II SA/Sz 853/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A. o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r. nr [...] w sprawie z Jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry po s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r. nr [...]. Dyrektor Izby Celnej w S. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r. nr [...] o wymierzeniu Spółce A. z o.o. z/s w G., kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automacie do gry [...] poza kasynem gry. Pismem z dnia [...] r. Spółka A. z o.o. z/s w G., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na ww. rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Celnej w S. . W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Nadto pełnomocnik podniósł, że wykonanie decyzji z dnia [...] r. stanowiłoby realne zagrożenie dla istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej (gospodarczej) skarżącej, gdyż wskazana w decyzji kwota w oczywisty sposób, zważywszy na wysokość kapitału zakładowego Spółki wynoszącego [...] zł, doprowadziłoby do całkowitej utraty płynności finansowej i całkowitego uniemożliwienia prowadzenia działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje : Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, a więc i rozstrzygnięć wydanych przez organ pierwszej instancji. Obowiązek wykazania przesłanek wynikających z powyższego przepisu ciąży na wnioskodawcy i dlatego też, aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania, popartych faktami oraz stosownymi dowodami. Nie jest wystarczające zatem samo złożenie wniosku, czy wskazanie w uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie jego wykonywania. Podkreślenia wymaga, że każde rozstrzygnięcie organu administracji publicznej nakładające karę pieniężną pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do jej uiszczenia, ale nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, dostępne w Internecie). Poza tym co do zasady egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi do nieodwracalnych skutków, gdyż w razie uchylenia takiego postanowienia wyegzekwowane kwoty są zwracane. Dlatego też tak istotne znaczenie ma należyte uzasadnienie wniosku o wstrzymanie. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie skarżąca Spółka nie wykazała, aby wykonanie decyzji będącej przedmiotem wniosku mogłoby spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Skarżąca w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie podała, że zapłata orzeczonej kary w wysokości [...] zł grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków z uwagi na możliwą utratę płynności finansowej Spółki i w konsekwencji zakończenie prowadzenia przez nią działalności gospodarczej, jednakże nie uprawdopodobniła ww. twierdzenia. Przede wszystkim wnioskodawczyni nie przedstawiła wystarczających danych, które obrazowałyby sytuację finansową Spółki, jak i nie nadesłała stosownych dokumentów z których taka informacja mogłaby wynikać. Nie jest więc wiadome jakie aktywa i zobowiązania posiada Spółka oraz, czy wypracowuje zysk, czy też przynosi straty. Natomiast samo przywołanie wysokości kapitału zakładowego nie stanowi odzwierciedlenia rzeczywistej sytuacji ekonomicznej strony, a fakt, że ustalony kapitał zakładowy odpowiada minimalnej jego wartości określonej przez art. 154 § 1 k.s.h., nie dowodzi jej trudnej sytuacji ekonomicznej. Brak stosownej argumentacji wniosku popartej stosownymi materiałami źródłowymi, powoduje nie można ustalić okoliczności uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. Tym samym nie sposób przyjąć, aby skarżąca wykazała w jaki sposób poniesienie kosztów związanych z uregulowaniem kary pieniężnej wpłynie na stabilność finansową prowadzonej przez nią działalności gospodarczej i czy w tej konkretnej sytuacji będzie można mówić o znacznej szkodzie, czy trudnych do odwrócenia skutkach. Na istnienie tych okoliczności nie wskazuje również analiza akt administracyjnych. Z kolei argumentacja, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, nie stanowi o spełnieniu przesłanek warunkujących pozytywne załatwienie zgłoszonego żądania. Podkreślenia wymaga, że Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie może brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi, gdyż przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.