody przepływu był uzasadniony, został on zastosowany w sposób niedyskryminacyjny, odpowiedni do zapewnienia realizacji zamierzonego celu i nie wykraczający poza to, co niezbędne do jego osiągnięcia, 3) zwolnienie z obowiązku notyfikacji kwestionowanych przepisów u.g.h. jest możliwe w oparciu o klauzule przewidziane w pkt 4 preambuły oraz w art. 10 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE. W odwołaniu od opisanej wyżej decyzji, wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i uwzględnienie wniosku w całości, zarzuciła naruszenie art. 1 pkt 11 oraz art. 8 ust. 1 akapit pierwszy Dyrektywy nr 98/34/WE w związku z wyrokiem TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11 (Fortuna i inni) poprzez błędne uznanie, jakoby przepis art. 129 ust. 2 u.g.h. nie stanowił przepisu technicznego w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34 i jako taki nie podlegał obowiązkowi notyfikacji na podstawie art. 8 ust. 1 tejże dyrektywy, a w konsekwencji niewłaściwym zastosowanie art. 129 ust. 2 u.g.h. pomimo braku notyfikacji Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej w S. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zwrócił uwagę na przepisy u.g.h., które weszły w życie z dniem 1 stycznia 2010 r., uchylając ustawę o grach i zakładach wzajemnych. Wyjaśnił, że odesłanie w art. 8 u.g.h. do odpowiedniego stosowania przepisów O.p. oznacza, że wyłączona jest możliwość stosowania dotychczasowych przepisów proceduralnych k.p.a. również w sprawach wszczętych i niezakończonych. Powołując się dalej na przepis art. 129 u.g.h. i 208 O.p. stwierdził, że postępowanie należało umorzyć. Dodatkowo zwrócił uwagę na niespełnienie warunku określonego w art. 27a pkt 1 u.g.h., tj. nieudokumentowanie legalności źródeł pochodzenia środków na nabycie udziałów na nabycie udziałów dotychczasowego wspólnika spółki. Odnosząc się dalej do wydanego w sprawie wyroku Sądu z dnia 21 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 6/13, przedstawił treść art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE oraz orzecznictwo TSUE wyjaśniających pojęcie "przepis techniczny" i stwierdził dalej, że TSUE nie wypowiedział się co do technicznego charakteru art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2, art. 138 ust. 1 u.g.h. a uznał jedynie, że mogą mieć potencjalnie, czyli hipotetycznie, taki walor, a ustalenie w tym zakresie powierzył sądowi krajowemu zależnie od oceny istotnego wpływu warunków wynikających z tych przepisów na właściwość produktów (automatów do gier o niskich wygranych ) lub na ich sprzedaż. Organ odwoławczy zaprezentował następnie treść wybranych wyroków NSA i stwierdził, że z wyroków NSA wynika, iż za nietechnicznym charakterem przepisów ustawy o grach hazardowych przemawiają argumenty trojakiego rodzaju: 1) dotyczące istoty przepisów przejściowych, które tak jak w ustawie o grach hazardowych zapewniają zachowanie, przez pewien czas po wejściu w życie nowej ustawy, dotychczasowych korzystniejszych zasad prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Nie można im zatem przypisać skutku w postaci istotnego wpływu (ograniczenia) sprzedaży automatów, ponieważ takie skutki mogą wynikać z przepisów merytorycznych ustawy, np. art. 14 ust. 1 czy art. 15 ust. 1 i 4; 2) przepisy przejściowe dotyczą "starych" zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych i mają związek z wprowadzaną nową ustawą zmianą reglamentowania takiej działalności z zezwoleń na koncesje na prowadzenie kasyna gry (art. 6 ust. 1 ustawy); w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości spotkać można tezę, że przepisy dotyczące tego rodzaju ograniczeń podmiotowych działalności gospodarczej, w postaci zezwoleń i koncesji nie mają charakteru przepisów technicznych - wyrok w sprawie CIA Security International SA (C - 194/94) z dnia 30 kwietnia 1996 r., w którym Trybunał orzekł, że przepisy techniczne są w rozumieniu dyrektywy 83/189 specyfikacjami określającymi cechy produktów, nie obejmują więc przepisów które określają warunki niezbędne do prowadzenia określonej działalności (pkt 25). W wyroku w sprawie L. (C- 267/03) z dnia 21 kwietnia 2005 r. Trybunał również stwierdził, że przepisy krajowe, ustanawiające warunki zakładania przedsiębiorstw, takie jak przepisy poddające wykonywanie jakiejś działalności zawodowej uprzedniemu uzyskaniu zezwolenia, nie stanowią przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 pkt 9 dyrektywy 83/189 (pkt 87 i przytoczone w tej kwestii orzeczenia w sprawach: C.S. D. (C - 390/99, pkt 45) i [...] B. (C - 278/99, pkt 20). Wynika z tego, że nie ma technicznego charakteru art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Kierując się tym stanowiskiem, nie można przypisać technicznego charakteru przepisom przejściowym, dotyczącym tej samej materii co art. 6 ust. 1 ustawy. 3) próbując wykazać, że przepisy przejściowe mogą w istotny sposób wpływać na sprzedaż lub właściwości automatów do gry o niskich wygranych powoływano się na dane statystyczne, wskazujące na spadek liczby automatów, które będą w użyciu po wygaśnięciu ostatnich zezwoleń udzielonych na podstawie "starej" ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Wskazywano zatem na skutki, jakie może wywołać stosowanie przepisów merytorycznych nowej ustawy, przypisując je bezzasadnie przepisom przejściowym, które miały, jak powiedziano, na celu utrzymanie przez pewien czas dotychczasowego status quo w dziedzinie prowadzenia działalności z wykorzystaniem tego rodzaju automatów. Biorąc powyższe pod uwagę, Dyrektor Izby Celnej w S. stwierdził, że przepisy przejściowe dotyczące działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, w tym art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2, art. 138 ust. 1 u.g.h., nie mają charakteru przepisów technicznych w rozumieniu wspomnianej dyrektywy i takiego stanowiska nie neguje wcale powołany wyżej wyrok TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. Kwestionowany przepis art. 129 ust. 2 u.g.h. jest przepisem o charakterze czysto proceduralnym, który nie kwalifikuje się do kategorii przepisów technicznych, gdyż nie zawiera specyfikacji technicznych ani innych wymagań (w rozumieniu art. 1 pkt 3 i 4 dyrektywy). To oznacza, że nie podlegał notyfikacji. W świetle powyższego, uznał zarzuty odwołania za bezzasadne. Odnosząc się natomiast do wskazanej w wyroku z dnia 21 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 6/13, kwestii rozpatrzenia wniosku Strony z dnia 3 grudnia 2008 r. o wydanie zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, tj. ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, Dyrektor Izby Celnej w S. stwierdził, że przepisy te nie mogą być stosowane. W tym względzie wskazał na ugruntowaną linię orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, według której jako zupełnie sprzeczne z przepisami ustawy o grach hazardowych należy uznać stanowisko wskazujące na możliwość stosowania przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Podsumowując, Dyrektor Izby Celnej w S. stwierdził, że przepis art. 129 ust. 2 u.g.h. nie ma charakteru technicznego w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. L 204, s.37). Skoro nie jest to przepis techniczny w rozumieniu wskazanej wyżej dyrektywy, to tym samym nie podlega on obowiązkowi notyfikacji przez Komisję Europejską, zgodnie z art. 8 ust. 1 akapitem pierwszym tej dyrektywy, a zatem brak notyfikacji tego przepisu nie ma wpływu na jego obowiązywanie i stosowanie. Taka konkluzja prowadzi do wniosku, że wskazany przepis art. 129 ust. 2 u.g.h. może stanowić podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. W skierowanej do Sądu skardze na opisaną wyżej decyzję, spółka zarzuciła wydanie decyzji z naruszeniem przepisów mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to: 1) z naruszeniem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), poprzez niezastosowanie się przez organ przy ponownym wydaniu decyzji do oceny prawnej wyrażonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 21 marca 2013 r., sygn. II SA/Sz 6/13 w kwestiach: a) uznania przepisu art. 129 ust. 2 u.g.h. że przepis techniczny w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE, b) uznania niedopuszczalności stosowania przepisów prawa krajowego mających charakter "techniczny", co do których nie przeprowadzono procedury notyfikacji, w tym art. 129 u.g.h., c) uznania konieczności wydania decyzji w oparciu o poprzednio obowiązujące przepisy ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach losowych i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 1992 r. Nr 68 poz. 341 ze zm.); 2) z naruszeniem przepisów postępowania - art. 208 § 1 O.p. w zw. z art. 8 u.g.h. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie; 3) z naruszeniem przepisu prawa materialnego - art. 1 pkt 11 oraz art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy nr 98/34/WE, w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 roku w sprawach połączonych C-213/11, C- 214/11, C-217/11 (Fortuna i inni) poprzez błędne uznanie, jakoby przepis art. 129 ust. 2 u.g.h. nie stanowił przepisu technicznego w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE i jako taki nie podlegał obowiązkowi notyfikacji na podstawie art. 8 ust. 1 tejże dyrektywy, a w konsekwencji jego niewłaściwym zastosowaniu. Wskazując na powyższe wniosła uchylenie decyzji obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według powyższego kryterium wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie podstawę materialnoprawną działania organów celnych stanowiły przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2016 r., poz. 41 ze zm.,dalej: "u.g.h."). Istota sporu sprowadza się na gruncie niniejszej sprawy do odpowiedzi na pytanie, czy Dyrektor Izby Celnej w S. prawidłowo w kontekście art. 153 ustawy p.p.s.a. mógł przy ponownym wydaniu decyzji odstąpić do oceny prawnej wyrażonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 21 marca 2013 r., sygn. II SA/Sz 6/13 w kwestii technicznego charakteru przepis art. 129 ust. 2 u.g.h. Organ ponownie rozpoznając sprawę, wbrew stanowisku zaprezentowanemu w przywołanym orzeczeniu, stwierdził, że nie ma on charakteru technicznego w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r., ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. L 204, s.37). Skoro nie jest to przepis techniczny w rozumieniu wskazanej wyżej dyrektywy, to tym samym nie podlega on obowiązkowi notyfikacji przez Komisję Europejską, zgodnie z art. 8 ust. 1 akapitem pierwszym tej dyrektywy, a zatem brak notyfikacji tego przepisu nie ma wpływu na jego obowiązywanie i stosowanie. Zdaniem organu taka konkluzja prowadzi do wniosku, że wskazany przepis art. 129 ust. 2 u.g.h. może stanowić podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu za nietrafny należy uznać zarzut naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Oznacza to, że organom tym nie wolno formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z poglądem wyrażonym w prawomocnym orzeczeniu sądowym, lecz zobowiązane są do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Zauważyć jednak należy, że zasada związania organu oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania nie ma charakteru absolutnego. Ocena prawna traci moc wiążącą w razie zmiany ustawy, w wypadku zmiany (już po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych sprawy, po wzruszeniu tego orzeczenia w przewidzianym do tego trybie, a także z uwagi na późniejsze podjęcie przez skład poszerzony NSA uchwały zawierającej ocenę prawną odmienną od wyrażonej we wcześniejszym wyroku sądu administracyjnego (tak: wyrok NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, dostępny pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wskazano w uchwale NSA z dnia 30 czerwca 2008 r. sygn. akt I FPS 1/08 (dostępnej pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl), nie powinno zarazem być najmniejszych wątpliwości, że celem sprawowanej przez NSA kontroli instancyjnej jest przede wszystkim zapewnienie stanu poszanowania i jedności prawa, a nie tylko rozumianej w sposób formalny zgodności powtórnie kwestionowanego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego z dokonaną wcześniej, w związku z uwzględnieniem skargi kasacyjnej, wykładnią obowiązującego prawa. Efektywność tej kontroli wymaga, aby uznać związanie Sądu stanowiskiem zaprezentowanym w uchwale, a nie wykładnią przyjętą w wyniku rozpoznania poprzedniej skargi. Obowiązkiem sądu rozpoznającego skargę na decyzję wydaną w toku ponownego rozpoznania sprawy po uprzednim uchyleniu rozstrzygnięcia organu prawomocnym orzeczeniem sądowym jest w pierwszej kolejności podporządkowanie się uchwale NSA. Jeżeli pogląd wyrażony w uchwale poszerzonego składu NSA jest nie do pogodzenia z oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania wynikającymi z prawomocnego orzeczenia sądowego, to ocena ta oraz wskazania tracą moc z uwagi na pierwszeństwo wiążącego wszystkie składy sądów administracyjnych poglądu przyjętego w uchwale NSA. W tym kontekście zaznaczenia wymaga, że naruszenia art. 153 p.p.s.a., strona skarżąca upatruje w niewykonaniu przez organ wskazań zawartych w prawomocnym przywołanym powyżej wyroku WSA w Szczecinie. Rozstrzygając kolizję art. 153 i art. 269 § 1 p.p.s.a., należy "uznać wyższość" drugiego z powołanych przepisów prawa. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie pragnie odwołać się do wyroku WSA we Wrocławiu (...) z 8 maja 2012 r. (I SA/Wr 234/12). (...) (...) dopuszczalna jest utrata mocy wiążącej oceny prawnej i wskazań zawartych w wydanym w tej samej sprawie wyroku sądu administracyjnego, w sytuacji, w której - po wydaniu tego wyroku i po wydaniu aktu administracyjnego w warunkach wykonania dyspozycji z art. 153 p.p.s.a. - zostanie podjęta uchwała NSA zawierająca odmienną wykładnię prawa. Z chwilą bowiem podjęcia takiej uchwały, w związku z (...) art. 269 p.p.s.a., będą nią związane wszystkie składy sądów administracyjnych, a więc także sąd rozpatrujący sprawę w warunkach określonych przez art. 153 p.p.s.a. (...) celem sprawowanej przez sądy administracyjne kontroli jest przede wszystkim zapewnienie stanu poszanowania i jednolitości prawa, a nie tylko rozumianej w sposób formalny zgodności powtórnie kwestionowanego aktu administracyjnego (...) z dokonaną wcześniej, w związku z uchyleniem pierwotnie wydanego aktu, wykładnią prawa. Efektywność tej kontroli wymaga zatem, aby w sytuacji takiej, jak opisana, uznać związanie WSA stanowiskiem zaprezentowanym w uchwale NSA, a nie wykładnią WSA przyjętą w wyniku rozpoznania poprzedniej skargi. Jeśli bowiem postępowanie jest "w toku" (...), muszą być zastosowane wszystkie środki zapewniające efektywność tej kontroli. (...) stanowisko zajęte w uchwale NSA "konsumuje" niejako wykładnię dokonaną w wydanym wcześniej wyroku tutejszego Sądu. Granice związania nią wyznacza więc data podjęcia stosownej uchwały NSA. (...) skoro w czasie, gdy jeszcze toczyło się w przedmiotowej sprawie postępowanie sądowe (mimo że zakończone zostało postępowanie administracyjne), zajęte zostało przez NSA (w formie uchwały składu siedmiu sędziów) odmienne - w stosunku do zaprezentowanego w wydanym uprzednio w sprawie wyroku - stanowisko co do wykładni określonych przepisów prawa materialnego, pierwszeństwo należy dać stanowisku zawartemu w uchwale NSA. (...) art. 153 p.p.s.a. powinien być tak rozumiany, że Sąd - w trakcie prowadzonego ponownie postępowania - nie jest związany wykładnią dokonaną przez Sąd w wyroku uchylającym, jeżeli nastąpiła zmiana stanu faktycznego w postaci odmiennej uchwały NSA. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie ocena prawa zawarta w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 marca 2013 r., sygn. II Sa/Sz 6/13, z której wynika, że ustawa o grach hazardowych w takiej części zawiera przepisy istotnie ograniczające, a nawet stopniowo uniemożliwiające prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, podlegała obowiązkowi notyfikacji Komisji w trybie przepisu art. 8 ust. 1 dyrektywy, jest sprzeczna z oceną dokonaną w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie II GPS 1/16 z dnia 16 maja 2016 r. a także wyroku Trybunału Konstytucyjnego (z dnia 11 marca 2015 r. P 4/14), który orzekł , że notyfikacja tzw. przepisów technicznych, o której mowa w dyrektywie 98/34/WE i rozporządzeniu w sprawie notyfikacji, nie stanowi elementu konstytucyjnego trybu ustawodawczego i stwierdził, że art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych są zgodne z art. 2 w związku z art. 7 oraz art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Rzecz jednak, najistotniejsza Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 13 października 2016 r. w sprawie C-303/15 mającej za przedmiot wniosek o wydanie na podstawie art. 267 TFUE orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Łodzi postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2015 r., stwierdził, że artykuł 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego w brzmieniu zmienionym na mocy dyrektywy 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. należy interpretować w ten sposób, że przepis krajowy, taki jak ten będący przedmiotem postępowania głównego, nie wchodzi w zakres pojęcia "przepisów technicznych" w rozumieniu tej dyrektywy, podlegających obowiązkowi zgłoszenia na podstawie art. 8 ust. 1 tej samej dyrektywy, którego naruszenie jest poddane sankcji w postaci braku możliwości stosowania takiego przepisu". Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd krajowy dokonał takiej oceny, wypowiadając się już niejednokrotnie co do tego, że przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych, w tym art. 129 ust. 2, nie mają charakteru technicznego, nie wymagają notyfikacji i w związku z tym mogą być stosowane (przykładowo wyroki NSA: z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt II GSK 1629/15; 28 października 2015 r., sygn. akt U GSK 1620/15, H GSK 1641/15, II GSK 1624/15, II GSK 1653/15, II GSK 1708/15; z dnia 3 listopada 2015 r, sygn. akt TL GSK 2250/15; 4 listopada 2015 r. sygn. akt II GSK 58/14; z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 2036/15; z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 2694/15, z dnia 4 grudnia 2015 r. sygn. akt II GSK 2692/15; z dnia 27 stycznia 2016 r. sygn. akt II GSK 885/14, z dnia 4 lutego 2016 r. sygn. akt II GSK 1018/14, z dnia 5 lipca 2016 r. sygn. akt II GSK 109/15 ). W wyroku NSA sygn. akt GSK 1624/15 z dnia 28 października 2015 r., w sprawie dotyczącej wprawdzie innego stanu faktycznego, w której zastosowanie miał jeden z przepisów przejściowych, tj. art. 135 ust. 2 u.g.h, NSA wypowiedział się następująco: (...) przepisy przejściowe, co do zasady, normują "przejściową" sytuację prawną działających na rynku podmiotów między dawnym a nowym stanem prawnym. Chodzi o podmioty mające ważne zezwolenia na prowadzenie gier na automatach do niskich wygranych, wydane na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych z 1992 r. i regulację ich sytuacji, po wejściu w życie nowej ustawy - u.g.h. Jak to podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 października 2015 r. (II GSK 1629/15) przepisy przejściowe są funkcją wyprowadzanej z zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji), zasady prawidłowej legislacji oraz zasady zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez niego prawa. Dają bowiem pewną ochronę praw nabytych lub interesów w toku albo też ochronę ekspektatyw dobrze ukształtowanych, szczególnie istotną wówczas, gdy prawodawca zmieniając prawo zmierza do pogorszenia sytuacji prawnej jego adresatów. Podobnie jak vacatio legis mogą zapewnić zachowanie przez pewien czas korzystniejszych uprawnień wynikających ze "starego" prawa mimo zastąpienia go nową regulacją prawną, pogarszającą sytuację prawną jej adresatów w tym zakresie. Taką właśnie rolę spełniają przepisy przejściowe art 129 ust 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 (obecnie art. 135 ust. 2a) u.g.h. Roli tych przepisów przejściowych nie można utożsamiać z rolą przepisów merytorycznych ustawy o grach hazardowych, które wprowadzają szereg istotnych ograniczeń działalności w zakresie urządzania gier hazardowych, w porównaniu z poprzednio obowiązującym stanem prawnym. Należałoby zatem podkreślić, że przepisy przejściowe, co do zasady, pozwalają na pełną realizację dotychczasowych zezwoleń i chronią, do czasu ich wygaśnięcia, przed skutkami nowej ustawy o grach hazardowych. Same przepisy przejściowe nie ograniczają dotychczasowych możliwości urządzania gier hazardowych na podstawie posiadanych zezwoleń. Ze swej istoty nie pełnią więc funkcji ograniczeń i zakazów tego, co było przedmiotem praw przewidzianych dawną ustawą. Wyznaczone w przepisach przejściowych granice czasowe zachowania dotychczasowych uprawnień (do czasu wygaśnięcia udzielonych zezwoleń), związane z zastąpieniem zezwoleń koncesjami na prowadzenie kasyna gry, siłą rzeczy, nie pozwalają na wydawanie, po wejściu w życie nowej ustawy nowych zezwoleń na starych zasadach. Nie znaczy to jeszcze, że wprowadzają zakaz wydawania nowych zezwoleń, ponieważ taki zakaz nie wynika z przepisów przejściowych, tylko z przepisów merytorycznych wprowadzających zmiany dotyczące prowadzenia działalności w zakresie gier hazardowych. Przedstawiony sposób widzenia przepisów przejściowych znajduje potwierdzenie w spostrzeżeniu, że ich brak (pominięcie przez ustawodawcę albo odmowa zastosowania) nie poprawiłby sytuacji podmiotów, które uzyskały zezwolenie pod rządami poprzedniej ustawy. Na gruncie nowej ustawy, podmioty te, nie mogłyby uzyskać zezwolenia, nawet jeżeli wniosek o zezwolenie został złożony przed wejściem w życie tej ustawy, ponieważ przepis ten nakazuje stosowanie ustawy nowej, zaś ta nie przewiduje w ogóle wydawania zezwoleń. Nie wchodziłoby w grę również przedłużenie "starego" zezwolenia pod rządami nowej ustawy, ponieważ art. 6 ust. 1 u.g.h. pozwala na prowadzenie gier na automatach tylko podmiotom posiadającym koncesję na prowadzenie kasyna. Można dodać, że rozwiązania tego problemu nie należy szukać w uchylonej ustawie o grach losowych i zakładach wzajemnych z 1992 r., przede wszystkim dlatego, że byłoby ono sprzeczne z art. 144 i 145 ustawy z 19 listopada 2009 r., które uchylają ustawę "dawną" i stanowią o wejściu w życie ustawy "nowej". Te ostatnie przepisy nie są oczywiście "techniczne". Próba takiej ich oceny prowadziłaby bowiem do generalnego podważania prawa ustawodawcy do zmiany istniejącego status quo w dziedzinie działalności hazardowej. Wypada w związku z tym przypomnieć, że TSUE w wyroku z 11 czerwca 2015 r., C - 98/14 stwierdził, że podmiot gospodarczy nie może oczekiwać całkowitego braku zmian ustawodawczych, ale jedynie kwestionować sposób wprowadzenia takich zmian (pkt 78) i że zasada pewności prawa nie wymaga braku zmian ustawodawczych, ale wymaga w szczególności, aby ustawodawca wziął pod uwagę szczególną sytuację podmiotów i w razie potrzeby odpowiednio stosowanie nowych przepisów prawnych (pkt 79). Przypomnieć należy, że Trybunał we wspomnianym już wyroku C —194/94 w sprawie [....] stwierdził też, że przepis uznaje się za techniczny, w rozumieniu dyrektywy 83/189 (poprzedzającej dyrektywę 98/34), jeżeli wywołuje samodzielne skutki prawne wobec jednostek (pkt 29). Ta właśnie samodzielność skutków prawnych wobec jednostek wynikających z przepisów przejściowych u.g.h. będzie stanowiła kluczowy element oceny istotnego wpływu zawartych w nich uregulowań na właściwości lub sprzedaż produktów (automatów do gier), który to "istotny wpływ" ma znaczenie decydujące dla ustalenia "technicznego charakteru" badanych przepisów. Jak wskazano wyżej, samodzielne skutki prawne, jakie wywołuje art. 6 ust. 1 u.g.h., nie dotyczą automatów do gry, lecz wymagań dotyczących podmiotu, które polegają na konieczności posiadania przez ten podmiot koncesji na prowadzenie kasyna gry. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym w tej sprawie, podobnie należy oceniać sporne przepisy przejściowe u.g.h., bowiem dotyczą one również podmiotowych wymagań w zakresie urządzania gier hazardowych i regulują kwestie związane z przejściem z systemu zezwoleń na system koncesji. Jeżeli zatem uznać za uprawnione stwierdzenie, że nie jest przepisem technicznym art. 6 ust. 1 u.g.h, to tym samym uprawnione jest stwierdzenie, że co do zasady nie mają technicznego charakteru przepisy przejściowe. Należy zauważyć, że art. art. 129 ust. 2 u.g.h.., który ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, niczego podmiotowi nie odbiera, nie zmusza do rezygnacji z użytkowanych automatów i w sposób samodzielny nie pogarsza jego sytuacji. Przepis art. 129 ust. 2 u.g.h. stanowi jedynie, że postępowania w sprawie udzielania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się. Nie ma wątpliwości, że ta regulacja w okresie przejściowym nie wpływa w sposób istotny na sprzedaż automatów’, gdyż one do czasu wygaśnięcia zezwoleń mogą funkcjonować w dotychczasowej liczbie, w dawnych miejscach i na starych zasadach. W przyszłości (po wygaśnięciu zezwolenia) sytuację podmiotu regulować będzie art. 14 ust. 1 u.g.h. i zawarte w nim ograniczenie możliwości prowadzenia gier na automatach do kasyn gier, który w sprawie niniejszej nie ma zastosowania. Natomiast przepisy przejściowe, w kształcie przyjętym w ustawie o grach hazardowych, nie regulują przyszłej sytuacji podmiotu i nie wpływają w sposób istotny na sprzedaż automatów, stanowią bowiem jedynie, jak długo trwać będzie bez zmian sytuacja dotychczasowa (do czasu wygaśnięcia zezwolenia). W wyroku z dnia 27 stycznia 2016 r. sygn. akt II GSK 885/14. NSA stwierdził natomiast, że cyt.: brak jest podstaw do przypisania przepisowi przejściowemu, jakim jest art. 129 ust. 2 u.g.h., charakteru technicznego. Dlatego brak notyfikacji tego przepisu przez Komisję Europejską nie może prowadzić do odmowy jego zastosowania w odniesieniu do przedsiębiorcy". Wyznaczone w przepisach przejściowych granice zachowania dotychczasowych uprawnień (do czasu wygaśnięcia udzielonych zezwoleń), związane z zastąpieniem zezwoleń koncesjami na prowadzenie kasyna gry silą rzeczy nie pozwalają na wydawanie, po wejściu w życie nowej ustawy nowych zezwoleń na starych zasadach. Nie znaczy to jeszcze, że wprowadzają zakaz wydawania nowych zezwoleń, ponieważ taki zakaz wynika z przepisów merytorycznych, wprowadzających zmiany dotyczące działalności w zakresie gier hazardowych. Przedstawiony sposób widzenia przepisów przejściowych znajduje potwierdzenie w spostrzeżeniu, że ich brak (pominięcie przez ustawodawcę albo odmowa zastosowania) niczego nie zmieniłby w sytuacji podmiotów, które złożyły wniosek o zezwolenie pod rządami poprzedniej ustawy. Na gruncie nowej ustawy, ze względu na treść art. 118 u.g.h. nie mogłyby one bowiem uzyskać zezwolenia, nawet jeżeli wniosek o zezwolenie został złożony przed wejściem w życie tej ustawy, ponieważ ten przepis nakazuje stosowanie ustawy nowej, zaś ta nie przewiduje w ogóle wydawania zezwoleń i nie dopuszcza możliwości prowadzenia takiej działalności na podstawie zezwolenia. Przewiduje natomiast w art. 6 ust. 1 u.g.h. wymaganie posiadania koncesji na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach. Ponadto NSA zauważył, że skoro treść przepisu odnosi się do zezwoleń, to tym samym nie może być łączona z produktem. Zatem treść tego przepisu zdaniem NSA należy oceniać w powiązaniu z art. 6 ust. 1 u.g.h., a nie z ograniczeniami jakie wynikają na gruncie u.g.h. w związku z miejscem i formą prowadzenia działalności, z czym mamy do czynienia w art. 14 ust. 1 u.g.h. NSA podkreślił, że wyrok TSUE jednoznacznie na techniczny charakter wskazuje w odniesieniu do art. 14 ust. 1 ustawy, a nie jej art. 6 ust. 1. Rozciąganie tej właściwości przepisu na treść art. 129 ust. 2 u.g.h. zdaniem NSA jest nieuprawnione, tym samym uznał, że ten przepis nie podlegał notyfikacji, a w konsekwencji poprawnie mógł być stosowany w rozpoznawanej sprawie. NSA podkreślił także, że skoro art. 6 ust. 1 u.g.h. odnosi się do podmiotowych właściwości zezwolenia, to nie może być traktowany jako techniczny, a tym samym nie można uznać za techniczne przepisów, które również odnoszą się do podmiotowego aspektu tych zezwoleń, a niewątpliwie takimi przepisami są przepisy przejściowe, w tym art. 129 ust. 2 u.g.h. Sąd orzekający w pełni ten pogląd podziela. Natomiast w wyroku z dnia 4 lutego 2016 r. sygn. akt TT GSK 1018/14, NSA dodatkowo zauważył, że: (...)brak jest podstaw, aby twierdzić, że zawarte w art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych uregulowanie, nakazujące aby wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych postępowania w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach były umarzane, miało samodzielny i istotny wpływ, zarówno na właściwości, jak i na sprzedaż produktów, tj. innymi słowy, na właściwości i sprzedaż automatów do gier. W tej mierze, przede wszystkim podkreślić należy, że przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych, w tym jej art. 129 ust. 2, nie nakładają żadnych ograniczeń odnośnie do liczby funkcjonujących punktów gry i liczby automatów, jakie mogą być w tych punktach używane, aż do czasu wygaśnięcia zezwoleń, ani też odnośnie do przyszłej liczby kasyn oraz liczby automatów, które mogą być w nich używane. Podkreślając, że z pkt 41 powołanego wyroku Trybunału Sprawiedliwości wprost wynika, że warunkiem koniecznym oceny odnośnie do technicznego charakteru przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych, w tym jej art. 135 ust. 2, jest ustalenie, "(...), iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów", w analizowanym zakresie nie można pominąć tego, że dyrektywa 98/34/WE zawiera autonomiczną definicję produktu zawartą w jej art. 1 pkt 1. Zauważyć także należy, że służący zasadniczo rozrywce automat do gier, po "zadaniu" mu odpowiednich funkcji (tj. po zaaplikowaniu odpowiedniego oprogramowania), może być wykorzystywany do urządzania na nim gier tak wysoko, jak i nisko hazardowych, a także i gier zręcznościowych. Zaaplikowana funkcja ma więc wtórny charakter w relacji do urządzenia - automatu do gier (produktu) - stanowiącego jej nośnik. Stąd też, za uzasadnione uznać należy twierdzenie, że w rozumieniu art. 1 pkt 1 dyrektywy 98/34/WE, "produktem" nie jest funkcja przypisana (wprowadzona, zaaplikowana) danemu urządzeniu, tj. automatowi do gier, lecz samoistnie ten właśnie automat do gier. To w odniesieniu do niego — nie zaś w odniesieniu do "zadanych" mu funkcji, których może być wiele - można w ogóle mówić, że posiada on określone właściwości, w sensie możliwości zaaplikowania mu odpowiednich funkcji, zasadniczo służących rozrywce. Ponadto, to w odniesieniu do automatu do gier można także mówić, że stanowić on może przedmiot sprzedaży, a to dlatego, że to nie tyle możliwie do zaaplikowania (w drodze odpowiedniego programowania) funkcje, w tym funkcje umożliwiające grę hazardową, stanowią przedmiot ogólnorynkowego obrotu (sprzedaży) lecz, że przedmiot tego obrotu (sprzedaży) stanowi nośnik tych (obiektywnie zmiennych i wielu) funkcji, a mianowicie automat do gier. W tym stanie rzeczy biorąc te wszystkie okoliczności pod uwagę Naczelny Sad Administracyjny, w wykonaniu zawartego w wyroku TSUE z 19 Hyca 2012 r" zalecenia ustalenia przez sąd krajowy, czy przepisy przejściowe ustawa o grach hazardowych mogą wpływać w sposób istotny na właściwości lub sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych, stwierdza, że przepisy przejściowe, w tym art. 129 ust. 2, tego kryterium uznania je za przepisy techniczne nie spełniają. Możliwego istotnego wpływu na spadek sprzedaży automatów do gry nie można bowiem zasadnie przypisać przepisom prawnym, które zapewniają przez okres przejściowy utrzymanie dotychczasowego stanu w zakresie miejsc urządzania gry i liczby używanych automatów. Reasumując brak notyfikacji art. 129 ust. 2 ustawy o gidach hazardowych nie stoi więc, zdaniem Sądu, na przeszkodzie w jego zastosowaniu w niniejszej sprawie. Przepisy przejściowe dotyczące działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, w tym art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2, art. 138 ust. 1 u.g.h., nie mają charakteru przepisów technicznych w rozumieniu wspomnianej dyrektywy i takiego stanowiska nie neguje wcale powołany wyżej wyrok TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. Kwestionowany przepis art. 129 ust. 2 u.g.h. jest przepisem o charakterze czysto proceduralnym, który nie kwalifikuje się do kategorii przepisów technicznych, gdyż nie zawiera specyfikacji technicznych ani innych wymagań (w rozumieniu art. 1 pkt 3 i 4 dyrektywy). To oznacza, że nie podlegał notyfikacji. Sąd zauważa, że przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych obowiązują obecnie w Polsce. Wywiedziona przez TSUE z przepisów dyrektywy 98/34/WE ewentualna sankcja prawna za brak uprzedniej notyfikacji przez państwo członkowskie przepisów technicznych, polegająca na. niestosowaniu przez organy krajowe nienotyfikowanych Komisji przepisów technicznych, w żaden sposób nie prowadzi do bezpośredniego pozbawienia tychże nienotyfikowanych przepisów ich mocy obowiązującej i nie wpływa na ich dalsze walidacyjne obowiązywanie. W swoich orzeczeniach z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt I KZP 15/13, OSNKW 2013, z. 12, poz. 101, z dnia 8 stycznia 2014 r. sygn. akt IV KK 183/13, Sąd Najwyższy wskazywał jednoznacznie, że organom władzy publicznej nie wolno w sposób dowolny odmawiać stosowania prawa, zwłaszcza gdy przepisy nakładają obowiązek określonego działania. Sąd Najwyższy wskazał również, że jedyną instytucją uprawnioną do stwierdzenia nieważności prawa krajowego jest Trybunał Konstytucyjny. Natomiast z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego wynika, że zakwestionowane przepisy mogą być niestosowane dopiero wtedy, gdy Trybunał wydał wyrok usuwający te przepisy z porządku prawnego stwierdzając ich niekonstytucyjność. Zarówno na organach władzy sądowniczej, jak i wykonawczej ciąży konstytucyjny obowiązek poszanowania i przestrzegania ustaw tak długo, dopóki one obowiązują. Nadto, jak już wyżej wskazano, Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 11 marca 2015 r. sygn. akt P 4/14 uznał, że uchybienie obowiązkowi notyfikowania Komisji Europejskiej przepisów technicznych nie może samo przez się prowadzić do naruszenia konstytucyjnych zasad określonych w art, 2 i art. 7 Konstytucji RP. W ocenie Trybunału, tego rodzaju uchybienie nie narusza zasady demokratycznego państwa prawa i zasady legalizmu. Tak więc, z uwagi na fakt, że przepis ten obowiązuje w polskim systemie prawnym, a Trybunał Konstytucyjny nie orzekł o jego niezgodności z Konstytucją, nie było przeszkód do jego zastosowania. W tej sytuacji Sąd nie podzielił argumentów skargi kwestionujących moc obowiązującą art. 129 ust. 2 u.g.h. Zatem w niniejszej sprawie organy słusznie stwierdziły, że nie mogą odstąpić od stosowania przepisów ustawy o grach hazardowych i tym samym będąc zobowiązanym do działania na podstawie przepisów prawa nie mógł zastosować innego przepisu, niż obowiązujący. W świetle powyższego nie można również zgodzić się z zarzutem Strony, iż organ naruszył art. 208 § 1 O.p. w zw. z art. 8 u.g.h., bezpodstawnie stosując ten przepis. W niniejszej sprawie Strona złożyła w dniu 08.12.2008r. wniosek (następnie uzupełniany pismami z dnia: 16.01.2009r, 11.02.2009r., 24.03.2009r, 06.05.2009r., 01.07.2009r., 01.09.2009r., 15.10.2009r.), o wydanie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych zlokalizowanych na terenie działania Izby Skarbowej w Szczecinie na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zmianami), która obowiązywała do dnia 31 grudnia 2009 r. Z dniem 01.01.2010r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, na mocy której uchylona została ustawa o grach i zakładach wzajemnych. Art. 118 u.g.h. stanowi, że do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast artykuł 8 u.g.h. zawiera dyspozycję, iż do postępowań w sprawach określonych w ustawie należy stosować odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej. W myśl art. 129 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, którym im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie zaś z ust. 2 wyżej cytowanego przepisu postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach niskich wygranych wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się. W niniejszej sprawie w sposób nie budzący wątpliwości przepis szczególny, jakim jest art. 129 ust. 2 u.g.h., ogranicza zakres możliwości udzielania zezwoleń na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. W związku z powyższym postępowanie dotyczące udzielenia zezwolenia w zakresie gier na automatach o niskich wygranych stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć. Umorzenie postępowania na gruncie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa zostało zawarte w art. 208 O.p. Reasumując powyższe stwierdzić należy, iż organ zasadnie umorzył postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych w związku z ograniczeniem wynikającym z przepisu szczególnego, tj. art. 129 ust. 2 u.g.h. oraz prawidłowo zastosował przepisy ustawy Ordynacja podatkowa w związku z przepisem art. 8 u.g.h. Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że decyzja Dyrektora Izby Celnej w S. nie narusza przepisów prawa wspólnotowego czy też krajowego, a mając na uwadze treść art. 129 ust. 2 u.g.h., zgodnie z którym postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się, organ podatkowy I instancji decyzją z dnia [...] r., zasadnie umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej, jak również poprzedzająca ją decyzja Naczelnika Urzędu Celnego odpowiadają prawu, a zarzuty przedstawione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie skargę oddalił, o czym orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.