II SA/Sz 857/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpatrzeniu w dniu 22 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, wydaną po rozpoznaniu wniosku M.M. oraz F.B. - zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na przebudowę lokalu usługowo – handlowego na lokal usługowo – gastronomiczny w parterze budynku mieszkalno – usługowego przy ul. [...]. Nie zgadzając się z przedmiotową decyzją Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca podała, że w jej ocenie, wydanie decyzji było przedwczesne, bowiem w przedmiotowej sprawie zarysował się spór pomiędzy inwestorem a Wspólnotą polegający na ustaleniu, czy przebudowa wentylacji (komina) w lokalu objętym pozwoleniem na budowę stanowi ingerencję w części wspólne budynku. W ocenie skarżącej w sprawach realizacji inwestycji opartych na pozwoleniu na budowę występuje zasadnicze ryzyko trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), zwanej w dalszej części ustawą "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże odstępstwo od tej ogólnej reguły przewiduje przepis art. 61 § 3 tej ustawy, w myśl którego po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższego przepisu przedmiotem wniosku o wstrzymanie może być zaskarżona do sądu decyzja, a podstawą wstrzymania jej wykonania może być niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, a także znajdować potwierdzenie w dokumentach dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Wywody zawarte we wniosku winny być połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r. sygn. akt II GSK 257/09, publ. LEX nr 575347). Odnosząc się do argumentacji wniosku Wspólnoty dotyczącej wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków, w sprawach realizacji inwestycji opartych na pozwoleniu na budowę podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie został wyrażony pogląd, zgodnie z którym - nie można z góry przyjąć, że wykonanie każdej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bez przytoczenia konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na takie właśnie niebezpieczeństwo (postanowienie NSA z dnia 8 sierpnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1041/08, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe należy rozumieć, że za zasadnością udzielenia przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej muszą przemawiać okoliczności powodujące realne skutki, bowiem inwestor ma prawo do rozpoczęcia robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Prowadzenie zaś prac przez inwestora, mimo trwającego postępowania sądowego, odbywa się na jego wyłączne ryzyko, bowiem ewentualny obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego obciąży właśnie inwestora. Rozpoznając zatem wniosek Wspólnoty należy stwierdzić, że nie przedstawiono w nim żadnych okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby zastosowanie ochrony tymczasowej. Wobec podniesionych przez Wspólnotę kwestii zgodność z prawem podjętej decyzji wyjaśnienia wymaga, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie Sąd nie ocenia prawidłowości jej wydania w aspekcie zgodności z prawem, lecz rozważa, czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym skontrolowaniem może doprowadzić do niebezpieczeństw, o jakich mowa w art. 61 § 3 ww. ustawy. Reasumując powołane wyżej argumenty nie stanowią o wykazaniu relacji między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń, dla skarżącej wynikających z treści art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. W tym stanie rzeczy orzeczono, na podstawie art. 61 § 3 oraz art. 61 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w postanowieniu.